«Concumbunt Graece»: «...даже в постели — по-гречески!» — шутит римский поэт Ювенал о жеманницах своего времени (Сатира VI, 191). Как бы вторит ему герцог Александр Медичи, утверждая, что тетка Лоренцо, прекрасная и ученая Катерина Джинори, «не занимается любовью по-латыни» (Мюссе, «Лоренцаччо», II, 4).
❤15🔥4
У Михаила Пселла есть письмо Ῥωμανῷ συμμαθητῇ, товарищу по учению. Звучит понятно и человечно. Начало такое:
Οἴομαι μὴ παντάπασιν ἐπιλαθέσθαι σε τῆς ἡμετέρας φιλίας, ποθεινότατε κύριέ μου.
— Думаю, ты не совсем забыл нашу дружбу, мой милый друг.
ποθεινός — «желанный, любимый, тот, по кому скучают». Это прилагательное сохранилось и в современном греческом. Здесь превосходная степень.
ἣν ἀλλήλοις μόνιμον διατηρεῖν συνεθέμεθα.
— Которую мы условились сохранять друг для друга постоянной..
συντίθεμαι— я соглашаюсь, договариваюсь. Суховато звучит ныне, что-то вроде: Συντίθενται μεταξύ τους γιὰ τοὺς ὅρους τῆς συμφωνίας.
— Они договариваются между собой об условиях соглашения.
ὅτε τῶν αὐτῶν εἰχόμεθα μαθημάτων.
— Когда мы занимались одними и теми же науками.
«когда мы держались одних и тех же уроков», дословно. Сейчас так не говорят, но фраза понятна, ныне ἔχομαι «придерживаться чего-либо», «держаться за что-либо», например
ἔχομαι στερρῶς τῶν ἰδεῶν μου, «твердо придерживаться своих взглядов».
κοινῇ τε συνδιήγομεν.
— Вместе проводили время.
συνδιάγω = «проводить время вместе» книжный глагол, но есть в любом словаре новогреческого.
καὶ κοινῇ τῶν ὅλων μετείχομεν παιδευμάτων.
— И сообща участвовали «во всей совокупности наших занятий.»
Получаем что-то вроде: «когда мы вместе предавались одним и тем же наукам, вместе проводили время и сообща приобщались ко всей полноте учёности».
Нормальное письмо бывшему сокурснику: «Здравствуй, Рома, это Миша, как жизнь?»
Οἴομαι μὴ παντάπασιν ἐπιλαθέσθαι σε τῆς ἡμετέρας φιλίας, ποθεινότατε κύριέ μου.
— Думаю, ты не совсем забыл нашу дружбу, мой милый друг.
ποθεινός — «желанный, любимый, тот, по кому скучают». Это прилагательное сохранилось и в современном греческом. Здесь превосходная степень.
ἣν ἀλλήλοις μόνιμον διατηρεῖν συνεθέμεθα.
— Которую мы условились сохранять друг для друга постоянной..
συντίθεμαι— я соглашаюсь, договариваюсь. Суховато звучит ныне, что-то вроде: Συντίθενται μεταξύ τους γιὰ τοὺς ὅρους τῆς συμφωνίας.
— Они договариваются между собой об условиях соглашения.
ὅτε τῶν αὐτῶν εἰχόμεθα μαθημάτων.
— Когда мы занимались одними и теми же науками.
«когда мы держались одних и тех же уроков», дословно. Сейчас так не говорят, но фраза понятна, ныне ἔχομαι «придерживаться чего-либо», «держаться за что-либо», например
ἔχομαι στερρῶς τῶν ἰδεῶν μου, «твердо придерживаться своих взглядов».
κοινῇ τε συνδιήγομεν.
— Вместе проводили время.
συνδιάγω = «проводить время вместе» книжный глагол, но есть в любом словаре новогреческого.
καὶ κοινῇ τῶν ὅλων μετείχομεν παιδευμάτων.
— И сообща участвовали «во всей совокупности наших занятий.»
Получаем что-то вроде: «когда мы вместе предавались одним и тем же наукам, вместе проводили время и сообща приобщались ко всей полноте учёности».
Нормальное письмо бывшему сокурснику: «Здравствуй, Рома, это Миша, как жизнь?»
❤15🔥3
«Новогреческий язык представляет собой одно из удивительнейших явлений в истории языков. Его нельзя просто ставить в один ряд с романскими языками-потомками лытыни; но и его отношение к древнегреческому — иное, нежели отношение новонемецкого к древненемецкому... Тем не менее, современное языкознание не может не признать в языке сегодняшних греков такое образование, которое связано с древним языком теснее, чем нынешний немецкий — с языком времён Карла Великого...»
Steinthal Heymann, Geschichte der Sprachwissenschaft bei den Griechen und Römern, 1ª ed. Berlin, 1863, 411.
Steinthal Heymann, Geschichte der Sprachwissenschaft bei den Griechen und Römern, 1ª ed. Berlin, 1863, 411.
