Основные черты старого аттического диалекта; написал на простой кафаревусе, которая, надеюсь, понятна знающим любой греческий.
Ἀττικὴ Διάλεκτος
Ἀξιοσημείωτος εἶνε ἡ ὁμοιομορφία τῆς ἀττικῆς διαλέκτου. Ἐν τῇ διαλέκτῳ ταύτῃ, ἥτις διακρίνεται διὰ τὴν χάριν καὶ τὴν εὐγένειαν, καλλιεργήθησαν τὰ σημαντικώτερα λογοτεχνικὰ εἴδη, οἷον ἡ δραματικὴ ποίησις, ἡ ρητορική, ἡ φιλοσοφία, ἡ ἱστορία καὶ ἄλλα.
Ὁ Χατζιδάκις καὶ ὁ Ἀνδριώτης θεωροῦσι τὴν ἀττικὴν διάλεκτον ὡς κλάδον τῆς ἰωνικῆς. Σημασίαν ὅμως καὶ ἐνδιαφέρον παρουσιάζει τὸ γεγονός, ὅτι ἡ ἰωνικὴ καὶ ἡ ἀττικὴ ἔχουσι πολλὰ κοινὰ γλωσσικὰ γνωρίσματα, ἅτινα διαφοροποιοῦσι ταύτας ἀπὸ τὰς ἀχαϊκὰς καὶ τὰς δωρικὰς ἢ βορειοδυτικὰς διαλέκτους. Ὁ Γ. Μιστριώτης τονίζει ὅτι αἱ διάλεκτοι διέφερον κυρίως κατὰ τὰ φωνήεντα μᾶλλον ἢ κατὰ τὰ σύμφωνα. Παραδείγματος χάριν, οἱ Δωριεῖς ἔλεγον «Μῶσα», οἱ Αἰολεῖς «Μοῖσα» καὶ οἱ Ἴωνες-Ἀττικοὶ «Μοῦσα».
Αἱ δύο αὗται διάλεκτοι ἀποτελοῦσι σαφῆ καὶ σημαντικὴν διαλεκτικὴν ὁμάδα, μὲ πλουσίαν καὶ ἀξιόλογον παραγωγὴν εἰς πάντα τὰ λογοτεχνικὰ εἴδη.
Συνήθως ἡ ἀττικὴ διάλεκτος διαιρεῖται εἰς ἀρχαιοτέραν καὶ νεωτέραν. Κατὰ τὸν Γ.Ν. Χατζιδάκιν, ἡ ἀττικὴ διάλεκτος διαιρεῖται εἰς τὴν ἀρχαιοτέραν (μέχρι τοῦ 400 π.Χ.), τὴν μέσην (μέχρι τῆς ἐμφανίσεως τοῦ Φιλίππου τῆς Μακεδονίας εἰς τὴν πολιτικὴν σκηνήν) καὶ τὴν νεωτέραν.
Ἡ ἀρχαιοτέρα ἐκτείνεται μέχρι τοῦ 5ου αἰῶνος π.Χ. καὶ παρουσιάζει τὰ ἀκόλουθα γλωσσικὰ χαρακτηριστικά, δι’ ὧν διαφοροποιεῖται ἀπὸ τὴν γνωστοτέραν εἰς ἡμᾶς νεωτέραν ἀττικὴν διάλεκτον:
Τὸ πρῶτον ἐνικὸν πρόσωπον τοῦ ἐνεργητικοῦ ὑπερσυντελίκου εἰς -η ἀντὶ -ειν, οἷον ἀπωλώλη καὶ ἐλελύκη.
