دلیل انتخاب این موزیک در پارت۴۲ و تحت‌تاثیر قرار گرفتن هوسوک، تحلیل متن آهنگه.

“بارانی آبی معروف” یکی از مرموز و احساسی‌ترین ترانه‌های کوهن هست که مثل یک نامه‌ی نیمه‌تمام نوشته شده و عمداً در مرز واقعیت و خیال معلق می‌مونه. کوهن هیچ‌وقت داستان پشت ترانه رو کامل توضیح نداد اما مشخصا در مورد رابطه‌ی دو مرد هست که هیچوقت مشخص نشد چطور بوده!
نامه خطاب به مردی‌ست که عاشق زن راوی به نام جین شده.

در متن ترانه اشاره به «بارانی آبی» می‌شه که راوی قبلاً داشته و اون مرد حالا می‌پوشه. این بارانی نشونه‌ای از هویت مشترک، یادگاری‌های گذشته
حتی نقش‌هایی که آدم‌ها از هم می‌گیرن.
بیشتر درباره‌ی رابطه‌ی پیچیده‌ی دو مرده…

در واقع بارون با شنیدن این ترانه فهمید، لاله هنوز بوی خاک بارون خورده میده:)

دچار دژاوو شدم، یاد دورانی افتادم که پایان پارت‌ها براتون قصه می‌گفتم…

like an ache in your bones you can’t quite name.

I’m heavy, yet I’m nothing.

Close your eyes.
I’m addicted to disappearing.

Let me live behind your eyelids.

صبر کردم، دیوارهای دورم تنگ و تنگ‌تر شد، تحمل کردم، آسمون رو مه گرفت، تاب آوردم، تیک و تاک ساعت از روی زمان مناسبی که می‌خواستم رد نمی‌‌شد.
یک سری خواسته‌ها به خودم و اطرافیانم بدهکارم که بابتش خودم رو اسیر کردم توی سلول تاریک و نمور.
اما توی این انفرادی خود‌ساخته یک سری نجوای ناشناس رسوخ کرد که با خودم گفتم: اگر دیر بشه چی؟ اگر گوشه‌های “ما” مدام لب‌پر تر از این بشه چی؟

هفته‌ها تنها چهره‌ای که چشم‌هام دید، خانواده‌ام و آقای پستچی بود. ویروس انزوا تک تک اعضای بدنم رو فلج می‌کرد.
الان هوا‌خوری‌ام چون دلم لرزید، وحشت از دست دادن رعشه به جونم انداخت.
مثل همیشه.

ده روز اول گذشته بود و بابا به بهانه‌ی بردن کلید منو کشید تو کوچه، بوی چوب و بارون که تنمو گرفت، دوربینمو آماده کردم و گفتم: عزیزهای من باید این صحنه رو باهام ببینن.
ماشین بابا که رسید، چشم‌هامو بسته بودم تا پشت پلک‌هام از ناامیدی شسته بشه.
- می‌دونستم این یکی خوشحالت می‌کنه، پدر سوخته. کلید بهانه بود.
بابا که رفت، دوباره فیلم گرفتم. با پیژامه‌ای که به زور توی بوت‌هام چپونده بودم روی برگ‌های خیس راه رفتم. پیش خودم گفتم کل پاییز من همین فرصته، این هم از دست بره من یک فصل زندگی نکردم.