جواب ۹:دسته عزاداری که به آن هیئت هم گفته میشود، به جمعی از مردم گفته میشود که به صورت جمعی به عزاداری میپردازند. این نوع عزاداری به خصوص در بین شیعیان ایران شایع است.[نیازمند منبع] دستههای عزاداری معمولاً فقط از مردان تشکیل میشوند، و گاهی تعدادی از کودکان نیز در دسته حضور دارند. اگر چه دستهها بیشتر برای سوگ درگذشت امام سوم شیعیان، حسین بن علی برگزار میشوند، اما ندرتاً در مناسبتهای مذهبی دیگر نیز برپا میگردند.
به باور برخی منابع، دستههای عزاداری اولین بار در اواخر دورهٔ قاجار در ایران شکل گرفتند.[۱] برخی محققین شیعه ریشهٔ تاریخی این نوع عزاداری را قدیمیتر، و مربوط به دوران حکومت آل بویه میدانند.[۲][۳]
در جلوی دسته معمولاً یک فرد قوی جسمی به نام علم را بلند میکند. بقیهٔ دسته به دنبال این شخص راه میروند و هماهنگ با نوحهخوانی یک نوحه سرا، سینه یا زنجیر میزنند.
@avalteb
به باور برخی منابع، دستههای عزاداری اولین بار در اواخر دورهٔ قاجار در ایران شکل گرفتند.[۱] برخی محققین شیعه ریشهٔ تاریخی این نوع عزاداری را قدیمیتر، و مربوط به دوران حکومت آل بویه میدانند.[۲][۳]
در جلوی دسته معمولاً یک فرد قوی جسمی به نام علم را بلند میکند. بقیهٔ دسته به دنبال این شخص راه میروند و هماهنگ با نوحهخوانی یک نوحه سرا، سینه یا زنجیر میزنند.
@avalteb
جواب سوال ۱۰:قمهزنی نوعی مراسمی مذهبی است که در میان برخی شیعیان رواج دارد و طی آن افراد با ضربه زدن توسط آلت برندهای (قمه) بر سر خود باعث ایجاد جراحت و خونریزی در آن میشود.
این نوع عزاداری در میان گروهی از شیعیان در مراسم عزاداری ماه محرم با هدف مواسات و ابراز علاقه و ارادت نسبت به حسین بن علی و همچنین تقویت خوی شجاعت و اعلام جهاد در راه اعتقادات انجام میشود. معمولاً شرکت کنندگان در این مراسم در صبح روز عاشورا با پوشیدن کفن به انجام این عمل مبادرت میکنند. این عمل گاهی بر کودکان نیز انجام میشود.
انجام این عمل از دیرباز موجب بحث میان علمای شیعه بودهاست؛ برخی از علما اجازه انجام این عمل را دادهاند و برخی دیگر آن را موجب وهن اسلام دانسته و تحریم کردهاند.[۱] محمدصادق روحانی قمهزنی را نه تنها مجاز، بلکه از شعائر و مستحسن میداند.[۲][۳] سید علی خامنهای، ناصر مکارم شیرازی، محمد فاضل لنکرانی، عبدالله جوادی آملی، حسین نوری همدانی و سیدکاظم حائری از جمله کسانی هستند که قمه زنی را جایز نمیدانند.[۴][۵][۶]
سید علی سیستانی تا به حال نظر رسمی اش دراین باره را اعلام نکرده است. اطرفیانش می گویند او در این مسئله نظر دارد ولی بنابر مصالحی ابراز نمینماید. در اینگونه موارد مقلدینش باید به اعلم بعد او رجوع نموده و یا اینکه احتیاط نمایند که احتیاط در اینجا ترک قمه زنی است
@avalteb
این نوع عزاداری در میان گروهی از شیعیان در مراسم عزاداری ماه محرم با هدف مواسات و ابراز علاقه و ارادت نسبت به حسین بن علی و همچنین تقویت خوی شجاعت و اعلام جهاد در راه اعتقادات انجام میشود. معمولاً شرکت کنندگان در این مراسم در صبح روز عاشورا با پوشیدن کفن به انجام این عمل مبادرت میکنند. این عمل گاهی بر کودکان نیز انجام میشود.
