Время от времени нужно писать «простыню», чтобы подписчики видели, что админ не пребывает в умственной немощи и нравственном разложении. Поэтому ниже очерк о морфологических изменениях в эллинистическом койне по сравнению с классической эпохой. Написал по-гречески, переводить не буду, ибо мой язык понятен, а приложенный перевод сделал бы простыню угнетающей своими размерами .
———
Μορφολογικὰ χαρακτηριστικὰ τῆς Κοινῆς.
α΄) Τὰ θηλυκὰ ὀνόματα τῆς α΄ κλίσεως τὰ ἔχοντα μὴ καθαρὸν τὸ ληκτικὸν -α, κλινόμενα ἐν τῇ γενικῇ εἰς -ης, κλίνονται νῦν καὶ ἐν τῇ γενικῇ εἰς -ας τοῦ -α ἀδιαφόρου ὄντος π.χ. γλῶσσα- γλώσσας, δόξα- δόξας, θάλασσα-θάλασσας κ.τ.λ.
β΄) πρὸς τούτοις τὰ ἀρσενικά της α΄ κλίσεως τὰ λήγοντα εἰς -ης, γεν. -ου, σχηματίζουσι τὴν γενικὴν ὁμοίως εἰς -η, π.χ. πρεσβευτής-πρεσβευτῆ οὐχὶ πρεσβευτοῦ.
γ΄) Τὰ ἀρσενικὰ πρωτόκλιτα λήγοντα εἰς -ας, γεν. -ου, ὁμοίως σχηματίζουσι τὴν γενικὴν εἰς -α, π.χ. ταμίας- ταμία, οὐχὶ ταμίου.
δ΄) Τὸ τελικόν -ν τῆς αἰτιατικῆς τῶν ἀρσενικῶν καὶ θηλυκῶν τῆς α΄καὶ β΄ κλίσεως προσεφύθη καὶ εἰς τὰ τριτόκλιτα, π.χ. τὸν πατέραν, τὴν νύκταν, κατά: τὸν ταμίαν, τὴν ἡμέραν (νόμος τῆς ἀναλογίας).
ε΄) Ἡ κατάληξις εἰς -ες τῶν ἀρσενικῶν τριτοκλίτων ἐπεξετάθη καὶ εἰς τὰ ὀνόματα τῆς πρώτης κλίσεως, π.χ. οἱ ταμίες, κατὰ τό: οἱ πατέρες.
στ΄) Ἡ κατάληξις -ες ἐκ τῆς ὀνομαστικῆς ἐπεξετάθη καὶ εἰς τὴν αἰτιατικὴν τοῦ πληθυντικοῦ. Οὕτω κατά τὸ: αἱ χάριτες, οἱ μῆνες, οἱ πατέρες εἶπον καί: τὰς χάριτες, τοὺς μῆνες, τοὺς πατέρες, ὅπως κατὰ τὸ: οἱ βασιλεῖς, τοὺς βασιλεῖς.
ζ΄) Κατά τό: τοῦ λύκου, λόγου, ἐχθροῦ, ἐν τοῖς ἔπειτα ἐλέχθη: δεσπότου, ποιητοῦ, ἐλέχθη καί: τοῦ ἰσοτελοῦ, τοῦ τετρήρου κ.ἄ.
η΄) Τὰ παλαιὰ ἀττικόκλιτα νεώς, λεὼς ἀντικαθίστανται διὰ τῶν κοινῶν: ναός, λαὸς τῶν ἄλλων διαλέκτων.
θ΄) Τὰ θηλυκὰ εἰς -ω, γεν. οῦς, σχηματίζονται ἐν τῇ γενικῇ εἰς- ως, π.χ. Σαπφώ, γεν. Σαπφῶς (οὐχὶ Σαπφοῦς).
ι΄) Τὰ θηλυκὰ οὐσιαστικὰ εἰς -ος, π.χ. ἡ ἄμμος, ἡ βάτος, ἡ βῶλος κ.ἄ. τρέπονται εἰς ἀρσενικὰ ἕνεκα τῆς ὁμοιαζούσης τοῖς ἀρσενικοῖς καταλήξεως αὐτῶν: π.χ. ὁ ἄμμος, ὁ βάτος, ὁ βῶλος.
