🌿آوای پرویز بهرام، صدای ماندگار #دوبلاژ ایران خاموش شد.

روحش شاد و یادش جاودان🥀

🌿⁦🎙️⁩🎧🎤
@artperception

‍ 🌿📚«سارتر چه بر سر جایزۀ نوبل آورد؟»

🔺برای یک نویسندۀ ادبی، چه افتخاری بالاتر از بردن جایزۀ نوبل؟ برخی نویسندگان سال‌ها به‌پای کاغذ و قلمشان عرق می‌ریزند، اما حتی اسمشان جزو نامزدهای این جایزه هم نوشته نمی‌شود. اما ژان پل سارتر در زمان خودش از این قماش نویسنده‌ها نبود؛ او نه برای گرفتن آن اشتیاقی داشت و نه وقتی برنده‌اش شد آن را پذیرفت. این کار او باعث شد جایزه‌ای ادبی به نام او تأسیس شود تا نویسندگان، به‌هوای بردن «جایزۀ سارتر»، «جایزۀ نوبل» را قبول نکنند.

🔹امتناع سارتر از دریافت جایزۀ نوبل با اجتنابش از پذیرفتن نشان لژیونر دونور و سازمان‌های مشابه دیگر، مطابقت داشت و مشخصۀ شخصیت اگزیستانسیالیست، پیچیده و غیرانعطاف‌پذیرش بود. سارتر اظهار داشت که «فرق است میان آنکه نوشته‌هایم را با نام ژان پل سارتر امضا کنم یا اینکه آن‌ها را تحت عنوان ژان پل سارتر، برندۀ جایزۀ #نوبل، بنگارم».
به باور او «یک نویسنده باید از گرایش به نهادی خاص حذر کند». البته او در آن موقع آدم سرشناسی بود، منتها برای استقلال شخصی خودش نیز ارزش قائل بود.

#سارتر به مؤسسات و نهادها اجازه نداد که او را به تصاحب خود درآورند؛ باوجوداین به خیزش‌های مردمی ملحق شد و به‌خاطر همراهی با تودۀ مردم در نافرمانی مدنی و حمایت از اعتصاب‌های می ۱۹۶۸ بازداشت شد، هرچند که رئیس‌جمهور مارشال دوگُل سریعاً او را بخشید و طی عبارتی باشکوه و فرانسوی‌مآبانه اظهار داشت که «هرگز کسی ولتر را بازداشت نمی‌کند»!

🔸پذیرفتن جایزه‌ای که یک موسسه اهدا می‌کند، به‌منزلۀ نوعی همکاری با آن نهاد است. سارتر معتقد بود برچسب موفقیت بزرگی که جایزۀ نوبل بر پیشانی نویسنده می‌چسباند، چهرۀ اصلی او را پنهان می‌نماید. نوبلیست‌شدنِ او مرجعیتش به‌عنوان سارتر را تحت‌الشعاع قرار می‌داد.
البته این دقیقاً همان چیزی است که دستگاه تجاریِ عرضه و تقاضا می‌خواهد: نام، همچون محصول. یا به‌عبارتی مُهر تضمین‌زدن بر موفقیتی که فروختنی است: «برندۀ جایزۀ نوبل: فلان و بهمان...»، «نویسندۀ پرفروش‌ترین کتاب‌ها: چنین و چنان...»، «سی هفته در فهرست نویسندگان پرفروش از دید نیویورک تایمز» و ... .

البته در اصل، مقصود و نیت بنیان‌گذاران این دست از جوایز این نبود، اما حالا این‌گونه پاداش‌ها به این شیوه استفاده می‌شوند. جایزه به‌عنوان راهی برای احترام به یک #نویسنده، ارزش واقعی دارد؛ اما هنگامی که نظام سرمایه‌داری شرکت‌های عمده آن را به‌عنوان طریقی برای بازاریابی به کار می‌بَرد، و زمانی که جایزه‌دهندگان از آن همچون ترفندی سیاسی استفاده می‌کنند، ارزش این جوایز ضایع می‌گردد و هرچه جایزه‌ای بیشتر معتبر و ارزشمند باشد، بیشتر در معرض تباه‌شدن قرار می‌گیرد.

