زامبی‌های مامان
که فردا و پس‌فردا قراره با یه غول بی‌شاخ و دم زشتالو مواجه بشید به نام کنکور. یک ساله این غول چنبره زده روی زندگیتون و هربار خواستید نفس بکشید گفتید: «بذار کنکور بدم، بعد…»

شماها یکی از پر‌چالش‌ترین کنکوری‌ها بودید، در یک سال گذشته چنان اتفاقات غیرقابل هضمی افتاده که تنها زنده موندن گل ماجرا بوده.

من بهتون خیلی افتخار می‌کنم که زنده موندید، در قالب یک کنکوری هر روز صبح از رخت خوابتون بلند شدید، حتی اگر درس نخوندید اما می‌دونم که هر ثانیه‌ از زندگیتون با عذاب ✌🏻کنکور✌🏻 گذشته. نتونستید حتی راحت بخندید چون بعدش لبخندتون سریع محو شده از استرس. می‌دونم عزیز من… می‌دونم چه بار سنگینی رو تحمل کردی.

فقط می‌خوام ازت یه قول بگیرم، تمام چیزهایی که آزارت دادن به کنار، خودت نمک نپاشی روی زخم‌هات. با مقایسه کردن، سرزنش و احساس ناکافی بودن روی دردهات شیشه خورده نکش!
باشه دردونه؟
نتیجه هر چی که باشه، دیگه الان کاری از دستت بر نمیاد. الان شاید بگی:«ها پس قبلا از دستم برمیومد و انجام ندادم…» نه گل من، قبلا هم کاری از دستت برنمیومد.
دست تو نبود تورم بالا نره.
دست تو نبود مردم کشته نشن.
دست تو نبود جنگ نشه.
دست تو نبود با یکی از گرون‌ترین تورم‌های تاریخ دست و پنجه نرم نکنی.
دست تو نبود سر بی‌گناه بالای دار نره…
دست تو نبود.

کنکور فقط بخشی از زندگی توئه نه تمام تو.
من بهت افتخار می‌کنم که تا اینجا اومدی و تن خسته‌ات رو می‌کشی سر جلسه آزمون.

کاش یه بچه‌ی پنج ساله بودم و‌کل دغدغه‌ام این بود که آفتاب بره تا مامان اجازه بده برم تو کوچه بازی کنم.

‏از غم و غصه‌ی دوستانم، بیشتر از غم و غصه‌ی خودم ناراحت می‌شم. کاش خدا کمکم کنه کمک‌شون کنم.
: ایمانوئل

ای خدای بزرگ این نیروی تاریک لجبازی رو از جون من بیرون بکش.

سلام، خواستم یادتون بندازم که این صحنه وجود داشت.

اگر می‌خواید زید پیدا کنید یکاری کنید من روتون کراش بزنم، چون روی هر کی کراش زدم فرداش عکس پارتنرشو گذاشته پروفایلش.