انجام این عمل از دیرباز موجب بحث میان علمای شیعه بودهاست؛ برخی از علما اجازه انجام این عمل را دادهاند و برخی دیگر آن را موجب وهن اسلام دانسته و تحریم کردهاند.[۱] محمدصادق روحانی قمهزنی را نه تنها مجاز، بلکه از شعائر و مستحسن میداند.[۲][۳] سید علی خامنهای، ناصر مکارم شیرازی، محمد فاضل لنکرانی، عبدالله جوادی آملی، حسین نوری همدانی و سیدکاظم حائری از جمله کسانی هستند که قمه زنی را جایز نمیدانند.[۴][۵][۶]
سید علی سیستانی تا به حال نظر رسمی اش دراین باره را اعلام نکرده است. اطرفیانش می گویند او در این مسئله نظر دارد ولی بنابر مصالحی ابراز نمینماید. در اینگونه موارد مقلدینش باید به اعلم بعد او رجوع نموده و یا اینکه احتیاط نمایند که احتیاط در اینجا ترک قمه زنی است
@avalteb
جواب سوال ۱۲: همسران و فرزندان امام حسین (علیه السلام) چه کسانی بودهاند؟ امام حسین (علیه السلام)، سید و سالار شهیدان و پیشوای سوم شیعیان جهان است. ایشان در دوران زندگی خود، پنج همسر داشتند که از هرکدام از آنها صاحب فرزندانی شدند. در این مقاله، قصد بررسی تعداد و اسامی همسران و فرزندان امام حسین (علیه السلام) را داریم.
مطابق با منابع اسلامی و روایات باقی مانده از زندگی امام حسین (علیه السلام)، ایشان حدود پنج همسر داشتهاند که هرکدام فرزندانی داشتهاند؛ اسامی این بانوان و فرزندان هر بانو، به شرح زیر است:
۱. شهربانو
مشهور است که شهربانو، دختر پادشاه ایران، یزدگرد سوم، بودهاست. امام علی بن حسین (علیه السلام) که با کنیه ابومحمد و لقب زینالعابدین شناخته میشود، فرزند امام حسین از شهربانو است. رقیه دیگر فرزند امام از شهربانو به شمار میآید.
۲. لیلی دختر مره بن غزوه بن مسعود ثقفیه
علی بن حسین الاصغر که به علی اکبر مشهور بوده و در واقعه کربلا به شهادت رسیده است را باید فرزند امام حسین از لیلی دانست.
۳. قضاعیه از قبیله قضاعه
جعفر بن حسین فرزند امام حسین از قضاعیه است.
۴. رباب دختر امر القیس
عبدالله بن حسین که به علی اصغر مشهور بوده و در واقعه کربلا به شهادت رسید، فرزند این بانو است. دیگر فرزندان امام حسین و رباب:
سکینه
محمد (در کربلا به شهادت رسید)
۵. ام اسحاق دختر طلحع بن عبید الله تیمیه
فاطمه فرزند امام از این بانو است.
۶. همسری نامشخص
این بانو که اطلاعی از نام و نسبشان در دست نیست، در واقعه کربلا حضور داشتند و باردار بودند. پس از اسارت و انتقال از کوفه به شام، در نزدیکی حلب سقط جنین کردند. در منابع گفته شده که نام فرزند ایشان محسن بوده است.
اسامی همسران و فرزندان امام حسین تا چه اندازهای قابلاستناد است؟
از زندگی و خانواده امام حسین (علیه السلام) اطلاعات دقیقتری نسبت به سایر معصومان (علیهمالسلام) به جا مانده است. البته شکهایی نیز درباره همسران و فرزندان ایشان وجود دارد؛ به طور مثال، برخی از منابع، احتمالاتی درباره دروغین بودن ازدواج امام با شهربانو، دختر شاه ایران را مطرح کردهاند. درکل، باید به فاصله زمانی که در میان زندگی امام حسین و عصر ما وجود دارد، توجه کنیم و چنین شکهایی را تا حدودی محتمل بدانیم.
