یہ سلاااااام گرم دست جمعی🤪
سلاااااام خوباااااااا😍
سلاااااام  فعالان😘
سلاااااام بے حالاااا😅
سلاااااام مدیران... ادمینا 😬
سلاااااام بہ اعضا گل گروه
سلاااااام بہ پست دزدا ممبر دزدا😡
سلاااااام بہ شڪموها.. ڪچلاا.. حسووودا😝
سلاااااام  خانمااااااے خوشگل 😍
سلاااااام  آقایون خوشتیپ 😊
سلاااااام دخترااااااے مهربون 😍
سلاااااام پسراااااااے خوش زبون 😊
سلاااااام آنلاین ها 😍
سلاااااام آفلاین ها 😊
سلااااااام زیرآبے ها 😊
سلاااااااام  رو آبے ها 😍
سلاااااااام و سلاااااااام و سلاااااااام
بہ همتون ڪہ هم مهرید هم ماهید
وقتتون بخیرشادی❤❤❤
حال دلتون عااااااالے ❤️
بهترینها سهم وجودتون از زندگے 🤲💐🤲



❤️‍🩹❤️‍🔥💔


‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

باز هم پنجشنبه است
پنجره باز نکن
  بوی پیراهن  مادر دارد
صبح امروز مرا...
یاد بابا دارد
جرس لولایش
بر دلم سنگین است
رفتن  هر دو عزیزم بخدا...
بوی غم میگیرد  پنجشنبه ها
در و دیوار  دلم ...😔

#زیبا

❤️‍🩹❤️‍🔥💔

صبح آغاز شد
امروز در گلدان زندگے
عشق بکار
گل دوستے
گل صداقت
گل مهربانے
خواهے دید گلدانهایت
ازهمہ گلهاے عالم خوشبوترمیشود

#زیبا


❤️‍🩹❤️‍🔥💔

.
باز هم پنجشنبه
به یاد همه مسافران بهشتی
آنانکه روزی عزیز دل کسی بودند
و امروز عکسی هستند در قاب
خاطره‌ای در ذهن و حسرتی بر دل
شادی روح رفتگان،
فاتحه وصلوات💔


#اللهم_صل_علي_محمدﷺو
#آل_محمدﷺ....🙏😔


❤️‍🩹❤️‍🔥💔

قسمت اول

راز_و_ریشه

در آغاز، پیش از آن‌که خاک جامه‌ی انسان بر تن کند، ما بودیم؛
نوری آشنا، تماشاگر حقیقت.
اما عهدی بستیم... که به زمین آییم،
در غلاف تن درآییم،
و از نو راه را بیابیم.

و چون گام بر عرصه‌ی خاک نهادیم،
پرده‌ی فراموشی بر دیدگان ما افتاد؛
یادمان از پیش‌ازآن زدوده شد،
تا هر بازگشتی، به نیروی انتخاب خویش باشد،
نه به حافظه‌ی گذشته.

انسان، این رازپوشِ دو نفس،
با خُم وجودی دوگانه متولد شد:
نفسی از نور، و نفسی از نار

یکی نغمه‌ی آرام آسمان است،
دیگری فریاد خاموش خاک.

نفس نخست، ما را به سوی تعالی می‌خواند؛
صدایی نرم، اما ژرف، که به درون می‌خوانَد
و دعوت به خویشتن می‌کند.
نفس دوم، از جنس هوس است؛
فریبی شیرین، که ما را به بیرون پرتاب می‌کند—
به تملک، به فریاد، به سایه‌های منیت.

و اینجاست که انسان، در مقام مختار، شکاف را تجربه می‌کند.
برخی، دل در آینه‌ی درون سپردند
و در تاریکی خویش نور آفریدند؛
آنان در خاموشی بالیدند،
تهمت نگفتند، غارت نکردند،
و هر شب، در سکوت، سینه‌ی خویش را کاویدند.
از نور نبودند، اما نور شدند.