ἰα΄) Γενικῶς ἐν τοῖς ὀνόμασι περιορίζεται ὁ ἀνώμαλος σχηματισμὸς καὶ ἡ κλίσις αὐτοῦ, πολλακις καὶ δι᾿ ἀντικαταστάσεως αὐτοῦ ὑπ᾿ άλλοῦ ἔχοντος κανονικὴν τὴν κλίσιν: π.χ. ἀντὶ ναύς-νηός, ὀν. ὁ ὄϊς γεν. τοῦ οἰός, ὀν. ὁ ἀμνός γεν. τοῦ ἀρνός, ὀν. ὁ ὗς γεν, τοῦ ὑός, ὀν. τὸ ὕδωρ γεν. τοῦ ὕδατος, ὀν. ἡ ναῦς γεν. τῆς νηός προτιμοῦνται νῦν αἱ λέξεις τὸ πρόβατον τοῦ προβάτου, ὁ ἀμνός τοῦ ἀμνοῦ, ὁ χοῖρος τοῦ χοίρου, τὸ νηρὸν (νερόν) τοῦ νηροῦ, τὸ πλοῖον τοῦ πλοίου κ.τ.λ.
ἰβ΄) Ἐξομάλυνσις πρὸς τούτοις ἐπισυμβαίνει καὶ ἐν τῇ κλίσει τοῦ ῥήματος. Αἱ καταλήξεις τοῦ Παρατατικοῦ καὶ τοῦ Ἀορίστου ἁπλοποιοῦνται εἰς ἓν σύστημα. Οὕτως ἔχομεν -α, -ες, -ε, -αμεν, -ατε, -αν καὶ εἰς τοὺς δύο χρόνους.
γ΄) Ἔτι δ᾿ ἐπὶ τὸ ὁμαλώτερον τρέπονται καὶ τὰ πλείονα τῶν ἀνωμάλων παραθετικῶν: π.χ. ἀγαθός - ἀγαθότερος (οὐχὶ ἀμείνων) ταχύτερος, μεγαλύτερος, κ.λ.π. κατὰ τά: παχύτερος, εὐρύτερος κ.λ.π.
ἰδ΄) Παρουσιάζεται ἡ σπανία κατάληξις -ισσα, (π.χ. Φοίνισσα, Κίλισσα) καὶ εἰς ἄλλα ὀνόματα, π.χ. ἀρχόντισσα, βασίλισσα, γειτόνισσα κ.λ.π.
ἰε΄) Ἀρχίζει νὰ πολλαπλασιάζηται ἡ χρῆσις τῶν ὑποκοριστικῶν καὶ κυρίως ἡ χρῆσις τῆς ὑποκοριστικῆς καταλήξεως -ιον (-ιν), ἥτις γίνεται παραγωγικὴ κατάληξις μετὰ διαφόρων ηὐξημένων μορφῶν, καθὼς ἀποσπᾶται ἡ τελευταία συλλαβὴ τοῦ θέματος τῶν λέξεων.
Οὕτως δὲν ἔχομεν μόνον τήν -τόν, ἀλλὰ καὶ τὰς ἑξῆς καταλήξεις: -αδιον. Κατὰ τὰ ἀρχαῖα λαμπάδ-ιον (ἐκ τοῦ λαμπάς, -άδος), φυλλάδιον (ἐκ τοῦ φυλλάς, - αδος) εἶπον ὕστερον καὶ σημ-άδιον (ἐκ τοῦ σημ- εῖον), γλυκ- άδιον, (ἐκ τοῦ γλυκύς), κηπ-άδιον (ἐκ τοῦ κῆπος), κοπ-αδιον (ἐκ τοῦ κοπὴ) κ.ἄ.
-αριον. Κατὰ τὰ παλαιότερα ἐσχάριον (ἐσχάρα), καμάριον (καμάρα), κυττάριον (κύτταρον) κ.τ.λ. ἤρχισαν ἔπειτα νὰ λέγωσιν καὶ αἰγ-άριον (αἴξ), βιβλι-άριον (βιβλίον), ζεύγ-αριον (ζεῦγος), παιδ-άριον (παίς, παιδ-ίον), ὀψ-άριον (ὄψον) κ.τ.λ.
