Ὁ Λυκοῦργος ἐθεώρει τοὺς παῖδας ὡς ἀνήκοντας οὐχὶ εἰς τοὺς γονεῖς αὐτῶν, ἀλλ' εἰς τὴν πολιτείαν, τοιαῦτα δὲ φρονῶν ἐπεθύμει ρωμαλέαν, ἀρτίαν, εὐμελῆ τὴν νεότητα καὶ ἔλεγεν ὅτι ἔκρινε παράλογον νὰ ἐγκαταλείπωσι δὲ τὴν αὔξησιν τοῦ σπαρτιατικοῦ πληθυσμοῦ εἰς ἀσθενεῖς γέροντας καὶ νοσοῦντας. Ἡ Πατρίς, ἡ πολιτεία ἐπιφαίνεται πανταχοῦ ἐν τῇ νομοθεσίᾳ τοῦ Λυκούργου, διέπουσα δὲ τὴν Σπάρτην συνεκέντρου τὰ πάντα εἰς ἑαυτήν, καὶ νομιμοποιοῦσα συνεχῶς τὰ ἀθέμιτα καὶ ὑπεισερχομένη ἐν ὀνόματι τοῦ συμφέροντος τῆς πολιτείας καὶ ἄχρι τῆς ἱερότητος τοῦ ἀπαραβιάστου τοῦ συζυγικοῦ θαλάμου. Διὰ δὲ τῆς συνηθείας ἐβουλεύθη νὰ καταπνίξῃ τὴν αἰδὼ καὶ τὴν συστολήν. Γυμναὶ δὲ ἠσκοῦντο εἰς τὸν δρόμον αἱ Σπαρτιάτιδες παρθένοι τρέχουσαι ὑπὸ τὰς ὄψεις τῶν ἐφήβων καὶ τῶν ἀνδρῶν.
Ликург считал детей принадлежащими не своим родителям, а государству, и размышляя так, стремился к тому, чтобы молодое поколение было сильным, совершенным и гармоничным, и говорил, что считает нелогичным оставлять дело увеличения спартанского населения на слабых, стариков и больных. Отечество, государство упоминается повсюду в законодательстве Ликурга, управляя Спартой, оно замыкало всё на себя и легализовывало постоянно недозволенное, вторгаясь во имя блага государства всюду и вплоть неприкосновенности супружеской спальни. По этой причине он решил подавить стыд и смущение. Обнажёнными спартанские девушки тренировались на улице, бегая под взглядами юношей и мужчин.
Ликург считал детей принадлежащими не своим родителям, а государству, и размышляя так, стремился к тому, чтобы молодое поколение было сильным, совершенным и гармоничным, и говорил, что считает нелогичным оставлять дело увеличения спартанского населения на слабых, стариков и больных. Отечество, государство упоминается повсюду в законодательстве Ликурга, управляя Спартой, оно замыкало всё на себя и легализовывало постоянно недозволенное, вторгаясь во имя блага государства всюду и вплоть неприкосновенности супружеской спальни. По этой причине он решил подавить стыд и смущение. Обнажёнными спартанские девушки тренировались на улице, бегая под взглядами юношей и мужчин.
👍10
Forwarded from Эллада
🔥Некоторые спартанские брачные обычаи шокировали других эллинов.
♦️В частности, согласно законам Ликурга, пожилой спартанец, женатый на молодой девушке, мог привести к ней молодого человека по своему выбору и воспитывать зачатого от него ребёнка. Если мужчина не хотел вступать в брак, но хотел иметь детей, он мог по согласию зачать их с женой другого спартанца.
🔹Одна женщина могла быть женой сразу нескольких братьев. Дети, рождённые от такого союза, считались их общим достоянием. Если жена родила спартанскому гражданину достаточно детей, он мог отдать её другому, чтобы она родила детей и ему. Спрашивали ли при этом мнение женщины, история умалчивает.
🔸Похоже, что спартанские жёны освобождались от рутинной домашней работы и управляли прислугой. Возможно, они даже не кормили будущих воинов грудью и перекладывали это на служанок-илоток.
Наш второй канал Византия ✅
Телеграм-канал Спарта
♦️В частности, согласно законам Ликурга, пожилой спартанец, женатый на молодой девушке, мог привести к ней молодого человека по своему выбору и воспитывать зачатого от него ребёнка. Если мужчина не хотел вступать в брак, но хотел иметь детей, он мог по согласию зачать их с женой другого спартанца.
