یه چیزی شنیدم که دلم پر کشید رفت یه گوشه‌ی کافه، کنار ناخدا و راهب. همون‌جا که سو سوی شمع‌ها سایه می‌انداخت روی نگاه عاشقشون:)

قبلا خیلی آدم «نازکش» و صبوری بودم. روزی هزاربار خودم رو میذاشتم جای آدم‌ها و از دیدشون حق رو به خودم نمیدادم! ولی این روزها شدیدا آدم «به درک!»‌ای هستم.

Who's there? ولی قهرم.