-άφιον. Κατὰ τὸ ἐλάφιον (ἔλαφος), ἐδάφιον (ἔδαφος) κ.τ.λ. εἶπον καὶ χωράφιον (χώρα), ξυρ-άφιον (ξυρός) κ.ἄ.
-ίδιον. Λέγοντες σανίδιον (σανίς, -ίδος), ψαλλίδιον (ψαλλίς, -ίδος) κ.τ.λ.
———
Μορφολογικὰ χαρακτηριστικὰ τῆς Κοινῆς.
α΄) Τὰ θηλυκὰ ὀνόματα τῆς α΄ κλίσεως τὰ ἔχοντα μὴ καθαρὸν τὸ ληκτικὸν -α, κλινόμενα ἐν τῇ γενικῇ εἰς -ης, κλίνονται νῦν καὶ ἐν τῇ γενικῇ εἰς -ας τοῦ -α ἀδιαφόρου ὄντος π.χ. γλῶσσα- γλώσσας, δόξα- δόξας, θάλασσα-θάλασσας κ.τ.λ.
β΄) πρὸς τούτοις τὰ ἀρσενικά της α΄ κλίσεως τὰ λήγοντα εἰς -ης, γεν. -ου, σχηματίζουσι τὴν γενικὴν ὁμοίως εἰς -η, π.χ. πρεσβευτής-πρεσβευτῆ οὐχὶ πρεσβευτοῦ.
γ΄) Τὰ ἀρσενικὰ πρωτόκλιτα λήγοντα εἰς -ας, γεν. -ου, ὁμοίως σχηματίζουσι τὴν γενικὴν εἰς -α, π.χ. ταμίας- ταμία, οὐχὶ ταμίου.
δ΄) Τὸ τελικόν -ν τῆς αἰτιατικῆς τῶν ἀρσενικῶν καὶ θηλυκῶν τῆς α΄καὶ β΄ κλίσεως προσεφύθη καὶ εἰς τὰ τριτόκλιτα, π.χ. τὸν πατέραν, τὴν νύκταν, κατά: τὸν ταμίαν, τὴν ἡμέραν (νόμος τῆς ἀναλογίας).
ε΄) Ἡ κατάληξις εἰς -ες τῶν ἀρσενικῶν τριτοκλίτων ἐπεξετάθη καὶ εἰς τὰ ὀνόματα τῆς πρώτης κλίσεως, π.χ. οἱ ταμίες, κατὰ τό: οἱ πατέρες.
στ΄) Ἡ κατάληξις -ες ἐκ τῆς ὀνομαστικῆς ἐπεξετάθη καὶ εἰς τὴν αἰτιατικὴν τοῦ πληθυντικοῦ. Οὕτω κατά τὸ: αἱ χάριτες, οἱ μῆνες, οἱ πατέρες εἶπον καί: τὰς χάριτες, τοὺς μῆνες, τοὺς πατέρες, ὅπως κατὰ τὸ: οἱ βασιλεῖς, τοὺς βασιλεῖς.
ζ΄) Κατά τό: τοῦ λύκου, λόγου, ἐχθροῦ, ἐν τοῖς ἔπειτα ἐλέχθη: δεσπότου, ποιητοῦ, ἐλέχθη καί: τοῦ ἰσοτελοῦ, τοῦ τετρήρου κ.ἄ.
η΄) Τὰ παλαιὰ ἀττικόκλιτα νεώς, λεὼς ἀντικαθίστανται διὰ τῶν κοινῶν: ναός, λαὸς τῶν ἄλλων διαλέκτων.
θ΄) Τὰ θηλυκὰ εἰς -ω, γεν. οῦς, σχηματίζονται ἐν τῇ γενικῇ εἰς- ως, π.χ. Σαπφώ, γεν. Σαπφῶς (οὐχὶ Σαπφοῦς).