@avalteb
مطابق با منابع اسلامی و روایات باقی مانده از زندگی امام حسین (علیه السلام)، ایشان حدود پنج همسر داشتهاند که هرکدام فرزندانی داشتهاند؛ اسامی این بانوان و فرزندان هر بانو، به شرح زیر است:
۱. شهربانو
مشهور است که شهربانو، دختر پادشاه ایران، یزدگرد سوم، بودهاست. امام علی بن حسین (علیه السلام) که با کنیه ابومحمد و لقب زینالعابدین شناخته میشود، فرزند امام حسین از شهربانو است. رقیه دیگر فرزند امام از شهربانو به شمار میآید.
۲. لیلی دختر مره بن غزوه بن مسعود ثقفیه
علی بن حسین الاصغر که به علی اکبر مشهور بوده و در واقعه کربلا به شهادت رسیده است را باید فرزند امام حسین از لیلی دانست.
۳. قضاعیه از قبیله قضاعه
جعفر بن حسین فرزند امام حسین از قضاعیه است.
۴. رباب دختر امر القیس
عبدالله بن حسین که به علی اصغر مشهور بوده و در واقعه کربلا به شهادت رسید، فرزند این بانو است. دیگر فرزندان امام حسین و رباب:
سکینه
محمد (در کربلا به شهادت رسید)
۵. ام اسحاق دختر طلحع بن عبید الله تیمیه
فاطمه فرزند امام از این بانو است.
۶. همسری نامشخص
این بانو که اطلاعی از نام و نسبشان در دست نیست، در واقعه کربلا حضور داشتند و باردار بودند. پس از اسارت و انتقال از کوفه به شام، در نزدیکی حلب سقط جنین کردند. در منابع گفته شده که نام فرزند ایشان محسن بوده است.
اسامی همسران و فرزندان امام حسین تا چه اندازهای قابلاستناد است؟
از زندگی و خانواده امام حسین (علیه السلام) اطلاعات دقیقتری نسبت به سایر معصومان (علیهمالسلام) به جا مانده است. البته شکهایی نیز درباره همسران و فرزندان ایشان وجود دارد؛ به طور مثال، برخی از منابع، احتمالاتی درباره دروغین بودن ازدواج امام با شهربانو، دختر شاه ایران را مطرح کردهاند. درکل، باید به فاصله زمانی که در میان زندگی امام حسین و عصر ما وجود دارد، توجه کنیم و چنین شکهایی را تا حدودی محتمل بدانیم.
@avalteb
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مرد باید تو کارای خونه کمک کنه😍☺️
@avalteb
@avalteb
جواب سوال ۱۳: پس از واقعه عاشورا، قومی به نام بنیاسد که در نزدیکی کربلا سکونت داشتند، بدنهای مطهر شهدا را دفن نمودند، اما سر مبارک امام حسین (ع) همراه با کاروان شهدا به شام برده شد و در مورد سرنوشت سر مبارک حضرت، قولهای مختلفی گفتهاند که بنا به معتبرترین قول، امام سجاد (ع)، سر مبارک امام حسین (ع) را به بدن ایشان در کربلا ملحق نمودند.
در رابطه با محل دفن رأس امام حسین (ع)، شش قول بیان شده است:
1- کربلا
این نظر دیدگاه مشهور بین علماى شیعه است و علامه مجلسى (ره) به این شهرت اشاره کرده است.
شیخ صدوق (ره) با نقل روایتى، الحاق سر به بدن در کربلا را از قول فاطمه دختر على (ع) و خواهر امام حسین (ع) نقل کرده است، اما درباره کیفیت و چگونگى الحاق دیدگاههاى مختلفى ابراز شده است.