و برخی دیگر، از درون گریختند؛
نقاب بر چهره زدند،
زبان‌شان پند می‌گفت،
اما دل‌شان در تبعیدِ روشنایی بود.
نیکی را ابزار قدرت ساختند
و حقیقت را در بازار فریب حراج کردند.

پس در این جهانِ وانفسا،
آن‌که به خویشتن بازمی‌گردد،
خویش را از نو می‌آفریند.
هر که چشم بر بیرون بست،
دل بر درون گشود،
و در آن سکوت عمیق، ندایی شنید
نه از عقل، نه از حس،
بلکه از جایگاه راز.

نیکی در آنجاست،
که دیده بر ناپیدا می‌گشایند؛
آنجا که تهمت خاموش است
و قضاوت راه ندارد.
آنجا که دل، به پرهیز آراسته است
و به صداقت روشن.

کسانی که به این مقام رسیدند،
نه از انسان بودن گریختند،
بلکه انسان شدند.
و آنان‌که از خویش به در شدند،
در چهره‌ها گم گشتند
و آینه‌ی دل‌شان را با غبار بیرون پوشاندند.
خود را به چنگ آوردند،
اما خویشتن را از دست دادند...

و آنگاه، در سکوتی بی‌نام،
جهان دوباره از درون انسان آغاز شد...

ادامه دارد ...

سهراب_واحدی_راد

❤️‍🩹❤️‍🔥💔

     

راز و ریشه
قسمت دوم: بازگشت در آستانه‌ی سکوت
✍️ #سهراب_واحدی_راد

بازگشت، راهی در بیرون نیست
آغاز، نه به گام که به وقوف است؛
وقوفی که در میانه‌ی تردید و تکرار رخ می‌دهد،
هنگامی که انسان، برای نخستین‌بار،
به صدایی خاموش گوش می‌سپارد
صدایی که نه از دور، که از عمقِ ریشه برمی‌خیزد.

رنج، نخستین درِ ورود است؛
درد، پیام‌آوری است که نه می‌کُشد، که دعوت می‌کند: «برگرد.»
او خبر از چیزی می‌دهد که پیش‌تر با آن عهد بسته‌ایم
یادِ عهدی که در پرده‌ی فراموشی پنهان شده است.

بازگشت آغاز نمی‌شود با حرکتی متظاهر؛
آن‌گاه که توقفِ حقیقی رخ دهد،
آنگاه درون چون آیینه‌ای صاف می‌گردد.
در این آیینه، تصویر متزلزلِ «من» فرو می‌ریزد،
و خویشتنِ بی‌نقاب، خام و منتظر، خود را نمایان می‌سازد.

اما عبور از آستانه تنها بازشناسیِ درد نیست؛
باید از آن گذشت
زیرا ماندن در لبه، ریشۀ انسان را می‌خراشد.
گذر، تولدی دیگر است؛
تولدِ نوری که از دلِ زخم جوانه می‌زند.

عشقی برمی‌آید که نه هیاهو دارد و نه مطالبه؛
نوری آرام در پهنه‌ی تاریکی،
که نه می‌گیرد و نه می‌خواهد
تنها می‌تابد و راه می‌گشاید.
آن که به این نور دل بسپارد، به سکوتی می‌رسد
که از جنسِ حضور است، نه از سرِ شکست.

در این سکوت، زبانِ کهنه فرو می‌پاشد؛
واژه‌ها می‌میرند و معنا دوباره زاده می‌شود.
انسان درمی‌یابد که فریاد دیگر کارِ بیگانه‌هاست
نور، همیشه بی‌صدا راه می‌گشاید.

و چون تمنای دیده‌شدن فروخفت،
نخستین نقاب فرو افتاد.
دیگر نه برای نمایش، بلکه برای ریشه‌گیری زیستن آغاز شد.
اینجا قلمروِ «هیچ» است:
مکانی که همه‌ی نام‌ها بی‌معنا می‌شوند و تنها حضور باقی می‌ماند.