ι΄) Τὰ θηλυκὰ οὐσιαστικὰ εἰς -ος, π.χ. ἡ ἄμμος, ἡ βάτος, ἡ βῶλος κ.ἄ. τρέπονται εἰς ἀρσενικὰ ἕνεκα τῆς ὁμοιαζούσης τοῖς ἀρσενικοῖς καταλήξεως αὐτῶν: π.χ. ὁ ἄμμος, ὁ βάτος, ὁ βῶλος.
ἰα΄) Γενικῶς ἐν τοῖς ὀνόμασι περιορίζεται ὁ ἀνώμαλος σχηματισμὸς καὶ ἡ κλίσις αὐτοῦ, πολλακις καὶ δι᾿ ἀντικαταστάσεως αὐτοῦ ὑπ᾿ άλλοῦ ἔχοντος κανονικὴν τὴν κλίσιν: π.χ. ἀντὶ ναύς-νηός, ὀν. ὁ ὄϊς γεν. τοῦ οἰός, ὀν. ὁ ἀμνός γεν. τοῦ ἀρνός, ὀν. ὁ ὗς γεν, τοῦ ὑός, ὀν. τὸ ὕδωρ γεν. τοῦ ὕδατος, ὀν. ἡ ναῦς γεν. τῆς νηός προτιμοῦνται νῦν αἱ λέξεις τὸ πρόβατον τοῦ προβάτου, ὁ ἀμνός τοῦ ἀμνοῦ, ὁ χοῖρος τοῦ χοίρου, τὸ νηρὸν (νερόν) τοῦ νηροῦ, τὸ πλοῖον τοῦ πλοίου κ.τ.λ.
ἰβ΄) Ἐξομάλυνσις πρὸς τούτοις ἐπισυμβαίνει καὶ ἐν τῇ κλίσει τοῦ ῥήματος. Αἱ καταλήξεις τοῦ Παρατατικοῦ καὶ τοῦ Ἀορίστου ἁπλοποιοῦνται εἰς ἓν σύστημα. Οὕτως ἔχομεν -α, -ες, -ε, -αμεν, -ατε, -αν καὶ εἰς τοὺς δύο χρόνους.
γ΄) Ἔτι δ᾿ ἐπὶ τὸ ὁμαλώτερον τρέπονται καὶ τὰ πλείονα τῶν ἀνωμάλων παραθετικῶν: π.χ. ἀγαθός - ἀγαθότερος (οὐχὶ ἀμείνων) ταχύτερος, μεγαλύτερος, κ.λ.π. κατὰ τά: παχύτερος, εὐρύτερος κ.λ.π.
ἰδ΄) Παρουσιάζεται ἡ σπανία κατάληξις -ισσα, (π.χ. Φοίνισσα, Κίλισσα) καὶ εἰς ἄλλα ὀνόματα, π.χ. ἀρχόντισσα, βασίλισσα, γειτόνισσα κ.λ.π.
ἰε΄) Ἀρχίζει νὰ πολλαπλασιάζηται ἡ χρῆσις τῶν ὑποκοριστικῶν καὶ κυρίως ἡ χρῆσις τῆς ὑποκοριστικῆς καταλήξεως -ιον (-ιν), ἥτις γίνεται παραγωγικὴ κατάληξις μετὰ διαφόρων ηὐξημένων μορφῶν, καθὼς ἀποσπᾶται ἡ τελευταία συλλαβὴ τοῦ θέματος τῶν λέξεων.
Οὕτως δὲν ἔχομεν μόνον τήν -τόν, ἀλλὰ καὶ τὰς ἑξῆς καταλήξεις: -αδιον. Κατὰ τὰ ἀρχαῖα λαμπάδ-ιον (ἐκ τοῦ λαμπάς, -άδος), φυλλάδιον (ἐκ τοῦ φυλλάς, - αδος) εἶπον ὕστερον καὶ σημ-άδιον (ἐκ τοῦ σημ- εῖον), γλυκ- άδιον, (ἐκ τοῦ γλυκύς), κηπ-άδιον (ἐκ τοῦ κῆπος), κοπ-αδιον (ἐκ τοῦ κοπὴ) κ.ἄ.