برخى همانند سیدبن طاووس آن را امرى الهى میداند که خداوند با قدرت خود و به صورت معجزه انجام داده است. برخى دیگر چنین گفتهاند: امام سجاد (ع) در بازگشت در روز اربعین یا روزى غیر از آن، سر را در کربلا در کنار بدن دفن کرد. اما اینکه آیا دقیقاً سر به بدن ملحق شد و یا در کنار ضریح و در نزدیکى بدن دفن شد، عبارت روشنى در دست نیست.
عدهاى گفتهاند: پس از آنکه سر را در زمان یزید سه روز به دروازه دمشق آویزان کردند، پایین آورده و آن را در گنجینهاى از گنجینههاى حکومتى گذاشتند و تا زمان سلیمان بن عبدالملک در آنجا بود. سپس وى آن را بیرون آورده و پس از تکفین، آن را در گورستان مسلمانان در دمشق دفن کرد. پس از آن جانشین وى عمر بن عبدالعزیز (حکومت 99 تا 101 ق) آن را از گورستان درآورده و معلوم نشد که با آن چه کرد اما با توجه به تقید او به ظواهر شریعت، به احتمال فراوان آن را به کربلا فرستاده است.
در میان قول هایی که گفته شده، بنا به فرموده امامان معصوم (ع) این قول از همه صحیح تر است، و برخى از دانشمندان اهل سنّت مانند شبراوى، شبلنجى و سبط ابن حویزى نیز پذیرفتهاند که سر در کربلا دفن شده است.
2- نجف اشرف
درباره کیفیت انتقال سر به این مکان، از قول امام صادق (ع) چنین نقل شده است: یکى از دوستداران اهل بیت (ع) در شام آن راسرقت کرد و به کنار قبر حضرت على (ع) آورد. البته اشکال این دیدگاه آن است که قبر حضرت على (ع) تا زمان امام صادق (ع) براى همگان شناخته شده نبود.
در روایتى دیگر آمده است: «پس از آنکه سر مدّتى در دمشق بود، به کوفه نزد ابن زیاد برگردانده شد و او از ترس شورش مردم، دستور داد که آن را از کوفه خارج کرده و در نزد قبر حضرت على (ع) دفن کنند.» اشکال دیدگاه قبلى به این دیدگاه نیز وارد است.
3- کوفه
سبط ابن جوزى این دیدگاه را ابراز کرده و گفته است: «عمرو بن حریث مخزومى آن را از ابن زیاد گرفت و پس از غسل، تکفین و خوشبو کردن، سر را در خانه خود دفن کرد.»
4- بقیع
ابن سعد صاحب طبقات الکبرى این دیدگاه را پذیرفته و چنین بیان کرده است: «یزید سر را براى عمرو بن سعید حاکم مدینه فرستاد و او پس از تکفین، آن را در قبرستان بقیع در کنار قبر مادرش فاطمه (س) دفن کرد.»
این دیدگاه به وسیله تعدادى دیگر از دانشمندان اهل سنّت (مانند خوارزمى، در مقتل الحسین (ع) و ابن عماد حنبلى در شذرات الذهب) پذیرفته شده است. اشکال مهم این دیدگاه آن است که قبر حضرت فاطمه (س) معلوم نبوده تا در کنار آن دفن شود.
5- شام
شاید بتوان گفت: بیشترین گزارشهاى اهل سنّت، حکایت از دفن سر در شام مىکند که معتقدان به این دیدگاه نیز در میان خود اختلاف داشته و اقوال مختلفى ابراز کردهاند همچون در کنار دروازه فرادیس که بعدها مسجد الرأس در آن ساخته شد، در باغى در کنار مسجد جامع اموى، در دارالاماره، در گورستانى در دمشق، در کنار دروازه توما
6- مصر
نقل شده است: خلفاى فاطمى که از آغاز نیمه دوم قرن چهارم تا آغاز نیمه دوم قرن هفتم در مصر حکم مىراندند و پیرو مذهب شیعى اسماعیلى بودند، سر مبارک امام حسین (ع) را از دروازه فرادیس شام، به عسقلان و سپس به قاهره منتقل کردند و بر آن مقبره معروف به تاج الحسین (ع) را پس از سال 500 بنا کردند.