🌿بااین‌همه، جالب است که ژوزه ساراماگو، کسی که در هواداری از مارکسیسم سرسخت‌تر از سارتر بود، صلاح ندانست که از دریافت جایزۀ نوبل خودداری کند. او می‌دانست که هیچ چیز، حتی موفقیت، نمی‌تواند به سازش وادارش کند و هیچ مؤسسه‌ای قادر نیست که وی را به‌سمت خود متمایل گرداند. همیشه چهرۀ خودش بود که به وی وجهه می‌بخشید.

کمیتۀ جایزۀ نوبل در ادبیات، به‌رغم بسیاری از انتخاب‌های عجیب و غریب و سهو و خطاهایی که برای گزینش آثار ادبی مرتکب می‌شود، همچنان به ارزش‌هایی عالی پایبند است، درست به‌خاطر آنکه این کمیته هویتش را از نویسندگانی نظیر پاسترناک، شیمبورسکا و #ساراماگو کسب می‌کند و با آنان همدلی نشان می‌دهد یا دست‌کم سوسویی می‌زند که از چهرۀ آنان بازتابیده است.


📙گزیده‌ای از کتاب «فرصتی برای فراغت نیست»
(No Time to Spare: Thinking About What Matters)
🖋نوشتۀ اورسولا لو گویین (Ursula K. Le Guin)
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚
@artperception

قرار گذاشتيم اين نخستين گفتگوي ما ، آخرين گفتگوي ما نباشد. همين هم شد. چندبار به ديدنشان رفتم و گپ زديم و با موافقت خودشان قرار گذاشتيم اين گفتگو پيش توليد يك مستند براي ايشان باشد. اما تدبيرِ ما سخره ي تقدير گشت و مرگ، همچون لوكي مست، ايشان را از كفمان ربود. اولين گفتگو، شد آخرين گفتگوي استاد پرويز بهرام.
صدا و شخصيت هنري اش در حافظه ي مردم هنرشناس ماناست. او همزمان كه به مردم ايران عشق مي ورزيد، براي مردم و ديار بابل نيز احساس خوب و قلبِ روشني داشت. روحتان شاد استاد پرويز بهرام.
#پرويز_بهرام #مهدي_حسيني

🎬آخرين گفتگوي استاد پرويز بهرام.

#پرويز_بهرام #مستند #مهدي_حسيني #بابل

🌿در ویدئوی جدیدی که #بنکسی در صفحه اینستاگرام خود منتشر کرده، نوشته است که این اثرش را که از چندین تابلو تشکیل شده، همزمان با آغاز کار دوسالانه هنرهای معاصر ونیز به نمایش گذاشته است.
دو سالانه ونیز قدیمی‌ترین و مهم‌ترین نمایشگاه هنرهای معاصر است که هر دو سال یکبار در شهر ونیز ایتالیا برگزار می‌شود. این نمایشگاه امسال از ۱۱ ماه مه آغاز شده و تا ۲۴ نوامبر ادامه خواهد داشت.

🔸اثر بنکسی که در وسط میدان شهر #ونیز به نمایش گذاشته شد؛‌ در چند قاب یک کشتی مسافربری خیلی بزرگ را در حالیکه قایق‌های پارویی بلند و دراز سنتی ونیز (گوندولا) در اطرافش شناور هستند،‌ نقاشی کرده است.
او سعی کرده در یک مجموعه تابلو، مساله ظاهرشدن کشتی‌های مسافربری غول‌پیکر در کانال‌های آبی این شهر قدیمی را به تصویر بکشد. پلیس ونیز بنکسی و اثرش را از میدان معروف سن مارکو جا به جا کرد.

🔺بنکسی در صفحه اینستاگرام خود نوشت که با وجودیکه دوسالانه #هنر ونیز معتبرترین نمایشگاه آثار #هنرهای_معاصر است اما او به دلایلی هرگز به آن دعوت نشده است.

🌿🖼🎨
@artperception

🌿ایدهٔ وجود یک زیبایی ایده‌آل و متعالی، بدان‌گونه که افلاطون از آن سخن می‌گفت، دیگر چندان جایگاهی در #زیبایی‌شناسی معاصر ندارد. انسان‌شناسی هنر به ما آموخته است که #زیبایی، درست مانند زشتی، ارزشی نسبی و تابع فرهنگ، تمدن، آداب و رسوم جامعه و نگاهش به جهان و تاریخ است. در حقیقت مدت‌هاست که نسبی‌گرایی در مقولات زیباشناختی، جانشینِ ایده‌آلیسم شده است.