-αριον. Κατὰ τὰ παλαιότερα ἐσχάριον (ἐσχάρα), καμάριον (καμάρα), κυττάριον (κύτταρον) κ.τ.λ. ἤρχισαν ἔπειτα νὰ λέγωσιν καὶ αἰγ-άριον (αἴξ), βιβλι-άριον (βιβλίον), ζεύγ-αριον (ζεῦγος), παιδ-άριον (παίς, παιδ-ίον), ὀψ-άριον (ὄψον) κ.τ.λ.
-άφιον. Κατὰ τὸ ἐλάφιον (ἔλαφος), ἐδάφιον (ἔδαφος) κ.τ.λ. εἶπον καὶ χωράφιον (χώρα), ξυρ-άφιον (ξυρός) κ.ἄ.
-ίδιον. Λέγοντες σανίδιον (σανίς, -ίδος), ψαλλίδιον (ψαλλίς, -ίδος) κ.τ.λ.
🔥14👏4❤1
εἶπον ὕστερον καὶ ἀγρίδιον (ἀγρός), ἐλα-ΐδιον (ἐλαία, ἐξ οὗ ἐλᾴδιον-λᾷδι) κ.τ.λ.
ιστ΄) Ἡ δοτικὴ πτῶσις ἀρχίζει νὰ ἀντικαθιστῆται τῃ γενικῇ καὶ αἰτιατικῇ ἢ περιφράσεσιν. Ὁ κλονισμὸς οὗτος τῆς δοτικῆς παρατηρεῖται ἤδη ἐκ τῆς κλασσικῆς ἐποχῆς καὶ κυρίως μετὰ ῥημάτων συντασσομένων δοτικῇ π.χ. ἀντὶ χρῶμαι τινι ἔχομεν νῦν: χρῶμαι τί.
ιζ΄) Ὡσαύτος ὁ δυϊκὸς ἀριθμὸς κλονίζεται. Ἀρχίζει νῦν ν' ἀντικαθιστῆται τῷ πληθυντικῷ, ἔν τισι περιπτώσεσιν ἐνωρίτερον καὶ ἔν τισι ἄλλοις ἀργότερον, ἀναλόγως τοῦ τόπου καὶ τῆς διαλέκτου.
ιη΄) Ἐπιπροσθέτως ἤρχισε ἡ χρῆσις τῆς ὁριστικὴς ἐγκλίσεως ἀντὶ τῆς ὑποτακτικῆς ἐν περιπτώσεσιν καθ᾿ ἃς ἡ προφορὰ συνέπεσεν, π.χ. λύσεις-λύσῃς, λύσει-λύσῃ, γράφομεν-γράφωμεν.
ιθ΄) Ἡ εὐκτικὴ καὶ ἡ ἀπαρέμφατος ἤρχισαν ν' ἀντικαθιστῶνται ταῖς περιφράσεσιν.
κ΄) Κλονίζεται καὶ ἡ αὔξησις (κυρίως ἡ χρονικὴ) ἐν τοῖς ῥήμασιν.
κα΄) Πρὸς τοῖς εἰς -ως λήγουσιν ἐπιρρήμασιν πλέον χρησιμοποιοῦνται καὶ ἐπιρρήματα εἰς -α λήγοντα, π.χ. σκληρά, ἄδικα, καλά, ἄσχημα, ὡραῖα κ.τ.λ.
Γενικῶς ἐν τῇ Κοινῇ τῶν Ἀλεξανδρεωτικῶν χρόνων παρατηρεῖται προσπάθεια ἀπαλύνσεως τῶν ἀρχαίων ἀνωμαλιῶν ἐν τῇ κλίσει καὶ συντάξει, ὥστε ἡ γλῶσσα νὰ γίνῃ ἁπλουστέρα καὶ εὐκολωτέρα, ἵνα ὑπηρήετήσῃ τὸ διαγλωσσικὸν αὐτῆς ἔργον, ἤτοι νὰ γίνῃ πανελλήνιος.
ιστ΄) Ἡ δοτικὴ πτῶσις ἀρχίζει νὰ ἀντικαθιστῆται τῃ γενικῇ καὶ αἰτιατικῇ ἢ περιφράσεσιν. Ὁ κλονισμὸς οὗτος τῆς δοτικῆς παρατηρεῖται ἤδη ἐκ τῆς κλασσικῆς ἐποχῆς καὶ κυρίως μετὰ ῥημάτων συντασσομένων δοτικῇ π.χ. ἀντὶ χρῶμαι τινι ἔχομεν νῦν: χρῶμαι τί.
