«Откуда происходит слово "солецизм"?» — спросил англичанин.
«От Солы, города на Сицилии*», — ответил Геннадий. «Древние греки заселили тот город и постепенно они начали говорить как местные варвары. И поскольку они говорили на смешанном диалекте, частью аттическом, частью местном, то ныне шутят, что с солецизмами говорят те, кто не говорит на настоящем греческом.».
Samuel Sheridan Wilson. «Τὸ Παλληκάριον»
*Солы были в Малой Азии, отвечающий чудит.
«От Солы, города на Сицилии*», — ответил Геннадий. «Древние греки заселили тот город и постепенно они начали говорить как местные варвары. И поскольку они говорили на смешанном диалекте, частью аттическом, частью местном, то ныне шутят, что с солецизмами говорят те, кто не говорит на настоящем греческом.».
Samuel Sheridan Wilson. «Τὸ Παλληκάριον»
*Солы были в Малой Азии, отвечающий чудит.
👏11❤2🔥1
Время от времени нужно писать «простыню», чтобы подписчики видели, что админ не пребывает в умственной немощи и нравственном разложении. Поэтому ниже очерк о морфологических изменениях в эллинистическом койне по сравнению с классической эпохой. Написал по-гречески, переводить не буду, ибо мой язык понятен, а приложенный перевод сделал бы простыню угнетающей своими размерами .
———
Μορφολογικὰ χαρακτηριστικὰ τῆς Κοινῆς.
α΄) Τὰ θηλυκὰ ὀνόματα τῆς α΄ κλίσεως τὰ ἔχοντα μὴ καθαρὸν τὸ ληκτικὸν -α, κλινόμενα ἐν τῇ γενικῇ εἰς -ης, κλίνονται νῦν καὶ ἐν τῇ γενικῇ εἰς -ας τοῦ -α ἀδιαφόρου ὄντος π.χ. γλῶσσα- γλώσσας, δόξα- δόξας, θάλασσα-θάλασσας κ.τ.λ.
β΄) πρὸς τούτοις τὰ ἀρσενικά της α΄ κλίσεως τὰ λήγοντα εἰς -ης, γεν. -ου, σχηματίζουσι τὴν γενικὴν ὁμοίως εἰς -η, π.χ. πρεσβευτής-πρεσβευτῆ οὐχὶ πρεσβευτοῦ.
γ΄) Τὰ ἀρσενικὰ πρωτόκλιτα λήγοντα εἰς -ας, γεν. -ου, ὁμοίως σχηματίζουσι τὴν γενικὴν εἰς -α, π.χ. ταμίας- ταμία, οὐχὶ ταμίου.
δ΄) Τὸ τελικόν -ν τῆς αἰτιατικῆς τῶν ἀρσενικῶν καὶ θηλυκῶν τῆς α΄καὶ β΄ κλίσεως προσεφύθη καὶ εἰς τὰ τριτόκλιτα, π.χ. τὸν πατέραν, τὴν νύκταν, κατά: τὸν ταμίαν, τὴν ἡμέραν (νόμος τῆς ἀναλογίας).
ε΄) Ἡ κατάληξις εἰς -ες τῶν ἀρσενικῶν τριτοκλίτων ἐπεξετάθη καὶ εἰς τὰ ὀνόματα τῆς πρώτης κλίσεως, π.χ. οἱ ταμίες, κατὰ τό: οἱ πατέρες.
στ΄) Ἡ κατάληξις -ες ἐκ τῆς ὀνομαστικῆς ἐπεξετάθη καὶ εἰς τὴν αἰτιατικὴν τοῦ πληθυντικοῦ. Οὕτω κατά τὸ: αἱ χάριτες, οἱ μῆνες, οἱ πατέρες εἶπον καί: τὰς χάριτες, τοὺς μῆνες, τοὺς πατέρες, ὅπως κατὰ τὸ: οἱ βασιλεῖς, τοὺς βασιλεῖς.
ζ΄) Κατά τό: τοῦ λύκου, λόγου, ἐχθροῦ, ἐν τοῖς ἔπειτα ἐλέχθη: δεσπότου, ποιητοῦ, ἐλέχθη καί: τοῦ ἰσοτελοῦ, τοῦ τετρήρου κ.ἄ.