🔹Одна женщина могла быть женой сразу нескольких братьев. Дети, рождённые от такого союза, считались их общим достоянием. Если жена родила спартанскому гражданину достаточно детей, он мог отдать её другому, чтобы она родила детей и ему. Спрашивали ли при этом мнение женщины, история умалчивает.
🔸Похоже, что спартанские жёны освобождались от рутинной домашней работы и управляли прислугой. Возможно, они даже не кормили будущих воинов грудью и перекладывали это на служанок-илоток.
Телеграм-канал Спарта
👍11🔥4❤2👏1
«Откуда происходит слово "солецизм"?» — спросил англичанин.
«От Солы, города на Сицилии*», — ответил Геннадий. «Древние греки заселили тот город и постепенно они начали говорить как местные варвары. И поскольку они говорили на смешанном диалекте, частью аттическом, частью местном, то ныне шутят, что с солецизмами говорят те, кто не говорит на настоящем греческом.».
Samuel Sheridan Wilson. «Τὸ Παλληκάριον»
*Солы были в Малой Азии, отвечающий чудит.
«От Солы, города на Сицилии*», — ответил Геннадий. «Древние греки заселили тот город и постепенно они начали говорить как местные варвары. И поскольку они говорили на смешанном диалекте, частью аттическом, частью местном, то ныне шутят, что с солецизмами говорят те, кто не говорит на настоящем греческом.».
Samuel Sheridan Wilson. «Τὸ Παλληκάριον»
*Солы были в Малой Азии, отвечающий чудит.
👏11❤2🔥1
Время от времени нужно писать «простыню», чтобы подписчики видели, что админ не пребывает в умственной немощи и нравственном разложении. Поэтому ниже очерк о морфологических изменениях в эллинистическом койне по сравнению с классической эпохой. Написал по-гречески, переводить не буду, ибо мой язык понятен, а приложенный перевод сделал бы простыню угнетающей своими размерами .
———
Μορφολογικὰ χαρακτηριστικὰ τῆς Κοινῆς.
α΄) Τὰ θηλυκὰ ὀνόματα τῆς α΄ κλίσεως τὰ ἔχοντα μὴ καθαρὸν τὸ ληκτικὸν -α, κλινόμενα ἐν τῇ γενικῇ εἰς -ης, κλίνονται νῦν καὶ ἐν τῇ γενικῇ εἰς -ας τοῦ -α ἀδιαφόρου ὄντος π.χ. γλῶσσα- γλώσσας, δόξα- δόξας, θάλασσα-θάλασσας κ.τ.λ.
β΄) πρὸς τούτοις τὰ ἀρσενικά της α΄ κλίσεως τὰ λήγοντα εἰς -ης, γεν. -ου, σχηματίζουσι τὴν γενικὴν ὁμοίως εἰς -η, π.χ. πρεσβευτής-πρεσβευτῆ οὐχὶ πρεσβευτοῦ.
γ΄) Τὰ ἀρσενικὰ πρωτόκλιτα λήγοντα εἰς -ας, γεν. -ου, ὁμοίως σχηματίζουσι τὴν γενικὴν εἰς -α, π.χ. ταμίας- ταμία, οὐχὶ ταμίου.
δ΄) Τὸ τελικόν -ν τῆς αἰτιατικῆς τῶν ἀρσενικῶν καὶ θηλυκῶν τῆς α΄καὶ β΄ κλίσεως προσεφύθη καὶ εἰς τὰ τριτόκλιτα, π.χ. τὸν πατέραν, τὴν νύκταν, κατά: τὸν ταμίαν, τὴν ἡμέραν (νόμος τῆς ἀναλογίας).
ε΄) Ἡ κατάληξις εἰς -ες τῶν ἀρσενικῶν τριτοκλίτων ἐπεξετάθη καὶ εἰς τὰ ὀνόματα τῆς πρώτης κλίσεως, π.χ. οἱ ταμίες, κατὰ τό: οἱ πατέρες.
