توصیه‌های یک پزشک متخصص در خصوص مواجه با مسمومیت‌ها:

🔴آب که مینوشند، حتما باید قرقره شود.
🔴شیر نباید خورد
🔴سرم آب رو سوراخ میکنیم و چشمارو تا حدود ۲۰ دقیقه می‌شوریم
🔴فرد بیهوش شده به پهلو باشه که اگر استفراغ کرد دچار مشکل نشه
🔴شال گردن دور گردن نباشه
🔴 بلافاصله پس از دوری از محل الودگی لباس ها را در بیاورید.
🔴لباس ها را از سر در نیارید جلوش باز شه یا پاره کنید
🔴با آب ولرم با دمای ۳۷ درجه
اول صورت رو با اب و صابون شسته بعد حمام کنید.

#مراقب_خودتان_باشید
#داعش_شیعی

@aut_protests

#داعش_شیعی

لیست بروز شده حمله به مدارس امروز چهارشنبه ۱۰ اسفند

منبع: ۱۵۰۰ تصویر

@aut_protests

#ارسالی_شما
#اطلاع‌رسانی_همگانی

درود. در راستای مسمومیت‌ های اخیردوستی این نکات رو فرستاد. از بچه ها میخوام به دانش‌آموزا و دوستای خوابگاهیشون منتقل کنن.

1. درب کلاستون رو ابدا نبندید، حتی اگر معلم و مدیر خلاف این رو بخوان!
2. بدون ماسک به مدرسه نرید. (ترجیحا ماسک N95 استفاده کنید)
3. با خودتون از خونه آب ببرید.
4. شیرینی، شکلات و هرچیز دیگه‌ای اگر در مدرسه بهتون داده میشه نخورید.
5. در صورت استشمام بویی مثل بوی میوه گندیده یا هر بویی همانند آن بدون لحظه‌ای مکث، از کلاس خارج شوید و خودتون رو به هوای آزاد برسونید.
6. اگر در مکانی بودید که گاز در آن منتشر شده سریعا پس از خارج شدن از آن‌جا لباس های خود را عوض کرده و دست، صورت و بینی خود را بشویید. موقع عوض کردن لباس، لباستون رو از سرتون درنیارید که سم روی لباس با بدن یا سرتون تماس داشته باشه. با قیچی لباس رو ببرید و لباس رو تو پلاستیک بذارید و گره بزنید. حداقل سی دقیقه کل بدن و صورتتونو بشورید.
7. اگر امکان خروج از مکان انتشار گاز را ندارید مقنعه یا هر پارچه‌ای که دردسترس دارید خیس کنید و جلوی بینی و دهان خود قرار دهید
8. اگر علائمی دیدید به سرعت به مراکز درمانی مراجعه کنید که زمان طلایی از دست نره.

https://t.me/faryad_aut

#ارسالی_شما

جهت یادآوری به بچه ها
یاد اون روز هایی بیافتید که یگان ویژه از روی پل حافظ اسلحه بهمون نشون میداد و ما زیر سر در با شور و شجاعت شعار «وای به روزی که مسلح شویم» میدادیم.
اون شجاعت کجاست؟ اون عزمی که هر روز برای آزادی ساعت ها شعار میدادیم کجاست؟
بعضی ها خسته شدن بعضی ها دل سرد، قابل درک، ولی دیدن تا صحنه را خالی کردیم نظام دور برداشت داره انتقام میگیره و انقدر بی جربزه و ترسو هستن که زورشون به بچه ابتدایی و راهنمایی دبیرستانی رسیده. اگر ساکت باشیم یه روزی هم نوبت دانشجو های امیرکبیر میرسه اگه باز هم  سکوت کنیم نوبت فرزند‌های خودمون هم میرسه.