η΄) Τὰ παλαιὰ ἀττικόκλιτα νεώς, λεὼς ἀντικαθίστανται διὰ τῶν κοινῶν: ναός, λαὸς τῶν ἄλλων διαλέκτων.
θ΄) Τὰ θηλυκὰ εἰς -ω, γεν. οῦς, σχηματίζονται ἐν τῇ γενικῇ εἰς- ως, π.χ. Σαπφώ, γεν. Σαπφῶς (οὐχὶ Σαπφοῦς).
ι΄) Τὰ θηλυκὰ οὐσιαστικὰ εἰς -ος, π.χ. ἡ ἄμμος, ἡ βάτος, ἡ βῶλος κ.ἄ. τρέπονται εἰς ἀρσενικὰ ἕνεκα τῆς ὁμοιαζούσης τοῖς ἀρσενικοῖς καταλήξεως αὐτῶν: π.χ. ὁ ἄμμος, ὁ βάτος, ὁ βῶλος.
ἰα΄) Γενικῶς ἐν τοῖς ὀνόμασι περιορίζεται ὁ ἀνώμαλος σχηματισμὸς καὶ ἡ κλίσις αὐτοῦ, πολλακις καὶ δι᾿ ἀντικαταστάσεως αὐτοῦ ὑπ᾿ άλλοῦ ἔχοντος κανονικὴν τὴν κλίσιν: π.χ. ἀντὶ ναύς-νηός, ὀν. ὁ ὄϊς γεν. τοῦ οἰός, ὀν. ὁ ἀμνός γεν. τοῦ ἀρνός, ὀν. ὁ ὗς γεν, τοῦ ὑός, ὀν. τὸ ὕδωρ γεν. τοῦ ὕδατος, ὀν. ἡ ναῦς γεν. τῆς νηός προτιμοῦνται νῦν αἱ λέξεις τὸ πρόβατον τοῦ προβάτου, ὁ ἀμνός τοῦ ἀμνοῦ, ὁ χοῖρος τοῦ χοίρου, τὸ νηρὸν (νερόν) τοῦ νηροῦ, τὸ πλοῖον τοῦ πλοίου κ.τ.λ.
ἰβ΄) Ἐξομάλυνσις πρὸς τούτοις ἐπισυμβαίνει καὶ ἐν τῇ κλίσει τοῦ ῥήματος. Αἱ καταλήξεις τοῦ Παρατατικοῦ καὶ τοῦ Ἀορίστου ἁπλοποιοῦνται εἰς ἓν σύστημα. Οὕτως ἔχομεν -α, -ες, -ε, -αμεν, -ατε, -αν καὶ εἰς τοὺς δύο χρόνους.
γ΄) Ἔτι δ᾿ ἐπὶ τὸ ὁμαλώτερον τρέπονται καὶ τὰ πλείονα τῶν ἀνωμάλων παραθετικῶν: π.χ. ἀγαθός - ἀγαθότερος (οὐχὶ ἀμείνων) ταχύτερος, μεγαλύτερος, κ.λ.π. κατὰ τά: παχύτερος, εὐρύτερος κ.λ.π.
ἰδ΄) Παρουσιάζεται ἡ σπανία κατάληξις -ισσα, (π.χ. Φοίνισσα, Κίλισσα) καὶ εἰς ἄλλα ὀνόματα, π.χ. ἀρχόντισσα, βασίλισσα, γειτόνισσα κ.λ.π.
ἰε΄) Ἀρχίζει νὰ πολλαπλασιάζηται ἡ χρῆσις τῶν ὑποκοριστικῶν καὶ κυρίως ἡ χρῆσις τῆς ὑποκοριστικῆς καταλήξεως -ιον (-ιν), ἥτις γίνεται παραγωγικὴ κατάληξις μετὰ διαφόρων ηὐξημένων μορφῶν, καθὼς ἀποσπᾶται ἡ τελευταία συλλαβὴ τοῦ θέματος τῶν λέξεων.