از طرفی اصطلاح #فلسفه_هنر خود به نوعی در گریز از این مطلق‌گرایی پدید آمده است. هرچند کسانی همچون فردریش شلگل برای رشتهٔ نوبنیادِ زیبایی‌شناسی، دوراهی ناخوشایندی پیش‌بینی کرده بودند که بر سر راه همه کسانی است که به هنر و فلسفه توجه دارند: «در آنچه که فلسفهٔ هنر نامیده می‌شود، معمولاً یا #فلسفه از دست می‌رود یا هنر!»

با وجود این از سال ۱۷۵۰، با انتشار کتاب «استتیکا» اثر الکساندر باومگارتن، طی چند دهه اصطلاح زیبایی‌شناسی رواج و توفیق یافت و هم‌عصران شلگل برای استفاده از آن تردیدی به خود راه ندادند. فلسفهٔ هنر آشکارا رشتهٔ جدیدی شد که به وسیلهٔ باومگارتن شکل گرفته و عبارت بود از مطالعهٔ علمی و فلسفیِ #هنر و امر زیبا.


📚زیبایی‌شناسی چیست
🖋مارک ژیمنز
@artperception

🌿بدون #هنر، اشیاء تنها تکه‌ای از طبیعت هستند، همچون هر تکهٔ دیگری!
چیزی حیرت‌آورتر از این نیست که انسانی را هنگام انجام فعالیتی کاملاً ساده و روزمره، در حالی که گمان می‌کند زیرِ نظر نیست، تماشا کنیم!
🔸تصور کنید که در صحنهٔ یک تئاتر، بی‌اطلاعِ بازیگر، پرده کنار می‌رود و ما انسانی را می‌بینیم که در اتاقش بالا و پایین می‌پرد، سیگاری روشن می‌کند، می‌نشیند و الی آخر! ما ناگهان از بیرون، انسانی را می‌بینیم که در غیر این حالت، هرگز نمی‌توانستیم او را اینگونه ببینیم! در واقع اگر ما بخشی از یک زندگی‌نامه را با چشمان خودمان می‌دیدیم، یقیناً اتفاق شگفت‌انگیزی می‌بود!
🔹شگفت‌انگیزتر از چیزی که شاعر روی صحنه به بازی یا به سخن در آورد: ما خودِ زندگی را خواهیم دید! چیزی که هرچند آن را هر روز می‌بینیم ولی کوچکترین اثری بر ما نمی‌گذارد! زیرا آن را از «آن» منظر خاص نمی‌بینیم. ‌
‌

📗فرهنگ و ارزش
⁦🖋️⁩لودويگ #ويتگنشتاين 
🌿📚
@artperception

🌿دست از اثبات حقانيت مسيحيت برداريد؛ چون مسيحيت واقعاً برحق است، بياييد اثبات کنيد که خودتان واقعاً مسيحی هستيد! اين چيزی است که نياز به اثبات دارد!
به همين سياق، بايد خطاب به تمام مذهبيون دنيا گفت: «دست از اثبات وجود خدا برداريد، وجود خدا نيازی به اثبات ندارد؛ شما با رفتار نيکتان، اثبات کنيد که به وجود خدا اعتقاد داريد و خدايتان، ماديات و قدرت نيست!»

ژان ژاک #روسو

🌿⁦✒️📚
@artperception

🌿«آنجا که سخن از گفتن باز می‌ماند، موسیقی آغاز می‌شود!»
#بتهوون


🌹روز جهانی #موسیقی مبارک
🌿🎼🎵🎶
@artperception

🌿یورگن هابرماس، بزرگترین #فیلسوف سیاسی زندهٔ جهان، آخرین بازماندهٔ «مکتب انتقادی فرانکفورت» و «فیلسوف قرن» است. اساساً اندیشهٔ انتقادی و گسترش آن در قرن بیستم، مدیون هابرماس و تلاش‌های فکری اوست.

از ابداعاتِ تئوریک او عبارتند از:
🔹 مدرنیته، پروژۀ ناتمام
🔹 گسترۀ عمومی یا public sphere
🔹 کُنشِ ارتباطی یا communicative action

هابرماس در عین حال که یک آکادمیسین موفق و تاثیرگذار است، یک روشن‌فکر واقعی و دقیق هم هست، بی آن‌که مقام روشن‌فکری او در تضاد با موقعیت آکادمیک او قرار بگیرد؛ زیرا روشن‌فکری او ریشه در اندیشه‌های انتقادی او و نیز در پژوهش‌های میان‌رشته‌ای آکادمیک او دارد، نه برآمده از ایدئولوژی‌های سیاسی محیطش.

