‍ 🔸روزی انوشیروان برنشسته و به شکار رفته بود، به دیهی رسید و آب خواست. دخترکی یک تانیشکر بکوفت، در آب آمیخت و به پادشاه داد. انوشیروان پس از آنکه پی برد که آن آب از یک نیشکر فراهم آمده است، جریده خراج آن دیه خواست و بررسی کرد و از آنجا که خراج آن بس اندک بود، دستور داد «تاخراج آن دیه به زیادت کنند»... انوشیروان، وقتی دیگر بدان دیه رسید، سوی آن خانه گذر کرد و آب خواست. همان دختر بیرون آمد، او را بدید و بشناخت. به خانه باز آمد تا آب بیرون آورد و دیر بماند. نوشیروان را شتاب گرفت، بانگ زد، دختر بیرون آمد. گفت : «چرا دیر آمدی؟ دخترک گفت : زیرا که از یک نیشکر چندان آب نیامد که تو بخوری و امروز سه نیشکر بکوفتم تا چندان آب آمد که از یکی آمده بود.» نوشیروان گفت : این از چه افتاد؟ گفت: از نیت پادشاه که شنیده ام که چون پادشاه را بر رعیت نیت بد گردد، برکات از همه چیزها بشود. نوشیروان بخندید و باز نیت نیکو بکرد و آن دخترک را به حلال بخواست که سخت زیرک بود.

...«پس، بباید دانستن که آبادانی و ویرانی جهان از پادشاهان است، که اگر پادشاه عادل بود، جهان آبادان بود و رعیت ایمن بود، چنان که به وقت اردشیر و افریدون و بهرام گور و کسری انوشیروان بود. و چون پادشاه ستمکار بود، جهان ویران شود، چنان که به وقت ضحاک و افراسیاب و یزدگردبزهکار و مانند ایشان.»...چنانکه شقيق بلخی به هارون الرشید گفت: «چشمه تویی و دیگر عمال جوی؛ اگر چشمه روشن بود، تیرگی جوی ها زیان ندارد و اگر چشمه تیره بود روشنی دیگر جوی ها سود ندارد.»

نصيحة الملوک – امام محمد #غزالی
telegram.me/attar

‍ ملک گفت... اکنون باید داستانی یاد کنی... در باب کسی که او را از هر جایی دشمنان پیش آیند و کار او سخت گردد و بیم زیان آمدن باشد و جز آن چاره ندارد که با خصمان بسازد و صحبتی یکدل بر دست گیرد تا از آن بلا و اندیشه رستگاری یابد که آن صلح چگونه جوید و درِ آن مراد چگونه گشاده شود. فیلسوف گفت که بباید دانستن که نه دوستی بر یک قاعده بماند و نه هر دشمنی بر یک نهاد بپاید. بسیار دشمنی بود که دوستی گردد و بسیار دوستی بود که دشمنی گردد و آن جز از گشت روزگار و طالع اختران نبود. چون طالع بگشت طبع بگردد، آنگاه بود که در دل دشمن امیدی پدید آید و از دوست نومید گردد.

✔️داستان های بیدپای،(ترجمه فارسی کلیله و دمنه ابن مقفع) ، انتشارات خوارزمی1361ص 215
telegram.me/attar

كجاييد ای شهيدان خدايی‌
بلاجويان دشتِ كربلايی

كجاييد ای سبك‌روحانِ عاشق‌
پرنده‌تر ز مرغانِ هوايی

كجاييد ای شَهانِ آسمانی
‌بدانسته فلك را درگشايی

كجاييد ای ز جان و جا رهيده‌
كسی مر عقل را گويد كجايی؟!