Οὕτως δὲν ἔχομεν μόνον τήν -τόν, ἀλλὰ καὶ τὰς ἑξῆς καταλήξεις: -αδιον. Κατὰ τὰ ἀρχαῖα λαμπάδ-ιον (ἐκ τοῦ λαμπάς, -άδος), φυλλάδιον (ἐκ τοῦ φυλλάς, - αδος) εἶπον ὕστερον καὶ σημ-άδιον (ἐκ τοῦ σημ- εῖον), γλυκ- άδιον, (ἐκ τοῦ γλυκύς), κηπ-άδιον (ἐκ τοῦ κῆπος), κοπ-αδιον (ἐκ τοῦ κοπὴ) κ.ἄ.
-αριον. Κατὰ τὰ παλαιότερα ἐσχάριον (ἐσχάρα), καμάριον (καμάρα), κυττάριον (κύτταρον) κ.τ.λ. ἤρχισαν ἔπειτα νὰ λέγωσιν καὶ αἰγ-άριον (αἴξ), βιβλι-άριον (βιβλίον), ζεύγ-αριον (ζεῦγος), παιδ-άριον (παίς, παιδ-ίον), ὀψ-άριον (ὄψον) κ.τ.λ.
-άφιον. Κατὰ τὸ ἐλάφιον (ἔλαφος), ἐδάφιον (ἔδαφος) κ.τ.λ. εἶπον καὶ χωράφιον (χώρα), ξυρ-άφιον (ξυρός) κ.ἄ.
-ίδιον. Λέγοντες σανίδιον (σανίς, -ίδος), ψαλλίδιον (ψαλλίς, -ίδος) κ.τ.λ.
———
Μορφολογικὰ χαρακτηριστικὰ τῆς Κοινῆς.
α΄) Τὰ θηλυκὰ ὀνόματα τῆς α΄ κλίσεως τὰ ἔχοντα μὴ καθαρὸν τὸ ληκτικὸν -α, κλινόμενα ἐν τῇ γενικῇ εἰς -ης, κλίνονται νῦν καὶ ἐν τῇ γενικῇ εἰς -ας τοῦ -α ἀδιαφόρου ὄντος π.χ. γλῶσσα- γλώσσας, δόξα- δόξας, θάλασσα-θάλασσας κ.τ.λ.
β΄) πρὸς τούτοις τὰ ἀρσενικά της α΄ κλίσεως τὰ λήγοντα εἰς -ης, γεν. -ου, σχηματίζουσι τὴν γενικὴν ὁμοίως εἰς -η, π.χ. πρεσβευτής-πρεσβευτῆ οὐχὶ πρεσβευτοῦ.
γ΄) Τὰ ἀρσενικὰ πρωτόκλιτα λήγοντα εἰς -ας, γεν. -ου, ὁμοίως σχηματίζουσι τὴν γενικὴν εἰς -α, π.χ. ταμίας- ταμία, οὐχὶ ταμίου.
δ΄) Τὸ τελικόν -ν τῆς αἰτιατικῆς τῶν ἀρσενικῶν καὶ θηλυκῶν τῆς α΄καὶ β΄ κλίσεως προσεφύθη καὶ εἰς τὰ τριτόκλιτα, π.χ. τὸν πατέραν, τὴν νύκταν, κατά: τὸν ταμίαν, τὴν ἡμέραν (νόμος τῆς ἀναλογίας).
ε΄) Ἡ κατάληξις εἰς -ες τῶν ἀρσενικῶν τριτοκλίτων ἐπεξετάθη καὶ εἰς τὰ ὀνόματα τῆς πρώτης κλίσεως, π.χ. οἱ ταμίες, κατὰ τό: οἱ πατέρες.
στ΄) Ἡ κατάληξις -ες ἐκ τῆς ὀνομαστικῆς ἐπεξετάθη καὶ εἰς τὴν αἰτιατικὴν τοῦ πληθυντικοῦ. Οὕτω κατά τὸ: αἱ χάριτες, οἱ μῆνες, οἱ πατέρες εἶπον καί: τὰς χάριτες, τοὺς μῆνες, τοὺς πατέρες, ὅπως κατὰ τὸ: οἱ βασιλεῖς, τοὺς βασιλεῖς.
ζ΄) Κατά τό: τοῦ λύκου, λόγου, ἐχθροῦ, ἐν τοῖς ἔπειτα ἐλέχθη: δεσπότου, ποιητοῦ, ἐλέχθη καί: τοῦ ἰσοτελοῦ, τοῦ τετρήρου κ.ἄ.