در این مقام، کسی که بازگشته است، دیگر نیاز به اثبات ندارد؛
در برابر تهمت آرام است،
در برابر طمع بی‌تفاوت،
و در برابر ستایش، ساکت.
زیرا دانسته است که جهان، آینه‌ای‌ست از درون ما،
و نور بر آنان می‌تابد که از سایه‌های خود عبور کرده‌اند.

آنگاه قانونِ نخستین رخ می‌نماید
قانونی نه مکتوب، که ارتعاشی؛
قانونی که بر پایه‌ی حالتِ قلب و پاکی نیت عمل می‌کند.
هر اندیشه موجی‌ست، هر نیت ردی در جهان می‌گذارد،
و آنکه دل را از ریا و ترس و نیاز بزداید،
با موجِ جهان هم‌نوا می‌شود.

اسراری هست که در این متن نهفته‌اند، و شاید گفتن‌شان تا حدی خطرآمیز است، زیرا راز اگر به حرف فروکاهد، توانش را از دست می‌دهد؛ با این‌حال بخشی از آن‌چه باید افزوده شود، این‌اند:

رازِ نخست: ریشه‌ها حافظه‌ای ندارند آن‌ها انرژیِ انتخاب را نگه می‌دارند.
رازِ دوم: هر جراحتِ واقعی، سردابی‌ست که نورِ بعدی از آن زاده می‌شود.
رازِ سوم: سکوتِ حقیقی، محلِ گذارِ زمان به ابدیت است؛ در آن، لحظه‌ها به هم می‌پیوندند و بازگشت پدید می‌آید.
رازِ چهارم: انسانِ بازگشته، نه یک وجود منزوی، که فصلِ تازه‌ای از یک سلسله‌مراتبِ پنهان است نسلی از آنان که نامشان را تاریخ نخواهد نوشت، اما موجِ حضورشان زمین را تغییردهد.

و آن‌گاه که این اسرار، در بطنِ تجربه جا گرفتند،
ریشه با راز درآمیخت
انسان دیگر نه خاک است، نه صرفِ نور،
بلکه شجره‌ای از آگاهیِ زنده؛
شاخه‌ای که برگ‌هایش را از سکوتِ درون می‌روید.

اینجا پایان نیست
آغاز است: آغازِ بازگشتی که هر بار، با فرو ریختنِ نقاب، عمیق‌تر می‌شود.

ادامه دارد...

❤️‍🩹❤️‍🔥💔

راز و ریشه
قسمت سوم: آوای ناپیدا
✍️ #سهراب_واحدی_راد

آغاز هستی، نغمه‌ای بود بی‌صدا؛
نه انفجار، نه فریاد، بلکه ارتعاشی لطیف که از دل سکون برخاست.
و هر آنچه هست، پژواک همان ارتعاش نخستین است؛
سنگ، گیاه، ستاره، انسان همه نغمه‌اند، در بسامدی متفاوت،
و آنکه می‌شنود، نه با گوش، بلکه با دل درمی‌یابد
که جهان نه با منطق، که با آهنگ پاسخ می‌دهد.

کائنات، سمفونی بی‌پایانِ امواج است؛
و هر ذره، سازی کوک‌شده در ارکستر وجود.
در این میدان‌های ناپیدا، انرژی‌ها نه تنها با فاصله، بلکه با هم‌نوایی ذاتی ارتباط دارند.
هر ذهن، هر دل، هر شعور، قطره‌ای از این اقیانوسِ لرزشی‌ست که بی‌پایان در حرکت است.

جهان به کلماتت گوش نمی‌دهد، بلکه به نیت پنهان در پس واژه‌ها.
به فرکانس احساست، نه به ظاهر رفتارت.
ممکن است دعا کنی، اما در دل بلرزی؛
جهان آن لرزش را پاسخ می‌دهد، نه دعایت را.

هر اندیشه، آوایی‌ست؛ هر احساس، موجی در میدان آگاهی.
آنچه امروز جذب کرده‌ای، زمانی در گذشته بی‌صدا به سویش ارتعاش فرستاده‌ای.
نه پاداش است، نه مجازات؛
بلکه بازتاب همان نغمه‌ای که خود نواخته‌ای.