❤8🔥5😁2
Заметка о переводах Нового Завета на новогреческий, вроде ничего не упустил:
Ὑπὸ τῆς Β΄ Ἀναθεωρητικῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων προσετέθη διὰ πρώτην φοράν εἰς τὸ Σύνταγμα τοῦ 1911, εἰς τὸ Ἄρθρον 2 περὶ Θρησκείας, ἰδιαιτέρα παράγραφος διὰ τῆς ὁποίας τονίζεται ὅτι «Τὸ κείμενον τῶν Ἁγίων Γραφῶν τηρεῖται ἀναλλοίωτον· ἡ εἰς ἄλλον γλωσσικὸν τύπον ἀπόδοσις τούτου, ἄνευ τῆς προηγουμένης ἐγκρίσεως καὶ τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἀπαγορεύεται ἀπολύτως». Ἡ παράγραφος αὕτη περιελήφθη καὶ εἰς τὰ ἑπόμενα Ἑλληνικὰ Συντάγματα, μὲ ὡρισμένας προσθαφαιρέσεις, εἰς δὲ τὸ Σύνταγμα τοῦ 1952 προσετέθη ἡ φράσις «ἄνευ προηγουμένης ἐγκρίσεως τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ» πρὸ τῆς ἐκφράσεως «τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας». Ἡ συνταγματικὴ κατοχύρωσις τοῦ «ἀναλλοιώτου» τοῦ κειμένου τῆς Ἁγίας Γραφῆς τονίζεται καὶ διὰ τοῦ ἐν ἰσχύϊ Συντάγματος τοῦ 1975, Ἄρθρον 3, παράγραφος 3, ὅπου ὁρίζεται ὅτι: «Τὸ κείμενον τῆς Ἁγίας Γραφῆς τηρεῖται ἀναλλοίωτον. Ἡ εἰς ἄλλον γλωσσικὸν τύπον ἐπίσημος μετάφρασις τούτου, ἄνευ ἐγκρίσεως τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἀπαγορεύεται». Ὅπως διαπιστώνει τις, ἡ ἔγκρισις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἀπαιτεῖται μόνον εἰς τὴν περίπτωσιν «ἐπισήμου» μεταφράσεως, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δηλοῖ ὅτι λογοτεχνικαὶ ἢ ἄλλου εἴδους μεταφράσεις ἐπιτρέπονται. Τὴν τακτικὴν ταύτην, ἄλλως τε, ἐτήρησεν ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καθ' ὅλον τὸ διάστημα, ἀπὸ τοῦ 1911 μέχρι τοῦ 1975, κατὰ τὸ ὁποῖον εἶδον τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος πολλαὶ μεταφράσεις, παραφράσεις, ἑρμηνεῖαι καὶ ποιητικαὶ ἀποδόσεις τῆς Ἁγ. Γραφῆς, καὶ δὴ τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὁλοκλήρου ἢ μερῶν αὐτῆς, ἄνευ ἐκκλησιαστικῆς ἐγκρίσεως, ἐκτὸς ἐλαχίστων (Περὶ τῆς μεταφράσεως τῆς Ἁγ. Γραφῆς εἰς τὴν Νεοελληνικὴν καὶ τῶν «Εὐαγγελικῶν», Βλ. Ε.Ι. Κωνσταντινίδου, Τὰ Εὐαγγελικά, 1976). Κυριώτεραι ἐξ αὐτῶν εἶναι αἱ ἑξῆς:
1. Χ.Ι. Παπαϊωάννου, Ἡ Καθολικὴ Ἐπιστολὴ τοῦ Ἰούδα, 1917.
2. Θ.Κ. Ζωγράφου, Ἑρμηνεία εἰς τὰς Ἐπιστολὰς τοῦ Παύλου καὶ εἰς τὰς 7 Καθολικάς, 1932, 1935, 1936.
3. Κ. Μεταλληνοῦ, Τὸ κατὰ Ἰωάννην καὶ ἡ πρὸς Ρωμαίους, πρὸ τοῦ 1940.
4. Γ. Βουγιουκλάκη, Τὸ κατὰ Ἰωάννην, 1945.
5. Σ. Θεοδωρίδου, Ἑρμηνεία εἰς τὴν πρὸς Ἑβραίους, 1947.
6. Σ. Μπαϊρακτάρη, Ἑρμηνεία εἰς τὰς Καθολικὰς Ἐπιστολὰς τοῦ Ἰωάννου, 1947.
7. Μ.Ε. Ταφειροπούλου, Μετάφρασις τοῦ κατὰ Ματθαῖον καὶ περικοπῶν ἐκ τῶν ἄλλων Εὐαγγελίων, 1949.
8. Κ.Δ. Καραγκούνη, Ἑρμηνεία τῶν Ποιμαντικῶν Ἐπιστολῶν Α΄ καὶ Β΄ πρὸς Τιμόθεον καὶ τῆς πρὸς Τίτον, 1950.
9. Σ. Χατζηκυριάκου, Τὸ Εὐαγγέλιον «μὲ λόγια ἁπλᾶ», 1952.
10. Λ.Ι. Φιλιππίδου, Ἡ Α΄ πρὸς Τιμόθεον, 1952.
11. Φ. Κόντογλου, Τὸ κατὰ Ματθαῖον, 1952.
12. Ν.Ν. Καψῆ – Π. Δημητροπούλου, Παράφρασις ὁλοκλήρου τῆς Καινῆς Διαθήκης, 1955.
13. Δ.Κ. Καραγκούνη, Μετάφρασις τοῦ κατὰ Ἰωάννην, 1960. Μετάφρασις τοῦ κατὰ Ματθαῖον, κατὰ Μάρκον, κατὰ Λουκᾶν, 1965.
14. Χ. Καλύβα, Παράφρασις Ἐπιστολῶν τοῦ Παύλου, 1962, 1963.