Τὸ τρίτον πληθυντικὸν πρόσωπον τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου καὶ ὑπερσυντελίκου εἰς -αται καὶ -ατο, ὡς γεγράφαται καὶ ἐτετάχατο, ἀντὶ τῶν νεωτέρων περιφραστικῶν τύπων (γεγραμμένοι εἰσί, τεταγμένοι ἦσαν) Οἱ τύποι οὗτοι εἶχον ἤδη παλαιωθῆ κατὰ τὸν 5ον αἰῶνα π.Χ. Εἰς τοὺς δραματικοὺς ποιητὰς καὶ εἰς τὸν Θουκυδίδην ἀπαντῶσι τύποι, ὡς ἀντιτετάχαται καὶ ἐφθάραται. Παρόμοιοι τύποι ἀπαντῶσι καὶ παρὰ τῷ Ἡροδότῳ.
Τὸ πρῶτον ἐνικὸν πρόσωπον τοῦ παρατατικοῦ τοῦ ρήματος εἰμί ἦ, ἀντὶ τοῦ νεωτέρου ἦν. Εἰς τὴν Ἰλιάδα ἀπαντᾷ καὶ ὁ τύπος ἦα. Ὁ νεώτερος τύπος ἦν προῆλθεν ἐκ τοῦ ἦ διὰ προσθήκης τοῦ -ν.
Ἀντὶ τοῦ ει τῆς νεωτέρας ἀττικῆς χρησιμοποιεῖται ηι, ὡς ληιτουργῶ, Ἀριστηΐδης καὶ κληις.
Ἡ ὀνομαστικὴ τοῦ πληθυντικοῦ τῶν ὀνομάτων εἰς -εύς σχηματίζεται εἰς -ῆς, ὡς Ἀχαρνῆς, βασιλῆς καὶ ἱππῆς, ἀντὶ τῶν νεωτέρων τύπων Ἀχαρνεῖς, βασιλεῖς καὶ ἱππεῖς.
Αἱ δοτικαὶ τοῦ πληθυντικοῦ σχηματίζονται εἰς -ασι, -ησι καὶ -οισι, ἀντὶ τῶν -αις καὶ -οις, ὡς ταμίασι καὶ λόγοισι.
Παρατηρεῖται διάκρισις εἰς τὴν κλίσιν τῶν πρωτοκλίτων ὀνομάτων εἰς -ης ἀπὸ τὰ τριτόκλιτα. Κυρίως τοῦτο γίνεται εἰς τὴν αἰτιατικὴν τοῦ ἐνικοῦ, ὅπως τὸν Δημοσθένη καὶ τὸν Σωκράτη, ἀπὸ τὰ τριτόκλιτα ὀνόματα ὁ Δημοσθένης καὶ ὁ Σωκράτης.
Ἀλλὰ τὰ πρωτόκλιτα ὀνόματα εἰς -ης, ὅπως ὁ ποιητής, ὁ Ἀτρείδης καὶ ὁ Ἑρμῆς, σχηματίζουν τὴν αἰτιατικὴν τοῦ ἐνικοῦ εἰς -ην: τὸν ποιητήν, τὸν Ἀτρείδην, τὸν Ἑρμῆν.
Συχνὴ καὶ σταθερὰ εἶνε ἡ χρήσις τοῦ δυϊκοῦ ἀριθμοῦ, ἐνῶ εἰς τὴν νεωτέραν ἀττικὴν εἶνε περιορισμένη.
Χρησιμοποιεῖται ἡ πρόθεσις ξύν ἀντὶ τῆς σὺν.
Χρησιμοποιεῖται ὁ σύνδεσμος ἢν ἀντὶ τοῦ ἄν.
Ἀττικὴ Διάλεκτος
Ἀξιοσημείωτος εἶνε ἡ ὁμοιομορφία τῆς ἀττικῆς διαλέκτου. Ἐν τῇ διαλέκτῳ ταύτῃ, ἥτις διακρίνεται διὰ τὴν χάριν καὶ τὴν εὐγένειαν, καλλιεργήθησαν τὰ σημαντικώτερα λογοτεχνικὰ εἴδη, οἷον ἡ δραματικὴ ποίησις, ἡ ρητορική, ἡ φιλοσοφία, ἡ ἱστορία καὶ ἄλλα.