🔸بهترین کتاب در معرفی سیستم چندوجهیِ افکارِ انتقادی- تحلیلیِ #هابرماس در زبان فارسی، کتاب «نقد در حوزۀ عمومی» است، نوشتۀ «رابرت هولاب»، با ترجمۀ دکتر حسین بشیریه.

🔹برای مدتِ یک دهه، نام و آثار هابرماس در ایران و در محافل فرهنگی، فلسفی، سیاسی و حتا آکادمیک، بسیار شنیده می‌شد؛ وضعیتی که می‌توان آن را «تب هابرماسی» ایرانیان در دو دهۀ ۷۰ و ۸۰ نام گذاشت!
🌿📚
@artperception

The Creation of Adam!
🌿
@artperception

🌿«آدم‌ها؟ گمان کنم ازشان شش‌ هفت‌ تایی مانده باشد!
سال‌ها پیش دیدمشان، منتها خدا می‌داند کجا می‌شود پیدایشان کرد!
آدم‌ها ریشه ندارند، باد این‌ور و آن‌ور می‌بردشان...»

🔸 ۲۹ ژوئن زادروز «آنتوان دو سنت اگزوپری» #نویسنده، روزنامه‌نگار و خلبان فرانسوی و یکی از معروف‌ترین چهره‌های ادبیات رمانتیک مدرن است. رمان معروف او #شازده_کوچولو در صد سال گذشته، سومین کتاب پُرخواننده جهان بوده است.
🌿📙
@artperception

🌿«خستگیِ گام‌های دهقان، از دهانِ ساییده‌ٔ پاپوش‌ها به چشم می‌آید. در وزنِ سخت و خشن‌شان، بر چرمِ نشُسته و سرشار از نمِ خاک، گام‌هایی کُند و دشوار انباشته است. برفرازِ شیارهای کشیده و متشابه، وزان است بادِ خزان. خلیده است به زیرِ کفی کفش، تنهاییِ شبانه‌ٔ کوره‌راه. پیچان است ندای خاموش زمین و هدیه‌ٔ رسیدنِ دانه‌ها، در این پاپوش‌ها. آوای بی‌خبری از زمستان، درخود خُرد شده! جا خوش کرده در این پای‌افزار، پریشانیِ زایش و لرزِ بیمِ مرگ، بی‌شکایت از غمِ نان، بی‌گله از قناعت. این افزاری‌ست از آنِ زمین و نگه‌داشته در جهانِ زنِ دهقان. کفش به آرامشِ خود برمی‌خیزد، از این تعلقِ ابدی.»

🔸از مقالۀ «سرچشمهٔ كار #هنری»
⁦✍️⁩نوشتهٔ مارتین #هایدگر
🌿📚⁦🎨
@artperception

🌿
از نوشته‌ها تنها دوستارِ آنم که با خونِ خود نوشته باشند. با خون بنویس تا بدانی که خون جان است! دریافتنِ خونِ بیگانه آسان نیست: از سَرسَری خوانان بیزارم!

⁦🖋️⁩فردریش #نیچه
🌿📚
@artperception

🌿همراهان و هنردوستان عزیز

🌹لطفا در صفحه اینستاگرام «فهم هنر» نیز همراه ما باشید.

🔻آدرس صفحه:
https://www.instagram.com/artprc/
🙏🌹🌿

‍ 🌿میلان کوندرا در یکی از کتاب‌هایش به پدیده‌ای اشاره می‌کند به عنوان «جذابیت انکارناپذیر ابتذال»! او معتقد است که بسیاری از انسان‌ها، تمایل عجیبی به چیزهای سطحی و دم‌دستی دارند!
مضامین کلیشه‌ای، امور سطحی ونخ‌نما، سریال‌های اشک‌آور، حاشیه‌های زندگی هنرمندان، چیزهایی که با احساسات ما بازی کند و شعورمان را به بازی بگیرد!

🔸ابتذال از ریشهٔ بذل کردن است؛ به معنی بذل توجه بر چیزی که در ذات، ارزش آن را ندارد. بطور مثال شما اگر یک آفتابه را طلاکوبی کنید کار مبتذلی کرده‌اید! برای اینکه آفتابه، آفتابه است؛ حتی اگر طلا باشد باز هم آفتابه است!