ιζ΄) Ὡσαύτος ὁ δυϊκὸς ἀριθμὸς κλονίζεται. Ἀρχίζει νῦν ν' ἀντικαθιστῆται τῷ πληθυντικῷ, ἔν τισι περιπτώσεσιν ἐνωρίτερον καὶ ἔν τισι ἄλλοις ἀργότερον, ἀναλόγως τοῦ τόπου καὶ τῆς διαλέκτου.
ιη΄) Ἐπιπροσθέτως ἤρχισε ἡ χρῆσις τῆς ὁριστικὴς ἐγκλίσεως ἀντὶ τῆς ὑποτακτικῆς ἐν περιπτώσεσιν καθ᾿ ἃς ἡ προφορὰ συνέπεσεν, π.χ. λύσεις-λύσῃς, λύσει-λύσῃ, γράφομεν-γράφωμεν.
ιθ΄) Ἡ εὐκτικὴ καὶ ἡ ἀπαρέμφατος ἤρχισαν ν' ἀντικαθιστῶνται ταῖς περιφράσεσιν.
κ΄) Κλονίζεται καὶ ἡ αὔξησις (κυρίως ἡ χρονικὴ) ἐν τοῖς ῥήμασιν.
κα΄) Πρὸς τοῖς εἰς -ως λήγουσιν ἐπιρρήμασιν πλέον χρησιμοποιοῦνται καὶ ἐπιρρήματα εἰς -α λήγοντα, π.χ. σκληρά, ἄδικα, καλά, ἄσχημα, ὡραῖα κ.τ.λ.
Γενικῶς ἐν τῇ Κοινῇ τῶν Ἀλεξανδρεωτικῶν χρόνων παρατηρεῖται προσπάθεια ἀπαλύνσεως τῶν ἀρχαίων ἀνωμαλιῶν ἐν τῇ κλίσει καὶ συντάξει, ὥστε ἡ γλῶσσα νὰ γίνῃ ἁπλουστέρα καὶ εὐκολωτέρα, ἵνα ὑπηρήετήσῃ τὸ διαγλωσσικὸν αὐτῆς ἔργον, ἤτοι νὰ γίνῃ πανελλήνιος.
🔥10👏5
Πλησίον δ᾽ ἐλθὼν τῶν Θηβῶν, εὖρεν ἐκεῖ ἐπὶ βράχου καθημένην τὴν Σφίγγα, καὶ φονεύουσαν πάντας τοὺς παρερχομένους, οἵτινες δὲν ἔλυον τὸ αἴνιγμα, ὃ τοῖς ἐπρότεινεν. Ἔλυσε δ᾽ αὐτὸ ὁ Οἰδίπους, καὶ τότε τὸ τέρας, κρημνισθὲν ἐκ τοῦ βράχου του, ἐφονεύθη, καὶ ἡ πόλις ἀπηλλάγη αὐτοῦ.
Подойдя к Фивам, он нашел там на скале сидящую Сфинкс, которая убивала всех проходящих мимо, кто не мог разгадать предложенную ею загадку. Загадку разгадал Эдип и тогда чудовище, сбросившись со скалы, погибло и город избавился от него.
Подойдя к Фивам, он нашел там на скале сидящую Сфинкс, которая убивала всех проходящих мимо, кто не мог разгадать предложенную ею загадку. Загадку разгадал Эдип и тогда чудовище, сбросившись со скалы, погибло и город избавился от него.
👍11❤6
Forwarded from БукваМесто
Загадка, которую отгадал Эдип
Фивы оказались в беде: на дороге к городу поселился Сфинкс. Он задавал каждому путнику загадку, и те, кто не мог ответить, погибали.
Эдип, странник, шедший в Фивы, встретил Сфинкса и услышал его вопрос: «Что ходит на четырёх ногах утром, на двух днём и на трёх вечером?»
Не колеблясь, Эдип ответил:«Человек» .
Его ответ избавил Фивы от чудовища. Эдип стал героем города и вскоре — его царём.