جهان نه خوب است و نه بد؛
فقط آینه‌ای‌ست، شفاف و بی‌رحم،
که لبخند می‌زند به کسانی که از درون می‌درخشند.
آنان که سکوتشان پرنورتر از سخنشان است؛
وقتی می‌گذرند، فضا سبک می‌شود، نه از کاریزما، بلکه از ارتعاش رهایی.

در مسیر سلوک، سالک درمی‌یابد
که برای تغییر جهان، باید بسامد خویش را دگرگون کند.
نه با تکرار مانترا، نه با تقلید آیین‌ها،
بلکه با صداقت، با پاکی نیت، با زیستن آنچه باور دارد.

و چون از ریا و ترس و نیاز عبور کند،
ناخودآگاه وارد فرکانس آگاهی می‌شود.
در آن مدار، رخدادها به‌سان معجزه‌اند نه بیرون از قانون، بلکه در اوج قانون.
کسی که در این مدار می‌زید، چیزی نمی‌خواهد؛
اما همه چیز به سویش می‌آید.
نه به‌سبب خواستن، بلکه به‌سبب شدن.

زیرا قانون هستی این است:
آنچه هستی، همان را جذب می‌کنی؛
و آنچه پنهان داشته‌ای، بی‌صدا از درونت پخش می‌شود…
و جهان گوش می‌دهد.

درک این قانون، آغاز ارتباطی تازه با هستی است.
تو دیگر فقط انسان نیستی، بلکه موجی در میدان آگاهی زنده‌ای.
می‌توانی نغمه‌ات را دگرگون کنی،
اما نه با تقلید نوای دیگران
بلکه با بازگشت به ارتعاش ناب ریشه‌ات،
آنجا که هنوز، فرکانس تو با سکوت کائنات یکی بود.

در این لحظه، اسراری نمایان می‌شوند که دانشمندان هنوز در پی آنها هستند:

هر ذره، نه تنها وجود دارد، بلکه قصه‌ای از تمام گذشته و آینده خود دارد،

و میدان‌های انرژی ناپیدا با هم‌نوایی کوانتومی، مسیرها و انتخاب‌ها را با تو در میان می‌گذارند،

سکوت حقیقی، جایی‌ست که زمان و مکان به یکدیگر می‌پیوندند و آینده با گذشته در هم می‌آمیزد.

سالک در این سطح درمی‌یابد که تمام موجودات، اعم از سنگ یا ستاره، حافظه‌ای از جهان دارند و هر حرکت او، موجی در تار و پود هستی ایجاد می‌کند.
آنگاه دیگر جهان تنها پاسخ نمی‌دهد؛
بلکه هم‌آوا با نغمه تو می‌شود، و تو جزئی از ارکستر بی‌پایان آن می‌گردی.

در این میدان، انسان می‌فهمد که عشق و نور، نه خواسته‌اند، نه داده‌شده‌اند؛
بلکه خود را در ارتعاش آشکار می‌کنند، و هرکس که آماده است، می‌تواند در آن غوطه‌ور شود.
و وقتی نیت‌ها پاک و دل آزاد شود، چیزی فراتر از فهم عادی رخ می‌دهد:
نغمه تو با نغمه جهان هم‌صدا می‌شود،
و در سکوتِ آوای ناپیدا، خدا نیز با تو می‌لرزد.

تو دیگر نه خاکی ساده‌ای، نه صرف نور،
بلکه شجره‌ای از آگاهی زنده‌ای؛ شاخه‌ای که برگ‌هایش از سکوت درون می‌روید،
و ریشه‌هایش، اسرار نهان جهان را به بالا می‌آورد.

اینجا پایان نیست
آغاز است:
آغازِ بازگشتی که هر بار، با فرو ریختن نقاب‌ها، عمیق‌تر، اسرارآمیزتر و پرنورتر می‌شود.