مقریزى سال دقیق انتقال سر از عسقلان به قاهره را سال 548 دانسته و گفته است: هنگام بیرون آوردن سر از عسقلان چنین مشاهده شد که خون آن هنوز تازه و نخشکیده است و بویى همچون مشک از آن به مشام میرسد. علامه سیدمحسن امین عاملى (از دانشمندان معاصر شیعه) پس از نقل انتقال سر از عسقلان به مصر مىگوید: «در محلّ دفن سر بارگاه بزرگى ساختند و در کنار آن نیز مسجدى بزرگ بنا کردند. من در سال 1321 قمری آنجا را زیارت کرده و مردان و زنان زیادى را در حال زیارت و تضرع در آن مکان دیدم.» سپس مىگوید: «شکى در انتقال سرى از عسقلان به مصر وجود ندارد اما اینکه آن سر از آن امام (ع) یا شخص دیگرى بوده، جاى شک است.»
علامه مجلسى (ره) نیز به نقل از گروهى از مصریان، به وجود بارگاهى عظیم در مصر با نام «مشهد الکریم» اشاره میکند.
در رابطه با محل دفن رأس امام حسین (ع)، شش قول بیان شده است:
1- کربلا
این نظر دیدگاه مشهور بین علماى شیعه است و علامه مجلسى (ره) به این شهرت اشاره کرده است.
شیخ صدوق (ره) با نقل روایتى، الحاق سر به بدن در کربلا را از قول فاطمه دختر على (ع) و خواهر امام حسین (ع) نقل کرده است، اما درباره کیفیت و چگونگى الحاق دیدگاههاى مختلفى ابراز شده است.
برخى همانند سیدبن طاووس آن را امرى الهى میداند که خداوند با قدرت خود و به صورت معجزه انجام داده است. برخى دیگر چنین گفتهاند: امام سجاد (ع) در بازگشت در روز اربعین یا روزى غیر از آن، سر را در کربلا در کنار بدن دفن کرد. اما اینکه آیا دقیقاً سر به بدن ملحق شد و یا در کنار ضریح و در نزدیکى بدن دفن شد، عبارت روشنى در دست نیست.
عدهاى گفتهاند: پس از آنکه سر را در زمان یزید سه روز به دروازه دمشق آویزان کردند، پایین آورده و آن را در گنجینهاى از گنجینههاى حکومتى گذاشتند و تا زمان سلیمان بن عبدالملک در آنجا بود. سپس وى آن را بیرون آورده و پس از تکفین، آن را در گورستان مسلمانان در دمشق دفن کرد. پس از آن جانشین وى عمر بن عبدالعزیز (حکومت 99 تا 101 ق) آن را از گورستان درآورده و معلوم نشد که با آن چه کرد اما با توجه به تقید او به ظواهر شریعت، به احتمال فراوان آن را به کربلا فرستاده است.
در میان قول هایی که گفته شده، بنا به فرموده امامان معصوم (ع) این قول از همه صحیح تر است، و برخى از دانشمندان اهل سنّت مانند شبراوى، شبلنجى و سبط ابن حویزى نیز پذیرفتهاند که سر در کربلا دفن شده است.
2- نجف اشرف
درباره کیفیت انتقال سر به این مکان، از قول امام صادق (ع) چنین نقل شده است: یکى از دوستداران اهل بیت (ع) در شام آن راسرقت کرد و به کنار قبر حضرت على (ع) آورد. البته اشکال این دیدگاه آن است که قبر حضرت على (ع) تا زمان امام صادق (ع) براى همگان شناخته شده نبود.
در روایتى دیگر آمده است: «پس از آنکه سر مدّتى در دمشق بود، به کوفه نزد ابن زیاد برگردانده شد و او از ترس شورش مردم، دستور داد که آن را از کوفه خارج کرده و در نزد قبر حضرت على (ع) دفن کنند.» اشکال دیدگاه قبلى به این دیدگاه نیز وارد است.