η΄) Τὰ παλαιὰ ἀττικόκλιτα νεώς, λεὼς ἀντικαθίστανται διὰ τῶν κοινῶν: ναός, λαὸς τῶν ἄλλων διαλέκτων.
θ΄) Τὰ θηλυκὰ εἰς -ω, γεν. οῦς, σχηματίζονται ἐν τῇ γενικῇ εἰς- ως, π.χ. Σαπφώ, γεν. Σαπφῶς (οὐχὶ Σαπφοῦς).
ι΄) Τὰ θηλυκὰ οὐσιαστικὰ εἰς -ος, π.χ. ἡ ἄμμος, ἡ βάτος, ἡ βῶλος κ.ἄ. τρέπονται εἰς ἀρσενικὰ ἕνεκα τῆς ὁμοιαζούσης τοῖς ἀρσενικοῖς καταλήξεως αὐτῶν: π.χ. ὁ ἄμμος, ὁ βάτος, ὁ βῶλος.
ἰα΄) Γενικῶς ἐν τοῖς ὀνόμασι περιορίζεται ὁ ἀνώμαλος σχηματισμὸς καὶ ἡ κλίσις αὐτοῦ, πολλακις καὶ δι᾿ ἀντικαταστάσεως αὐτοῦ ὑπ᾿ άλλοῦ ἔχοντος κανονικὴν τὴν κλίσιν: π.χ. ἀντὶ ναύς-νηός, ὀν. ὁ ὄϊς γεν. τοῦ οἰός, ὀν. ὁ ἀμνός γεν. τοῦ ἀρνός, ὀν. ὁ ὗς γεν, τοῦ ὑός, ὀν. τὸ ὕδωρ γεν. τοῦ ὕδατος, ὀν. ἡ ναῦς γεν. τῆς νηός προτιμοῦνται νῦν αἱ λέξεις τὸ πρόβατον τοῦ προβάτου, ὁ ἀμνός τοῦ ἀμνοῦ, ὁ χοῖρος τοῦ χοίρου, τὸ νηρὸν (νερόν) τοῦ νηροῦ, τὸ πλοῖον τοῦ πλοίου κ.τ.λ.
ἰβ΄) Ἐξομάλυνσις πρὸς τούτοις ἐπισυμβαίνει καὶ ἐν τῇ κλίσει τοῦ ῥήματος. Αἱ καταλήξεις τοῦ Παρατατικοῦ καὶ τοῦ Ἀορίστου ἁπλοποιοῦνται εἰς ἓν σύστημα. Οὕτως ἔχομεν -α, -ες, -ε, -αμεν, -ατε, -αν καὶ εἰς τοὺς δύο χρόνους.
γ΄) Ἔτι δ᾿ ἐπὶ τὸ ὁμαλώτερον τρέπονται καὶ τὰ πλείονα τῶν ἀνωμάλων παραθετικῶν: π.χ. ἀγαθός - ἀγαθότερος (οὐχὶ ἀμείνων) ταχύτερος, μεγαλύτερος, κ.λ.π. κατὰ τά: παχύτερος, εὐρύτερος κ.λ.π.
ἰδ΄) Παρουσιάζεται ἡ σπανία κατάληξις -ισσα, (π.χ. Φοίνισσα, Κίλισσα) καὶ εἰς ἄλλα ὀνόματα, π.χ. ἀρχόντισσα, βασίλισσα, γειτόνισσα κ.λ.π.
ἰε΄) Ἀρχίζει νὰ πολλαπλασιάζηται ἡ χρῆσις τῶν ὑποκοριστικῶν καὶ κυρίως ἡ χρῆσις τῆς ὑποκοριστικῆς καταλήξεως -ιον (-ιν), ἥτις γίνεται παραγωγικὴ κατάληξις μετὰ διαφόρων ηὐξημένων μορφῶν, καθὼς ἀποσπᾶται ἡ τελευταία συλλαβὴ τοῦ θέματος τῶν λέξεων.
Οὕτως δὲν ἔχομεν μόνον τήν -τόν, ἀλλὰ καὶ τὰς ἑξῆς καταλήξεις: -αδιον. Κατὰ τὰ ἀρχαῖα λαμπάδ-ιον (ἐκ τοῦ λαμπάς, -άδος), φυλλάδιον (ἐκ τοῦ φυλλάς, - αδος) εἶπον ὕστερον καὶ σημ-άδιον (ἐκ τοῦ σημ- εῖον), γλυκ- άδιον, (ἐκ τοῦ γλυκύς), κηπ-άδιον (ἐκ τοῦ κῆπος), κοπ-αδιον (ἐκ τοῦ κοπὴ) κ.ἄ.