15. Β.Χ. Ἰωαννίδου, Ἑρμηνεία τῆς πρὸς Φιλιππησίους, 1963.
16. Γ. Ζερβοπούλου, Μετάφρασις τοῦ κατὰ Ἰωάννην καὶ τῶν Πράξεων Ἀποστόλων, πρὸ τοῦ 1966.
17. Γ. Σεφέρη, «Μεταγραφὴ» τῆς Ἀποκαλύψεως, 1966.
18. Β. Βέλλα – Ε. Ἀντωνιάδου – Α. Ἀλιβιζάτου – Γ. Κονιδάρη, Μετάφρασις ὁλοκλήρου τῆς Καινῆς Διαθήκης, 1967.
19. Θ.Β. Κωνσταντίνου, Ποιητικὴ ἀπόδοσις τῶν Πράξεων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἐπιστολῶν τοῦ Παύλου, 1969. Τῶν 7 Καθολικῶν, 1971. Τῆς Ἀποκαλύψεως, 1973.
20. Φ. Πατμίου, Ἑρμηνεία εἰς τὴν Ἀποκάλυψιν, 1971.
21. Χ. Πάτση, Μετάφρασις ὁλοκλήρου τῆς Καινῆς Διαθήκης, 1970/71.
22. Χ.Δ. Βασιλοπούλου, Ἐξήγησις τῆς Ἀποκαλύψεως «κατὰ δύναμιν», εἰς 5 τόμους, 1971, 1972, 1973, 1974.
23. Π. Σπέντζη, Ποιητικὴ ἀπόδοσις τῆς Ἀποκαλύψεως, 1972.
24. Κ. Λουκάκη, Μετάφρασις τοῦ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγελίου, 1973.
25. Α. Βλάχου, Μετάφρασις τοῦ κατὰ Λουκᾶν, 1974.
26. Γ.Δ. Παπακυριακοπούλου, Μετάφρασις ποιητικὴ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, 1976.
27. Π.Ν. Τρεμπέλα, Ἡ Καινὴ Διαθήκη μετὰ συντόμου Ἑρμηνείας. Α΄ Αἱ Ἐπιστολαὶ καὶ ἡ Ἀποκάλυψις, 1951. Β΄ Τὰ Εὐαγγέλια καὶ αἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, 1952 (ἔκτοτε εἰς δεκάδας ἐκδόσεων).
28. Ἰ. Κολιτσάρα, Ἡ Καινὴ Διαθήκη. Ἑρμηνευτικὴ ἀπόδοσις, 1963 (ἔκτοτε εἰς δεκάδας ἐκδόσεων).
29. Π. Δημητροπούλου – Μ. Καψῆ (Γενικὴ ἐπιστασία Ν. Λούβαρι), Ἡ Καινὴ Διαθήκη, 1960.
30. Ν. Ψαρουδάκη, Τὸ Εὐαγγέλιο στὴ γλώσσα τοῦ λαοῦ, 1978.
31. Ἁγία Γραφή – Βίβλος (Εἰκονογραφημένη ἔκδοσις Κουμουνδουρέα, μὲ ἑρμηνευτικὴν ἀπόδοσιν Ἰ. Κολιτσάρα, τόμοι 1-7, 1981 ἑξ.).
32. Α. Δεληκωστοπούλου, Ἡ Καινὴ Διαθήκη σὲ Νεοελληνικὴ ἀπόδοση, 1995.
33. Ὀδ. Ἐλύτη, Ἡ Ἀποκάλυψη. Μορφὴ στὰ Νέα Ἑλληνικά, 1985.
34. Μελετίου, Μητροπολίτου Νικοπόλεως, Εὐαγγέλιον κατὰ Ματθαῖον, 1991. Εὐαγγέλιον κατὰ Ἰωάννην, 1993.
35. Χρυσάνθου Σαρηγιάννη, Μητροπολίτου Μόρφου, Τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου, 1992.
36. Ἀρχιμ. Ν. Σκρέττα, Ἀποκάλυψις. Ποιητικὴ ἀπόδοση στὴ Νεοελληνική, 1995.
37. Ν. Χριστιανοπούλου, Τὸ ἅγιο καὶ ἱερὸ Εὐαγγέλιο κατὰ τὸν Ματθαῖον, 1996.
38. Τ. Κιλίφη, Ἡ Καινὴ Διαθήκη, 1998.