ادامه دارد…

❤️‍🩹❤️‍🔥💔

راز و ریشه
قسمت چهارم: چهره‌ی بازتاب
✍️ #سهراب_واحدی_راد

جهان، آینه‌ای بی‌انتهاست؛ نه از شیشه، که از نور.
هیچ چیز در بیرون نیست، مگر پژواکِ درون تو.
هر اندیشه، پرتوی‌ست که در میدان آگاهی رها می‌شود،
و هر احساس، انحنایی بر بافت نورانیِ واقعیت.
در عمق هستی، ناظر و منظور یکی‌اند؛
هر ذره، چون چشمِ بینای کائنات،
در پاسخ به نگاه تو شکل می‌گیرد.

در سطح کوانتومی، جهان پاسخی نیست به کلمات،
بلکه به ارتعاش نیتی‌ست که پنهان در سکوت توست.
هر فوتون، حامل پیامی‌ست از حضورِ تو در میدان هستی.
تو می‌نگری، و ذره می‌لرزد؛
تو می‌ترسی، و موجی در تار و پود آفرینش می‌پیچد.
هیچ ترسی بی‌پاسخ نمی‌ماند، هیچ عشقی بی‌اثر نمی‌گذرد.
زیرا هر ارتعاش، در مدار خویش بازمی‌گردد
به همان‌جا که آغاز شد: در دل تو.

آینه‌ی جهان، از نور ساخته شده،
اما این نور، تنها فوتونی نیست که از ستاره‌ها می‌تابد؛
نوری‌ست که از درون آگاهی می‌جوشد،
و در لحظه‌ی ادراک، خود را در بیرون می‌نمایاند.
وقتی نگاه می‌کنی، آینه‌ای را نمی‌بینی
تو، خود، آن آینه‌ای.
و هرچند گمان می‌کنی جهان را می‌فهمی،
در حقیقت، جهان است که خود را در تو می‌بیند.

در هم‌تنیدگیِ ذرات، رازی نهفته است:
هر موج، بی‌آن‌که فاصله بشناسد،
با دیگری می‌لرزد، می‌خواند، و هم‌فرکانس می‌شود.
چنین است رابطه‌ی انسان با هستی؛
هیچ اندیشه‌ای بی‌اثر نیست، هیچ نیتی گم نمی‌شود.
تو اگر در خلوتِ خویش، نوری برافروزی،
در جایی دیگر، شاید در دلی ناشناس،
شعله‌ای بی‌سبب روشن می‌شود.
این‌گونه، عشق در شبکه‌ی کوانتومیِ هستی سفر می‌کند
نه با زمان، نه با مکان، بلکه با حضور.

اما اگر آینه‌ی درون، زنگار گیرد،
بازتاب‌ها نیز دگرگون می‌شوند.
جهان تیره نمی‌شود؛
این تویی که نورت را از خود پنهان کرده‌ای.
هر قضاوت، سایه‌ای‌ست بر آگاهی،
و هر ترس، انکساری در نورِ حقیقت.
آینه‌ی راستین، دروغ را بازتاب نمی‌دهد؛
او تنها حقیقت را نشان می‌دهد،
بی‌رحم، بی‌غرض، بی‌هیاهو.
و تو تا هنگامی که خود را بی‌پرده نبینی،
بازتاب‌هایت درهم خواهند بود.

درک این راز، آغاز سلوک نوری‌ست.
آنجا که سالک درمی‌یابد:
برای دیدن چهره‌ی خدا،
باید نخست غبار از آینه‌ی خود بزداید.
زیرا در جهان، نه نیکی هست و نه بدی؛
فقط فرکانس است، و بازتابِ آن.
وقتی فرکانست با نور هم‌صدا شود،
رویدادها نه تصادف، که پاسخ خواهند بود؛
پاسخِ هماهنگی با قانون بازتاب.