-αριον. Κατὰ τὰ παλαιότερα ἐσχάριον (ἐσχάρα), καμάριον (καμάρα), κυττάριον (κύτταρον) κ.τ.λ. ἤρχισαν ἔπειτα νὰ λέγωσιν καὶ αἰγ-άριον (αἴξ), βιβλι-άριον (βιβλίον), ζεύγ-αριον (ζεῦγος), παιδ-άριον (παίς, παιδ-ίον), ὀψ-άριον (ὄψον) κ.τ.λ.
-άφιον. Κατὰ τὸ ἐλάφιον (ἔλαφος), ἐδάφιον (ἔδαφος) κ.τ.λ. εἶπον καὶ χωράφιον (χώρα), ξυρ-άφιον (ξυρός) κ.ἄ.
-ίδιον. Λέγοντες σανίδιον (σανίς, -ίδος), ψαλλίδιον (ψαλλίς, -ίδος) κ.τ.λ.
🔥14👏4❤1
εἶπον ὕστερον καὶ ἀγρίδιον (ἀγρός), ἐλα-ΐδιον (ἐλαία, ἐξ οὗ ἐλᾴδιον-λᾷδι) κ.τ.λ.
ιστ΄) Ἡ δοτικὴ πτῶσις ἀρχίζει νὰ ἀντικαθιστῆται τῃ γενικῇ καὶ αἰτιατικῇ ἢ περιφράσεσιν. Ὁ κλονισμὸς οὗτος τῆς δοτικῆς παρατηρεῖται ἤδη ἐκ τῆς κλασσικῆς ἐποχῆς καὶ κυρίως μετὰ ῥημάτων συντασσομένων δοτικῇ π.χ. ἀντὶ χρῶμαι τινι ἔχομεν νῦν: χρῶμαι τί.
ιζ΄) Ὡσαύτος ὁ δυϊκὸς ἀριθμὸς κλονίζεται. Ἀρχίζει νῦν ν' ἀντικαθιστῆται τῷ πληθυντικῷ, ἔν τισι περιπτώσεσιν ἐνωρίτερον καὶ ἔν τισι ἄλλοις ἀργότερον, ἀναλόγως τοῦ τόπου καὶ τῆς διαλέκτου.
ιη΄) Ἐπιπροσθέτως ἤρχισε ἡ χρῆσις τῆς ὁριστικὴς ἐγκλίσεως ἀντὶ τῆς ὑποτακτικῆς ἐν περιπτώσεσιν καθ᾿ ἃς ἡ προφορὰ συνέπεσεν, π.χ. λύσεις-λύσῃς, λύσει-λύσῃ, γράφομεν-γράφωμεν.
ιθ΄) Ἡ εὐκτικὴ καὶ ἡ ἀπαρέμφατος ἤρχισαν ν' ἀντικαθιστῶνται ταῖς περιφράσεσιν.
κ΄) Κλονίζεται καὶ ἡ αὔξησις (κυρίως ἡ χρονικὴ) ἐν τοῖς ῥήμασιν.
κα΄) Πρὸς τοῖς εἰς -ως λήγουσιν ἐπιρρήμασιν πλέον χρησιμοποιοῦνται καὶ ἐπιρρήματα εἰς -α λήγοντα, π.χ. σκληρά, ἄδικα, καλά, ἄσχημα, ὡραῖα κ.τ.λ.
Γενικῶς ἐν τῇ Κοινῇ τῶν Ἀλεξανδρεωτικῶν χρόνων παρατηρεῖται προσπάθεια ἀπαλύνσεως τῶν ἀρχαίων ἀνωμαλιῶν ἐν τῇ κλίσει καὶ συντάξει, ὥστε ἡ γλῶσσα νὰ γίνῃ ἁπλουστέρα καὶ εὐκολωτέρα, ἵνα ὑπηρήετήσῃ τὸ διαγλωσσικὸν αὐτῆς ἔργον, ἤτοι νὰ γίνῃ πανελλήνιος.