Ὑπὸ τῆς Β΄ Ἀναθεωρητικῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων προσετέθη διὰ πρώτην φοράν εἰς τὸ Σύνταγμα τοῦ 1911, εἰς τὸ Ἄρθρον 2 περὶ Θρησκείας, ἰδιαιτέρα παράγραφος διὰ τῆς ὁποίας τονίζεται ὅτι «Τὸ κείμενον τῶν Ἁγίων Γραφῶν τηρεῖται ἀναλλοίωτον· ἡ εἰς ἄλλον γλωσσικὸν τύπον ἀπόδοσις τούτου, ἄνευ τῆς προηγουμένης ἐγκρίσεως καὶ τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἀπαγορεύεται ἀπολύτως». Ἡ παράγραφος αὕτη περιελήφθη καὶ εἰς τὰ ἑπόμενα Ἑλληνικὰ Συντάγματα, μὲ ὡρισμένας προσθαφαιρέσεις, εἰς δὲ τὸ Σύνταγμα τοῦ 1952 προσετέθη ἡ φράσις «ἄνευ προηγουμένης ἐγκρίσεως τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ» πρὸ τῆς ἐκφράσεως «τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας». Ἡ συνταγματικὴ κατοχύρωσις τοῦ «ἀναλλοιώτου» τοῦ κειμένου τῆς Ἁγίας Γραφῆς τονίζεται καὶ διὰ τοῦ ἐν ἰσχύϊ Συντάγματος τοῦ 1975, Ἄρθρον 3, παράγραφος 3, ὅπου ὁρίζεται ὅτι: «Τὸ κείμενον τῆς Ἁγίας Γραφῆς τηρεῖται ἀναλλοίωτον. Ἡ εἰς ἄλλον γλωσσικὸν τύπον ἐπίσημος μετάφρασις τούτου, ἄνευ ἐγκρίσεως τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἀπαγορεύεται». Ὅπως διαπιστώνει τις, ἡ ἔγκρισις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἀπαιτεῖται μόνον εἰς τὴν περίπτωσιν «ἐπισήμου» μεταφράσεως, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δηλοῖ ὅτι λογοτεχνικαὶ ἢ ἄλλου εἴδους μεταφράσεις ἐπιτρέπονται. Τὴν τακτικὴν ταύτην, ἄλλως τε, ἐτήρησεν ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καθ' ὅλον τὸ διάστημα, ἀπὸ τοῦ 1911 μέχρι τοῦ 1975, κατὰ τὸ ὁποῖον εἶδον τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος πολλαὶ μεταφράσεις, παραφράσεις, ἑρμηνεῖαι καὶ ποιητικαὶ ἀποδόσεις τῆς Ἁγ. Γραφῆς, καὶ δὴ τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὁλοκλήρου ἢ μερῶν αὐτῆς, ἄνευ ἐκκλησιαστικῆς ἐγκρίσεως, ἐκτὸς ἐλαχίστων (Περὶ τῆς μεταφράσεως τῆς Ἁγ. Γραφῆς εἰς τὴν Νεοελληνικὴν καὶ τῶν «Εὐαγγελικῶν», Βλ. Ε.Ι. Κωνσταντινίδου, Τὰ Εὐαγγελικά, 1976). Κυριώτεραι ἐξ αὐτῶν εἶναι αἱ ἑξῆς:
1. Χ.Ι. Παπαϊωάννου, Ἡ Καθολικὴ Ἐπιστολὴ τοῦ Ἰούδα, 1917.
2. Θ.Κ. Ζωγράφου, Ἑρμηνεία εἰς τὰς Ἐπιστολὰς τοῦ Παύλου καὶ εἰς τὰς 7 Καθολικάς, 1932, 1935, 1936.
3. Κ. Μεταλληνοῦ, Τὸ κατὰ Ἰωάννην καὶ ἡ πρὸς Ρωμαίους, πρὸ τοῦ 1940.
4. Γ. Βουγιουκλάκη, Τὸ κατὰ Ἰωάννην, 1945.
5. Σ. Θεοδωρίδου, Ἑρμηνεία εἰς τὴν πρὸς Ἑβραίους, 1947.
6. Σ. Μπαϊρακτάρη, Ἑρμηνεία εἰς τὰς Καθολικὰς Ἐπιστολὰς τοῦ Ἰωάννου, 1947.
7. Μ.Ε. Ταφειροπούλου, Μετάφρασις τοῦ κατὰ Ματθαῖον καὶ περικοπῶν ἐκ τῶν ἄλλων Εὐαγγελίων, 1949.
8. Κ.Δ. Καραγκούνη, Ἑρμηνεία τῶν Ποιμαντικῶν Ἐπιστολῶν Α΄ καὶ Β΄ πρὸς Τιμόθεον καὶ τῆς πρὸς Τίτον, 1950.
9. Σ. Χατζηκυριάκου, Τὸ Εὐαγγέλιον «μὲ λόγια ἁπλᾶ», 1952.
10. Λ.Ι. Φιλιππίδου, Ἡ Α΄ πρὸς Τιμόθεον, 1952.
11. Φ. Κόντογλου, Τὸ κατὰ Ματθαῖον, 1952.
12. Ν.Ν. Καψῆ – Π. Δημητροπούλου, Παράφρασις ὁλοκλήρου τῆς Καινῆς Διαθήκης, 1955.
13. Δ.Κ. Καραγκούνη, Μετάφρασις τοῦ κατὰ Ἰωάννην, 1960. Μετάφρασις τοῦ κατὰ Ματθαῖον, κατὰ Μάρκον, κατὰ Λουκᾶν, 1965.
14. Χ. Καλύβα, Παράφρασις Ἐπιστολῶν τοῦ Παύλου, 1962, 1963.
15. Β.Χ. Ἰωαννίδου, Ἑρμηνεία τῆς πρὸς Φιλιππησίους, 1963.
16. Γ. Ζερβοπούλου, Μετάφρασις τοῦ κατὰ Ἰωάννην καὶ τῶν Πράξεων Ἀποστόλων, πρὸ τοῦ 1966.
17. Γ. Σεφέρη, «Μεταγραφὴ» τῆς Ἀποκαλύψεως, 1966.
18. Β. Βέλλα – Ε. Ἀντωνιάδου – Α. Ἀλιβιζάτου – Γ. Κονιδάρη, Μετάφρασις ὁλοκλήρου τῆς Καινῆς Διαθήκης, 1967.