در این مرتبه، زمان نرم می‌شود،
و مکان، چون موج، در برابر حضور تو خم.
می‌فهمی که هر نگاه، نوعی آفرینش است،
و هر نیت، جهتی در تار و پود انرژی.
دیگر نیازی به دعا نیست؛
زیرا دعا همان ارتعاشی‌ست که از دل آگاه تو برخیزد.
تو می‌لرزی، و جهان می‌لرزد با تو.
تو می‌بخشی، و ذرات، مدارشان را به نرمی تغییر می‌دهند.
آینه‌ی هستی، به تو پاسخ می‌دهد
نه از بیرون، بلکه از درونِ بازتابت.

آنگاه درمی‌یابی که خود، منبع نوری،
نه تصویرِ آن.
تو دیگر نگرانِ انعکاس نیستی،
زیرا خودِ تابش شده‌ای.
و در آن لحظه، آینه می‌شکند
نه از شکست، که از وحدت.
زیرا تو و تصویر، یکی می‌شوید.
در این اتحاد، خدا نیز خویش را در تو می‌بیند؛
نه چون ناظر، بلکه چون نوری که خود را تجربه می‌کند.
اینجا پایان نیست؛
آغاز بازتابی دیگر است،
آغازی از درک تازه‌ی خویشتن در هستی.
هر چهره‌ای که می‌بینی،
آینه‌ای‌ست از نوری که در خود پنهان کرده‌ای.
پس هر صبح، با نیت پاک و نگاه روشن،
آینه‌ی وجودت را صیقل ده؛
زیرا جهان،
چهره‌ی تو را بازمی‌تاباند
همان‌گونه که نواختی، همان‌گونه می‌شنوی.

ادامه دارد...

❤️‍🩹❤️‍🔥💔

هر صبح دیروزهای مبهم خود را
در نامعلوم‌ترین جای کائنات دفن کن
و هیچ گذشته‌ی تلخی را به یاد نیاور.
هر آدمی می‌تواند با هر صبح متولد شود ...

صبح بخیر زندگی

‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌❤️‍🩹❤️‍🔥💔

سلام بر کسانی که،
دیوارهٔ روحت را
در آستانهٔ فرو ریختن دیدند
و آن را استوار ساختند
و به دریافتِ پاداشی بابتِ آن فکر نکردند...

#عربیات


‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌❤️‍🩹❤️‍🔥💔

چرا انسان ها متعصب می شوند؟

نگاهشان سیاه و سفید و خوب و بداست و نمیتوانند انسان ها را به دو بخش آسیب خورده و آسیب نخورده ببینید

نگاهشان از بالا به پایین است و جهان را فقط از دریچه نگاه خودشان صحیح میپندارند

حاضر نیستند با افکار و عقاید مختلف به صورت مطالعه ی دقیق رو به رو شوندو قبل ازبررسی آن را رد میکنند

به دنبال تحکم هستند نه به دنبال رشدو آگاهی

برتری جویی در عمق روان آنها حاکم است و همدل بودن را تجربه نکرده اند

الگوهای صحیحی در زندگی نداشته اند...
‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌❤️‍🩹❤️‍🔥💔

گر بسوزی بند بندم از جفا
من وفای تو به جان دارم به جان


#عطار



‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌❤️‍🩹❤️‍🔥💔

قلب‌های ما همه
گنجینه‌هایِ نهانِ حرف‌هایی
فروخورده است ...


#قاسم_پارسایی_فر





‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌❤️‍🩹❤️‍🔥💔

‍ مهربانی کوچ کرد از کوچه هایِ انتظار
سایه ها بانگ حزین و مردمان بس بیقرار

عطر دلتنگی در و دیوار را پر کرده است
خشت خشتِ کوچه رنگین شد ز خط و یادگار

این زمین عمری به زیرِ پای مردم می دوید
خسته از تنهاییش شد پیرمردِ روزگار

تا کلاغ و بلبل و قمری ز کوچه پر کشید
هر چنارِ کهنه شد چوبِ تبر یا چوب دار

کودکی در سنگ فرشِ کوچه ها جا مانده است
لی لی و هر بازیِ دیگر شده بی اعتبار

خاطراتِ مادری مانده معطّل پشت در
جای خالیِ زنِ همسایه هم شد آشکار

✍حسین طلائی...