Ὁ Χατζιδάκις καὶ ὁ Ἀνδριώτης θεωροῦσι τὴν ἀττικὴν διάλεκτον ὡς κλάδον τῆς ἰωνικῆς. Σημασίαν ὅμως καὶ ἐνδιαφέρον παρουσιάζει τὸ γεγονός, ὅτι ἡ ἰωνικὴ καὶ ἡ ἀττικὴ ἔχουσι πολλὰ κοινὰ γλωσσικὰ γνωρίσματα, ἅτινα διαφοροποιοῦσι ταύτας ἀπὸ τὰς ἀχαϊκὰς καὶ τὰς δωρικὰς ἢ βορειοδυτικὰς διαλέκτους. Ὁ Γ. Μιστριώτης τονίζει ὅτι αἱ διάλεκτοι διέφερον κυρίως κατὰ τὰ φωνήεντα μᾶλλον ἢ κατὰ τὰ σύμφωνα. Παραδείγματος χάριν, οἱ Δωριεῖς ἔλεγον «Μῶσα», οἱ Αἰολεῖς «Μοῖσα» καὶ οἱ Ἴωνες-Ἀττικοὶ «Μοῦσα».
Αἱ δύο αὗται διάλεκτοι ἀποτελοῦσι σαφῆ καὶ σημαντικὴν διαλεκτικὴν ὁμάδα, μὲ πλουσίαν καὶ ἀξιόλογον παραγωγὴν εἰς πάντα τὰ λογοτεχνικὰ εἴδη.
Συνήθως ἡ ἀττικὴ διάλεκτος διαιρεῖται εἰς ἀρχαιοτέραν καὶ νεωτέραν. Κατὰ τὸν Γ.Ν. Χατζιδάκιν, ἡ ἀττικὴ διάλεκτος διαιρεῖται εἰς τὴν ἀρχαιοτέραν (μέχρι τοῦ 400 π.Χ.), τὴν μέσην (μέχρι τῆς ἐμφανίσεως τοῦ Φιλίππου τῆς Μακεδονίας εἰς τὴν πολιτικὴν σκηνήν) καὶ τὴν νεωτέραν.
Ἡ ἀρχαιοτέρα ἐκτείνεται μέχρι τοῦ 5ου αἰῶνος π.Χ. καὶ παρουσιάζει τὰ ἀκόλουθα γλωσσικὰ χαρακτηριστικά, δι’ ὧν διαφοροποιεῖται ἀπὸ τὴν γνωστοτέραν εἰς ἡμᾶς νεωτέραν ἀττικὴν διάλεκτον:
Τὸ πρῶτον ἐνικὸν πρόσωπον τοῦ ἐνεργητικοῦ ὑπερσυντελίκου εἰς -η ἀντὶ -ειν, οἷον ἀπωλώλη καὶ ἐλελύκη.
Τὸ τρίτον πληθυντικὸν πρόσωπον τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου καὶ ὑπερσυντελίκου εἰς -αται καὶ -ατο, ὡς γεγράφαται καὶ ἐτετάχατο, ἀντὶ τῶν νεωτέρων περιφραστικῶν τύπων (γεγραμμένοι εἰσί, τεταγμένοι ἦσαν) Οἱ τύποι οὗτοι εἶχον ἤδη παλαιωθῆ κατὰ τὸν 5ον αἰῶνα π.Χ. Εἰς τοὺς δραματικοὺς ποιητὰς καὶ εἰς τὸν Θουκυδίδην ἀπαντῶσι τύποι, ὡς ἀντιτετάχαται καὶ ἐφθάραται. Παρόμοιοι τύποι ἀπαντῶσι καὶ παρὰ τῷ Ἡροδότῳ.