19. Θ.Β. Κωνσταντίνου, Ποιητικὴ ἀπόδοσις τῶν Πράξεων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἐπιστολῶν τοῦ Παύλου, 1969. Τῶν 7 Καθολικῶν, 1971. Τῆς Ἀποκαλύψεως, 1973.
20. Φ. Πατμίου, Ἑρμηνεία εἰς τὴν Ἀποκάλυψιν, 1971.
21. Χ. Πάτση, Μετάφρασις ὁλοκλήρου τῆς Καινῆς Διαθήκης, 1970/71.
22. Χ.Δ. Βασιλοπούλου, Ἐξήγησις τῆς Ἀποκαλύψεως «κατὰ δύναμιν», εἰς 5 τόμους, 1971, 1972, 1973, 1974.
23. Π. Σπέντζη, Ποιητικὴ ἀπόδοσις τῆς Ἀποκαλύψεως, 1972.
24. Κ. Λουκάκη, Μετάφρασις τοῦ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγελίου, 1973.
25. Α. Βλάχου, Μετάφρασις τοῦ κατὰ Λουκᾶν, 1974.
26. Γ.Δ. Παπακυριακοπούλου, Μετάφρασις ποιητικὴ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, 1976.
27. Π.Ν. Τρεμπέλα, Ἡ Καινὴ Διαθήκη μετὰ συντόμου Ἑρμηνείας. Α΄ Αἱ Ἐπιστολαὶ καὶ ἡ Ἀποκάλυψις, 1951. Β΄ Τὰ Εὐαγγέλια καὶ αἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, 1952 (ἔκτοτε εἰς δεκάδας ἐκδόσεων).
28. Ἰ. Κολιτσάρα, Ἡ Καινὴ Διαθήκη. Ἑρμηνευτικὴ ἀπόδοσις, 1963 (ἔκτοτε εἰς δεκάδας ἐκδόσεων).
29. Π. Δημητροπούλου – Μ. Καψῆ (Γενικὴ ἐπιστασία Ν. Λούβαρι), Ἡ Καινὴ Διαθήκη, 1960.
30. Ν. Ψαρουδάκη, Τὸ Εὐαγγέλιο στὴ γλώσσα τοῦ λαοῦ, 1978.
31. Ἁγία Γραφή – Βίβλος (Εἰκονογραφημένη ἔκδοσις Κουμουνδουρέα, μὲ ἑρμηνευτικὴν ἀπόδοσιν Ἰ. Κολιτσάρα, τόμοι 1-7, 1981 ἑξ.).
32. Α. Δεληκωστοπούλου, Ἡ Καινὴ Διαθήκη σὲ Νεοελληνικὴ ἀπόδοση, 1995.
33. Ὀδ. Ἐλύτη, Ἡ Ἀποκάλυψη. Μορφὴ στὰ Νέα Ἑλληνικά, 1985.
34. Μελετίου, Μητροπολίτου Νικοπόλεως, Εὐαγγέλιον κατὰ Ματθαῖον, 1991. Εὐαγγέλιον κατὰ Ἰωάννην, 1993.
35. Χρυσάνθου Σαρηγιάννη, Μητροπολίτου Μόρφου, Τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου, 1992.
36. Ἀρχιμ. Ν. Σκρέττα, Ἀποκάλυψις. Ποιητικὴ ἀπόδοση στὴ Νεοελληνική, 1995.
37. Ν. Χριστιανοπούλου, Τὸ ἅγιο καὶ ἱερὸ Εὐαγγέλιο κατὰ τὸν Ματθαῖον, 1996.
38. Τ. Κιλίφη, Ἡ Καινὴ Διαθήκη, 1998.
❤6🔥3
У меня просили показать образец речи на λογία γλῶσσα, извольте, вот покинувший нас четыре года назад бывший президент Греции Χρήστος Σαρτζετάκης, человек исключительный во всех отношениях и украшение греческой нации. Как профессиональный юрист старой формации с прекрасным образованием он говорил на кафаревусе без всякого усилия. Тут, конечно, он уже очень стар и слаб, но впечатление составить можно. Я с удовольствием потратил время на расшифровку речи:
Ὁμιλία τοῦ πρῴην Προέδρου τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, Χρήστου Σαρτζετάκη.
Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος,
Ἀξιότιμε κυρία τοῦ Προέδρου τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας,
Κύριοι ὑπουργοί, παλαιοί, τέως καὶ νῦν,
Ὁμιλία τοῦ πρῴην Προέδρου τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, Χρήστου Σαρτζετάκη.
Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος,
Ἀξιότιμε κυρία τοῦ Προέδρου τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας,
Κύριοι ὑπουργοί, παλαιοί, τέως καὶ νῦν,
👏10❤4
Ἡ ἐπίσκόπισης, ἡ ἐνατένισις τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων καταδεικνύει ὅτι αὐτὰ ἐκπορεύονται ἀπὸ ἀνθρωπίνην δραστηριότητα, πρᾶξιν ἢ παράληψιν ἀναφαινομένην καὶ ἐκτυλισσομένην κατὰ δύο σταθερὰς κατευθύνσεις. Εἴτε κατὰ καθῆκον εἴτε κατὰ συμπέρασμα.