❤️‍🩹❤️‍🔥💔

اگه تو قسمتم باشی من دیگه از دنیا چیزی نمی‌خوام...

❤️‍🩹❤️‍🔥💔

‍ «گریه کرد…»

مثل شمعی زیر باران گریه کرد
گوشه ی دور از خیابان گریه کرد

ناگزیر از بیکسی و افتراق
در میان نارفیقان گریه کرد

غرق یاد ماه زیبایش که رفت
در شب تاریک هجران گریه کرد

میله میله با شیارِ انتظار
پشت آجر های زندان گریه کرد

از فراموشی و خاموشی و درد
با دلی تنگ و پریشان گریه کرد

چون خیالش تا دیارش پرکشید
بی هوا با یاد تهران گریه کرد

غصه خورد و روحش از غربت شکست
ریشه از دوریِ گلدان گریه کرد

شعری از تنهاییِ تن ها نوشت
زیر بارِ بغض انسان گریه کرد

قاب عکسی را بغل کرد و نشست
مثل شاهِ ماتِ میدان گریه کرد

مثل یک جوجه کنار مادرش
زل زده بر جسم بی جان گریه کرد

بوی پاییز و حیاط و چترِ خیس
زاده ی تقویمِ آبان گریه کرد

بیصدا با واژه های گریه دار
همزمان با ابرِ گریان گریه کرد...

ابر باران‌زای تیره رفت و او
با لب لرزان و خندان،،، گریه کرد...


✍دکتر #صالح_قدک_زاده

❤️‍🩹❤️‍🔥💔

غزلی عجیب از زبان شیطان در مورد خداوند....


با او دلم به مهر و مودت یگانه بود
سیمرغ عشق را دل من آشیانه بود

بر درگهم ز جمع فرشته سپاه بود
عرش مجید جاه مرا آستانه بود

در راه من نهاد نهان دام مکر خویش
آدم میان حلقهٔ آن دام دانه بود

می‌خواست تا نشانهٔ لعنت کند مرا
کرد آنچه خواست آدم خاکی بهانه بود

بودم معلم ملکوت اندر آسمان
امید من به خلد برین جاودانه بود

هفصد هزار سال به طاعت ببوده‌ام
وز طاعتم هزار هزاران خزانه بود

در لوح خوانده‌ام که یکی لعنتی شود
بودم گمان به هر کس و بر خود گمان نبود

آدم ز خاک بود من از نور پاک او
گفتم یگانه من بوم و او یگانه بود

گفتند مالکان که نکردی تو سجده‌ای
چون کردمی که با منش این در میانه بود

جانا بیا و تکیه به طاعات خود مکن
کاین بیت بهر بینش اهل زمانه بود

دانستم عاقبت که به ما از قضا رسید
صد چشمه آن زمان زد و چشمم روانه بود

ای عاقلان عشق مرا هم گناه نیست
ره یافتن به جانبشان بی رضا نبود

غزل ۱۳۵
#سنایی_غزنوی
❤️‍🩹❤️‍🔥💔

می روم تا درو کنم خود را
از زنانی که خیس پاییزند

از زنانی که وقت بوسیدن
غرق آغوشت اشک میریزند

میروم طرح غصه ای باشم
مثل اندوه خالکوبی هاش

میروم تا که دست بردارم
از جهان مخوف خوبی هاش !

مثل تنهایی ِ خودم ساکت
مثل تنهایی ِ خودم سر سخت

مثل تنهایی ِ خودم وحشی
مثل تنهایی ِخودم بد بخت !