Τὸ πρῶτον ἐνικὸν πρόσωπον τοῦ παρατατικοῦ τοῦ ρήματος εἰμί ἦ, ἀντὶ τοῦ νεωτέρου ἦν. Εἰς τὴν Ἰλιάδα ἀπαντᾷ καὶ ὁ τύπος ἦα. Ὁ νεώτερος τύπος ἦν προῆλθεν ἐκ τοῦ ἦ διὰ προσθήκης τοῦ -ν.
Ἀντὶ τοῦ ει τῆς νεωτέρας ἀττικῆς χρησιμοποιεῖται ηι, ὡς ληιτουργῶ, Ἀριστηΐδης καὶ κληις.
Ἡ ὀνομαστικὴ τοῦ πληθυντικοῦ τῶν ὀνομάτων εἰς -εύς σχηματίζεται εἰς -ῆς, ὡς Ἀχαρνῆς, βασιλῆς καὶ ἱππῆς, ἀντὶ τῶν νεωτέρων τύπων Ἀχαρνεῖς, βασιλεῖς καὶ ἱππεῖς.
Αἱ δοτικαὶ τοῦ πληθυντικοῦ σχηματίζονται εἰς -ασι, -ησι καὶ -οισι, ἀντὶ τῶν -αις καὶ -οις, ὡς ταμίασι καὶ λόγοισι.
Παρατηρεῖται διάκρισις εἰς τὴν κλίσιν τῶν πρωτοκλίτων ὀνομάτων εἰς -ης ἀπὸ τὰ τριτόκλιτα. Κυρίως τοῦτο γίνεται εἰς τὴν αἰτιατικὴν τοῦ ἐνικοῦ, ὅπως τὸν Δημοσθένη καὶ τὸν Σωκράτη, ἀπὸ τὰ τριτόκλιτα ὀνόματα ὁ Δημοσθένης καὶ ὁ Σωκράτης.
Ἀλλὰ τὰ πρωτόκλιτα ὀνόματα εἰς -ης, ὅπως ὁ ποιητής, ὁ Ἀτρείδης καὶ ὁ Ἑρμῆς, σχηματίζουν τὴν αἰτιατικὴν τοῦ ἐνικοῦ εἰς -ην: τὸν ποιητήν, τὸν Ἀτρείδην, τὸν Ἑρμῆν.
Συχνὴ καὶ σταθερὰ εἶνε ἡ χρήσις τοῦ δυϊκοῦ ἀριθμοῦ, ἐνῶ εἰς τὴν νεωτέραν ἀττικὴν εἶνε περιορισμένη.
Χρησιμοποιεῖται ἡ πρόθεσις ξύν ἀντὶ τῆς σὺν.
Χρησιμοποιεῖται ὁ σύνδεσμος ἢν ἀντὶ τοῦ ἄν.
🔥11❤5
Καὶ ἔστιν ἰδεῖν καὶ Λατῖνον ἐνταῦθα παιδοτριβούμενον καὶ Σκύθην ἑλληνίζοντα καὶ Ῥωμαῖον τὰ τῶν Ἑλλήνων συγγράμματα μεταχειριζόμενον καὶ τὸν ἀγράμματον Ἕλληνα ὀρθῶς ἑλληνίζοντα. (Αλεξιάς ΧV, VII, 9)
«Там можно увидеть обучающегося латинянина, говорящего по-гречески скифа, ромея, изучающего греческие книги, и неграмотного эллина, говорящего по-гречески правильно.»
У меня вопрос к уважаемым византинистам о содержании понятий используемых Анной. Как я понимаю, здесь Ῥωμαῖος тут тоже латиноговорящий, который не византиец ( ὁ Λατίνος καὶ ὄχι ὁ πολίτης τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας.), а Ἕλλην это не язычник, как в ранней Византии, а грекоязычный вполне себе гражданин (ὁ ἑλληνόφωνος πολίτης τῆς αὐτοκρατορίας καὶ ὄχι ὁ ἐθνικός, ὁ εἰδωλολάτρης.) Поясните мне, пожалуйста, кого она имеет в виду.