"اطمینان همان اندازه دشمن امید است که یاس و ناامیدی"

برای بسیاری از ما پیش آمده که گاها از وصول هدف ناامید شویم و آن را رخدادی غیر عملی بدانیم و اعمال گذشته و در میا‌نه خیزش خود را ناشی از رفتار مطابق با چارچوب‌ها و خواست و اقتضای زمان بدانیم  و زمانی که خیزش از تاب و تبش می‌افتد مجددا ناامیدی بر ما غلبه می‌کند. 
این ایراد متوجه نوع نگرش و برخورد ما با مبارزه و دشمن است. اصولا مبارزه و امید معطوف به آینده نیست، معطوف به اکنون است. آینده نیامدنی‌ست.  زیست معنادار و اصیل ما در گرامیداشت و تکریم #آزادی باید موجب وجود امیدی گردد که ماهیت و قدرت آن از خیالپردازی و توصیفات مبهم آینده‌ای موهوم نمی‌آید.
گذشته تکرار خواهد شد و آینده ترکیبی از گذشته‌های اتفاق افتاده و تغییرات زمانی‌ست. ما برای آزادی می‌جنگیم، نبایستی آزادی اندیشه را خود از خود سلب کنیم. اندیشه باید به پرواز درآید و #مبارزه ، بال‌های این پرواز به‌یادماندی‌ست. 
باید گفت "مبارزه خود غایت است".
#امید هیچگاه بدون ترس و بیم نخواهد بود. اگر باشد که نامش امید نیست. اطمینان است. اطمینان دشمن امید است.

@aut_protests

🔰بیاینه قرائت شده توسط دانشجویان دانشگاه علامه در تجمع ۱۶ اسفند

◽️هزاران تصویر از جلوی چشمانمان در این روزها، در حال عبور کردن است. تصاویری از دختران دانش‌آموز که بر روی تخت بیمارستان‌ها در شهرهای مختلف، از قم تا تهران، از لرستان تا مشهد و از همدان تا خورستان مشاهده می‌شود، در این تاریخ بی‌سابقه است. حتی زمانی که فعالین حقوق زنان در دوران مشروطه، در برابر قداره کشان متحجری که مخالف تاسیس مدارس دخترانه و آموزش به زنان بودند، ایستادگی می‌کردند، هیچ گاه تصور نمی‌کردند که صد سال بعد، این زنانی که در امتداد مبارزات نسل‌های پیشین حیات پیدا کرده‌اند، به جای اینکه پشت میزهای مدرسه باشند، هر روز در بیمارستان‌ها و درمانگاه‌ ها، به خاطر مسمویت‌هایی زنجیره‌ای، در هراس زندگی کنند.

◽️حق آموزش از حقوق بنیادینی بوده و هست که در طی این سالها زنان و تمامی اقلیت‌ها برای به دست آوردن آن جنگیده‌اند، حقی که هیچ گاه به انها داده نشد و زنان با مقاومت خود، آن را به دست آورد‌اند.
اما نه تنها در حال حاضر، این حق برای زنان، مورد حمله بنیادگران قرار گرفته است که در دانشگاه‌ها، زنان و مردان دانشجو از حق تحصیل منع شده و با احکامی که مبتنی بر آیین نامه‌هایی مرتجعانه است، به تعلیق از دانشگاه و احکامی ریز و درشت محکوم می‌شوند. احکامی که به صورت گسترده در تمامی دانشگاه‌های کشور در حال اجراست و تشکل‌های دانشجویی را هم مورد خطاب قرار داده و امکان فعالیت را از آن ها گرفته است.
زنانی که در این مسیر به آموزش عالی دست پیدا کردند و برای برابری خواهی جنگیدند تا به امروز در جنبش زن، زندگی، آزادی هم،امتداد یافتند. این جنبش، نشان دهنده‌ی این بود که زنان چگونه برای کسب آنچه حق خود می‌خوانند از هیچ مقاومتی فروگذار نمی‌کنند.

◽️جنبشی که ساختارهای تبعیض آمیز را مورد هدف قرار داد و به دنبال راهی برای دموکراسی و برابری خواهی از درون جامعه بود و تحولی را رقم زد که پیش از ان قابل تصور نبود. یکی از صداهای مهم این جنبش از درون دانشگاه‌ها طنین انداز شد. جنبش دانشجویی در کنار جنبش زنان و تمامی مردم که در این ماه‌های اخیر اعتراض کردند، برای رفع  ستم و تبعیض، در صحن دانشگاه فریاد کشیدند. دانشجویانی که به دنبال تغییرات درونی، تحول‌خواهی و بازنمایی صدای خودشان بودند و در برابر هر گونه مصادره‌ای که به نام ایشان توسط گروه های مختلفی انجام می گرفت، ایستادگی می‌کردند.