στ΄) Ἡ κατάληξις -ες ἐκ τῆς ὀνομαστικῆς ἐπεξετάθη καὶ εἰς τὴν αἰτιατικὴν τοῦ πληθυντικοῦ. Οὕτω κατά τὸ: αἱ χάριτες, οἱ μῆνες, οἱ πατέρες εἶπον καί: τὰς χάριτες, τοὺς μῆνες, τοὺς πατέρες, ὅπως κατὰ τὸ: οἱ βασιλεῖς, τοὺς βασιλεῖς.
ζ΄) Κατά τό: τοῦ λύκου, λόγου, ἐχθροῦ, ἐν τοῖς ἔπειτα ἐλέχθη: δεσπότου, ποιητοῦ, ἐλέχθη καί: τοῦ ἰσοτελοῦ, τοῦ τετρήρου κ.ἄ.
η΄) Τὰ παλαιὰ ἀττικόκλιτα νεώς, λεὼς ἀντικαθίστανται διὰ τῶν κοινῶν: ναός, λαὸς τῶν ἄλλων διαλέκτων.
θ΄) Τὰ θηλυκὰ εἰς -ω, γεν. οῦς, σχηματίζονται ἐν τῇ γενικῇ εἰς- ως, π.χ. Σαπφώ, γεν. Σαπφῶς (οὐχὶ Σαπφοῦς).
ι΄) Τὰ θηλυκὰ οὐσιαστικὰ εἰς -ος, π.χ. ἡ ἄμμος, ἡ βάτος, ἡ βῶλος κ.ἄ. τρέπονται εἰς ἀρσενικὰ ἕνεκα τῆς ὁμοιαζούσης τοῖς ἀρσενικοῖς καταλήξεως αὐτῶν: π.χ. ὁ ἄμμος, ὁ βάτος, ὁ βῶλος.
ἰα΄) Γενικῶς ἐν τοῖς ὀνόμασι περιορίζεται ὁ ἀνώμαλος σχηματισμὸς καὶ ἡ κλίσις αὐτοῦ, πολλακις καὶ δι᾿ ἀντικαταστάσεως αὐτοῦ ὑπ᾿ άλλοῦ ἔχοντος κανονικὴν τὴν κλίσιν: π.χ. ἀντὶ ναύς-νηός, ὀν. ὁ ὄϊς γεν. τοῦ οἰός, ὀν. ὁ ἀμνός γεν. τοῦ ἀρνός, ὀν. ὁ ὗς γεν, τοῦ ὑός, ὀν. τὸ ὕδωρ γεν. τοῦ ὕδατος, ὀν. ἡ ναῦς γεν. τῆς νηός προτιμοῦνται νῦν αἱ λέξεις τὸ πρόβατον τοῦ προβάτου, ὁ ἀμνός τοῦ ἀμνοῦ, ὁ χοῖρος τοῦ χοίρου, τὸ νηρὸν (νερόν) τοῦ νηροῦ, τὸ πλοῖον τοῦ πλοίου κ.τ.λ.
ἰβ΄) Ἐξομάλυνσις πρὸς τούτοις ἐπισυμβαίνει καὶ ἐν τῇ κλίσει τοῦ ῥήματος. Αἱ καταλήξεις τοῦ Παρατατικοῦ καὶ τοῦ Ἀορίστου ἁπλοποιοῦνται εἰς ἓν σύστημα. Οὕτως ἔχομεν -α, -ες, -ε, -αμεν, -ατε, -αν καὶ εἰς τοὺς δύο χρόνους.
γ΄) Ἔτι δ᾿ ἐπὶ τὸ ὁμαλώτερον τρέπονται καὶ τὰ πλείονα τῶν ἀνωμάλων παραθετικῶν: π.χ. ἀγαθός - ἀγαθότερος (οὐχὶ ἀμείνων) ταχύτερος, μεγαλύτερος, κ.λ.π. κατὰ τά: παχύτερος, εὐρύτερος κ.λ.π.
ἰδ΄) Παρουσιάζεται ἡ σπανία κατάληξις -ισσα, (π.χ. Φοίνισσα, Κίλισσα) καὶ εἰς ἄλλα ὀνόματα, π.χ. ἀρχόντισσα, βασίλισσα, γειτόνισσα κ.λ.π.
