خودمو نگه نداشتم که خوب باشم، فقط بودم. زیر پتو، وسطِ هم‌ریختگی، با یک لیوان آب نصفه. همین کافی بود برای بودن. نبود؟
بخیه

گذر زمان گیس‌هام رو بلند کرد،
شب‌ها زیر تنم جا می‌مونه.
به همین زودی ریشه کردم، بید شدم.
آفتاب که نشست، سایه‌هام گره خوردن.
زوزه‌ی باد میاد…
می‌دونی چقدر باید آروم بلرزی تا نشکنی؟!

گریه*
مگه میشه یادمون بره
هر لحظه‌ از آدونیا جلوی چشمامونه

به یاد داریم به یاد داریم!

دیگه جدی هرچی یادمون بره کلبه‌ی باصفای خانم لومن رو یادمون نمی‌ره!

میشه نداشت مامان؟ ما بارون داشتیم اونجا.

خانم لومن :)))

بله که به یاد داریم
مگه میشه یادمون بره...

رقص زیر بارون کنار کلبه خانم لومن فراموش نشدنیه

این روزها عطر خاک بارون خورده و لاله هنوز زنده‌ست.

توجه توجه، ساعتی پیش تخم جدیدی به این لونه اضافه شد.

این بچه خیلی زود مسئولیت🥚ها به گردنش افتاده.

می‌گه: نتومبه ته محله ره دست بیرم (نمی‌تونم از دیارت دست بکشم)

منم نمی‌تونم از اون خاکی دست بکشم که تو رو زیرش جا گذاشتم.

تن خونین پسر رو در آغوش کشید و نگاهی به آسمان شب انداخت.

«قبل از این‌که به اینجا بیام… شب‌هایی که خوابم نمی‌برد، ستاره‌ها رو می‌شمردم. پدرم با صدای شمردنم نمی‌تونست بخوابه. یک شب بهم گفت اگر کسی در طی یک شب بتونه صدتا ستاره بشماره می‌میره…
از اون شب به بعد دیگه ستاره‌ها رو نشمردم. ترسیدم… ترسیدم از این‌که بمیرم، از این‌که حتی بدبخت و فقیر نباشم هم ترسیدم.
هیچی نبودن یا… هیچ بودن ترسناکه.»

ᛪ༙𝔞𝔡𝔬𝔫𝔦𝔞ཀ