فرد
بر لبت لب ننهادم که مبادا لب تو
از نزاکت چو شکر بر دهنم آب شود

فرد
این خال نیست مردمک دیدهء من است
چون دید روی دلکش تو پای‌بند شد

بیحیا قلیان عجب آتش بجان افتاده است
میکند تندی بسی با خلق و مردم میکشند

مژگان چشم یار من از ابروان گذشت
دل را خبر کنید که تیر از کمان گذشت

فرد
بستد زمن آن پسته دهن دل بدو بادام
از پسته و بادام که سازد به از این دام

فرد
هر نظر بر من نکن نقصان بچشمت میرسد
گر تو افعی منظری من هم زمرد پیکرم

قدما می پنداشتند که نظر بر زمرد چشم افعی را کور کند. (فرهنگ فارسی معین )

مجیرالدین بیلقانی
دل چو از کار جهان بگریست نشکیبد ز حرص
کودک اندر صرع چون خندید نپذیرد دوا

رباعی
رفتم بمسجدی که در آنجا نشسته بود
بر رو گرفت دست و دعا را بهانه ساخت
زاهد نداشت تاب جفای پری رخان
کنجی نشست ترس خدا را بهانه ساخت

من کلام امیرالمومنین ع إذا لم یکن ما ترید فأرد ما یکون

اسدالله در وجود آمد
هر چه در پرده بود پیش آمد

عمر خود را گذراندی تو بلهو و بلعب
کام شیرین ننمودی نه ز حکمت نه ز طب
عاشقان جمله رسیدند بسر منزل یار
خاک بادت بسر ای نفس که ماندی بعقب

روده های آدمی اندر عدد شش بیش نیست
کردم آنرا جمله در یک بیت منظوم ای حکیم
اولش اثنا عشر پس صائم و آنگه دقیق
از پس او اعور و قولون و آنگه مستقیم
#طبیات

الا ای ساقی مهوش فدع مهلاً و تاخیرا
أدر زان باده بيغش قواريراً قواريرا
که چون غم شد هجوم‌آور ندارم چاره دیگر
مگر از باده احمر توانم کرد تدبیرا

بوالهوس تا برخت خط ندمد پابند است
دل بمهرش نسپاری که بموئی بند است

عشق را طرز بیانی است که صد ساله سخن
دوست با دوست بیک چشم زدن میگوید

غم روزی مخور بر هم مزن اوراق دفتر را
که پیش از طفل خالق پر کند پستان مادر را

آنچه نصیب است نه کم میدهند
گر نستانی بستم میدهند

آدمی زادهء نادان بچه ماند دانی
نسخهء معتبر خوشخط بسیارغلط

در رفع حجب کوش نه در جمع کتب
کاز جمع کتب نمیشود رفع حجب

رباعی
چند ای معلم هر روز تا شب
باشد نگارم محبوس مکتب
شد فرش دیبا از سبزه صحرا
ارسل معنا یرتع و یلعب

#اختلاف_علما

فرد
بی خط رخ یار خوش نباشد
بی‌سبزه بهار خوش نباشد

فرد
خط در رخ یار خوش نباشد
مه زیر غبار خوش نباشد