◽️ به همین خاطر هم علی رغم تمامی فشارهای ماه‌های گذشته بر روی دانشجویان یعنی بازداشت و اخراج و تعلیق و محرومیت از تحصیل، و همچنین تلاش‌های گسترده در دهه گذشته برای استحاله نهاد دانشگاه یعنی پولی سازی و بومی گزینی ،همچنان بر خواسته های خود پافشاری می‌کنند و خواهان این هستند که:

۱. هر چه زودتر عاملین و آمرین حمله به مدارس و خوابگاه های دانشجویی شناسایی شده و این مسمویت‌های زنجیره‌ای متوقف شود.همچنین امکاناتی برای بهبود سلامت روان و آموزش در اختیار مدارس قرار بگیرد تا بتوانند پیامدهای این اتفاقات ناگوار را برای دانش‌آموزان کمی سبک‌تر کنند.

۲. لغو تمامی احکام تعلیقی دانشجویان در کمیته‌های انضباطی و لغو ممنوع الورود‌ بودن آنها که منجر به محرومیت از حق تحصیل ایشان شده است و همچنین بازگشت تمامی آنها به سر کلاس‌های درس و فضای دانشگاه.

◽️ دانشجویان با تمامی فشارها، همچنان به راه خود ادامه خواهند داد، چرا که می‌دانند همانطور که زنان و مردان مشروطه خواه برای پاسداری از قانون، مبارزه کر‌دند،برای بازپسگیری آن و تحقق برابری و دموکراسی، یعنی آنچه که یک جامعه را توانمند می‌کند، مسیر پر فراز و نشیبی همچنان باقی است و باید ایستادگی کرد.

🆔 @atuazadandish
🆔 @anjmotahed | دانشجویان متحد

برای ۸ مارس؛ تاریخی علیه تبعیض

روز جهانی زن نشان از جنبشی دارد، ریشه‌دار و فراگیر. یادآور مشت‌های زنانه‌ای‌است که در اوایل سده‌ی نوزده میلادی به سمت فاشیست‌ها نشانه رفت و اکنون پلاکاردهایی با شعار برابری جنسیتی در دست دارد.
یادآور صداهای زنانه‌ای است که سال‌ها حقوقی را فریاد می‌زده که میان هیاهوی مردسالارانه گم‌گشته بود.
یادآور جان‌های زنانه‌ای است که امروزه در نبرد با سنت‌‌های زن‌ستیز، به دست گروهک‌ها و حکومت‌های بنیادگرای‌افراطی از میان می‌روند.
این روز از راه طولانی‌ای می‌گوید که زنان برای رسیدن به حقوق اولیه‌ خود طی کرده‌اند و بازگوکننده‌ی راهی‌است حتی طولانی‌تر برای دستیابی به آزادی و برابری جنسیتی.
در این میان اما عده‌ای همچنان مذبوحانه در تلاش برای انکار و کم اهمیت جلوه دادن بار اجتماعی و سیاسی زنان می‌باشند. این عده به تمام زنانی که از چهارچوب خانه‌ فراتر رفته، سقف شیشه‌ای را شکستند و تا زمامداری کشورها پیش ‌آمدند، پشت می‌کنند و با تمسک به ایده‌آل‌های برخواسته از شخصیت‌های مذهبی و سنتی‌، تلاش می‌کنند تاریخی را انکار کنند که نیمی از مردمان جهان راوی آن‌ هستند.
روز جهانی زن مانند تکامل داروین نیست که از باور آن بتوانند طفره بروند و یا مثل مناسبات دیگر، با سالروز تولد یا مرگ شخصیتی مذهبی یا سیاسی جایگزین‌اش کنند. این روز، مبارزاتی پیوسته را به تصویر می‌کشد که امثال این بنیادگرایان امروزی از مقابله در برابر آن وا‌مانده‌اند. مبارزاتی که پرچم آن امروز به زنان شجاع ایرانی رسیده‌است تا با شعار زن، زندگی، آزادی به جنگ تحجر و استبداد بروند.
متحجرانی که امروزه با حملات شیمیایی به مدارس و خوابگاه‌ها در پی انتقام‌گیری از جوانان و نوجوانان مبارز همین راه اند.
دشمنان زن و زندگی، همان‌هایی هستند که در طی ماه‌های گذشته با تفنگ و باتوم، زنان و مردان این کشور را به خاک و خون کشیدند و در بیدادگاه‌های خود علیه زندگی، زنانگی و تنانگی حکم‌های فله‌ای صادر کردند و در پایان همچنان زنان شجاع ایران با جسم و روحی آزرده، با نفس‌های بند آمده، خسته از گذشته و امیدوار به آینده، متحد و قدرتمند در برابر این اهریمنان ایستاده‌اند و بهتر از هر کسی می‌دانند برای حق زندگی و آزادی زنان راهی جز گذر از جمهوری‌اسلامی باقی نمانده است.