ἰε΄) Ἀρχίζει νὰ πολλαπλασιάζηται ἡ χρῆσις τῶν ὑποκοριστικῶν καὶ κυρίως ἡ χρῆσις τῆς ὑποκοριστικῆς καταλήξεως -ιον (-ιν), ἥτις γίνεται παραγωγικὴ κατάληξις μετὰ διαφόρων ηὐξημένων μορφῶν, καθὼς ἀποσπᾶται ἡ τελευταία συλλαβὴ τοῦ θέματος τῶν λέξεων.
Οὕτως δὲν ἔχομεν μόνον τήν -τόν, ἀλλὰ καὶ τὰς ἑξῆς καταλήξεις: -αδιον. Κατὰ τὰ ἀρχαῖα λαμπάδ-ιον (ἐκ τοῦ λαμπάς, -άδος), φυλλάδιον (ἐκ τοῦ φυλλάς, - αδος) εἶπον ὕστερον καὶ σημ-άδιον (ἐκ τοῦ σημ- εῖον), γλυκ- άδιον, (ἐκ τοῦ γλυκύς), κηπ-άδιον (ἐκ τοῦ κῆπος), κοπ-αδιον (ἐκ τοῦ κοπὴ) κ.ἄ.
-αριον. Κατὰ τὰ παλαιότερα ἐσχάριον (ἐσχάρα), καμάριον (καμάρα), κυττάριον (κύτταρον) κ.τ.λ. ἤρχισαν ἔπειτα νὰ λέγωσιν καὶ αἰγ-άριον (αἴξ), βιβλι-άριον (βιβλίον), ζεύγ-αριον (ζεῦγος), παιδ-άριον (παίς, παιδ-ίον), ὀψ-άριον (ὄψον) κ.τ.λ.
-άφιον. Κατὰ τὸ ἐλάφιον (ἔλαφος), ἐδάφιον (ἔδαφος) κ.τ.λ. εἶπον καὶ χωράφιον (χώρα), ξυρ-άφιον (ξυρός) κ.ἄ.
-ίδιον. Λέγοντες σανίδιον (σανίς, -ίδος), ψαλλίδιον (ψαλλίς, -ίδος) κ.τ.λ.
———
Μορφολογικὰ χαρακτηριστικὰ τῆς Κοινῆς.
α΄) Τὰ θηλυκὰ ὀνόματα τῆς α΄ κλίσεως τὰ ἔχοντα μὴ καθαρὸν τὸ ληκτικὸν -α, κλινόμενα ἐν τῇ γενικῇ εἰς -ης, κλίνονται νῦν καὶ ἐν τῇ γενικῇ εἰς -ας τοῦ -α ἀδιαφόρου ὄντος π.χ. γλῶσσα- γλώσσας, δόξα- δόξας, θάλασσα-θάλασσας κ.τ.λ.
β΄) πρὸς τούτοις τὰ ἀρσενικά της α΄ κλίσεως τὰ λήγοντα εἰς -ης, γεν. -ου, σχηματίζουσι τὴν γενικὴν ὁμοίως εἰς -η, π.χ. πρεσβευτής-πρεσβευτῆ οὐχὶ πρεσβευτοῦ.
γ΄) Τὰ ἀρσενικὰ πρωτόκλιτα λήγοντα εἰς -ας, γεν. -ου, ὁμοίως σχηματίζουσι τὴν γενικὴν εἰς -α, π.χ. ταμίας- ταμία, οὐχὶ ταμίου.
δ΄) Τὸ τελικόν -ν τῆς αἰτιατικῆς τῶν ἀρσενικῶν καὶ θηλυκῶν τῆς α΄καὶ β΄ κλίσεως προσεφύθη καὶ εἰς τὰ τριτόκλιτα, π.χ. τὸν πατέραν, τὴν νύκταν, κατά: τὸν ταμίαν, τὴν ἡμέραν (νόμος τῆς ἀναλογίας).
ε΄) Ἡ κατάληξις εἰς -ες τῶν ἀρσενικῶν τριτοκλίτων ἐπεξετάθη καὶ εἰς τὰ ὀνόματα τῆς πρώτης κλίσεως, π.χ. οἱ ταμίες, κατὰ τό: οἱ πατέρες.
στ΄) Ἡ κατάληξις -ες ἐκ τῆς ὀνομαστικῆς ἐπεξετάθη καὶ εἰς τὴν αἰτιατικὴν τοῦ πληθυντικοῦ. Οὕτω κατά τὸ: αἱ χάριτες, οἱ μῆνες, οἱ πατέρες εἶπον καί: τὰς χάριτες, τοὺς μῆνες, τοὺς πατέρες, ὅπως κατὰ τὸ: οἱ βασιλεῖς, τοὺς βασιλεῖς.
