من کلام امیرالمومنین ع إذا لم یکن ما ترید فأرد ما یکون

اسدالله در وجود آمد
هر چه در پرده بود پیش آمد

عمر خود را گذراندی تو بلهو و بلعب
کام شیرین ننمودی نه ز حکمت نه ز طب
عاشقان جمله رسیدند بسر منزل یار
خاک بادت بسر ای نفس که ماندی بعقب

روده های آدمی اندر عدد شش بیش نیست
کردم آنرا جمله در یک بیت منظوم ای حکیم
اولش اثنا عشر پس صائم و آنگه دقیق
از پس او اعور و قولون و آنگه مستقیم
#طبیات

الا ای ساقی مهوش فدع مهلاً و تاخیرا
أدر زان باده بيغش قواريراً قواريرا
که چون غم شد هجوم‌آور ندارم چاره دیگر
مگر از باده احمر توانم کرد تدبیرا

بوالهوس تا برخت خط ندمد پابند است
دل بمهرش نسپاری که بموئی بند است

عشق را طرز بیانی است که صد ساله سخن
دوست با دوست بیک چشم زدن میگوید

غم روزی مخور بر هم مزن اوراق دفتر را
که پیش از طفل خالق پر کند پستان مادر را

آنچه نصیب است نه کم میدهند
گر نستانی بستم میدهند

آدمی زادهء نادان بچه ماند دانی
نسخهء معتبر خوشخط بسیارغلط

در رفع حجب کوش نه در جمع کتب
کاز جمع کتب نمیشود رفع حجب

رباعی
چند ای معلم هر روز تا شب
باشد نگارم محبوس مکتب
شد فرش دیبا از سبزه صحرا
ارسل معنا یرتع و یلعب

#اختلاف_علما

فرد
بی خط رخ یار خوش نباشد
بی‌سبزه بهار خوش نباشد

فرد
خط در رخ یار خوش نباشد
مه زیر غبار خوش نباشد

ترحلت عنكم و الفؤاد إليكم
و ارجو إلي الله الوصول إليكم
فإن طال عمري يجمع الله بيننا
و إن جاء موتي و السلام عليكم

چندانکه سعی بود دویدیم در طلب
کوشش چه سود چون نکند بخت یاوری

اربعة ذاهبةٌ لكلّ داءٍ في البدن
حبُّ نبيٍّ و عليٍّ و حسينٍ و حسن

میرزا شرف جهان
آمد بپرسش من و دردم فزود و رفت
صبری که من نداشتم آنهم ربود و رفت

وحید
همچو مغز توأم بادام در یک پیرهن
شیوهء من پهلو از جانانه خالی کردنست

شیخ شهاب الدین
أنا مولى لإمام حبّه فرضٌ علينا
و أوالي ولديه حسناً ثمّ حسينا
فهم عدة شخصٍ كان مبعوثاً إلينا
جبلاً انبجست منه اثنتا عشرة عينا

حسن خان هراة
برخواسته‌ام همچو غبار از ره معشوق
حیف است که بر دیدهء ایام نشینم

در دلش بود که یکچند برآید با ما
غمزه تعلیم ستم کرد و پشیمانش کرد