Но знал ли тогда Эдип, что тем самым «человеком» окажется он сам? Об этом — в следующем посте.
Фивы оказались в беде: на дороге к городу поселился Сфинкс. Он задавал каждому путнику загадку, и те, кто не мог ответить, погибали.
Эдип, странник, шедший в Фивы, встретил Сфинкса и услышал его вопрос: «Что ходит на четырёх ногах утром, на двух днём и на трёх вечером?»
Не колеблясь, Эдип ответил:
Его ответ избавил Фивы от чудовища. Эдип стал героем города и вскоре — его царём.
Но знал ли тогда Эдип, что тем самым «человеком» окажется он сам? Об этом — в следующем посте.
👍12👏3❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
“У лакедемонян был закон, гласивший: никто не должен носить одежду не подобающего для мужа цвета и быть полнее, чем это согласуется с потребностями гимнасия. Последнее рассматривалось как свидетельство лености, а первое — как признак немужественных склонностей. Согласно этому же закону, эфебам полагалось каждые десять дней голыми показываться эфорам. Если они были крепки и сильны, словно высеченные из камня, благодаря телесным упражнениям, то удостаивались одобрения. Если же эфоры замечали в них следы дряблости и рыхлости, связанные с наросшим от недостатка трудов жиром, юноши подвергались телесному наказанию.”
Клавдий Элиан
Клавдий Элиан
😁31🔥6👏5❤4
Увидел в словаре логичное определение ἑκατονταρχία как совокупности ста солдат, но вот дальше было уточнение, что во времена Римской империи это число упало до 80. Мне это напомнило явление, что по-английски называется shrinkflation, ну это когда в бутылке молока в «Перекрёстке», которая выглядит как литровая, молока где-нибудь 950 мл, например. В случае с ἑκατονταρχία эта «сжимфляция» ещё более наглая, ибо на «бутылке» написано ἑκατόν.
😁29❤6
Новогреческие времена. Если на греческом их названия записать, то:
Οἱ χρόνοι τοῦ ῥήματος εἶνε ὀκτώ, οἱ ἑξῆς: ὁ ἐνεστώς, ὁ παρατατικός, ὁ ἀόριστος, ὁ ἁπλοῦς μέλλων πρῶτος ἢ ὁ μέλλων τῆς διαρκείας ἢ τῆς ἐπαναλήψεως, ὁ ἁπλοῦς μέλλων δεύτερος ἢ μέλλων συνοπτικός, ὁ παρακείμενος, ὁ ὑπερσυντέλικος, ὁ τετελεσμένος μέλλων.
Οἱ χρόνοι τοῦ ῥήματος εἶνε ὀκτώ, οἱ ἑξῆς: ὁ ἐνεστώς, ὁ παρατατικός, ὁ ἀόριστος, ὁ ἁπλοῦς μέλλων πρῶτος ἢ ὁ μέλλων τῆς διαρκείας ἢ τῆς ἐπαναλήψεως, ὁ ἁπλοῦς μέλλων δεύτερος ἢ μέλλων συνοπτικός, ὁ παρακείμενος, ὁ ὑπερσυντέλικος, ὁ τετελεσμένος μέλλων.
👍17❤8
У студента, живущего на Кипре, неподалёку находится заброшенный ликеро-водочный завод и на воротах всё ещё видна надпись οἶκος οὔζου. Вот так выглядит падение Великих Домов.
👍25😁12❤2👏2
Forwarded from Τάνταλος ~ Тантал
«Καλώς εχόντων των πραγμάτων» — греческое выражение, означающее «если всё пойдёт/сложится хорошо». Оно используется, чтобы выразить надежду на благоприятный исход какого-либо события.
Пример:
Καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα περάσει τις εξετάσεις του.
=Если всё сложится хорошо, он сдаст экзамены.
Пример:
Καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα περάσει τις εξετάσεις του.
=Если всё сложится хорошо, он сдаст экзамены.