Ἡ κατὰ καθῆκον ἀνθρωπίνη δραστηριότης ἔχει δύο χαρακτηριστικά: τὴν ἀτομικότητα και τὴν αὐτάρκειαν. Ἂς λάβωμεν ὡς παράδειγμα τὸν πρωτοδίκην ἀνακρικτὴν εἰς τὸν ὁποῖον ἔχει ἀνατεθῆ νομοτύπως, δηλ. δι᾿ ἐγγράφου παραγγελίας τοῦ οἰκείου εἰσαγγελέως, ἡ ἀνακριτικη διερεύνησις ἑνὸς ἐγκλήματος, τῆς δολοφονίας ἀνθρώπου.
Ἡ ἀτομικότης τῆς κατὰ νόμον ἐνεργείας τοῦ ἀνακριτοῦ αὐτοῦ καταδηλοῦται ἐκ τοῦ ὅτι μόνον αὐτὸς ὁ συγκεκριμένος ἀνακριτὴς ἠμπορεῖ, ἐπιτρέπεται καὶ ὀφείλει καὶ δύναται νὰ πραγματοποιήσῃ τὴν παραγγελθεῖσαν ἀνάκρισιν. Κανένα τρίτος, ἔστω καὶ ἂν αὐτος ὁ τρίτος εἶνε ἐπ᾿ ἴσης ἀνακριτής.
Ἡ ἐπάρκεια τῆς κατὰ καθῆκον ἐνεργείας καταδεικνύεται ἐκ τοῦ ὅτι αὐτὴ δὲν προϋποθέτει ὅτι καὶ τὰ ἄλλα ὑποκείμενα τοῦ ἐννόμου βίου, οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, ἐπιτελοῦν ἢ δὲν ἐπιτελοῦν ἢ πῶς ἐπιτελοῦν τὸ ἰδικόν των καθῆκον. Ἐξ ἄλλου ἡ θεώρησις τῆς κατὰ τὸ συμφέρον ἀνθρωπίνης ἐνεργείας σταθμίζει τὴν ὀφελημότητα αὐτῆς, ἡ ὁποία εἶνε εἰς τὴν πραγματικότητα πολυεπίπεδος.
Εἰς τὸ παράδειγμα τοῦ δικαστοῦ ἀνακριτοῦ ποὺ προεξέτασα, ἐὰν αὐτὸς προεχόμενος εἰς κατὰ νόμον π.χ. εἰς προφυλάκισιν ὑπότου τῆς δολοφονίας, εὐεργετεῖ συγχρόνως καὶ τὴν κοινωνίαν, ἡ ὁποία ἐπιθυμεῖ καὶ ἀπαιτεῖ νὰ διώκονται τὰ διαπραττόμενα ἐγκλήματα, ἀλλὰ συγχρόνως βλάπτει ἄλλους. Ἀμέσως μὲν τὸν προφυλάκιζόμενον, διότι τοῦ στερεῖ τὴν προσωπικήν του ἐλευθερίαν, ἐμμέσως δὲ καὶ τὴν οἰκογένειάν του· ὅταν αὐτὸς εἶνε ὁ μόνος ἐργαζόμενος μεταξὺ τῶν μελῶν τῆς οἰκογένειας καὶ ἔτσι αὐτὴ στερεῖται μὲ τὴν προφυλάκισιν τῶν ἀναγείων πρὸς περαιτέρω διαβίωσίν της.
Ἡ κατὰ τὴν 22αν Μαΐου 1963 δολοφονία τοῦ βουλευτοῦ τῆς Ἀριστερᾶς, Γρηγορίου Λαμπράκη, ὁ βαρὺς τραυματισμὸς τοῦ ἐπ᾿ ἴσης βουλευτοῦ τῆς Ἀριστερᾶς, Γεωργίου Τσαρουχᾶ, καὶ τὰ ἄλλα ἀδικήματα, λιθοβολισμὸς τῆς αἰθούσης ὅπου ἡ ὁμιλία Λαμπράκη -κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ὁμιλίας - ἐπίσης κακοποιήσεις καὶ ἄλλων πολιτῶν, ὀφείλονται εἰς δραστηριότητα, πράξεις καὶ παραλήψεις αὐτοῦ τοῦ ἐπίσημου κράτους: κρατικῶν ἐν ἐνεργείᾳ ὀργάνων. Συγκεκριμένως εἰς κύκλους τῆς ἡγεσίας τῶν ἀστυνομικῶν ἀρχῶν Θεσσαλονίκης, ἡ ὁποία ἐκνόμως ἐνεργοῦσα αὐτὴν παρακρατικῶς διὰ τὴν τέλεσιν τῶν ἐγκλημάτων αὐτῶν ἁπλῶς ἐποδηγέτησε τὰς ἐγκληματικὰς ὑπηρεσίας ἀνθρώπων τῆς κοινωνικῆς ὑποστάθμης.
Ἡ ἀνάκρισις τῆς ὑποθέσεως αὐτῆς ἀνετέθη εἰς ἐμέ, ἕνα ἀπὸ τοὺς τέσσαρας ὑπηρετοῦντας τότε ἀνακριτὰς τοῦ πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, καὶ βεβαίως διεξεπαιρέωσα τὴν ἀνάκρισιν ἐκτενεστάτην καὶ ἐντελεστάτην, κατὰ τὴν γνώμην μου, ἐκ τῆς ὁποίας προέκυψαν αὐτὰ τὰ ὁποῖα προεῖπα, ὅτι δηλ. τὰ ἐγκλήματα ἐξετελέσθησαν διὰ κρατικῶν ὀργάνων τὰ ὁποῖα ἐποδηγέτησαν τὰς ἐγκληματικὰς ὑπηρεσίας ἀνθρώπων τῆς κοινωνικῆς ὑποστάθμης.