كجاييد ای درِ زندان شكسته‌
بداده وام‌داران را رهايی...
(مولوی)

ایام شهادت سید وسالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین(ع)تسلیت باد
telegram.me/attar

اگر بَد کُنی چشمِ نیکی مدار
که هرگز نیارد گَز انگور بار
(سعدی، بوستان)

پاسخ بدی‌ها و نیکی‌های ما اگر نَه تماماً در این دنیا، پاره‌ای در همین دنیا داده خواهد شد. این پاسخ‌ها را گاه زود و گاه دیر و به طرقِ مختلف دریافت می‌کنیم.
سعدی ما را از بدی برحذر می‌دارد زیرا به این اصل معتقد است و می‌گوید نمی‌توان بدی کرد و انتظارِ نیکی داشت. همانطور که نمی‌توان از درختِ گز انتظارِ انگور داشت. هر کارِ بدی به نوعی و در زمانی به خودِ ما برخواهد گشت. البته خوبی‌ها هم از همین اصل پیروی می‌کنند و نتیجهْ هر کارِ نیکی را در همین عالم می‌بینیم.

گَز: درختچه‌ای زینتی telegram.me/attar

حافظ گناه شناس!
#حافظ در میان عموم متفکران و شاعران ما گمان می شود تنها شاعری است که به مقوله گناه بسیار حساس بود. نه به معنای شرعی آن، بلکه به معنای هستی‌شناختی آن. یعنی می‌اندیشید که گناه نقشی هم در ساختمان عالم دارد، هم در خلقت انسان دارد، و هم درون شخصیت آدمی. و جامعه بی‌گناه متصور نیست. نه تنها ممکن نیست، شاید مطلوب هم نباشد.
«جایی که برق عصیان بر آدم سفی زد/ ما را چگونه زیبد دعوی بی‌گناهی» «پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت/ ناخلف باشم اگر من به جوی نفروشم».
حرفی که می‌زند و کاری که می‌کند، به‌طور خیلی ساده، این است که اولا شاد بودن گناه نیست.«شیطان غم هرآنچه تواندبگو بکن/ من برده‌ام به باده‌فروشان پناه از او» یا اینکه «غم دنیای دنی چند خوری باده بخور/ حیف باشد دل دانا که مشوش باشد». کاری به باده‌خوری حافظ ندارم که چه‌جور باده‌خوری بوده، اما اینکه دل دانا نبایدن مشوش باشد، در صدر لیست فرمان‌های اخلاقی او قرار می‌گیرد. این نکته اول.
اما نکته دوم که از این هم مهمتر است، اینکه حافظ گناه‌شناسی می‌کند. در صدر گناهانی که حافظ می‌شناسد دو گناه است، که معتقد است اگر باید جامعه پاک شود، باید از این دو گناه پاک شود: اول مردم‌آزاری، و دوم ریاکاری.
«حافظا می خور و رندی کن ودن خوش باش ولی/ دام تزویر مکن چون دگران قرآن را». هر کار می‌خواهی بکن، اما مقدسات را به بازی مگیر، و از طریق ‌‌آنها دین‌فروشی و تقدس‌فروشی نکن.
اما گناهان دیگری داریم که گناهان کوچکترند. در حقیقت حرف حافظ این است که چشم‌ بر این گناه‌ها باید بست. یا به تعبیر امروزی‌ها «گیر ندهیم به مردم.»
لذا جامعه حافظی به گمان من یک چنین جامعه‌ای است: که أولا مروت و مدارا در آن به قوت جاری است. ثانیا دو گناه بسیار بزرگ و آلوده‌کننده که عبارت است از ریاکاری و تزویر و مردم‌آزاری در آن غایب است. و سوم، مردم گناهان خردی - که در قیاس با ریا و أمثال آن خرد محسوب می‌شود - مرتکب می‌شوند، که مردم دیگر و حکومت باید چشم بر آنها ببندند.
«بر این رواق زبرجد نوشته‌اند به زر/ که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند»
telegram.me/attar

شعر حافظ همه بيت‌ُالغزلِ معرفت است
آفرين بر نفس دلکش و لطف سخنش

۲۰ مهر، روز بزرگ‌داشت حافظِ شیرین‌سخن گرامی باد.
telegram.me//attar

تظاهرگرایی | توبه گری

در مثنوی معنوی، دفتر پنجم، #مولوی، "در بیان کسی که سخنی گوید که حال او مناسب آن سخن وا آن دعوی نباشد" ، یعنی آنهایی که عملشان با گفتارشان یکی نیست، حکایت زاهدی را می آورد که چون آن هنگام که با کنیزک خویش همبستر میشود، زن اش در ورودی خانه را می گشاید،و او از خوف وت ترس زن، سریع به نماز می ایستد که گویا من مشغول نماز خواندن بودم و نه در بستر چرکین شهوت مدفون!

