اگر یه روز اینجا ۱.۳کا بشه، ریق رحمت رو سر می‌کشم.

مدام به این فکر می‌کنم که تا به الان خیلی به روند فیک رحم کردم و آروم پیش رفتم، شاید باید اون جدیت رو نشون بدم.
"اپ ادیت رو باز می‌کنه و ابرویی بالا می‌ندازه"

جشن بگیریم:""""

خب بیاید بگید چیکار کنیم.

فندکاتونو بردارید می‌خوام نذری سیگار شرابی بدم بهتون

تصور بقیه از ریدرای آدونیا: ریدرای ساکت و بسی مهربون و پاک و فرشته
و ریدرای واقعی آدونیا: دورهمی دور آتیش جهنم در حال موز خوردن و قر دادن با آهنگای اندی😭😂

بذارید من برسم خونه بهتون رسیدگی کنم.
پشت فرمون نمی‌تونم اینهمه سیگار روشن کنم😂

خب... ۳۵ نفر؟!
What did you saaaay👀
من اینهمه سیگار روشن کنم، تلخی دهنمو با چی جبران کنم؟ چی بهم می‌دید؟

مچاله کردن پاکت و با دست لرزان برداشتن آبنبات "
از شیرین بودنتون ضعف کردم

دستمم خورد کامنتارو بستم. "نابلدی"
اینم قولی که برای روشن کردنشون داده بودم.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
ویگاد وانیلی رو از دست ندین بنظرم...
فراموش نشدنی میشه براتون🫠🚬

مغازه‌جادویی بخونید.

ذهن می‌خواهد ما را از هم جدا کند و از هم جدا نگه دارد. به ما می‌آموزد که خودمان را مقایسه کنیم، خودمان را متمایز کنیم، آن‌چیزی را به‌دست آوریم که مال خودمان است، چون چیزهای کمی برای جمع‌کردن وجود دارد. قلب اما می‌خواهد ما را به هم وصل کند و می‌خواهد به اشتراک بگذارد. می‌خواهد به ما نشان دهد که هیچ تفاوتی وجود ندارد و در نهایت همه‌ی ما یکسانیم. قلب برای خودش شعور دارد و اگر از آن درس بگیریم، می‌فهمیم که داشته‌هایمان را فقط با بخشیدن آن می‌توانیم حفظ کنیم.
اگر بخواهیم شاد باشیم، باید دیگران را خوشحال کنیم.
اگر عشق می‌خواهیم، باید عشق بدهیم.
اگر شادی می‌خواهیم، باید دیگران را شاد کنیم.
اگر بخشش می‌خواهیم، باید ببخشیم. اگر صلح می‌خواهیم، باید آن را در اطراف خود ایجاد کنیم.
اگر می‌خواهیم زخم‌های خودمان التیام پیدا کنند، باید زخم‌‌های دیگران را درمان کنیم.
🪄-Magic Shop

"به نظر دیوونگی می‌رسه ولی خیلی دوست دارم مردم با نوشته‌های من به گریه بیفتن. اون وقته که می‌فهمم اونا تحت‌تاثیر قرار گرفتن. اون وقته که می‌فهمم بهشون پیوند خوردم."

من نمی‌دونم تا کی قراره جنازه‌ی گربه‌هایی که جلو چشمم بزرگ می‌شن و رد نوازشم روی تنشونه رو از خیابون‌های اطرافمون جمع کنم. نمی‌دونم... واقعا نمی‌دونم این روند تا کی ادامه داره. می‌ترسم از روزی که این اتفاق برام عادی بشه، می‌ترسم از روزی که سنگینی تن بی‌جونشون، تصاویر دلخراش که از چهره‌ی معصومشون باقی مونده، برام تکراری بشه... که دیگه دست و پاهام نلرزه، نفس‌هام تند نشه... می‌ترسم از روزی که گربه‌ای بین پاهام بپیچه و پسش بزنم، صرفا به خاطر اینکه با دیدن یه لاشه‌ی خونی جمله‌ی "این همون گربه‌ست" تو ذهنم چنگ نکشه!
می‌ترسم از "از دست دادن" و همین باعث شده خودم رو در مورد خیلی چیزها محدود کنم، چون می‌ترسم به دردهاش عادت کنم. می‌ترسم...

رفتم اینستا باکس بذارم، دیدم جیمین گفته می‌خواد رقص میله رو امتحان کنه، یونگی هم برای هوسوک ذوق می‌کنه دالی می‌کنه می‌گه دوست من.‌..
بهتره خودم برم تو باکس تا اطلاع ثانوی کسی بهم نزدیک نشه! لطفا روش رو برام چسب بزنید📦

"نشستن داخل اتاقک اعتراف"
اعتراف می‌کنم که ادیت‌ها با آهنگ ایرانی بهم درد می‌دن اما برام لذت بخشه! "بازدم و پخش دود"