@aut_protests

✌️ برای زن

🔹 برای بسیاری از ما شجاعت ویدا موحد و شالی که به چوب زد، نقطه آغاز مبارزه‌ای بود که تا پیش از آن در حاشیه زندگی‌هایمان، در نقاط نادیدنی خیابانها جاری بود؛ با حجاب اجباری‌ای که حکومت هرگز به صورت کامل نتوانست اجرایش کند، با تلاش و نبرد روزانه زنانی که نمی‌خواهند از مدرسه‌ها و دانشگاهها، از شرکتها و کارخانه‌ها، از سالن‌های کنسرت و ورزشگاهها، از رقصیدن و نواختن و خندیدن و عشق ورزیدن و خلاصه از عضوی از جامعه بودن، از انسان بودن، نمی‌خواهند محروم باشند.

🔹 ویدا موحد نه تنها نوری بر آینده‌ای انداخت که در آن نقش مهم تبعیض سیستماتیک علیه زنان از حاشیه به متن بدل شد، بلکه تاریخی طولانی از مبارزه زنان در ایران را دوباره احضار کرد.

🔹 هر مقاومتی، کنشی است که قدرتی را به چالش می‌کشد. مبارزات زنان نیز علاوه بر مقابله قدرت مردسالاری، از همان آغاز تهدیدی برای قدرت روحانیت سنت‌گرا بود. تهدیدی برای قرائتی از فقه که زن را به کلی به مثابه امکان گناه میداند و تنها نقش بی‌خطری که برای او قائل می‌شود، مادری است. گویی که زن تنها با دستگاه جوجه‌کشی بودن معنی پیدا می‌کند.

🔹 در نهایت هنوز هم دو سوی این مبارزه ثابت است: در یک طرف زنانی که هر روز با قوانین جدیدی که می‌خواهد آنها را به خانه براند می‌جنگند و در طرف دیگر متحجرینی که کنترل زن را ضامن بقای حکومت خود می‌دانند.

🔹داستان مبارزه زنان در ایران مثل به عنوان بخشی از مبارزات مشروطه آغاز شد و پس از آن در تلاش برای افزایش نقش اجتماعی زنان در جامعه ادامه پیدا کرد. مبارزات زنان با انجمن‌هایی چون جماعت نسوان و بعدها با مبارزه برای کسب جایگاه حقوقی برابر در قوانین ادامه یافت. آوار شدن فاجعه ۵۷ اما حاکم شدن دشمنان اصلی "زن" بود. اما آیا پایانی بر جنگیدن برای زن هم بود؟ بسیاری فکر می‌کردند آری اما قطعاً نه. در آخر ضرورتهای اقتصادی حتی جمهوری اسلامی را مجبور کرد که ورود گسترده زنان به بازار کار و دانشگاهها در محیط کار را بپذیرد.

🔹در نهایت این ایستادگی زنان بود که جمهوری اسلامی را در اجرای کامل سیاست حجاب اجباری ناکام گذاشت؛ با مبارزات نامرئی زنان در غالب آنچه در اصطلاح اکادمیک ناجنبش می‌نامند. زنان با "زندگی کردن"، اما نه در چهارچوب آن چیزی که جمهوری اسلامی از زندگی برای انسان ایرانی می‌خواهد، بلکه زندگی عادی که در شان انسان است، به جنگ جمهوری اسلامی رفتند و کار را به جایی رساند که امروز بزرگترین و مترقی‌ترین آلترناتیو جمهوری اسلامی چیزی باشد که سالها در خیابانها جلوی چشمش رژه می‌رفت اما آن را نمی‌دید، پدیده‌ای که آرام آرام عرصه اجتماعی را به تسخیر خود درآورد و تبدیل به چیزی واقعی شد و سنگینی واقعیت خود را به دیکتاتور تحمیل کرد: زن زندگی آزادی

🕊 ۸ مارس را به تمام زنانی که با زندگی‌کردن به مبارزه این سرطان ۴۴ ساله رفتند، تبریک می‌گوییم.

