ʟᴇᴛ ᴍᴇ ᴛᴀᴋᴇ ᴛʜᴇ ɴᴏᴏꜱᴇ
ꜰʀᴏᴍ ᴏᴜʀ ɴᴇᴄᴋꜱ
ᴀɴᴅ ᴄᴀʀʀʏ ᴜꜱ ʜᴏᴍᴇ
ꜱᴛɪʟʟ ꜱᴏ ᴀʟɪᴠᴇ ᴇᴠᴇɴ ᴀꜰᴛᴇʀ ʏᴏᴜ ᴅɪᴇ
ᴛʀᴀɴꜱᴄᴇɴᴅɪɴɢ ᴡɪᴛʜ ᴛɪᴍᴇ
ᴡᴇ'ʀᴇ ᴊᴜꜱᴛ ᴛᴡᴏ ᴄʀɪᴘᴘʟᴇꜱ
ᴡʜᴏ ꜰᴀɪʟ ᴛᴏ ʙᴇʟᴏɴɢ
ʏᴇꜱ ᴡᴇ'ʀᴇ ᴊᴜꜱᴛ ᴛᴡᴏ ᴄʀɪᴘᴘʟᴇꜱ
ʙᴜᴛ ᴡᴇ ɴᴇᴇᴅ ᴛᴏ ʜᴏʟᴅ ᴏɴ
𓏴 ᴡᴀᴋᴇ ᴍᴇ ꜱʟᴏᴡʟʏ ᴏʀ
llɐɟ ǝɯ ɥɔʇɐʍ
llɐɟ ǝɯ ɥɔʇɐʍ
llɐɟ ǝɯ ɥɔʇɐʍ

نمیدونم دارم درست پیام میدم یا نه اما خیلی گشتم تا ناشناس نویسنده آدونیا رو پیدا کنم و حرف دلمو بزنم امیدوارم جای درستی اومده باشم:


سلام به خالق لحظه‌هایی که هرگز فراموشم نمی‌شن،
مدت‌هاست ـ دقیق‌تر بگم، یک سال ـ که با خیال لحظه‌های داستانتون زندگی می‌کنم. هر بار که چشم‌هامو می‌بندم، انگار دوباره توی همون کوچه‌پس‌کوچه‌های قصه‌تون قدم می‌زنم، با شخصیت‌هاش حرف می‌زنم، با درد و شوقشون نفس می‌کشم. گاهی حتی مثل ابر بهاری اشک میریزم منی که اشک ریختن حکم شکستنمه؛
نوشتارتون فقط یه داستان نبود، یه پناه بود، یه آغوشِ بی‌صدا که هنوزم امن‌ترین جای دنیاست برام. مطمئنم سال‌ها بعد هم، وقتی از خاطره‌هام حرف بزنم، نام اثر شما هم همون‌جا خواهد بود، در کنار ماندگارترین‌ها.
از ته دل، ممنونم که چنین جهانی برام ساختین.
با احترام و مهر
یک دل‌باخته‌ی داستانتون✨🌱

جای درستی اومدی رویازاد، با هر کلمه‌ت شعله‌ی قلبم تا بهشت رفت. قبل این نجواهای بهشتی، ندا بدید اینطور نسوزم از این دلباختگی.
*بوسه به نشان مشترک نقره‌فام*.✦

پاره‌ای از خبرها: تخم جدید گذاشتن.

خودمو نگه نداشتم که خوب باشم، فقط بودم. زیر پتو، وسطِ هم‌ریختگی، با یک لیوان آب نصفه. همین کافی بود برای بودن. نبود؟
بخیه

گذر زمان گیس‌هام رو بلند کرد،
شب‌ها زیر تنم جا می‌مونه.
به همین زودی ریشه کردم، بید شدم.
آفتاب که نشست، سایه‌هام گره خوردن.
زوزه‌ی باد میاد…
می‌دونی چقدر باید آروم بلرزی تا نشکنی؟!

گریه*
مگه میشه یادمون بره
هر لحظه‌ از آدونیا جلوی چشمامونه

به یاد داریم به یاد داریم!

دیگه جدی هرچی یادمون بره کلبه‌ی باصفای خانم لومن رو یادمون نمی‌ره!

میشه نداشت مامان؟ ما بارون داشتیم اونجا.

خانم لومن :)))

بله که به یاد داریم
مگه میشه یادمون بره...