ζ΄) Κατά τό: τοῦ λύκου, λόγου, ἐχθροῦ, ἐν τοῖς ἔπειτα ἐλέχθη: δεσπότου, ποιητοῦ, ἐλέχθη καί: τοῦ ἰσοτελοῦ, τοῦ τετρήρου κ.ἄ.
η΄) Τὰ παλαιὰ ἀττικόκλιτα νεώς, λεὼς ἀντικαθίστανται διὰ τῶν κοινῶν: ναός, λαὸς τῶν ἄλλων διαλέκτων.
θ΄) Τὰ θηλυκὰ εἰς -ω, γεν. οῦς, σχηματίζονται ἐν τῇ γενικῇ εἰς- ως, π.χ. Σαπφώ, γεν. Σαπφῶς (οὐχὶ Σαπφοῦς).
ι΄) Τὰ θηλυκὰ οὐσιαστικὰ εἰς -ος, π.χ. ἡ ἄμμος, ἡ βάτος, ἡ βῶλος κ.ἄ. τρέπονται εἰς ἀρσενικὰ ἕνεκα τῆς ὁμοιαζούσης τοῖς ἀρσενικοῖς καταλήξεως αὐτῶν: π.χ. ὁ ἄμμος, ὁ βάτος, ὁ βῶλος.
ἰα΄) Γενικῶς ἐν τοῖς ὀνόμασι περιορίζεται ὁ ἀνώμαλος σχηματισμὸς καὶ ἡ κλίσις αὐτοῦ, πολλακις καὶ δι᾿ ἀντικαταστάσεως αὐτοῦ ὑπ᾿ άλλοῦ ἔχοντος κανονικὴν τὴν κλίσιν: π.χ. ἀντὶ ναύς-νηός, ὀν. ὁ ὄϊς γεν. τοῦ οἰός, ὀν. ὁ ἀμνός γεν. τοῦ ἀρνός, ὀν. ὁ ὗς γεν, τοῦ ὑός, ὀν. τὸ ὕδωρ γεν. τοῦ ὕδατος, ὀν. ἡ ναῦς γεν. τῆς νηός προτιμοῦνται νῦν αἱ λέξεις τὸ πρόβατον τοῦ προβάτου, ὁ ἀμνός τοῦ ἀμνοῦ, ὁ χοῖρος τοῦ χοίρου, τὸ νηρὸν (νερόν) τοῦ νηροῦ, τὸ πλοῖον τοῦ πλοίου κ.τ.λ.
ἰβ΄) Ἐξομάλυνσις πρὸς τούτοις ἐπισυμβαίνει καὶ ἐν τῇ κλίσει τοῦ ῥήματος. Αἱ καταλήξεις τοῦ Παρατατικοῦ καὶ τοῦ Ἀορίστου ἁπλοποιοῦνται εἰς ἓν σύστημα. Οὕτως ἔχομεν -α, -ες, -ε, -αμεν, -ατε, -αν καὶ εἰς τοὺς δύο χρόνους.
γ΄) Ἔτι δ᾿ ἐπὶ τὸ ὁμαλώτερον τρέπονται καὶ τὰ πλείονα τῶν ἀνωμάλων παραθετικῶν: π.χ. ἀγαθός - ἀγαθότερος (οὐχὶ ἀμείνων) ταχύτερος, μεγαλύτερος, κ.λ.π. κατὰ τά: παχύτερος, εὐρύτερος κ.λ.π.
ἰδ΄) Παρουσιάζεται ἡ σπανία κατάληξις -ισσα, (π.χ. Φοίνισσα, Κίλισσα) καὶ εἰς ἄλλα ὀνόματα, π.χ. ἀρχόντισσα, βασίλισσα, γειτόνισσα κ.λ.π.
ἰε΄) Ἀρχίζει νὰ πολλαπλασιάζηται ἡ χρῆσις τῶν ὑποκοριστικῶν καὶ κυρίως ἡ χρῆσις τῆς ὑποκοριστικῆς καταλήξεως -ιον (-ιν), ἥτις γίνεται παραγωγικὴ κατάληξις μετὰ διαφόρων ηὐξημένων μορφῶν, καθὼς ἀποσπᾶται ἡ τελευταία συλλαβὴ τοῦ θέματος τῶν λέξεων.