ιστ΄) Ἡ δοτικὴ πτῶσις ἀρχίζει νὰ ἀντικαθιστῆται τῃ γενικῇ καὶ αἰτιατικῇ ἢ περιφράσεσιν. Ὁ κλονισμὸς οὗτος τῆς δοτικῆς παρατηρεῖται ἤδη ἐκ τῆς κλασσικῆς ἐποχῆς καὶ κυρίως μετὰ ῥημάτων συντασσομένων δοτικῇ π.χ. ἀντὶ χρῶμαι τινι ἔχομεν νῦν: χρῶμαι τί.
ιζ΄) Ὡσαύτος ὁ δυϊκὸς ἀριθμὸς κλονίζεται. Ἀρχίζει νῦν ν' ἀντικαθιστῆται τῷ πληθυντικῷ, ἔν τισι περιπτώσεσιν ἐνωρίτερον καὶ ἔν τισι ἄλλοις ἀργότερον, ἀναλόγως τοῦ τόπου καὶ τῆς διαλέκτου.
ιη΄) Ἐπιπροσθέτως ἤρχισε ἡ χρῆσις τῆς ὁριστικὴς ἐγκλίσεως ἀντὶ τῆς ὑποτακτικῆς ἐν περιπτώσεσιν καθ᾿ ἃς ἡ προφορὰ συνέπεσεν, π.χ. λύσεις-λύσῃς, λύσει-λύσῃ, γράφομεν-γράφωμεν.
ιθ΄) Ἡ εὐκτικὴ καὶ ἡ ἀπαρέμφατος ἤρχισαν ν' ἀντικαθιστῶνται ταῖς περιφράσεσιν.
κ΄) Κλονίζεται καὶ ἡ αὔξησις (κυρίως ἡ χρονικὴ) ἐν τοῖς ῥήμασιν.
κα΄) Πρὸς τοῖς εἰς -ως λήγουσιν ἐπιρρήμασιν πλέον χρησιμοποιοῦνται καὶ ἐπιρρήματα εἰς -α λήγοντα, π.χ. σκληρά, ἄδικα, καλά, ἄσχημα, ὡραῖα κ.τ.λ.
Γενικῶς ἐν τῇ Κοινῇ τῶν Ἀλεξανδρεωτικῶν χρόνων παρατηρεῖται προσπάθεια ἀπαλύνσεως τῶν ἀρχαίων ἀνωμαλιῶν ἐν τῇ κλίσει καὶ συντάξει, ὥστε ἡ γλῶσσα νὰ γίνῃ ἁπλουστέρα καὶ εὐκολωτέρα, ἵνα ὑπηρήετήσῃ τὸ διαγλωσσικὸν αὐτῆς ἔργον, ἤτοι νὰ γίνῃ πανελλήνιος.
🔥10👏5
Πλησίον δ᾽ ἐλθὼν τῶν Θηβῶν, εὖρεν ἐκεῖ ἐπὶ βράχου καθημένην τὴν Σφίγγα, καὶ φονεύουσαν πάντας τοὺς παρερχομένους, οἵτινες δὲν ἔλυον τὸ αἴνιγμα, ὃ τοῖς ἐπρότεινεν. Ἔλυσε δ᾽ αὐτὸ ὁ Οἰδίπους, καὶ τότε τὸ τέρας, κρημνισθὲν ἐκ τοῦ βράχου του, ἐφονεύθη, καὶ ἡ πόλις ἀπηλλάγη αὐτοῦ.
Подойдя к Фивам, он нашел там на скале сидящую Сфинкс, которая убивала всех проходящих мимо, кто не мог разгадать предложенную ею загадку. Загадку разгадал Эдип и тогда чудовище, сбросившись со скалы, погибло и город избавился от него.
Подойдя к Фивам, он нашел там на скале сидящую Сфинкс, которая убивала всех проходящих мимо, кто не мог разгадать предложенную ею загадку. Загадку разгадал Эдип и тогда чудовище, сбросившись со скалы, погибло и город избавился от него.
👍11❤6
Forwarded from БукваМесто
Загадка, которую отгадал Эдип
Фивы оказались в беде: на дороге к городу поселился Сфинкс. Он задавал каждому путнику загадку, и те, кто не мог ответить, погибали.