زن با نگاهی به اوضاع آشفته ی بدنی کنیزک و مردش،و خاصه با بررسی پایین تنه ی مرد، برایش محرز میگردد که او، به عمل شنیع مشغول بوده و از نماز خواندن، همچون نقابی برای پوشاندن آن پلیدی، استفاده کرده است لذا سیلی ای بر او می زند و میگوید با این اوضاع کثیف روحی و بدنی، تو را نماز گزاردن و دعوی معنویت کردن چگونه شایسته است؟!

لب کلام در این حکایت از منظر مولانا می تواند این باشد که بسیاری از مدعیان فضل و کمال، با آنکه سخنان جذاب و دلنشین و پرنکته و پارسا محورانه می گویند،ا ولی خود از نظر عملی،اشخاصی ضعیف و بی مقداری اند. عالمان بی عمل و واعظان غیر متعظ ای هستند که به تعبیر حافظ "با تمام جلوه گری خویش در ملا عام، چون به خلوت می روند، آن کار دیگر میکنند."

نهایتا مولانا میگوید که در روز داوری، که روزی است که حتی رازهای نهان آشکار گردد -(یوم تبلی السرائر: روزی که رازهای نهان آشکار گردد. #قرآن ،طارق.آیه 9)- ، نه که به حرف ها و ادعاها، بل به کرده ها و اعمال نگریسته خواهد شد و اعضای بدن، خود تک تک، دروغ گویی فرد متظاهر غیر اخلاقی را بر ملا خواهند کرد:

روز محشر،هر نهان پیدا شود
هم ز خود هر مجرمی رسوا شود
دست و پا بدهد گواهی با بیان
بر فساد او،به پیش مستعان
دست گوید: من چنین دزدیده ام
لب بگوید: من چنین پرسیده ام
پای گوید: من شدستم تا منا
فرج گوید: من بکردستم زنا
چشم گوید: کرده ام غمزه حرام
گوش گوید: چیده ام سوء الکلام
مثنوی معنوی.دفتر پنجم.

حال اگر پرسیده شود که با این وضع و وصف دلشوره آفرین،راه گزیر و گریز از عذاب اخروی منبعث از روز داوری، برای این حیوان دوپا ی کثیر الخطا و گناه، -که ما آدمیان باشیم- چیست؟! یکی از پاسخهای بنیادین در پیشگاه #مولانا، توبه است! او راه توبه را نشان داده و توصیه و اخبار میکند که با آب توبه و برائت جویی از کرده های پیشین، میتوان ناپاکی نامه ی اعمال و زهر افعال گذشته را شست و تطهیر کرد و پاک نمود و باز بدین گون به فرجام روشنی رسید:

گر سیه کردی تو نامه عمر خویش
توبه کن آنها که کردستی تو پیش
عمر اگر بگذشت،بیخش این دم ست
آب توبه ش ده اگر او بی نم ست!
بیخ عمرت را بده آب حیات
تا درخت عمر گردد با نبات
جمله ماضی ها از این نیکو شوند
زهر پارینه از این گردد چو قند.
مثنوی معنوی.دفتر پنجم.