Οὕτως δὲν ἔχομεν μόνον τήν -τόν, ἀλλὰ καὶ τὰς ἑξῆς καταλήξεις: -αδιον. Κατὰ τὰ ἀρχαῖα λαμπάδ-ιον (ἐκ τοῦ λαμπάς, -άδος), φυλλάδιον (ἐκ τοῦ φυλλάς, - αδος) εἶπον ὕστερον καὶ σημ-άδιον (ἐκ τοῦ σημ- εῖον), γλυκ- άδιον, (ἐκ τοῦ γλυκύς), κηπ-άδιον (ἐκ τοῦ κῆπος), κοπ-αδιον (ἐκ τοῦ κοπὴ) κ.ἄ.
-αριον. Κατὰ τὰ παλαιότερα ἐσχάριον (ἐσχάρα), καμάριον (καμάρα), κυττάριον (κύτταρον) κ.τ.λ. ἤρχισαν ἔπειτα νὰ λέγωσιν καὶ αἰγ-άριον (αἴξ), βιβλι-άριον (βιβλίον), ζεύγ-αριον (ζεῦγος), παιδ-άριον (παίς, παιδ-ίον), ὀψ-άριον (ὄψον) κ.τ.λ.
-άφιον. Κατὰ τὸ ἐλάφιον (ἔλαφος), ἐδάφιον (ἔδαφος) κ.τ.λ. εἶπον καὶ χωράφιον (χώρα), ξυρ-άφιον (ξυρός) κ.ἄ.
-ίδιον. Λέγοντες σανίδιον (σανίς, -ίδος), ψαλλίδιον (ψαλλίς, -ίδος) κ.τ.λ.
🔥14👏4❤1
εἶπον ὕστερον καὶ ἀγρίδιον (ἀγρός), ἐλα-ΐδιον (ἐλαία, ἐξ οὗ ἐλᾴδιον-λᾷδι) κ.τ.λ.
ιστ΄) Ἡ δοτικὴ πτῶσις ἀρχίζει νὰ ἀντικαθιστῆται τῃ γενικῇ καὶ αἰτιατικῇ ἢ περιφράσεσιν. Ὁ κλονισμὸς οὗτος τῆς δοτικῆς παρατηρεῖται ἤδη ἐκ τῆς κλασσικῆς ἐποχῆς καὶ κυρίως μετὰ ῥημάτων συντασσομένων δοτικῇ π.χ. ἀντὶ χρῶμαι τινι ἔχομεν νῦν: χρῶμαι τί.
ιζ΄) Ὡσαύτος ὁ δυϊκὸς ἀριθμὸς κλονίζεται. Ἀρχίζει νῦν ν' ἀντικαθιστῆται τῷ πληθυντικῷ, ἔν τισι περιπτώσεσιν ἐνωρίτερον καὶ ἔν τισι ἄλλοις ἀργότερον, ἀναλόγως τοῦ τόπου καὶ τῆς διαλέκτου.
ιη΄) Ἐπιπροσθέτως ἤρχισε ἡ χρῆσις τῆς ὁριστικὴς ἐγκλίσεως ἀντὶ τῆς ὑποτακτικῆς ἐν περιπτώσεσιν καθ᾿ ἃς ἡ προφορὰ συνέπεσεν, π.χ. λύσεις-λύσῃς, λύσει-λύσῃ, γράφομεν-γράφωμεν.
ιθ΄) Ἡ εὐκτικὴ καὶ ἡ ἀπαρέμφατος ἤρχισαν ν' ἀντικαθιστῶνται ταῖς περιφράσεσιν.
κ΄) Κλονίζεται καὶ ἡ αὔξησις (κυρίως ἡ χρονικὴ) ἐν τοῖς ῥήμασιν.
κα΄) Πρὸς τοῖς εἰς -ως λήγουσιν ἐπιρρήμασιν πλέον χρησιμοποιοῦνται καὶ ἐπιρρήματα εἰς -α λήγοντα, π.χ. σκληρά, ἄδικα, καλά, ἄσχημα, ὡραῖα κ.τ.λ.