«Там можно увидеть обучающегося латинянина, говорящего по-гречески скифа, ромея, изучающего греческие книги, и неграмотного эллина, говорящего по-гречески правильно.»
У меня вопрос к уважаемым византинистам о содержании понятий используемых Анной. Как я понимаю, здесь Ῥωμαῖος тут тоже латиноговорящий, который не византиец ( ὁ Λατίνος καὶ ὄχι ὁ πολίτης τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας.), а Ἕλλην это не язычник, как в ранней Византии, а грекоязычный вполне себе гражданин (ὁ ἑλληνόφωνος πολίτης τῆς αὐτοκρατορίας καὶ ὄχι ὁ ἐθνικός, ὁ εἰδωλολάτρης.) Поясните мне, пожалуйста, кого она имеет в виду.
Forwarded from Эстетика Византии (ЭВ)
Рад поделиться одним из палестритских анонсов: этим летом набираю группу для совместного чтения «Алексиады» Анны Комнин. Давно хотел такое провернуть и попробовать почитать в хорошей компании любимый источник.
Всё организует «Палестра», записаться можно через
2 раза в неделю по часу/полтора, читаем, обсуждаем, обязательно слушаем и читаем сопроводительные исторические материалы, делаем мини-доклады по грамматике.
Требуется общее знание базового курса греческого языка – условно, две части Вольфа.
По денежкам: 3500 – неделя, 12 600 – 4 недели(месяц), 33 600 – за лето.
Скоро будет анонс группы для начинающих, так что, если хотите познакомиться с греческим, то следите за постами
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤6👍2🔥1
Продолжение про атттический диалект, теперь про новый.
Ἀττικὴ διάλεκτος (συνέχεια)
Ἡ νεωτέρα ἀττικὴ διάλεκτος, ἀφού ἐχωρίσθη ἀπὸ τὴν συγγενῆ ἰωνικήν, ἀνέπτυξε ἰδιαίτερα γλωσσικὰ χαρακτηριστικά. Τὰ κυριώτερα σημεῖα, κατὰ τὰ ὁποῖα διαφέρει ἀπὸ τὴν ἰωνικήν, εἶνε τὰ ἀκόλουθα·
Τὸ ἰωνικὸν η, τὸ ὁποῖον προῆλθεν ἀπὸ τὸ μακρὸν α, εἰς τὴν ἀττικὴν γίνεται πάλιν α ὅταν προηγῶνται τὰ ρ, ι, ε· π.χ. χώρα, καρδία, γενεά, ἀντὶ τῶν ἰωνικῶν χώρη, καρδίη, γενεή.
Ἀντὶ τοῦ διπλοῦ σσ τῆς ἰωνικῆς, ἡ ἀττικὴ ἔχει ττ· π.χ. πράττω ἀντὶ πρήσσω, θάλαττα ἀντὶ θάλασσα. Τὸ ττ προήλθεν ἀπὸ τὴν γειτονικὴν βοιωτικήν.
Ἡ ἀττικὴ ἔχει διπλὸν ρρ ἀντὶ τοῦ ἰωνικοῦ ρσ· π.χ. χερρόνησος ἀντὶ χερσόνησος, θαρρῶ ἀντὶ θαρσέω. Τὸ ρρ παρατηρεῖται καὶ εἰς τὴν βοιωτικὴν καὶ εὐβοϊκὴν διάλεκτον.
Ἡ ἀττικὴ ἀπέβαλε τὸ F μετὰ τὰ λ, ν, ρ, σ, χωρὶς νὰ συμβῇ ἀναπληρωτικὴ ἔκτασις· π.χ. ξένος ἀντὶ ξεῖνος, κόρη ἀντὶ κούρη.