@aut_protests

برای زن، زندگی، آزادی
دانشکده صنایع #پلی‌تکنیک تهران


@aut_protests

🔴 ((بقای جمهوری اسلامی، نافی بقای ما، فرزندان ما و سرزمین ماست. ))

🕊 نامه جدید بهاره هدایت، فعال دانشجویی و سیاسی، از زندان اوین:

▪️این هشتمین شبِ عیدی‌ست که در زندانِ جمهوری اسلامی هستم، اما ایمانم به پیروزی بیش از هر زمان دیگری‌ست. در لحظات تحویل سالِ نو، پای سفره‌ هفت‌سینِ نصفه‌ونیمه‌ زندان می‌نشینم و یادِ رفتگانِ بی‌برگشتِ امسال را در دلم زنده می‌کنم. یاد مهسا، نیکا، سارینا و سیاوش و ابوالفضل و حمیدرضا. یاد برادرانم خدانور، فریدون محمودی، محسن شکاری، مهدی کرمی، محمد حسینی و مجیدرضا رهنورد. یاد همه‌ ایرانیانی که در حسرت یک زندگی معمولی به خیابان رفتند، اما دست ناپاکِ دشمنانِ «زن، زندگی، آزادی» جان عزیزشان را گرفت. 

▪️گردنم افراشته و سَرَم بلند است که هم‌میهنانی اینچنین داشته‌ام. نوروز یادگارِ هم‌سرنوشتیِ کهنِ ما در این پهنه‌ سرزمینی‌ است؛ سرزمینی که تبعیض و ستم و فقدان منزلت انسانی جراحت‌های عمیقی بر چهره‌اش به‌جا گذاشته، و وظیفه‌ی ماست که ایران‌مان را از مدخل همین جراحت‌ها به یاد بیاوریم. در این هشتمین بهار در اسارت، آرزویم این است که این پاره‌های عمرم، چیزی به التیام این زخم‌ها و نجات نهایی ملت ایران علاوه کند. اگر این عمر، سهم من است از دنیا، حاضرم آن‌را یک‌جا بدرقه‌ راه تحقق اراده‌ی ملت کنم؛ بی‌هیچ ملال و شکایتی.

▪️تا قبل از «جنبش مهسا»، کسانی بودند که براندازی را نهایتا ایده‌ای پراکنده در فضایی نامتعیّن می‌پنداشتند که حامل و عاملی در زمین واقعیت ندارد. با جنبش مهسا، «براندازی» نشد، اما این خواسته تعیّن مادی پیدا کرد؛ آن‌هم در گستره‌ای که قابل چشم‌پوشی نبود. هم‌اکنون هم کسانی هستند که براندازی را به واسطه‌ تحلیل‌های اقتصاد سیاسی یا مناسبات بین‌المللی که ماهیتا جبرگرایانه‌اند، بی‌آینده می‌پندارند، در حالی که آن عوامل گرچه واقعی‌اند، اما «بخشی از» واقعیت‌اند- و نیز نه همواره ثابت و نه همواره به کام جمهوری اسلامی‌اند- بخش دیگری از واقعیت که آن‌ها نادیده می‌گیرند، اراده‌ ماست. 
سهم ما از واقعیت، اراده‌ای‌ست که می‌ورزیم. حتی اگر این اراده بُرش کوچکی از واقعیت باشد، فضیلتش در این است که حامل حقیقت دوران ماست. و جای ما درونِ همین بُرش از واقعیت است، نه هیچ جای دیگر. 

