نیم‌سال طول کشید تا احساسم رو نسبت به این رایحه بفهمم.
برای من تداعی‌گر یک شب پاییزی ۱۴۰۲ئه.
از نیمه شب گذشته بود که بالای بلندی صخره‌ها خودمو به زور جا دادم، تاریکی رقابت داشت تو سایه انداختن. بوی شوری دریا مشاممو پر کرده بود و باد می‌پیچید لای موهام و می‌‌نشست روی گونه‌هام.
به ماه اعتماد کرده بودم، نور گوشیم خاموش بود.

هیپاپولوژیست می‌خوند: «دلِ من تنگه، نفس. واسم معنی نداره قفس.»

این رایحه نزدیک‌ترین حس به اون شبه، از همون پاف اول انگار یه موج درشت می‌خوره به صخره و قطرات سردش‌ پرت می‌شه روی پوستت و می‌بوسه.

بعد از تمام این مدت‌ها فهمیدم این حس آشنایی که ازش دریافت می‌کردم، کی بود…
انگار با هر پاف آب سرد و بی‌رحم دریا، از سنگ و صخره عبور می‌کرد تا تمام جونم رو خیس کنه.
حضور یوکا بود… رایحه‌ی تن این پسر رو Oud Wood Tom Ford اعلام کرده بودم، اما اود مینغال(مینرال) تام‌فورد، بوی تن یوکا بعد از رهایی از زخم‌هاش بود،

حالا دیگه بوی چوب سوخته و خفه نمی‌ده. بوی جسارت دریا، آزادی شب، روشنی بی‌آزار ماه رو می‌ده.

با این روحی که این چندماه رنگ متفاوتی گرفته، نمی‌تونم با کرکترهام ارتباط بگیرم.
می‌ترسم گم بشم دوباره.
می‌ترسم برگردم عقب گیر کنم تو احساساتی که گذشتم ازشون.

اونجاش که می‌گه:
«مرا بی‌دین می‌کنی، گیسو ‌پریشان
هم دیوی و دلبری، گیسو پریشان»
پرت می‌شم تو چشم‌های آدونیایی که انگشت‌هاشو گره می‌کنه تو ارتش موهای ناخداش.

همه موو‌آن کردن، من نتونستم.

ولی یه چیزی…

شما هم حس می‌کنید کام‌اوت تهکوک نزدیکه؟

ما هم که عن شانس، دقیقا همون موقع نتمونو قطع می‌کنن.

ماماان منظورت چیه من هنوز وقتایی که دلم واسشون تنگ میشه فایل آدونیا رو باز میکنم و قسمت های مورد علاقم رو چندباره میخونم😭

جدی؟:)

گاهی وقت‌ها انگار درپوش چاله‌ی قلبم باز می‌شه، سوت و سوز می‌کشه براشون.

Cigarettes after tea:

دردونه‌ها می‌شه برام آرزوی خوب کنید؟

امروز یه تغییری تو حیطه‌ی کاری انجام می‌شه، یه کوچولووو استرس دارم.