Συχνότερα παρατηρεῖται συναίρεσις· π.χ. ἐθνῶν ἀντὶ ἐθνέων, ἁλιῶς ἀντὶ ἁλιῆος, ἔτη ἀντὶ ἔτεα.
Τὰ πρωτόκλιτα ἀρσενικὰ οὐσιαστικὰ εἰς τὴν γενικὴν τοῦ ἐνικοῦ λήγουν εἰς -ου, π.χ. πολίτου ἀντὶ πολίτεω. Ἡ κατάληξις αὕτη προῆλθεν ἀπὸ τὰ δευτερόκλιτα, ὅπως λόγου, βίου, ὕμνου.
Ἡ χρήσις τοῦ δυϊκοῦ ἀριθμοῦ περιορίζεται.
Εἰς τὴν ἀττικὴν ἀπαντοῦν οἱ τύποι μείζων καὶ κρείττων, ἀντὶ τῶν ἰωνικῶν μέζων καὶ κρέσσων.
Ὑπάρχουν ῥήματα εἰς -άννυμι, ὅπως κεράννυμι, κρεμάννυμι, πετάννυμι, σκεδάννυμι. Τὰ ῥήματα αὐτὰ εἶνε χαρακτηριστικὰ τῆς ἀττικῆς διαλέκτου.
Πολὺ συχνὴ εἶνε ἡ λεγομένη ἀττικὴ σύνταξις· π.χ. τὰ παιδία παίζει, ἀντὶ τοῦ τὰ παιδία παίζουσι.
Ἰσχύει καὶ ὁ κανὼν τοῦ Vendryes, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖον περισπώμενον ὄνομα μὲ βραχεῖαν προπαραλήγουσαν γίνεται προπαροξύτονον· π.χ. ἕτοιμος, τρόπαιον, ὅμοιος (ὡς καὶ εἰς τὴν νεοελληνικήν)
Ἀττικὴ διάλεκτος (συνέχεια)
Ἡ νεωτέρα ἀττικὴ διάλεκτος, ἀφού ἐχωρίσθη ἀπὸ τὴν συγγενῆ ἰωνικήν, ἀνέπτυξε ἰδιαίτερα γλωσσικὰ χαρακτηριστικά. Τὰ κυριώτερα σημεῖα, κατὰ τὰ ὁποῖα διαφέρει ἀπὸ τὴν ἰωνικήν, εἶνε τὰ ἀκόλουθα·
Τὸ ἰωνικὸν η, τὸ ὁποῖον προῆλθεν ἀπὸ τὸ μακρὸν α, εἰς τὴν ἀττικὴν γίνεται πάλιν α ὅταν προηγῶνται τὰ ρ, ι, ε· π.χ. χώρα, καρδία, γενεά, ἀντὶ τῶν ἰωνικῶν χώρη, καρδίη, γενεή.
Ἀντὶ τοῦ διπλοῦ σσ τῆς ἰωνικῆς, ἡ ἀττικὴ ἔχει ττ· π.χ. πράττω ἀντὶ πρήσσω, θάλαττα ἀντὶ θάλασσα. Τὸ ττ προήλθεν ἀπὸ τὴν γειτονικὴν βοιωτικήν.
Ἡ ἀττικὴ ἔχει διπλὸν ρρ ἀντὶ τοῦ ἰωνικοῦ ρσ· π.χ. χερρόνησος ἀντὶ χερσόνησος, θαρρῶ ἀντὶ θαρσέω. Τὸ ρρ παρατηρεῖται καὶ εἰς τὴν βοιωτικὴν καὶ εὐβοϊκὴν διάλεκτον.
Ἡ ἀττικὴ ἀπέβαλε τὸ F μετὰ τὰ λ, ν, ρ, σ, χωρὶς νὰ συμβῇ ἀναπληρωτικὴ ἔκτασις· π.χ. ξένος ἀντὶ ξεῖνος, κόρη ἀντὶ κούρη.