که:

هین مگو ما را بدان شه بار نیست
با کریمان کارها دشوار نیست!
مثنوی معنوی. دفتر اول.

telegram.me/attar

در فحوای داستان پیل اندر تاریکی دفتر سوم مثنوی معنوی،مولانا حکایت نوح و گفتگوی او با خدا را از برای نجات فرزند کافر خود از غرق شدن در آب،می آورد.
پاسخ مهر آگین خدا بر نوح و واکنش نوح در قبال این پاسخ کاملا نشان از عاشقی و معشوقی بنده و خداست!
در این میان خدا عاشقانه به نوح میگوید که من دل تو بخاطر این فرزند کنعانی نشکنم و اگر خواهی تمام مردگان زنده کنم اما فقط بدان که این فرزند تو،اصلاح پذیر نیست و باز فساد خواهد کرد و نوح پاسخ میدهد که نه،شما اگر میخواهی مرا نیز غرقه کنی رنج این غرقه شدن از آنجایی که اجرای حکم توست برای من دلپذیر است واگر فرزندی نخواهد دم حق تو در آن دمیده شود،آن فرزند برای من موضوعیت ندارد. من منظر و صانعی را میخواهم که در آن تو را ببینم و هر چیز عاری از تو برایم بی ارزش است.
راستی در این میان عاشق و معشوق کیست؟! خدا یا بنده؟!

گفت ای نوح ار تو خواهی جمله را/ حشر گردانم بر آرم از ثری
"بهر کنعانی دل تو نشکنم/ لیک از احوال،آگه میکنم"

گفت: نی نی،راضیم که تو مرا/هم کنی غرقه اگر باید تو را
هر زمانم غرقه می کن،من خوشم/حکم تو جانست،چون جان می کشم!
ننگرم کس را و گر هم بنگرم/او بهانه باشد و تو منظرم!
عاشق صنع تو ام در شکر و صبر/ عاشق مصنوع کی باشم چو گبر؟!
عاشق صنع خدا با فر بود/عاشق مصنوع او کافر بود!
telegram.me/attar

لقمه ی حلال : از نظر مولانا

آنچه ما می خوریم در روحیات ما تاثیر دارد، اینکه روزی ما و لقمه ما چه باشد، بی ارتباط نیست با اینکه "حال ما" چگونه باشد.
لقمه انسان باید حلال باشد، اما لقمه تنها آن خوراکی نیست که از راه دهان می بلعیم، لقمه هایی هست که ذهن ما و جان ما را تغذیه می کند.

ما روزانه سر سفره های مختلفی برای جسم و روحمان روزی برمی داریم، مهم است که بدانیم روزی که به جسم و جانمان می رسانیم، حلال است یا حرام؟

مولانا یک عیار برای سنجش حلال یا حرام بودن روزی به ما می دهد:

اگر ما به طور مستمر در دلمان احساس گرفتگی و تاریکی داریم، جایی هم سفره شیطان شده ایم، اگرچه بی خبر:

تا تو تاریک و ملول و تیره ای
دان که با دیو لعین همشیره ای

اما نشانه لقمه حلال، چه لقمه غذای جسم باشد و چه خوراک روح و جان ما، آن است که نتیجه اش گرمی و روشنایی و کمال و امید و عشق و محبت نسبت به مردم است.

لقمه ای کآن نور افزود و کمال
آن بود آورده از کسب حلال

علم و حکمت زاید از لقمه حلالf
عشق و رقت آید از لقمه حلال

در مقابل، اگر در دل ما حسد و نفرت و خشم و غفلت از معنویات موج بزند، باید ریشه را در لقمه پیداf کنیم،
یک جایی، لقمه حرامی خورده ایم یا روزی ناپاکی به روح و جان خود داده ایم:

چون ز لقمه تو حسد بینی و دام
جهل و غفلت زاید ،آن را دان حرام

آنچه ما می خوریم، آنچه می نوشیم، آنچه می خوانیم، موسیقیی که گوش می دهیم، برنامه ای که تماشا می کنیم و...همه برای ما "لقمه" هستند، لقمه هایی که فکر ما و نوع نگاه ما به هستی و نوع رفتار ما را شکل می دهند:

لقمه،تخم است و برش ،اندیشه ها
لقمه، بحر و گوهرش اندیشه ها

حلال ترین قوتی که به ما می رسد ، آن است که نتیجه اش عشق به انسان ها و هستی و میل خدمت به خلق و البته میل پرکشیدن به سوی جهان معناست:

زاید از لقمه حلال اندر دهان
میل خدمت، عزم رفتن آن جهان...

