غم روزی مخور بر هم مزن اوراق دفتر را
که پیش از طفل خالق پر کند پستان مادر را

آنچه نصیب است نه کم میدهند
گر نستانی بستم میدهند

آدمی زادهء نادان بچه ماند دانی
نسخهء معتبر خوشخط بسیارغلط

در رفع حجب کوش نه در جمع کتب
کاز جمع کتب نمیشود رفع حجب

رباعی
چند ای معلم هر روز تا شب
باشد نگارم محبوس مکتب
شد فرش دیبا از سبزه صحرا
ارسل معنا یرتع و یلعب

#اختلاف_علما

فرد
بی خط رخ یار خوش نباشد
بی‌سبزه بهار خوش نباشد

فرد
خط در رخ یار خوش نباشد
مه زیر غبار خوش نباشد

ترحلت عنكم و الفؤاد إليكم
و ارجو إلي الله الوصول إليكم
فإن طال عمري يجمع الله بيننا
و إن جاء موتي و السلام عليكم

چندانکه سعی بود دویدیم در طلب
کوشش چه سود چون نکند بخت یاوری

اربعة ذاهبةٌ لكلّ داءٍ في البدن
حبُّ نبيٍّ و عليٍّ و حسينٍ و حسن

میرزا شرف جهان
آمد بپرسش من و دردم فزود و رفت
صبری که من نداشتم آنهم ربود و رفت

وحید
همچو مغز توأم بادام در یک پیرهن
شیوهء من پهلو از جانانه خالی کردنست

شیخ شهاب الدین
أنا مولى لإمام حبّه فرضٌ علينا
و أوالي ولديه حسناً ثمّ حسينا
فهم عدة شخصٍ كان مبعوثاً إلينا
جبلاً انبجست منه اثنتا عشرة عينا

حسن خان هراة
برخواسته‌ام همچو غبار از ره معشوق
حیف است که بر دیدهء ایام نشینم

در دلش بود که یکچند برآید با ما
غمزه تعلیم ستم کرد و پشیمانش کرد

فرد
آن دوست نباشد که شکایت کند از یار
بر خون که دلارام بریزد دیتی نیست

آنانکه بحق سرشته آب و گلشان
جز حب علی نباشد اندر دلشان
در بحر خطا، غافل اگر غرق شوند
البتّه شود ارض نجف ساحلشان

فرد
خطت دمید و نخواندی کتاب مهر و وفا را
هزار حیف که خط داری و سواد نداری

فرد
بلوح عارض جانان خط دگر، گوئی
نوشته کاتب وحدت که البیاض صحیح

فرد
حسن تو از دمیدن خط کامیاب شد
پیغمبر جمال تو صاحب کتاب شد

میرزاطاهر
کوه را بردار و کاهی منت از کس برمدار
تا عرقرا میتوانی ریخت آب‌رو مریز

و ما فی الخلق اشقی من محب
و إن وجد الهوی حلو المذاق
تراه باکیاً فی کلّ حین
مخافة فرقة أو لاشتياق

من منشآت مرحمت پناه صائب علیه الرحمة
شستم لب پیاله ز حرف شراب تلخ
کردم بدود تلخ قناعت ز آب تلخ

و له
دوریم بصورت ز تو نزدیک بمعنی
مانند دو مصرع که زهم فاصله باشد