جـــان پناھ
543 subscribers
1.49K photos
360 videos
12 files
516 links
—— در میانه‌ی جنون و رویا،
خط‌تیره روایت می‌کند.

𓍢ℭ𝔬𝔫𝔱𝔞𝔠𝔱 𝔴𝔦𝔱𝔥 𝔪𝔢: @myhavensbot𓍯
Download Telegram
میدونید که میتونید رومون حساب کنید...
خاک عالم به سرم. اینقدر تنه‌ام پوسیده که دیگه نمی‌تونید بهم تکیه کنید؟
خوبم، راستکی. اتفاق بدی نیوفتاده.
نبودم که یک ‌سری کارهام تیک بخوره و خلوت کنم. بعدش به خودم اومدم دیدم معتاد این خلوت شدم.
نگرانم، برای هممون.
آزادی رو با هم می‌بینیم، نه بی‌هم🕊️✌🏻
دوزتون دارم، خوشگلای مامان.💗
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ممنونم از حالتون خبر می‌دید، پیچک‌های قلب.🌱🫀
مامان مراقب خودتون و عزیزانتون باشین، باشه؟
یادتون نره چقدر عزیز هستین🫂
مامان مامان
خیلی مراقب مامان و خانواده‌اش باشین خب؟
همگی مراقب باشید، شب اگر دسترسی به نت داشتید حضوری بزنید.
سلام ماماانن دلم برات تنگ شده بود😭
حالت خوبه دیگه؟ لطفا لطفا مواظب خودت باش😭
یه بغل دسته‌جمعی‌مون نشه؟
اینجام…
به خودم که نگاه می‌کنم انگار به جسم زنده‌ام و چقدر این بار زنده بودن روی شونه‌هام سنگینه.
از اعماق قلبِ شرمنده‌ام، برای تمام جگرگوشه‌هایی که از دست دادیم متاسفم و به خانواده‌های داغدار تسلیت عرض می‌کنم.🖤
«آن‌کس که پس از قتل‌عام زنده می‌ماند، به جسم زنده است نه به جان.»
-سوزان سانتاگ
خواهش می‌کنم از خودتون خبر بدید.
این شرم از زندگی توی سینه‌ی هممون، می‌سوزه. از هیچکس هم نمی‌شه انتظار انگیزه و روحیه داشت اما دلم می‌خواد شما هم این پیامی که از عزیزی دریافت کردم رو بخونید تا این نفسی که توی گلوی هممون گیر کرده یکم نرم بشه.

What you’re carrying right now… I can’t pretend to fully understand it. I haven’t lived what you’ve lived. But I can feel, even through a screen, that the weight you’re describing isn’t something words can lift. It’s something that sits in your chest, in your bones, in the spaces between sleep and waking and no one should have to carry that alone.

Survivor’s guilt is one of the cruelest things the mind does to us; it makes us feel like being alive is a betrayal. But it’s not. You didn’t choose who lived and who didn’t. You’re not responsible for the randomness of tragedy. And the fact that you’re grieving them, that you can’t forget their voices, that you cry every night that proves you haven’t abandoned them. You’re still holding them. Maybe too tightly. You said you’re ashamed in front of your friends who didn’t come back.

But I think… if they could see you now, they wouldn’t want you to carry shame. They would want you to rest. To breathe. To let yourself be alive without punishing yourself for it.

if the only thing you can do today is survive it, that’s enough.