مراقب باشیم سر کدام سفره می نشینیم و جان و روحمان را با کدام لقمه سیر می کنیم!
telegram.me/attar

آن یکی می‌گفت: خوش بودی جهان
گر نبودی پایِ مرگ اندر میان
(مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۱۷۶۰)

برخی آدمیان افسوس می‌خورند و آه می‌کشند که کاش هرگز مرگ وجود نداشت تا می‌توانستند عمری ابدی داشته‌باشند. این افراد گمان می‌کنند که اگر مرگ نبود خوشبخت بودند زیرا می‌توانستند بیشتر بخورند، بخوابند و از لحاظ مادّی ثروتِ بیشتری جمع کنند. اینان نمی‌دانند که طولِ عمر مهم نیست بلکه عرضِ آن مهم است. این‌که انسان در همین عمرِ کوتاهِ خود چه می‌کند یا چه کارهایی انجام نمی‌دهد مهّم است نه آن‌که تنها طولِ عمر اهمیّت داشته‌باشد. در طولِ تاریخ کسانی بوده و هستند که عمرِ نسبتاً کوتاهی داشته‌اند امّا چندین برابرِ انسانی که عمرِ بسیار طولانی داشته هم برای خود مفید بوده‌اند و هم خدماتی برای دیگران انجام داده‌اند. عمرِ دراز لزوماً به معنای زندگیِ بهتر و پُر بار تر نیست.

telegram.me/attar

عقلانیت و حقیقت جویی

برترین ویژگی ما که ما را از طبیعت ممتاز می‌کند عقلانیت و حقیقت جویی و حقیقت شناسی ماست.و در واقع سعادت و کمال ما در تقویت چگونگی آن است‌.
چون ما با عقلانی شدن خودتر می‌شویم.
لذا ترس و هراس از عقلانی شدن خلاف طبیعت ماست.
اگر کسی در مکتبی یا دینی شما را ترساند از این که خودتان باشید و عقلتان را به کار گیرید،
ترساند از این‌که دنبال حقیقت بروید و حقیقت بر شما کشف بشود،
بدانید که خلاف انسانیت شما و خلاف تمام آن نقشه‌ای که در این عالم است سخن می‌گوید.
و این راه بلندی که طبیعت رفته تا به این‌جا برسد را در قالب توصیه‌ی باطلی به شما می‌کند...
نفس آدمیان در بستر مادی متولد می‌شود اما به عالم ارواح می‌پیوندد و روح چیزی نیست جز همان عقلانیتی که آدمی دارد.
به قول مولوی:

جان نباشد جز خبر در آزمون
هر که را افزون خبر جانش فزون

جان ما از جان حیوان بیشتر
از چه رو؟چون بیشتر دارد خبر

جان یعنی خبر،یعنی علم،یعنی عقل.
این تعریفی‌ست که مولانا می‌کند.هر که عقلش بیشتر است جانش بیشتر است.

http://t.me/attar

عشق را با گفت و با ایما چه کار
روح را با صورتِ اَسما چه کار
(مولانا، غزلیات)

عاشقی با گفتنِ جملات عاشقانه یا داشتنِ ژست‌های عاشقانه نسبتی ندارد. عشق اتفاقی درونی است که ابتدا و در اوّلین قدم جان‌ها را به هم نشان می‌دهد و متصل می‌کند. اگر جان‌ها با هم پیوند نخورند و صرفاً جسم‌ها از طریق زبان و ژست‌های عاشقانه اتّصالی ظاهری داشته باشند، به تعبیرِ مولانا اساساً عشقی وجود ندارد. عشق نیازی به امورِ ظاهری ندارد چون جنسِ عشق از امور مادّی و ظاهری نیست. دقیقاً همچون روحی که به خداوند متّصل است و حتی بدونِ جسم و بعد از مرگ، یا بدونِ بر زبان راندنِ اَسما الهی، همچنان به معبود متّصل است. بنابراین عشقِ واقعی واقعه‌ای است که در درون رخ می‌دهد. بنده در عشقِ زمینی جان را به جانی دیگر و در عشقِ الهی جان را به جانِ جان که همان خداوند است پیوند می‌زند. حال حتی اگر عاشق عشق را لفظاً هم ابراز نکند جانِ او به دریای معشوق وصل است.
telegram.me/attar