هر دوتا کشته مرده ی مردن
هر دوتا مثل مرد آزرده

هر دوتا مثل زن پر از گفتن
هر دوتا پای پشت پا خورده

ما جهانی شبیه هم بودیم
آسمان و زمینمان با هم

فرقمان هم فقط در اینجا بود
او خودش بود و من خودم بودم

در نگاهش نگاه میکردم
در نگاهش دو گرگ پنهان بود

نیش تیز کنار ابروهاش
او هم از توله های آبان بود

با تو ام قاب عکس نارنجی
با تو ام زر قبای پاییزی

در نگاهت حضور مولانا است
پا رکاب دو شمس تبریزی!

توی چشمت دوباره ماهی ها
توی چشمت عمیق اقیانوس

توی چشمت همیشه دعوا بود
بین هر هشت دست اختاپوس

توی چشمت چقدر آدم ها
داس ها را به باغ من زده اند

سیب بکری برای خوردن نیست
تا ته باغ را دهن زده اند

در سرت دزد های دریایی
نقشه ام را دوباره دزدیدند

اجتماعی که سارقت بودند
از تو غیر از بدن نمیدیدند

از تو غیر از بدن نمیخواهند
کرم هایی که موریانه شدند

عده ای هم که مثل من بودند
ساکنان مریض خانه شدند

ساکنان مریض خانه شدیم
حال ما را اگر نمیدانی

عقربی را دچار آتش کن
اینچنین است مرد آبانی !

ماده جغد سفید من برگرد !
بوف کورم ، چقدر گمراهی ؟

من هدایت شدم..خدا شاهد !
بار کج هم به منزلش گاهی ….

بار کج هم به منزلش برسد
آه من هم نمیرسد به تنت

قاصدک های نامه بر گفتند
شایعه است احتمال آمدنت

عشق من در جنون خلاصه شده
دست من نیست ، دست من ، عشقم !

دست من ناگهان به حلقومت !
مرگ من ،دست و پا نزن عشقم !

من مریضم که صورتم سرخ است
شاعری که چقدر تب دارم

اندکی دوست رو به رو با من
یک جهان دشته از عقب دارم

در سرم درد های مرموزی است
مغزم از شعر مرده پر شده است

خط و خوط نوار مغزی گفت
شاعر این شعر هم تومور شده است

من سه تا نطفه در سرم دارم
جان من را سه شعر میگیرد ؟

خط و خوط نوار مغزی گفت :
فیل هم با سه غده میمیرد !

بیت هایی که آفریدمشان
در پی روز قتل عام منند

هر مزاری علیرضا دارد
کل این قبر ها به نام منند

مرگ مغزی است طعم ابیاتم
مزه ی گنگ و میخوشی دارم

باورم کن که بعد مردن هم
حس خوبی به خود کشی دارم !

کار اهدای عضو هایم را
به همین دوستان اندکم بدهید

چشم و گوشم برای هر کس خواست
مغز من را به کودکم بدهید

در سرم رنج های فر هاد است
یک نفر بعد من جنون باید!

تیشه ام را به دست او بدهید
بعد من کاخ بیستون باید ..

وای از این مرد زرد پاییزی
وای از این فصل خشک پا خوردن

وای از این قرصهای اعصابی
وقت هر وعده بیست تا خوردن

مرد آبانی ام بفهم احمق!
لحظه ای ناگهان که من باشم

هر چه ضد و نقیض در یک آن
کوچک بی کران که من باشم

مرد آبانی ام که قنداقی
وسط سردی کفن بودم

بعد سی سال تازه فهمیدم
جسدی لای پیرهن بودم !

جسد شاعری که افتاده
از نفس از دوپا از هر چیز

سال تحویلتان بهار اما
سال من از اواسط پاییز

زردی ام از نژاد فصلم بود
سرخی ام از تبار برگی که

روز میلادم از درخت افتاد
زیر رگباری از تگرگی که

از تبار جنون پاییزی
کاشف لحظه های ویرانی

عقربی در قمر تمرکیدیم
وای از این اجتماع آبانی

□

من تو ام من خود تو ام شاید
شعر دنبال هردومان باشد

نیمه ای از غمم برای تو تا
خودکشی مال هر دومان باشد


#علیرضا_آذر

❤️‍🩹❤️‍🔥💔