Συχνότερα παρατηρεῖται συναίρεσις· π.χ. ἐθνῶν ἀντὶ ἐθνέων, ἁλιῶς ἀντὶ ἁλιῆος, ἔτη ἀντὶ ἔτεα.
Τὰ πρωτόκλιτα ἀρσενικὰ οὐσιαστικὰ εἰς τὴν γενικὴν τοῦ ἐνικοῦ λήγουν εἰς -ου, π.χ. πολίτου ἀντὶ πολίτεω. Ἡ κατάληξις αὕτη προῆλθεν ἀπὸ τὰ δευτερόκλιτα, ὅπως λόγου, βίου, ὕμνου.
Ἡ χρήσις τοῦ δυϊκοῦ ἀριθμοῦ περιορίζεται.
Εἰς τὴν ἀττικὴν ἀπαντοῦν οἱ τύποι μείζων καὶ κρείττων, ἀντὶ τῶν ἰωνικῶν μέζων καὶ κρέσσων.
Ὑπάρχουν ῥήματα εἰς -άννυμι, ὅπως κεράννυμι, κρεμάννυμι, πετάννυμι, σκεδάννυμι. Τὰ ῥήματα αὐτὰ εἶνε χαρακτηριστικὰ τῆς ἀττικῆς διαλέκτου.
Πολὺ συχνὴ εἶνε ἡ λεγομένη ἀττικὴ σύνταξις· π.χ. τὰ παιδία παίζει, ἀντὶ τοῦ τὰ παιδία παίζουσι.
Ἰσχύει καὶ ὁ κανὼν τοῦ Vendryes, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖον περισπώμενον ὄνομα μὲ βραχεῖαν προπαραλήγουσαν γίνεται προπαροξύτονον· π.χ. ἕτοιμος, τρόπαιον, ὅμοιος (ὡς καὶ εἰς τὴν νεοελληνικήν)
❤10
«Ἐπὶ μακροὺς αἰῶνας μόνη αὐτὴ ἐν τῷ μέσῳ τῆς διεσπασμένης Εὐρώπης ἐκπροσωπεῖ τὸ οἰκουμενικὸν ἰδεῶδες, ὡς δ᾽ ἐκ τούτου ἐλέγχει τὰ πολιτικὰ καὶ τὰ οἰκονομικὰ πράγματα. Διὰ τῆς ἀκτινοβολίας της ἕλκει τὰς δυτικὰς δυνάμεις καὶ δεικνύει εἰς αὐτὰς τὸν δρόμον πρὸς τὴν ἐπέκτασιν. ᾿Απὸ τοῦ ἑνδεκάτου αἰῶνος ἡ Κωνσταντινούπολις μεταβάλλεται εἰς πεδίον ἀποικιστικῆς κινήσεως. Προσπαθεῖ κατ᾿ ἀρχὰς νὰ κατευθύνῃ τὸ ῥεῦμα, ἀλλὰ τῷ 1204 ὑποκύπτει. Ἐκ τῆς ἐπαφῆς τῶν δύο κόσμων προκύπτουν βαθύταται κοινωνικαὶ μεταβολαὶ καὶ ἡ Εὐρώπη ἀναγεννᾶται. ᾿Ακολούθως ἔρχεται ἡ μακρὰ περίοδος τῆς ἀγωνίας. Ἡ γηραιὰ πόλις τοῦ Βοσπόρου, παρὰ τὴν παρακμήν, εἰς ἣν περιῆλθεν ἕνεκα τῶν ἀνταγωνισμῶν τῆς Δύσεως, θὰ παραμείνῃ παγκόσμιος πρωτεύουσα. Θὰ ἀντιπροσωπεύῃ τὸ ἑνωτικὸν ἰδεῶδες, πρὸς τὸ ὁποῖον ἀδιακόπως θὰ τείνῃ ἡ ἀνθρωπότης. Ἡ πτῶσίς της, τῷ 1453, ἐγκαινιάζει νέαν ἱστορικὴν περίοδον. Καὶ νεκρὰ ἀκόμη κατευθύνει τοὺς λαοὺς πρὸς τὴν ἀναγέννησιν. Οὐδεμία ἀσφαλῶς πρωτεύουσα ἔσχεν ἀποστολὴν μεγάλην καὶ ὀδυνηράν, οἴαν ἡ Νέα Ῥώμη τοῦ Κωνσταντίνου, ἡ Κωνσταντινούπολις τοῦ Κωνσταντίνου τοῦ Παλαιολόγου.»