‍ ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد🌸دل رمیده ما را انیس و مونس شد

نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت🌸بغمزه مسئله آموز صد مدرس شد

طرب سرای محبت کنون شود معمور🌸که طاق ابروی یار منش مهندس شد

ببوی او دل بیمار عاشقان چو صبا🌸فدای عارض نسرین و چشم نرگس شد

بصدر مصطبه‌ام ، می‌نشاند اکنون یار🌸گدای شهر نگه کن که میر مجلس شد

لب از ترشح می پاک کن ز بهر خدا🌸که خاطرم به هزاران گنه موسوس شد

کرشمه تو شرابی به عاشقان پیمود🌸که علم بی خبر افتاد و عقل بی حس شد

خیال آب خضر بست و جام کیخسرو🌸به جرعه نوشی سلطان ابوالفوارس شد

چو زر خرید وجود است شعر من آری🌸قبول دولتیان کیمیای این مس شد

ز راه میکده یاران عنان بگردانید🌸چرا که حافظ از این راه رفت و مفلس شد


? میلاد مسعود پیامبر مهربانی، رحمه للعالمین، حبیب الله، محمد مصطفی صلی الله علیه و آله و سلم و فرزند ایشان، امام جعفر صادق علیه السلام را به پیشگاه امام زمان عجل الله فرجه الشریف، همه مسلمانان و آزادگان جهان تبریک و تهنیت می گوییم. 🔆
telegram.me/attar

خداجو با خداگو فرق دارد
حقیقت با هیاهو فرق دارد
خداگو حاجی مردم فریب است
خداجو مومن حسرت نصیب است
خداجو را هوای سیم و زر نیست
بجز فکر خدا،فکر دگر نیست
telegram.me/attar

مولانای جان غزلی در مورد تفکرساختار
به عنوان علت دارد که بسیار زیبا و قابل تامل است :


کار جهان هر چه شود کار تو کو بار تو کو
گر دو جهان بتکده شد آن بت عیار تو کو

گیر که قحط است جهان نیست دگر کاسه و نان
ای شه پیدا و نهان کیله و انبار تو کو

گیر که خار است جهان گزدم و مار است جهان
ای طرب و شادی جان گلشن و گلزار تو کو... مهارتهای تفکر سیستمی
تفکر ساختار به عنوان علت

«تفکر ساختار به عنوان علت»
فکر سیستمی مسوولیت رفتار سیستم را به عوامل داخل سیستم و کسانی که سیاست ها و ساختار سیستم را مشخص می کنند نسبت می دهد.
فکر غیر سیستمی رفتار سیستم را به عوامل خارجی و غیر قابل کنترل نسبت می دهد.

فکر غیر سیستمی، وقتی با شرایط نامطلوبی مواجه می شود، می پرسد که:
- چه کسی مسوول این وضعیت است، چه کسی قصد دشمنی و خرابکاری دارد.

فکر سیستمی وقتی با شرایط نامطلوبی مواجه می شود، می پرسد که:
- چگونه ما خودمان باعث به وجود آمدن این شرایط نامطلوب شده ایم.
- آیا ممکن است کارهایی که با نیت خوبی انجام داده ایم باعث بروز مشکلات بعدی برایمان شده باشد؟
- چگونه ما خودمان را در معرض عوامل خارج از کنترلمان قرار داده ایم که نسبت به آنها آسیب پذیر شده ایم.