Эдип, странник, шедший в Фивы, встретил Сфинкса и услышал его вопрос: «Что ходит на четырёх ногах утром, на двух днём и на трёх вечером?»
Не колеблясь, Эдип ответил:«Человек» .
Его ответ избавил Фивы от чудовища. Эдип стал героем города и вскоре — его царём.
Но знал ли тогда Эдип, что тем самым «человеком» окажется он сам? Об этом — в следующем посте.
Фивы оказались в беде: на дороге к городу поселился Сфинкс. Он задавал каждому путнику загадку, и те, кто не мог ответить, погибали.
Эдип, странник, шедший в Фивы, встретил Сфинкса и услышал его вопрос: «Что ходит на четырёх ногах утром, на двух днём и на трёх вечером?»
Не колеблясь, Эдип ответил:
Его ответ избавил Фивы от чудовища. Эдип стал героем города и вскоре — его царём.
Но знал ли тогда Эдип, что тем самым «человеком» окажется он сам? Об этом — в следующем посте.
👍12👏3❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
“У лакедемонян был закон, гласивший: никто не должен носить одежду не подобающего для мужа цвета и быть полнее, чем это согласуется с потребностями гимнасия. Последнее рассматривалось как свидетельство лености, а первое — как признак немужественных склонностей. Согласно этому же закону, эфебам полагалось каждые десять дней голыми показываться эфорам. Если они были крепки и сильны, словно высеченные из камня, благодаря телесным упражнениям, то удостаивались одобрения. Если же эфоры замечали в них следы дряблости и рыхлости, связанные с наросшим от недостатка трудов жиром, юноши подвергались телесному наказанию.”
Клавдий Элиан
Клавдий Элиан
😁31🔥6👏5❤4
Увидел в словаре логичное определение ἑκατονταρχία как совокупности ста солдат, но вот дальше было уточнение, что во времена Римской империи это число упало до 80. Мне это напомнило явление, что по-английски называется shrinkflation, ну это когда в бутылке молока в «Перекрёстке», которая выглядит как литровая, молока где-нибудь 950 мл, например. В случае с ἑκατονταρχία эта «сжимфляция» ещё более наглая, ибо на «бутылке» написано ἑκατόν.
😁29❤6
Новогреческие времена. Если на греческом их названия записать, то:
Οἱ χρόνοι τοῦ ῥήματος εἶνε ὀκτώ, οἱ ἑξῆς: ὁ ἐνεστώς, ὁ παρατατικός, ὁ ἀόριστος, ὁ ἁπλοῦς μέλλων πρῶτος ἢ ὁ μέλλων τῆς διαρκείας ἢ τῆς ἐπαναλήψεως, ὁ ἁπλοῦς μέλλων δεύτερος ἢ μέλλων συνοπτικός, ὁ παρακείμενος, ὁ ὑπερσυντέλικος, ὁ τετελεσμένος μέλλων.
Οἱ χρόνοι τοῦ ῥήματος εἶνε ὀκτώ, οἱ ἑξῆς: ὁ ἐνεστώς, ὁ παρατατικός, ὁ ἀόριστος, ὁ ἁπλοῦς μέλλων πρῶτος ἢ ὁ μέλλων τῆς διαρκείας ἢ τῆς ἐπαναλήψεως, ὁ ἁπλοῦς μέλλων δεύτερος ἢ μέλλων συνοπτικός, ὁ παρακείμενος, ὁ ὑπερσυντέλικος, ὁ τετελεσμένος μέλλων.
👍17❤8
У студента, живущего на Кипре, неподалёку находится заброшенный ликеро-водочный завод и на воротах всё ещё видна надпись οἶκος οὔζου. Вот так выглядит падение Великих Домов.
👍25😁12❤2👏2
Forwarded from Τάνταλος ~ Тантал
«Καλώς εχόντων των πραγμάτων» — греческое выражение, означающее «если всё пойдёт/сложится хорошо». Оно используется, чтобы выразить надежду на благоприятный исход какого-либо события.
Пример:
Καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα περάσει τις εξετάσεις του.
=Если всё сложится хорошо, он сдаст экзамены.
Пример:
Καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα περάσει τις εξετάσεις του.
=Если всё сложится хорошо, он сдаст экзамены.
❤17🔥4