https://t.me/AttackOnZombies/2170
من خیلی وقته لف دادم از اونجا خبر ندارم از هیچی
چرا پاک کردن؟ 😭

https://t.me/AttackOnZombies/21707

پاک کردن اشکا*

عیبی نداره مامان اونا همشون تو ذهن و قلب زامبیز ثبت شده:)

محدودیت تلگرامه، خودش پاک کرده.

گروه رو چک نمی‌کردم که بهم نریزم ولی فکر نمی‌کردم تا این حد پاک شده باشه، گفتم تهش نصفش. اما الان… هیچی نیست، هیچی…

ʟᴇᴛ ᴍᴇ ᴛᴀᴋᴇ ᴛʜᴇ ɴᴏᴏꜱᴇ
ꜰʀᴏᴍ ᴏᴜʀ ɴᴇᴄᴋꜱ
ᴀɴᴅ ᴄᴀʀʀʏ ᴜꜱ ʜᴏᴍᴇ
ꜱᴛɪʟʟ ꜱᴏ ᴀʟɪᴠᴇ ᴇᴠᴇɴ ᴀꜰᴛᴇʀ ʏᴏᴜ ᴅɪᴇ
ᴛʀᴀɴꜱᴄᴇɴᴅɪɴɢ ᴡɪᴛʜ ᴛɪᴍᴇ
ᴡᴇ'ʀᴇ ᴊᴜꜱᴛ ᴛᴡᴏ ᴄʀɪᴘᴘʟᴇꜱ
ᴡʜᴏ ꜰᴀɪʟ ᴛᴏ ʙᴇʟᴏɴɢ
ʏᴇꜱ ᴡᴇ'ʀᴇ ᴊᴜꜱᴛ ᴛᴡᴏ ᴄʀɪᴘᴘʟᴇꜱ
ʙᴜᴛ ᴡᴇ ɴᴇᴇᴅ ᴛᴏ ʜᴏʟᴅ ᴏɴ
𓏴 ᴡᴀᴋᴇ ᴍᴇ ꜱʟᴏᴡʟʏ ᴏʀ
llɐɟ ǝɯ ɥɔʇɐʍ
llɐɟ ǝɯ ɥɔʇɐʍ
llɐɟ ǝɯ ɥɔʇɐʍ

نمیدونم دارم درست پیام میدم یا نه اما خیلی گشتم تا ناشناس نویسنده آدونیا رو پیدا کنم و حرف دلمو بزنم امیدوارم جای درستی اومده باشم:


سلام به خالق لحظه‌هایی که هرگز فراموشم نمی‌شن،
مدت‌هاست ـ دقیق‌تر بگم، یک سال ـ که با خیال لحظه‌های داستانتون زندگی می‌کنم. هر بار که چشم‌هامو می‌بندم، انگار دوباره توی همون کوچه‌پس‌کوچه‌های قصه‌تون قدم می‌زنم، با شخصیت‌هاش حرف می‌زنم، با درد و شوقشون نفس می‌کشم. گاهی حتی مثل ابر بهاری اشک میریزم منی که اشک ریختن حکم شکستنمه؛
نوشتارتون فقط یه داستان نبود، یه پناه بود، یه آغوشِ بی‌صدا که هنوزم امن‌ترین جای دنیاست برام. مطمئنم سال‌ها بعد هم، وقتی از خاطره‌هام حرف بزنم، نام اثر شما هم همون‌جا خواهد بود، در کنار ماندگارترین‌ها.
از ته دل، ممنونم که چنین جهانی برام ساختین.
با احترام و مهر
یک دل‌باخته‌ی داستانتون✨🌱

جای درستی اومدی رویازاد، با هر کلمه‌ت شعله‌ی قلبم تا بهشت رفت. قبل این نجواهای بهشتی، ندا بدید اینطور نسوزم از این دلباختگی.
*بوسه به نشان مشترک نقره‌فام*.✦

پاره‌ای از خبرها: تخم جدید گذاشتن.

خودمو نگه نداشتم که خوب باشم، فقط بودم. زیر پتو، وسطِ هم‌ریختگی، با یک لیوان آب نصفه. همین کافی بود برای بودن. نبود؟
بخیه

گذر زمان گیس‌هام رو بلند کرد،
شب‌ها زیر تنم جا می‌مونه.
به همین زودی ریشه کردم، بید شدم.
آفتاب که نشست، سایه‌هام گره خوردن.
زوزه‌ی باد میاد…
می‌دونی چقدر باید آروم بلرزی تا نشکنی؟!

گریه*
مگه میشه یادمون بره
هر لحظه‌ از آدونیا جلوی چشمامونه

به یاد داریم به یاد داریم!