Γενικῶς ἐν τῇ Κοινῇ τῶν Ἀλεξανδρεωτικῶν χρόνων παρατηρεῖται προσπάθεια ἀπαλύνσεως τῶν ἀρχαίων ἀνωμαλιῶν ἐν τῇ κλίσει καὶ συντάξει, ὥστε ἡ γλῶσσα νὰ γίνῃ ἁπλουστέρα καὶ εὐκολωτέρα, ἵνα ὑπηρήετήσῃ τὸ διαγλωσσικὸν αὐτῆς ἔργον, ἤτοι νὰ γίνῃ πανελλήνιος.
ιστ΄) Ἡ δοτικὴ πτῶσις ἀρχίζει νὰ ἀντικαθιστῆται τῃ γενικῇ καὶ αἰτιατικῇ ἢ περιφράσεσιν. Ὁ κλονισμὸς οὗτος τῆς δοτικῆς παρατηρεῖται ἤδη ἐκ τῆς κλασσικῆς ἐποχῆς καὶ κυρίως μετὰ ῥημάτων συντασσομένων δοτικῇ π.χ. ἀντὶ χρῶμαι τινι ἔχομεν νῦν: χρῶμαι τί.
ιζ΄) Ὡσαύτος ὁ δυϊκὸς ἀριθμὸς κλονίζεται. Ἀρχίζει νῦν ν' ἀντικαθιστῆται τῷ πληθυντικῷ, ἔν τισι περιπτώσεσιν ἐνωρίτερον καὶ ἔν τισι ἄλλοις ἀργότερον, ἀναλόγως τοῦ τόπου καὶ τῆς διαλέκτου.
ιη΄) Ἐπιπροσθέτως ἤρχισε ἡ χρῆσις τῆς ὁριστικὴς ἐγκλίσεως ἀντὶ τῆς ὑποτακτικῆς ἐν περιπτώσεσιν καθ᾿ ἃς ἡ προφορὰ συνέπεσεν, π.χ. λύσεις-λύσῃς, λύσει-λύσῃ, γράφομεν-γράφωμεν.
ιθ΄) Ἡ εὐκτικὴ καὶ ἡ ἀπαρέμφατος ἤρχισαν ν' ἀντικαθιστῶνται ταῖς περιφράσεσιν.
κ΄) Κλονίζεται καὶ ἡ αὔξησις (κυρίως ἡ χρονικὴ) ἐν τοῖς ῥήμασιν.
κα΄) Πρὸς τοῖς εἰς -ως λήγουσιν ἐπιρρήμασιν πλέον χρησιμοποιοῦνται καὶ ἐπιρρήματα εἰς -α λήγοντα, π.χ. σκληρά, ἄδικα, καλά, ἄσχημα, ὡραῖα κ.τ.λ.
Γενικῶς ἐν τῇ Κοινῇ τῶν Ἀλεξανδρεωτικῶν χρόνων παρατηρεῖται προσπάθεια ἀπαλύνσεως τῶν ἀρχαίων ἀνωμαλιῶν ἐν τῇ κλίσει καὶ συντάξει, ὥστε ἡ γλῶσσα νὰ γίνῃ ἁπλουστέρα καὶ εὐκολωτέρα, ἵνα ὑπηρήετήσῃ τὸ διαγλωσσικὸν αὐτῆς ἔργον, ἤτοι νὰ γίνῃ πανελλήνιος.
🔥10👏5
Πλησίον δ᾽ ἐλθὼν τῶν Θηβῶν, εὖρεν ἐκεῖ ἐπὶ βράχου καθημένην τὴν Σφίγγα, καὶ φονεύουσαν πάντας τοὺς παρερχομένους, οἵτινες δὲν ἔλυον τὸ αἴνιγμα, ὃ τοῖς ἐπρότεινεν. Ἔλυσε δ᾽ αὐτὸ ὁ Οἰδίπους, καὶ τότε τὸ τέρας, κρημνισθὲν ἐκ τοῦ βράχου του, ἐφονεύθη, καὶ ἡ πόλις ἀπηλλάγη αὐτοῦ.
Подойдя к Фивам, он нашел там на скале сидящую Сфинкс, которая убивала всех проходящих мимо, кто не мог разгадать предложенную ею загадку. Загадку разгадал Эдип и тогда чудовище, сбросившись со скалы, погибло и город избавился от него.
