Aut Protests

📝 برای ترس

◀ ترس ویژگی عجیبی است. گفته میشود ترس یکی از احساساتی است که در طی تکامل(تحول) در ما رشد کرد تا بتوانیم به بقای خود ادامه دهیم. ترس های ما کمک کردند تا از مخاطراتی که تهدیدمان میکرد فاصله بگیریم. از حیوانات وحشی فرار کنیم، از ترس گشنگی غذا انبار کنیم، از ارتفاع نپریم و... اما ترس در عین نجات ما از خطر، خصلت محدود کنندگی ای هم دارد. اگر با آن‌ها مواجه نشویم و قدمی از قدم بر نداریم ثبات و پیشرفت نکردن ما را خواهد کشت. جهان همواره درحال تغییر است و فرار از مشکلات فقط تا جایی می‌تواند از ما صیانت کند. از جایی به بعد مخاطرات خودشان را برما تحمیل می‌کنند اگر به خود جرات رویارویی ندهیم. فائق آمدن بر این ترس ها بود که ما را از غار بیرون آورد؛ به ما جرات در نوردیدن دریاها و آسمان را داد؛ در ما شهامت فریاد آزادی سر دادن کرد.
اما چطور ما بر این ترس ها پیروز شدیم؟ بخاطر رویا. رویای آن که در جهان کاوش کنیم، که عاشق شویم، که دریاها را تسخیر کنیم، که قله ها را فتح کنیم، که سرنوشتمان را خودمان تعیین کنیم و به آن چیز که هستیم قانع نباشیم.

◀ ما تا قبل از مهسا انگار در دنیایی دیگر زندگی میکردیم. انگار اسم رمز مهسا و جنایتی که بر او گذشت ما را از طلسمی رهاند. این جنایت چیزی را بر ما عیان کرد که در منتهی الیه ذهنمان تلاش داشتیم تا دفنش کنیم. در این کشور زن بودن نفرین شده است، زندگی هر جانداری بی ارزش است، آزاد زندگی کردن جرم است. اما این بار، در ساده ترین تعبیرش، نپذیرفتیم که این حق ماست! پرسیدیم چرا برای مشکلاتی کهنه که علم دهه هاست به آن پاسخ داده باید به شیوخی مراجعه کنیم که هیچ نسبتی با راهکار آن ندارند؟ چرا هرکس و ناکسی به ما امر و نهی میکند که چه چیزی بپوشیم و نپوشیم؟ چه چیزی بخوریم و نخوریم؟ و حتی با چه پایی وارد دستشویی بشویم؟! از پس این سوال ها یک رویای مشترک در دلمان زنده شد که حق ما این نیست. ما به چیزی که بر ما و مردممان تحمیل کرده اند قانع نیستیم. این رویا از بین نمی رود تا وقتی هرکداممان که آن را دیده است زنده ایم. با این وجود من هنوز هم از بازداشت و کشته شدن خودم و عزیزانم و از دست رفتن هرچیزی که تا الان برایم ارزش مند بود می ترسم اما وقتی به آینده فکر می کنم، باید انتخاب کنم که آیا من کسی خواهم بود که میخواهم آزاد زندگی کنم یا قرار است به حقارت این قاتلان تن بدهم و از رویارویی با این پست ترین موجودات فرار کنم و تا آخر عمر در حسرت آزادی سرافکنده باشم؟ وقتی به آینده فکر میکنم با وجود تمام ترس هایم نمیتوانم با خودم کنار بیایم که مردمم کشته شوند، هواپیماها ساقط شوند، مهساها سکته کنند، نیکاها خودکشی کنند و محسن ها در تنهایی جان بدهند و صدایی از من در نیاید، هرجای این دنیا که باشم من نمیتوانم مردمم را فراموش کنم. این انقلاب ادامه دارد تا وقتی این رویا در ما زنده است که حق ما بیشتر از این است. پس با احترام به ترس هایم باید بگویم امروز تو اشتباه میکنی. امروز پیشروی نکردنم مرگ است و من می خواهم زندگی کنم حتی اگر بمیرم.

#مشروط

🆔 @EEAUT

3.48K views20:32