من نمی‌دونم تا کی قراره جنازه‌ی گربه‌هایی که جلو چشمم بزرگ می‌شن و رد نوازشم روی تنشونه رو از خیابون‌های اطرافمون جمع کنم. نمی‌دونم... واقعا نمی‌دونم این روند تا کی ادامه داره. می‌ترسم از روزی که این اتفاق برام عادی بشه، می‌ترسم از روزی که سنگینی تن بی‌جونشون، تصاویر دلخراش که از چهره‌ی معصومشون باقی مونده، برام تکراری بشه... که دیگه دست و پاهام نلرزه، نفس‌هام تند نشه... می‌ترسم از روزی که گربه‌ای بین پاهام بپیچه و پسش بزنم، صرفا به خاطر اینکه با دیدن یه لاشه‌ی خونی جمله‌ی "این همون گربه‌ست" تو ذهنم چنگ نکشه!
می‌ترسم از "از دست دادن" و همین باعث شده خودم رو در مورد خیلی چیزها محدود کنم، چون می‌ترسم به دردهاش عادت کنم. می‌ترسم...

رفتم اینستا باکس بذارم، دیدم جیمین گفته می‌خواد رقص میله رو امتحان کنه، یونگی هم برای هوسوک ذوق می‌کنه دالی می‌کنه می‌گه دوست من.‌..
بهتره خودم برم تو باکس تا اطلاع ثانوی کسی بهم نزدیک نشه! لطفا روش رو برام چسب بزنید📦

"نشستن داخل اتاقک اعتراف"
اعتراف می‌کنم که ادیت‌ها با آهنگ ایرانی بهم درد می‌دن اما برام لذت بخشه! "بازدم و پخش دود"

یوکنیا وارد می‌شود!
"پخش تیتراژ حریم‌سلطان"

این روزگار واقعا عجیبه...
فکر کن دقایق طولانی داخل خیابون‌ها گز کنی، هر بار با دیدن گربه به جای اینکه مثل قبل دلت براشون ضعف بره یه سیلی می‌خوابونی تو گوش قلبت و بطری آب سر می‌کشی که از گرما تلف نشی و بعد... یک سگ پشمالو و فرفری سفیدِ نژاد‌دار از بین بوته‌ها می‌پره بیرون. در آخر این گمشده رو به صاحبش می‌رسونی... دنیا بس عجیبه یاران، دقیقا از چیزی که پرهیز می‌کنی جلوت سبز می‌شه! هی دلا...

نمونه‌ی کامل هَوِنی که کاراکترهارو می‌شناسه:"🩸🕊

در نظرمه برای آخرین معرفی کاراکتر فول‌پارت که قراره کامل باشه، برای کاراکترام عطر اضافه کنم.

امروز برای همه روز بدیه یا فقط من دارم خفه می‌شم؟

ناشناس کار نمی‌کنه یا رویاها کوچ کردن؟

حس می‌کنم این دردی که گاهی تو سینه‌م
می‌پیچه برای قلبی‌ئه که پوست می‌اندازه.

چه اشک‌هایی که تو بچگیم پای ام‌ویش نریختم...

Sometimes i think, i need a spare heart to feel all the things i feel.

ولی اگر این رو جزو تم‌ها گذاشتم طوری گوش بدید که انگار اولین‌باره

:)