«На протяжении долгих веков лишь Новый Рим среди раздробленной Европы воплощал идеалы единения, тем самым направлял политическую и экономическую жизнь. Силою своего духовного сияния он привлекал западные державы и указывал им путь к расширению и новым захватам. Начиная с XI века Константинополь превращается в арену колониального движения. Поначалу он пытается направить этот поток, но в 1204 году терпит поражение. Из соприкосновения двух миров рождаются глубочайшие социальные перемены, и Европа переживает свой ренессанс.
Затем наступает долгий период смуты и борьбы. Древний город на Босфоре, несмотря на упадок, в который он был ввергнут из-за соперничества западных держав, остаётся мировой столицею. Он продолжает олицетворять идеал единства, к которому человечество будет непрестанно стремиться. Его падение в 1453 году открывает новую историческую эпоху. Даже мёртвый, он всё ещё ведёт народы к возрождению. Несомненно, ни одна столица не имела столь великого и столь трагического предназначения, как Новый Рим Константина — Константинополь Константина Палеолога.»
Ὁ Διονύσιος Ζακυθηνός (1905 - 1993), Ἕλλην ἱστορικός, βυζαντινολόγος.
«На протяжении долгих веков лишь Новый Рим среди раздробленной Европы воплощал идеалы единения, тем самым направлял политическую и экономическую жизнь. Силою своего духовного сияния он привлекал западные державы и указывал им путь к расширению и новым захватам. Начиная с XI века Константинополь превращается в арену колониального движения. Поначалу он пытается направить этот поток, но в 1204 году терпит поражение. Из соприкосновения двух миров рождаются глубочайшие социальные перемены, и Европа переживает свой ренессанс.
Затем наступает долгий период смуты и борьбы. Древний город на Босфоре, несмотря на упадок, в который он был ввергнут из-за соперничества западных держав, остаётся мировой столицею. Он продолжает олицетворять идеал единства, к которому человечество будет непрестанно стремиться. Его падение в 1453 году открывает новую историческую эпоху. Даже мёртвый, он всё ещё ведёт народы к возрождению. Несомненно, ни одна столица не имела столь великого и столь трагического предназначения, как Новый Рим Константина — Константинополь Константина Палеолога.»
Ὁ Διονύσιος Ζακυθηνός (1905 - 1993), Ἕλλην ἱστορικός, βυζαντινολόγος.
❤8🔥6
Forwarded from Страдариум
Внимание-внимание! Мы тут спланировали ленгендарную лекцию ⚡️
4 июня в 19:30 в Страдариуме бесплатная открытая лекция «Стоицизм, или рецепт счастья» с историком античной философии Станиславом Нарановичем. Будем говорить о стоицизме и его трансофрмации в XXI веке.
А пока смотрите карточки! В них мы рассуждаем о настоящих стоиках в поп-культуре.
🌱 Подписаться на Страдариум
Telegram | Рассылка | Ветка
4 июня в 19:30 в Страдариуме бесплатная открытая лекция «Стоицизм, или рецепт счастья» с историком античной философии Станиславом Нарановичем. Будем говорить о стоицизме и его трансофрмации в XXI веке.
А пока смотрите карточки! В них мы рассуждаем о настоящих стоиках в поп-культуре.
🌱 Подписаться на Страдариум
Telegram | Рассылка | Ветка
🔥8👍6❤1