از وقتی گفتی تولدت نزدیکه تمرینش کردم تا بتونم برات بزنم🙂‍↔️ زمینی شدنت باز هم مبارک مامان خوشگل و دوست داشتنی ما✨

مامان ایوانا
یکی از اون فرشته‌های دور قایق ناخدا و جنونش خبر آوردن که یکی ازشون ۲۳ سال پیش میون ما فرستاده شده
اون فرشته هم تصمیم گرفت قسمتی از زندگیش رو با ما شریک بشه و برامون خلق کنه
بهمون عطرها و رویاهارو نشون بده و بخشی از قلبمون رو از آن خودش بکنه
برامون خاطره‌هایی بسازه که با یادآوریشون قلبمون رو به لبخند زدن وادار کنه
*گرم شدن قلبم و خندیدن
زادروزتون مبارک فرشته ما🤍🌱
مامان بودن خیلی برازنده شماست و ممنونم که توی این تولدتون هم کنار ما هستید
براتون آرزو دارم که زمان مناسب و شایسته شما بگذره و آرامش شمارو دربر بگیره~

قبل از این‌که آدونیا رو پابلیش کنم به خودم قول داده بودم که هیچوقت روی ریدرها میم مالکیت نذارم و به خودم اجازه ندم تا یک داستان رو روایت کردم بهشون بگم دخترم (متنفر بودم از این حرکت). تک تکشون رو یک انسان با جایگاه بالاتر از خودم ببینم و مست اعداد و ارقام نشم. غرقه‌ی چیزی نشم و قدردان تک به تک لطف‌هاشون باشم.

خوندن یک داستان، پل فرار بود و می‌خواستم اگر وقت می‌ذارید و چیزی رو بخونید که ارزشش زمان و نگاهتون رو داشته باشه. هر سری وقتی داخل گپ می‌دیدمتون،
مجنون طرز نگاهتون ‌شدم چون کوچک‌ترین جزئیاتی که لای جمله‌ها می‌ذاشتم هم پیدا می‌کردید.

بعد از مدتی به خودم اومدم دیدم، منی که بابت وسواس و کمال‌گرایی، انجام هرکار و تکرار مداومش، برام خیلی سخت بود حالا هر هفته به امید بودن در کنارتون نوشتن رو ادامه می‌دادم.

اکثر مواقع به این فکر می‌کردم که آیا من لایقش هستم؟ دارن در مورد من درست فکر می‌کنن؟ در نظر خودم اونقدر آدم با‌ارزش و خاصی نبودم که فرشته‌هام در موردم می‌گفتن.

یک شب پیامی از دردونه‌ای دریافت کردم که شرمسار بود بابت نبودنش داخل گپ نظرات اما می‌خواست ازم تشکر کنه چون با خوندن آدونیا امیدی به دلش برگشته بود و برای اتمام زندگیش منصرف شده بود.
اون شب دنیا رو به من دادن، اون شب متوجه افرادی شدم که اطرافم بودن و با پروازشون به راحتی شیفته می‌شدم. شاید بابت تفاوت اعداد و ارقام آدونیا گاهی ناراحت می‌شدید و لطف داشتید به من، ولی برای من دونستن اینکه آدونیا برای چند نفر نجات‌دهنده بوده، کافی بود.

دلم قنج می‌رفت وقتی کلماتتون رو می‌خوندم، داخل چشم‌هام آسمون خلق می‌کردید و ستاره می‌بارید.

عاجز بودم و هستم برای جبران لطف‌هاتون، آخه تیکه‌ای از بهشت رو نشونم می‌دید که منِ جهنمی هیچ تصوری ازش ندارم. هر بار بذر یک رویای جدید داخل قلبم می‌کارید.

مدت‌ها گذشت و برای اولین‌بار “مامان ایوا” خطابم کردید. دلم می‌خواست جلوتون رو بگیرم تا یک وقت در آینده مشکلی پیش نیاد و زیر بار این کلمه مسئولیتی نباشه اما خیلی دیر شده بود:)

شبیه به جوجه‌هایی که تازه به دنیا اومدن، ناشناس و گروه ترکید از “مامان” :)))

قبل این‌که احساسات، قدرت تکلمم رو ازم بگیره، می‌خوام بگم که:
به اندازه‌ی بارون دوستتون دارم.

مامان:)))) یادمون نرفته که قدیما گفتی دوست داری زیر بارون خدایی نکرده زندگیت تموم بشه... خودتو پنهانی با کرکتر یوکا نشون دادی و پایان مورد علاقتو نوشتی...
مامان جدیدها احتمالا متوجه نشدن وقتی میگی اندازه بارون یعنی چقدر... ولی ماهایی که میدونیم میتونیم برات بمیریم

و اگر تو ما را به اندازه‌ی باران دوست داری...
بدان که من تو را به اندازه‌ی تمام شب‌هایی که آسمان دلم بی‌ابر ماند و تشنه‌ی باریدن بود، به اندازه‌ی اشک‌هایی که در تاریکی پنهان شدند تا کسی نبیند،و به اندازه‌ی هر قطعه از دلم که هنوز یاد نگرفته بی‌تو بتپد، دوست دارم.
تو برای من نه فقط باران،که همان آسمان مهربانی،که آغوشش همیشه باز است برای برگشتن فرزندانش.

مامان ایوانا...
تو رؤیایی هستی که در بیداری به آن پناه می‌برم.

نوکرتم

من دیگه قدرت تکلمم رو از دست دادم بدبختانه لال شدم.

می‌شه یه چیزی بگم؟

مامان و دخترم گفتن بین ما باعث نمی‌شه مالکیتی پیش بیاد. شماها عزیز منید و دور سرتون می‌گردم ولی هیچوقت نمی‌خوام محدودتون کنم که فقط فن داستان من باشید.

این قضیه رو خیلی دارم می‌بینم و باعث شده خیلی از ریدرها به جون هم می‌افتن.

من دلم نمی‌خواد با این چیزها خودتون رو اذیت کنید. مدت‌ها بود می‌خواستم بگم اما الان بهونه گیر آوردم.

تعصب برای همچین چیزی خوب نیست. جز خراب کردن آرامشتون نتیجه‌ی دیگری نداره. محبتتون برای من ثابت شده‌ست.

طبق روال قدیم‌، اگر مشکلی پیش اومد اول از همه من گوش شنوا دارم و خودم شرایط رو درست می‌کنم. مشکلات، توهین و هر چیز دیگه رو به من بسپارید.

تصدقتون که همیشه هم با احترام و ارزشمند رفتار کردید.🫶🏻