▪️جنبش اخیر هم بخشی از این اراده بود و توانست خطوط تعیین‌کننده و آینده‌ی مورد نظرش را ذیل شعار «زن، زندگی، آزادی» چنان قاطع ترسیم سازد، که تا سال‌ها هیچ نیروی سیاسی‌ای نمی‌تواند از این خطوط سرپیچی کند. چرا که آن مفاهیم، خصلتِ موسس داشتند و بنابراین حیات‌بخشِ آینده‌ی ما خواهند بود. ...

(ادامه در پیام بعدی)
@aut_protests

ادامه:

▪️هم‌اکنون نیز علی‌رغم همه‌ التهاباتِ یک ماه اخیر، وضعیت همان است که بود و آن اینکه جمهوری اسلامی بدل به غیراخلاقی‌ترین عنصر حیات روزمره‌ ایرانیان شده و بقای او نافی بقای ما، فرزندان ما و سرزمین‌مان است. بنابراین منطقِ ایجابِ براندازی کماکان برقرار است. براندازی یک ایده‌ از روی تفنن در پیِ پایه‌گذاری یک هویت سیاسی جدید درونِ منجلابِ مناسباتِ فعلی نیست، اگر به ضرورت خود قائل باشد. برعکس، براندازی مشروعیت خود را از ضرورتش می‌گیرد.
 
▪️پس چشم از هدف نباید برداشت. موج‌ها می‌آیند و می‌روند. ۹ سال پیش وقتی توافق اولیه‌ برجام منعقد شد، خیلی‌ها از جمله خود من از داخل همین زندان، ناامید از خیابان‌های خاموش شهر، کسل از بیانیه‌های تکراریِ حقوق‌بشری، و مهم‌تر از همه سرخورده از مماشاتِ غرب با حکومت و پدیداری تشنجی بی‌سابقه در منطقه، تصور کردیم می‌شود با این حکومتی که ظاهرا دنیا او را پذیرفته، به سازشی رسید که خیر عمومی را محقق کند. نه، حتی برای خیلی‌هایمان «سازش» هم نبود، بلکه متقاعد شده بودیم که باید نقطه‌ای بیرون از نزاع متمرکز با حکومت یافت و تلاش کردیم از آن نقطه‌ فرضی به سیاست نگاه کنیم؛ هم به اقتضای اخلاق و هم به اقتضای توازن نیروها؛ کار نکرد. گفتیم آن‌ها با این حکومت توافق کردند، ما هم در مدار آن، توافقی فرضی بسازیم و طبق همان عمل کنیم؛ این هم کار نکرد. به زودی هم آن توافق به هم خورد، هم این.
 ما به غلط تصور می‌کردیم می‌توان پِی‌جوییِ مستقیمِ فضلیتِ آزادی را وانهاد- یا به تعلیق درآمدنش را نادیده گرفت- و به فضیلت دیگری پرداخت. غافل از اینکه قادر نیستیم کژتابیِ این انتخاب سیاسی و پیامدهای عیانِ آن علیه جان مردم را مهار کنیم. چیزی که به جا ماند، بدنه‌ اجتماعی‌ای بود سرخورده، هم از شکست پروژه‌ سیاسی‌اش و هم نحیف شدنِ موازینِ اخلاقیِ کنشِ سیاسی‌اش.

▪️پس دوباره چشم از هدف نباید برداشت. اگر آزادی می‌خواهیم، مسیر آن از هر میانبری هم که برویم در نهایت به از میان برداشتن جمهوری اسلامی و حذف اسلام سیاسی از ساحت حکمرانی می‌رسد. نباید از نزاع‌ها، عدم توافق‌ها و جدال‌های ناگزیر ناامید شد؛ چه این‌ها در وهله‌ اول حکم پاکوب کردنِ مسیر دشواری را دارد که پیشِ رو داریم.
آن‌چه مهم است و آن‌چه در ید اختیار ماست، عزم ما برای آزادی‌ و بازپس‌گیری ایران‌مان است.
  
بهاره هدایت
زندان اوین- اسفند ۱۴۰۱

@aut_protests

📌 پلی‌تکنیک در سالی که گذشت!

◀ ما بعدها ۱۴۰۱ را با همه‌ی سختی‌هاش، با لبخند به یاد می‌آوریم. سال تلخ باشکوهی که شروع پایان خیلی چیزها را رقم زد.
#زن_زندگی_آزادی

✅ @EEAUT