3- کوفه
سبط ابن جوزى این دیدگاه را ابراز کرده و گفته است: «عمرو بن حریث مخزومى آن را از ابن زیاد گرفت و پس از غسل، تکفین و خوشبو کردن، سر را در خانه خود دفن کرد.»
4- بقیع
ابن سعد صاحب طبقات الکبرى این دیدگاه را پذیرفته و چنین بیان کرده است: «یزید سر را براى عمرو بن سعید حاکم مدینه فرستاد و او پس از تکفین، آن را در قبرستان بقیع در کنار قبر مادرش فاطمه (س) دفن کرد.»
این دیدگاه به وسیله تعدادى دیگر از دانشمندان اهل سنّت (مانند خوارزمى، در مقتل الحسین (ع) و ابن عماد حنبلى در شذرات الذهب) پذیرفته شده است. اشکال مهم این دیدگاه آن است که قبر حضرت فاطمه (س) معلوم نبوده تا در کنار آن دفن شود.
5- شام
شاید بتوان گفت: بیشترین گزارشهاى اهل سنّت، حکایت از دفن سر در شام مىکند که معتقدان به این دیدگاه نیز در میان خود اختلاف داشته و اقوال مختلفى ابراز کردهاند همچون در کنار دروازه فرادیس که بعدها مسجد الرأس در آن ساخته شد، در باغى در کنار مسجد جامع اموى، در دارالاماره، در گورستانى در دمشق، در کنار دروازه توما
6- مصر
نقل شده است: خلفاى فاطمى که از آغاز نیمه دوم قرن چهارم تا آغاز نیمه دوم قرن هفتم در مصر حکم مىراندند و پیرو مذهب شیعى اسماعیلى بودند، سر مبارک امام حسین (ع) را از دروازه فرادیس شام، به عسقلان و سپس به قاهره منتقل کردند و بر آن مقبره معروف به تاج الحسین (ع) را پس از سال 500 بنا کردند.
مقریزى سال دقیق انتقال سر از عسقلان به قاهره را سال 548 دانسته و گفته است: هنگام بیرون آوردن سر از عسقلان چنین مشاهده شد که خون آن هنوز تازه و نخشکیده است و بویى همچون مشک از آن به مشام میرسد. علامه سیدمحسن امین عاملى (از دانشمندان معاصر شیعه) پس از نقل انتقال سر از عسقلان به مصر مىگوید: «در محلّ دفن سر بارگاه بزرگى ساختند و در کنار آن نیز مسجدى بزرگ بنا کردند. من در سال 1321 قمری آنجا را زیارت کرده و مردان و زنان زیادى را در حال زیارت و تضرع در آن مکان دیدم.» سپس مىگوید: «شکى در انتقال سرى از عسقلان به مصر وجود ندارد اما اینکه آن سر از آن امام (ع) یا شخص دیگرى بوده، جاى شک است.»
علامه مجلسى (ره) نیز به نقل از گروهى از مصریان، به وجود بارگاهى عظیم در مصر با نام «مشهد الکریم» اشاره میکند.
از تخت خوابتان در هتل بتوانید برج ایفل را ببینید یا نبینید واقعا اهمیتی ندارد. اینکه بتوانید خواب عمیقی داشته باشید بسیار مهمتر است ...
📕 هنر شفاف اندیشیدن
✍🏻 #رولف_دوبلی
📚 @avalteb
📕 هنر شفاف اندیشیدن
✍🏻 #رولف_دوبلی
📚 @avalteb
برخی از ما فكر میكنیم
دوام آوردن قويترمان میكند،
اما گاهی قدرت در رها کردن است!
#هرمان_هسه
@avalteb🍁
دوام آوردن قويترمان میكند،
اما گاهی قدرت در رها کردن است!
#هرمان_هسه
@avalteb🍁