Подойдя к Фивам, он нашел там на скале сидящую Сфинкс, которая убивала всех проходящих мимо, кто не мог разгадать предложенную ею загадку. Загадку разгадал Эдип и тогда чудовище, сбросившись со скалы, погибло и город избавился от него.
👍11❤6
Forwarded from БукваМесто
Загадка, которую отгадал Эдип
Фивы оказались в беде: на дороге к городу поселился Сфинкс. Он задавал каждому путнику загадку, и те, кто не мог ответить, погибали.
Эдип, странник, шедший в Фивы, встретил Сфинкса и услышал его вопрос: «Что ходит на четырёх ногах утром, на двух днём и на трёх вечером?»
Не колеблясь, Эдип ответил:«Человек» .
Его ответ избавил Фивы от чудовища. Эдип стал героем города и вскоре — его царём.
Но знал ли тогда Эдип, что тем самым «человеком» окажется он сам? Об этом — в следующем посте.
Фивы оказались в беде: на дороге к городу поселился Сфинкс. Он задавал каждому путнику загадку, и те, кто не мог ответить, погибали.
Эдип, странник, шедший в Фивы, встретил Сфинкса и услышал его вопрос: «Что ходит на четырёх ногах утром, на двух днём и на трёх вечером?»
Не колеблясь, Эдип ответил:
Его ответ избавил Фивы от чудовища. Эдип стал героем города и вскоре — его царём.
Но знал ли тогда Эдип, что тем самым «человеком» окажется он сам? Об этом — в следующем посте.
👍12👏3❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
“У лакедемонян был закон, гласивший: никто не должен носить одежду не подобающего для мужа цвета и быть полнее, чем это согласуется с потребностями гимнасия. Последнее рассматривалось как свидетельство лености, а первое — как признак немужественных склонностей. Согласно этому же закону, эфебам полагалось каждые десять дней голыми показываться эфорам. Если они были крепки и сильны, словно высеченные из камня, благодаря телесным упражнениям, то удостаивались одобрения. Если же эфоры замечали в них следы дряблости и рыхлости, связанные с наросшим от недостатка трудов жиром, юноши подвергались телесному наказанию.”
Клавдий Элиан
Клавдий Элиан
😁31🔥6👏5❤4
Увидел в словаре логичное определение ἑκατονταρχία как совокупности ста солдат, но вот дальше было уточнение, что во времена Римской империи это число упало до 80. Мне это напомнило явление, что по-английски называется shrinkflation, ну это когда в бутылке молока в «Перекрёстке», которая выглядит как литровая, молока где-нибудь 950 мл, например. В случае с ἑκατονταρχία эта «сжимфляция» ещё более наглая, ибо на «бутылке» написано ἑκατόν.
😁29❤6
Новогреческие времена. Если на греческом их названия записать, то:
Οἱ χρόνοι τοῦ ῥήματος εἶνε ὀκτώ, οἱ ἑξῆς: ὁ ἐνεστώς, ὁ παρατατικός, ὁ ἀόριστος, ὁ ἁπλοῦς μέλλων πρῶτος ἢ ὁ μέλλων τῆς διαρκείας ἢ τῆς ἐπαναλήψεως, ὁ ἁπλοῦς μέλλων δεύτερος ἢ μέλλων συνοπτικός, ὁ παρακείμενος, ὁ ὑπερσυντέλικος, ὁ τετελεσμένος μέλλων.
Οἱ χρόνοι τοῦ ῥήματος εἶνε ὀκτώ, οἱ ἑξῆς: ὁ ἐνεστώς, ὁ παρατατικός, ὁ ἀόριστος, ὁ ἁπλοῦς μέλλων πρῶτος ἢ ὁ μέλλων τῆς διαρκείας ἢ τῆς ἐπαναλήψεως, ὁ ἁπλοῦς μέλλων δεύτερος ἢ μέλλων συνοπτικός, ὁ παρακείμενος, ὁ ὑπερσυντέλικος, ὁ τετελεσμένος μέλλων.
👍17❤8
У студента, живущего на Кипре, неподалёку находится заброшенный ликеро-водочный завод и на воротах всё ещё видна надпись οἶκος οὔζου. Вот так выглядит падение Великих Домов.
👍25😁12❤2👏2