یه روز یه اتوبوس می‌گیرم، لوکیشن‌هاتونو برام می‌فرستید میام دنبالتون.

به جای شوگر مامی می‌شم شوفر مامی.

آدینه‌ی زیباییه، مگه نه؟

آخه من بعد دو ماه، امروز مرخصی‌ام.

چند ماه منتظرش بودم…

خیلی دوست دارم داد بزنم:
برو بی‌لیاقت
کردم هر کاری به چشمات نیومد
منتها مدت‌هاست بی‌لیاقت‌ها رو حذف کردم الان دورم پره از انسان‌های لایق و نفس🫵🏻

من هنوز ریزش مو، ابرو و مژه‌هام از دی ماهه قطع نشده، دارم کم‌کم شبیه ولدمورت می‌شم بعد ایرانی‌های اون‌ور آب ما رو پاره می‌کنن که فراموش نکنید…
چی می‌گید خدایی؟ اگر شماها چندتا ویدیو نصفه نیمه دیدید ما اون مرگ‌ها رو نفس کشیدیم، هنوز که هنوزه تو خیابون‌هامون راه می‌ریم تراتامایز می‌شیم پلکمون می‌پره. چیو فراموش کنیم؟ ۱۸ و ۱۹ دی خود ما بودیم، مادر و پدر بود، خواهر و برادر بود، همسایه بود رفیق بود، هم‌محلی بود.
دستی که قطع بشه شاید بعد مدتی زخمش نسوزه ولی یادت نمی‌ره که نداریش.
آقا قطع شده، زندگی ما از دی قطع شده.

حالا شاید قطع نکردن، هان؟

اینترنت قطع کنی خشخاش هارو کاشتم.

گمونم این جنگ تقصیر من باشه
آخه امشب می‌خواستم یه حرکتی بزنم.

هنوز وصله😮‍💨

ج‌ا دو وجه داره. گنده گوزی حین حمله و مظلوم نمایی حین حمله اونا.

یه چیزی شنیدم که دلم پر کشید رفت یه گوشه‌ی کافه، کنار ناخدا و راهب. همون‌جا که سو سوی شمع‌ها سایه می‌انداخت روی نگاه عاشقشون:)

چشماتو ببند
کنارتم هنوز

فرض کن این موشکا ستارن
که ما تو خاورمیانه نیستیم

فرض کن تو آسمون جشنه
فرض کن این موشکا ترقه‌ن
حواست فقط به من باشه

قبلا خیلی آدم «نازکش» و صبوری بودم.
روزی هزاربار خودم رو میذاشتم جای آدم‌ها و از دیدشون حق رو به خودم نمیدادم!

ولی این روزها شدیدا آدم «به درک!»‌ای هستم.