Πρέπει νὰ σημειώσω ὅτι τὸν ἴδιον χαρακτῆρα τῆς κατὰ καθῆκον ἐνεργείας διὰ νὰ πληροφορηθῇ, διὰ νὰ γνωρίσῃ ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς τὴν ἀλήθειαν τῆς ὑποθέσεως Λαμπράκη – διότι καὶ αὐτὴ ἀποτελεῖ τμῆμα τῆς ἰδικῆς του ἱστορίας – τὴν διεξήγαγε, τὴν κατέγραψε ὄχι τρίτος, ἀλλὰ ἐγὼ ὁ ἐνεργήσας τὴν δικαστικὴν αὐτὴν ἀνάκρισιν ὡς καὶ τὰ ἐπακόλουθα αὐτῆς. Τὰ ἐπακόλουθα τὰ ὁποῖα ἦσαν ἡ ἀποχαλήνωσις· κατ᾿ ἀρχήν, τὸ ναυάγιον τῆς δικαστικῆς ὑποθέσεως Λαμπράκη μὲ τὴν παμψηφεὶ ἀθωωτικὴν ἐτυμηγορίαν τῶν ἐνόρκων τοῦ κακουργειοδικείου Θεσσαλονίκης καὶ βεβαίως ἀκολούθως μὲ τὴν ἐκδίκησιν τῶν δυνάμεων τῆς ἀνωμαλίας εἰς βάρος τοῦ ἀνακριτοῦ καὶ τῶν ὅσων δικαστικῶν καὶ εἰσαγγελικῶν προσώπων ἀνεμείχθησαν ὑπηρεσιακῶν κατὰ τὴν προδικασίαν μὲ τὴν ὑπόθεσιν Λαμπράκη.
Περαίνων θὰ ἐπιθυμοῦσα νὰ ἀπευθύνω πρὸς ὅλους τοὺς παρισταμένους, Μακαριώτατε προτίστως εἰς ἐσᾶς, τὴν κυρίαν Πρόεδρον τῆς Δημοκρατίας, τοὺς κυρίους Ὑπουργοὺς καὶ τὰ λοιπὰ ἀξιόλογα στελέχη τοῦ πολιτικοῦ κόσμου, ἓν μέγα εὐχαριστῶ διὰ τὴν παρουσίαν των κατὰ τὴν σημερινὴν παρουσίασιν τοῦ βιβλίου.
Ἡ κατὰ καθῆκον ἀνθρωπίνη δραστηριότης ἔχει δύο χαρακτηριστικά: τὴν ἀτομικότητα και τὴν αὐτάρκειαν. Ἂς λάβωμεν ὡς παράδειγμα τὸν πρωτοδίκην ἀνακρικτὴν εἰς τὸν ὁποῖον ἔχει ἀνατεθῆ νομοτύπως, δηλ. δι᾿ ἐγγράφου παραγγελίας τοῦ οἰκείου εἰσαγγελέως, ἡ ἀνακριτικη διερεύνησις ἑνὸς ἐγκλήματος, τῆς δολοφονίας ἀνθρώπου.
Ἡ ἀτομικότης τῆς κατὰ νόμον ἐνεργείας τοῦ ἀνακριτοῦ αὐτοῦ καταδηλοῦται ἐκ τοῦ ὅτι μόνον αὐτὸς ὁ συγκεκριμένος ἀνακριτὴς ἠμπορεῖ, ἐπιτρέπεται καὶ ὀφείλει καὶ δύναται νὰ πραγματοποιήσῃ τὴν παραγγελθεῖσαν ἀνάκρισιν. Κανένα τρίτος, ἔστω καὶ ἂν αὐτος ὁ τρίτος εἶνε ἐπ᾿ ἴσης ἀνακριτής.
Ἡ ἐπάρκεια τῆς κατὰ καθῆκον ἐνεργείας καταδεικνύεται ἐκ τοῦ ὅτι αὐτὴ δὲν προϋποθέτει ὅτι καὶ τὰ ἄλλα ὑποκείμενα τοῦ ἐννόμου βίου, οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, ἐπιτελοῦν ἢ δὲν ἐπιτελοῦν ἢ πῶς ἐπιτελοῦν τὸ ἰδικόν των καθῆκον. Ἐξ ἄλλου ἡ θεώρησις τῆς κατὰ τὸ συμφέρον ἀνθρωπίνης ἐνεργείας σταθμίζει τὴν ὀφελημότητα αὐτῆς, ἡ ὁποία εἶνε εἰς τὴν πραγματικότητα πολυεπίπεδος.
Εἰς τὸ παράδειγμα τοῦ δικαστοῦ ἀνακριτοῦ ποὺ προεξέτασα, ἐὰν αὐτὸς προεχόμενος εἰς κατὰ νόμον π.χ. εἰς προφυλάκισιν ὑπότου τῆς δολοφονίας, εὐεργετεῖ συγχρόνως καὶ τὴν κοινωνίαν, ἡ ὁποία ἐπιθυμεῖ καὶ ἀπαιτεῖ νὰ διώκονται τὰ διαπραττόμενα ἐγκλήματα, ἀλλὰ συγχρόνως βλάπτει ἄλλους. Ἀμέσως μὲν τὸν προφυλάκιζόμενον, διότι τοῦ στερεῖ τὴν προσωπικήν του ἐλευθερίαν, ἐμμέσως δὲ καὶ τὴν οἰκογένειάν του· ὅταν αὐτὸς εἶνε ὁ μόνος ἐργαζόμενος μεταξὺ τῶν μελῶν τῆς οἰκογένειας καὶ ἔτσι αὐτὴ στερεῖται μὲ τὴν προφυλάκισιν τῶν ἀναγείων πρὸς περαιτέρω διαβίωσίν της.
