Who's there?
ولی قهرم.

سلامممم مامانننن
حالتون چطوره

مامان دوباره غیب شدی چرا 😭

Guess

مامان اومده چی چی آورده؟
نخود و کیییشمیییش

https://t.me/attackonzombies/25177
Yeah
Had your little fun, fella?
Pop, pop, pop, pop, yeah, came back for what's mine, we don't stop ride

خالق مایلو؟

یا مامان تو غار؟

Baby, gettin' too lit, rah, rah, rah, rah, rah, rah

عاشق تیکه‌ی جونی‌ام

تقصیر خودمه نقطه ضعف می‌دم دستتون

اومدم یه پرفیوم معرفی کنم، بعد از محضرتون مرخص شم برم از تموم شدن دکانتش گریه کنم.

نیم‌سال طول کشید تا احساسم رو نسبت به این رایحه بفهمم.
برای من تداعی‌گر یک شب پاییزی ۱۴۰۲ئه.
از نیمه شب گذشته بود که بالای بلندی صخره‌ها خودمو به زور جا دادم، تاریکی رقابت داشت تو سایه انداختن. بوی شوری دریا مشاممو پر کرده بود و باد می‌پیچید لای موهام و می‌‌نشست روی گونه‌هام.
به ماه اعتماد کرده بودم، نور گوشیم خاموش بود.

هیپاپولوژیست می‌خوند: «دلِ من تنگه، نفس. واسم معنی نداره قفس.»

این رایحه نزدیک‌ترین حس به اون شبه، از همون پاف اول انگار یه موج درشت می‌خوره به صخره و قطرات سردش‌ پرت می‌شه روی پوستت و می‌بوسه.

بعد از تمام این مدت‌ها فهمیدم این حس آشنایی که ازش دریافت می‌کردم، کی بود…
انگار با هر پاف آب سرد و بی‌رحم دریا، از سنگ و صخره عبور می‌کرد تا تمام جونم رو خیس کنه.
حضور یوکا بود… رایحه‌ی تن این پسر رو Oud Wood Tom Ford اعلام کرده بودم، اما اود مینغال(مینرال) تام‌فورد، بوی تن یوکا بعد از رهایی از زخم‌هاش بود،

حالا دیگه بوی چوب سوخته و خفه نمی‌ده. بوی جسارت دریا، آزادی شب، روشنی بی‌آزار ماه رو می‌ده.