دشمن ممکن است وجود داشته باشد ولی من چطور در مقابل دشمن آسیب پذیر شده ام.
دزد ممکن است وجود داشته باشد ولی من چطور نتوانستم اموالم را حفظ کنم.
تورم در کشور وجود دارد ولی من چرا نتوانستم درآمدم را با تورم افزایش دهم.
سلایق مشتریان عوض می شوند ولی من چرا نتوانستم مطابق با سلایق مشتریان محصولات جدید ارایه کنم.
رقیب در بازار هست ولی من چرا سهم بازارم را در مقابل رقیب از دست دادم.
بهانه برای قهر و دوری و دلخوری وجود دارد ولی من چرا نتوانستم با عزیزانم رابطه دوستانه ای داشته باشم.

تفکر ساختار به عنوان علت، آینه را به سمت خودمان می گیرد و از ما می خواهد که به دشمن درون آینه نگاه کنیم. telegram.me/attar

حاصل عمر


... دو چیز حاصل عمرست: نام نیک و ثواب
وزین دو درگذری «کُلُّ مَن عَلَیها فان»

ز خسروانِ مقدَّم چنین که می‌شنوم
وفای عهد نکردست با کس این دوران

سرای آخرت آباد کن به حسن عمل
که اعتمادِ بقا را نشاید این بنیان

بس اعتماد مکن بر دوامِ دولت و عمر
که دولتی دگرت در پی‌ست جاویدان

زمینِ دنیا، بُستانِ زرعِ آخرت است
چو دست می‌دهدت تخمِ دولتی بفشان

بده که با تو بمانَد جزای کردهٔ نیک
وگر چنین نکنی از تو بازمانَد، هان!

بپاش تخمِ عبادت حبیب من، زان پیش
که در زمینِ وجودت نماند آب روان

حیات زنده غنیمت شمر که باقیِ عمر
چو برف بر سر کوهست روی در نقصان

ز مال و منصب دنیا جُزین نمی‌ماند
میان اهل مروّت که «یاد باد فلان»

کلید گنج سعادت، نصیحت سعدی‌ست
اگر قبول کنی گوی بردی از میدان

به نوبتند مُلوک اندرین سِپَنج‌سرای
خدای -عَزَّ و جَل- راست مُلکِ بی‌پایان
(سعدی) telegram.me/attar

🌸🌹🌸🌹🌸🌹

آهنگ زیبای نوروز همایون شجریان تقدیم به همراهان عزیز
🌸🌷🌸🌷🌸🌷

telegram.me/attar

خلوت از اغیار باید، نه ز یار
پوستین بهرِ دِی آمد، نه بهار

عقل با عقلِ دگر دوتا شود
نور افزون گشت و ره پیدا شود

نفس با نفسِ دگر خندان شود
ظلمت افزون گشت و ره پنهان شود
یک اصل قطعی در اندیشه شمس و مولانا ، اصل همنشینی است . اینکه دو کس ، یا حتی دو چیز، وقتی کنار هم قرار می گیرند از هم متأثر می شوند:

همنشین تو را در عالم خویشتن کشد .

ما خواه و ناخواه از کسانی که کنارمان قرار می گیرند اثر می پذیریم ، همان طور که وقتی گُل را کنار روغن قرار می دهیم ، به تدریج و در طول زمان، روغن بوی گُل را می گیرد و گُل طعم روغن را. برای همین است که می گویند با هر کسی منشین و هر چیزی را مبین و هر سخنی را مشنو ، و حتی به هر چیزی فکر مکن ؛ که همه اینها بر جسم و روان تو موثر خواهند بود .

با اهل هوا منشین که بیات شوی.