❤17🔥4
Ἐν τῇ πρωίμῳ Βυζαντινῇ Αὐτοκρατορίᾳ, καθ' ἃ γινώσκω, τὸ ὄνομα Ἕλλην, συνδεθὲν ἀπὸ τῶν πρώτων χριστιανικῶν χρόνων μετὰ τῆς θρησκευτικῆς ἐννοίας τοῦ ἐμμένοντος εἰς τὴν παλαιὰν θρησκείαν τῶν Ἑλλήνων, τοῦ εἰδωλολάτρου γενικώτερον, περιέπεσεν εἰς ἀφάνειαν καὶ οὐδέποτε πλέον ἀποκατεστάθη εἰς τὴν ἐπίσημον ὁρολογίαν.
Τὸ ὄνομα Ἑλλὰς διετηρήθη ἐν περιωρισμένῃ γεωγραφικῇ σημασία, περιγράφον τὰς νοτίως τῶν Θερμοπυλῶν χώρας, βραδύτερον δὲ συνήφθη μετὰ τῆς διοικητικῆς περιφερείας τοῦ θέματος Ἑλλάδος, ὃ μαρτυρεῖται τὸ πρῶτον τῷ 695. Πρὸς ἄρσιν πάσης συγχύσεως οἱ κάτοικοι τῆς νοτιωτέρας Ἑλλάδος ἐκλήθησαν ῾Ελλαδικοὶ (τὸ ὄνομα ἦτο γνωστὸν κατὰ τὴν ᾿Αρχαιότητα) καὶ Κατωτικοί.
Насколько мне известно, во времена ранней Византийской империи имя Ἕλλην, ещё на заре христианства связанное с религиозным обозначением приверженца верований древних греков, то есть язычника в целом, кануло в лету и так и не было восстановлено в официальной терминологии.
Название Ἑλλὰς сохранилось в ограниченном географическом значении, обозначая местность к югу от Фермопил, но позднее она была объединена с административным районом фемы Эллада, первое упоминание о которой относится к 695 году. Ещё больше усугубляло путаницу то, что жителей Южной Греции называли ῾Ελλαδικοὶ (это название было известно ещё в Античности) и Κατωτικοί.
Τὸ ὄνομα Ἑλλὰς διετηρήθη ἐν περιωρισμένῃ γεωγραφικῇ σημασία, περιγράφον τὰς νοτίως τῶν Θερμοπυλῶν χώρας, βραδύτερον δὲ συνήφθη μετὰ τῆς διοικητικῆς περιφερείας τοῦ θέματος Ἑλλάδος, ὃ μαρτυρεῖται τὸ πρῶτον τῷ 695. Πρὸς ἄρσιν πάσης συγχύσεως οἱ κάτοικοι τῆς νοτιωτέρας Ἑλλάδος ἐκλήθησαν ῾Ελλαδικοὶ (τὸ ὄνομα ἦτο γνωστὸν κατὰ τὴν ᾿Αρχαιότητα) καὶ Κατωτικοί.
Насколько мне известно, во времена ранней Византийской империи имя Ἕλλην, ещё на заре христианства связанное с религиозным обозначением приверженца верований древних греков, то есть язычника в целом, кануло в лету и так и не было восстановлено в официальной терминологии.
Название Ἑλλὰς сохранилось в ограниченном географическом значении, обозначая местность к югу от Фермопил, но позднее она была объединена с административным районом фемы Эллада, первое упоминание о которой относится к 695 году. Ещё больше усугубляло путаницу то, что жителей Южной Греции называли ῾Ελλαδικοὶ (это название было известно ещё в Античности) и Κατωτικοί.
❤11
Forwarded from ΑΤΤΙΚΙΣΤΑ (Μιχαήλ)
«Эллины» — принятый термин, со времен Отцов Церкви, для обозначения язычников вообще и, конечно, древних греков в частности. Однако в IX веке этот термин не обозначал носителей греческого языка как этническую группу; это значение стало появляться в источниках, начиная с XIII века.
Комментарий к детективу на византийскую тематику «Το Εβένινο Λαούτο» (2003)
ΥΓ. В современном турецком языке, Yunanca означает "древнегреческий", а вот «современный греческий» — Rumca.
Комментарий к детективу на византийскую тематику «Το Εβένινο Λαούτο» (2003)
ΥΓ. В современном турецком языке, Yunanca означает "древнегреческий", а вот «современный греческий» — Rumca.
❤14👍2