Leaving my body
Leave it all behind
I can feel this heart in my chest just
Looking for answers
I couldn't find

گاهی اوقات دید ما نسبت به بعضی آدم‌ها یک موجود ظالمه که قصد داره تا آخرین توان به ما آسیب بزنه.
یهو به خودمون میایم و فکر می‌کنیم که فلان شخص داخل ذهنمون تبدیل به دیو شده و ما قربانی این موضوع. نکته‌ی جالبش این هست که اگر موضوع رو از دید شخص مقابل نگاه کنی جریان کاملا برعکسه. چرا؟
چون آدم‌ها خوب بلدن نقش قربانی رو بازی کنن در صورتی که نقش انسان برای ما کفایت می‌کنه.
من باید به این موضوع عادت کنم که هیچ انسانی برای من هیولای دو سر یا مجرم بی‌وجدان نیست فقط گاهی آدم‌ها اشتباه می‌کنن که شاید به مرور زمان اون اشتباه یک صلاحیت بزرگی رو نشونم بده. کافیه گذر کنم، درک کنم که شاید یک خلا‌ای داخل شخص‌های مقابلم هست و از چیزی آسیب دیدن که مرهم گذاشتن روی زخم‌هاشون وظیفه و در توانم نیست و یا اشتباه از من بوده و غصه و عصبانیت راه‌حل نیست. راه درست، تکرار نکردنه.
باید دنیام رو جای زشت و کریهی نبینم و روی سر خودم خرابش نکنم.
فقط ببخشم و بگذرم که این لایق قلب و ذهن خودمه.

اگر یک راه‌حلی پیدا می‌کردم که یک ساعت قبل و بعد خوابم هم پر می‌شد، عالی می‌شد.

همه درهای بسته قفل نیستند، هلش بده.

چشمات رو ببند به آرزوهای قشنگت فکر کن.

به درک که بدی کردید،
من قدرتش رو دارم خوب بمونم.

شب‌ها می‌خوام فردا صبح یک کچل بلوند باشم، صبح‌ها یک گیسوکمند مو مشکی جذاب. آخر توی این دوراهی تلف می‌شم.

هنوز هم لالایی‌های قدیم شبکه پویا:🌟

این روزها شبیه پری دریایی باید از تماس آب با موهام فرار کنم وگرنه ملت فکر می‌کنن الان از خونریزی می‌میرم.

من در حال نشون دادن اون سایدم بعد صمیمیت:

مرض دارم، مرض.

این دما دیگه معمولی نیست، خورشید مشکلات شخصیش رو وارد حوزه‌ی کاریش کرده.

به پلی‌لیست آدونیا پناه می‌برم.

کاش وقتی مردم روی سنگ قبرم بارکد موزیک والس رو بزنن.