Ἡ κατὰ τὴν 22αν Μαΐου 1963 δολοφονία τοῦ βουλευτοῦ τῆς Ἀριστερᾶς, Γρηγορίου Λαμπράκη, ὁ βαρὺς τραυματισμὸς τοῦ ἐπ᾿ ἴσης βουλευτοῦ τῆς Ἀριστερᾶς, Γεωργίου Τσαρουχᾶ, καὶ τὰ ἄλλα ἀδικήματα, λιθοβολισμὸς τῆς αἰθούσης ὅπου ἡ ὁμιλία Λαμπράκη -κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ὁμιλίας - ἐπίσης κακοποιήσεις καὶ ἄλλων πολιτῶν, ὀφείλονται εἰς δραστηριότητα, πράξεις καὶ παραλήψεις αὐτοῦ τοῦ ἐπίσημου κράτους: κρατικῶν ἐν ἐνεργείᾳ ὀργάνων. Συγκεκριμένως εἰς κύκλους τῆς ἡγεσίας τῶν ἀστυνομικῶν ἀρχῶν Θεσσαλονίκης, ἡ ὁποία ἐκνόμως ἐνεργοῦσα αὐτὴν παρακρατικῶς διὰ τὴν τέλεσιν τῶν ἐγκλημάτων αὐτῶν ἁπλῶς ἐποδηγέτησε τὰς ἐγκληματικὰς ὑπηρεσίας ἀνθρώπων τῆς κοινωνικῆς ὑποστάθμης.
Ἡ ἀνάκρισις τῆς ὑποθέσεως αὐτῆς ἀνετέθη εἰς ἐμέ, ἕνα ἀπὸ τοὺς τέσσαρας ὑπηρετοῦντας τότε ἀνακριτὰς τοῦ πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, καὶ βεβαίως διεξεπαιρέωσα τὴν ἀνάκρισιν ἐκτενεστάτην καὶ ἐντελεστάτην, κατὰ τὴν γνώμην μου, ἐκ τῆς ὁποίας προέκυψαν αὐτὰ τὰ ὁποῖα προεῖπα, ὅτι δηλ. τὰ ἐγκλήματα ἐξετελέσθησαν διὰ κρατικῶν ὀργάνων τὰ ὁποῖα ἐποδηγέτησαν τὰς ἐγκληματικὰς ὑπηρεσίας ἀνθρώπων τῆς κοινωνικῆς ὑποστάθμης.
Πρέπει νὰ σημειώσω ὅτι τὸν ἴδιον χαρακτῆρα τῆς κατὰ καθῆκον ἐνεργείας διὰ νὰ πληροφορηθῇ, διὰ νὰ γνωρίσῃ ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς τὴν ἀλήθειαν τῆς ὑποθέσεως Λαμπράκη – διότι καὶ αὐτὴ ἀποτελεῖ τμῆμα τῆς ἰδικῆς του ἱστορίας – τὴν διεξήγαγε, τὴν κατέγραψε ὄχι τρίτος, ἀλλὰ ἐγὼ ὁ ἐνεργήσας τὴν δικαστικὴν αὐτὴν ἀνάκρισιν ὡς καὶ τὰ ἐπακόλουθα αὐτῆς. Τὰ ἐπακόλουθα τὰ ὁποῖα ἦσαν ἡ ἀποχαλήνωσις· κατ᾿ ἀρχήν, τὸ ναυάγιον τῆς δικαστικῆς ὑποθέσεως Λαμπράκη μὲ τὴν παμψηφεὶ ἀθωωτικὴν ἐτυμηγορίαν τῶν ἐνόρκων τοῦ κακουργειοδικείου Θεσσαλονίκης καὶ βεβαίως ἀκολούθως μὲ τὴν ἐκδίκησιν τῶν δυνάμεων τῆς ἀνωμαλίας εἰς βάρος τοῦ ἀνακριτοῦ καὶ τῶν ὅσων δικαστικῶν καὶ εἰσαγγελικῶν προσώπων ἀνεμείχθησαν ὑπηρεσιακῶν κατὰ τὴν προδικασίαν μὲ τὴν ὑπόθεσιν Λαμπράκη.
Περαίνων θὰ ἐπιθυμοῦσα νὰ ἀπευθύνω πρὸς ὅλους τοὺς παρισταμένους, Μακαριώτατε προτίστως εἰς ἐσᾶς, τὴν κυρίαν Πρόεδρον τῆς Δημοκρατίας, τοὺς κυρίους Ὑπουργοὺς καὶ τὰ λοιπὰ ἀξιόλογα στελέχη τοῦ πολιτικοῦ κόσμου, ἓν μέγα εὐχαριστῶ διὰ τὴν παρουσίαν των κατὰ τὴν σημερινὴν παρουσίασιν τοῦ βιβλίου.
❤9👏8