ابیات فوق به همین تاثیر پذیری ما اشاره دارد . می فرماید ، درست است که نباید کنار افراد منفی قرار بگیری ، آنها همچون زمستان اند که گرمای درون شما را می دزدند ؛ با این حال از این دستور ، ترک همه کس و همه چیز را نتیجه مگیر . همان قدر که بودن کنار افراد منفی زیان بار است ، در کنار آدمهای خوب که باشی ، از خوبی شان بهره مند خواهی شد . آنها چون نسیم بهاری هستند که جان تو را پر گل و شکوفه می کنند . عقل تو در کنار عقل آنها دو چندان می شود و راهت روشن تر .

گر تو سنگ صخره و مرمر شوی
چون به صاحبدل رسی، گوهر شوی
telegram.me/attar

از دهانِ آدمیِّ خوش‌مشام
هم پیامِ حق شنودم، هم سلام
(مثنوی، دفتر سوم)

صحبت با هر کس لذّت‌بخش و روح‌نواز نیست. نادر هستند کسانی که صحبت با آنها حال آدمی را خوش می‌کند. اغلبِ ما انسان‌ها حرف‌هایمان تکراری، ملال‌آور و کهنه است. از همان سلامِ ابتدای کلام تا واژه‌های پایانِ سخن، جز حرف‌های روزمره، تکرارِ مکررات و بیهوده زبان را در دهان گرداندن حرفِ دیگری نداریم که بر زبان آوریم. گاهی حتی سکوت هم بلد نیستیم؛ گویی با خود عهد بسته‌ایم که زبان را از صبح تا شب به کار گیریم. مولانا ما را به هم‌صحبتی با کسانی دعوت می‌کند که حرف‌هایشان هم ارزش شنیدن دارد و هم می‌توان در آن کلمات رنگی از صداقت یافت. به تعبیر مولانا این افراد خوش‌مشام هستند؛ یعنی گویی حرف‌هایشان بویی خوش دارد، نه تکراری است و نه از جنس حرف‌های روزمره و سطحی به شمار می‌آید. کلامشان حق است و در مرتبه‌ای بالا قرار دارد. یافتنِ چنین کسانی نعمت و سعادتی بی‌حد‌ است و این البته نصیب هر کس نمی‌شود.

telegram.me/attar

چند رباعی منسوب به خیام


بی‌جرم و گناه در جهان کیست بگو
بی‌طاعت و معصیت کسی زیست بگو

من بد کردم، تو بد مکافات کنی
پس فرق میان من و تو چیست بگو
....
از دی که گذشت هیچ ازو یاد مکن
فردا که نیامده‌ست فریاد مکن

بر نامده و گذشتن بنیاد مکن
حالی خوش باش و عمر بر باد مکن
....
غم چند خوری به کارِ ناآمده پیش
غم هست نصیب مردم پیش‌اندیش

خوش باش و جهان تنگ مکن بر دل خویش
کز خوردن غم جهان نگردد کم‌وبیش
....
ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود
نی نام ز ما و نی نشان خواهد بود

زین پیش نبودیم و نبُد هیچ خلل
زین پس که نباشیم همان خواهد بود
....
هر روز که آفتاب برمی‌آید
یک روز ز عمر ما به سر می‌آید

هر صبح که نقدِ عمر ما می‌دزدد
دزدی‌ست که با مشعله برمی‌آید
....
آن‌کو که سلامت است و نانی دارد
وز بهرِ نشست آشیانی دارد

نه خادم کس بوَد، نه مخدوم کسی
گو: شاد بزی که خوش جهانی دارد
....
گر از پیِ شهوت و هوا خواهی رفت
از مات خبر که بی‌نوا خواهی رفت

بنگر که که‌ای و از کجا آمده‌ای
می‌دان که چه می‌کنی، کجا خواهی رفت


نقل از کتاب «رباعیّات خیام در منابع کهن»، سیّدعلی میرافضلی

https://t.me/attar

سُبْحانَكَ يا لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ خَلِّصْنا مِنَ النّارِ يا رَبِّ

ایام سوگواری و شهادت مظلومانه اولین شهید محراب ، مولی الموحدین حضرت امام علی علیه السلام ،بزرگ مرد تاریخ بشریت برشما تسلیت باد.

@mahdashty