ما و نتانیاهو و ثابتی:

📄 آزادی و دموکراسی؛ ارزش کدام است؟

اگر تمایز بنیادین میان «حقوق طبیعی فرد» و «مکانیسم تصمیم‌گیری جمعی» را درک کنیم، به این نتیجه خواهیم رسید که آزادی بر دموکراسی تقدم هستی‌شناختی و غایت‌شناختی دارد.

آزادی نه یک محصول فرعیِ صندوق رأی، بلکه پیش‌شرط هرگونه کنش سیاسی تلقی می‌شود. دموکراسی در ذات خود یک «فرایند» است، در حالی که لیبرالیسم و آزادی‌های فردی، «محتوا» و غایت سیاست را تشکیل می‌دهند. همسان‌پنداری این دو مفهوم خطایی خطرناک است، در حالی که تاریخ اندیشه سیاسی، همواره نسبت به پدیده «استبداد اکثریت» هشدار داده است. دموکراسیِ بدون لیبرالیسم، صرفاً به معنای جابه‌جایی منبع استبداد از یک فرد (دیکتاتور) به یک توده (اکثریت) است؛ به عبارتی، اگر دموکراسی توسط چارچوب‌های صلب لیبرالی و حقوق سلب‌ناشدنی فردی مهار نشود، می‌تواند به ابزاری برای نقض مالکیت خصوصی، سرکوب اقلیت‌های فکری و از میان بردن حریم خصوصی بدل شود.

در واقع، مشروعیت دموکراسی نه در تعداد آرا و صندوق رأی، بلکه در میزان وفاداری آن به صیانت از آزادی‌های فردی نهفته است. از منظر اقتصادی نیز، لیبرالیسم با تاکید بر نظم خودجوش بازار و مالکیت خصوصی، زیربنای لازم برای استقلال فرد از دولت را فراهم می‌کند؛ حال آنکه دموکراسی‌های مهارگسیخته تمایل دارند با توسل به مطالبات پوپولیستی و توزیع مجدد ثروت، موتور محرک رشد و آزادی عمل اقتصادی را فلج کنند. داده‌های تاریخی نشان می‌دهند که جوامع لیبرالیِ غیردموکراتیک (مانند برخی دولت‌شهرهای تجاری تاریخ) سطوح بالاتری از رفاه و کرامت انسانی را نسبت به دموکراسی‌های غیرلیبرالی (که در آن‌ها اکثریت به غارت اقلیت مشروعیت می‌بخشد) تجربه کرده‌اند.

بنابراین، ارجحیت آزادی بر دموکراسی یک ضرورت ساختاری است؛ چرا که دموکراسی تنها زمانی ابزاری کارآمد است که در اتمسفر لیبرالیسم تنفس کند و به حقِ فرد برای «اشتباه کردن» یا «متفاوت بودن» فراتر از خواست توده‌ها احترام بگذارد. در نتیجه، دموکراسی بدون آزادی و ارزش‌های لیبرال به شکلی از توتالیتاریسمِ مدنی سقوط می‌کند که در آن روح آزادی در پای محراب صندوق‌های رأی قربانی می‌شود.

◽️@utfinance◽️

بنظرم استوری گذاشتن توی تلگرام آپشن خوبی نبود چون دارن جنده اش میکنن.

شدم مثل اریا استاک فقط دارم لیست جمع میکنم

‏اندوهم آنقدر مبهم است که نمی‌توانم بگویم.
و اگر بگویم نخواهند فهمید و اگر بفهمند نیز فایده‌ای ندارد.

من بارها به خاطر ایران گریه کردم. زمانی که دیدم یکی اسم ایران رو با خون کف خیابون نوشته بود و یا حتی الان که تجمع هموطنانم رو در خارج به خاطر ایران دارم می‌بینم. بعد باز یه پدر کالابرگی سهمیه‌ زاده‌ کون مآبانه‌ای میاد به ما میگه وطن فروش.

جمعیت تورنتوووووو روووووو

موهای تنم سیخ شد

توی کشوری داریم زندگی می‌کنیم که بقیه دارن به شهروندانشون هشدار میدن که خواهش می‌کنیم همین الان اونجارو ترک کنید.

این دفعه نه برای نون
نه برای مو
برای خون میایم

فکر میکنم ذهن ترامپ رو خونده باشم و چیزی نیست جز اینکه وقتی زمان دقیقش رسید زمان دقیق ترشو اعلام میکنم.

من دارم میرم دفاع برگشتم من یه خبر خوش بهتون میدم شما ده تا

سلام 😭

همین الان پاشو برنامه‌ زندگیت رو برای دوران عصر حجری بنویس.

دوست دارم باهاتون حرف بزنم
با تک تکتون

خانوم خوشگله برای دفاع فردا آماده میشه
ترم شیش دفاع پروپوزال🥰🤣

خونه ای که دوست دارم در اینده داشته باشم.

امروز از دوستم پرسیدم «ترجیح می‌دی حقیقت رو بدونی و در رنج و غمگین باشی یا در یک شادمانی ناآگاهانه و احمقانه (تقریباً حیوانی) به سر ببری تا اخر عمرت؟»
گزینه دوم رو انتخاب کرد. دلیلش رو پرسیدم، گفت «حقیقت رو می‌خوام چیکار؟ الان خودت رو ببین. حقیقت رو می‌دونی و عقلت رو داری از دست می‌دی. انقدر چیز می‌دونی داری دیوونه می‌شی و روز و شب خواب نداری.»
آره خلاصه. من جای شما بودم صبح تا شب از خودم سوالات حیاتی و ضروری می‌پرسیدم. پاسخ تمام سوالات جهان رو دارم. حقیقت -مثل نَفْسم- تو مشتمه.