ابتذال در تمام دنیا هواداران فراوانی دارد. موسیقی‌های نازل ولی پرطرفدار، فیلم‌های کم‌ارزش #هنری ولی پرفروش! در واقع اکثر محصولات پرفروش از یک الگوی ثابت پیروی می‌کنند و تمایل به ابتذال در مردم را هدف قرار داده و معمولاً به جز مواردی استثنا، از ارزش هنری نیز برخوردار نیستند.

🔹ابتذال همواره دو سر دارد؛ آنها که آن را تولید می‌کنند و آنها که آن‌ را مصرف می‌کنند. تا زمانی که تقاضا برای ابتذال وجود دارد، عرضهٔ آن در دنیا ادامه خواهد داشت. شاید برای مقابله با #ابتذال تنها راه، پرورده کردن سلیقهٔ جامعه باشد.

⁦▪️⁩در همین راستا نقل حکایتی از مثنوی معنوی چندان خالی از لطف نیست! مولوی داستان مردی را می‌گوید که هنگام عبور از بازار عطرفروشان، ناگهان بر زمین افتاد و بیهوش شد! مردم دور او جمع شدند و هر کسی چیزی می‌گفت، همه برای درمان او تلاش می‌کردند. یکی نبض او را می‌گرفت، دیگری گلاب بر صورت او می‌پاشید و یکی دیگر عود و عنبر می‌سوزاند. اما این درمان‌ها هیچ سودی نداشت. حال مرد بدتر و بدتر می‌شد و تا ظهر بیهوش افتاده بود و همه درمانده شده بودند.
اما تنها برادرش فهمید که چرا وی در بازار عطاران بیهوش شده است؛ با خود گفت: من درد او را می‌دانم، برادرم دباغ است و کارش پاک کردن پوست حیوانات از مدفوع و کثافات است! او به بوی بد عادت کرده و مغزش پر از بوی سرگین و مدفوع است و با استشمام بوی خوب عطرها بیهوش شده است! سپس کمی سرگین بدبوی سگ برداشت و به بازار آمد. مردم را کنار زد و کنار برادرش نشست و آن مدفوع بد بوی را جلو بینی برادر گرفت؛ چند لحظه بعد مرد دباغ به هوش آمد!

🔺در حقیقت این تمثیل مردمی است که به فرهنگ نازل خو گرفته و از آثار اصیل، هنر والا و فرهنگ فاخر روی برگردان‌اند! تا جایی که آنها را خسته‌کننده، سخت‌فهم و یا غیرسرگرم‌کننده می‌دانند و از خواندن یک کتاب عالی، تماشای یک فیلم هنری و یا گوش‌دادن به یک موسیقی اصیل، نه تنها هشیار نمی‌شوند بلکه به بیهوشی عمیق رضایت می‌دهند!
🌿📚⁦✍️⁩
@artperception

‍ 🌿هر چه سریع‌تر اشتباه کن!

🔸هر هفته، ایدۀ چند کار هنری یا داستان به ذهنمان می‌آید که به خیال خودمان، اگر نوشته شوند بازار کتاب زیر و رو خواهد شد! اما وقتی دست به قلم می‌بریم،‌ گویا از گردن به بالا فلج می‌شویم و بوی شکست فضا را پر می‌کند! دست‌کم ۲۵ سال است که من از این رؤیاپردازی‌ها می‌کنم و صدها ایده را در دفترچه یادداشت‌های کوچک ثبت می‌کنم و این دفترچه‌ها را داخل یک جعبۀ کفش در کمد لباس‌هایم روی دفترچه‌های قبلی می‌اندازم، انگار که یک دایرةالمعارف شخصی از فهرست کارهای انجام‌ نشده داشته باشم.

⁦▫️⁩گاهی اوقات یاد کارنامۀ کلاس اول دبستانم می‌افتم که معلمم رویش نوشته بود: «هیوگو تخیل بسیار قوی و فعالی دارد، اما باید روی مهارتش برای پیگیری کارها بیشتر تمرین کند».

می‌دانم که فقط من این وضعیت را ندارم. کیست که طرح‌های بزرگی در ذهن نداشته باشد و هیچ‌وقت حوصلۀ عملی‌کردن آن‌ها را پیدا نکرده باشد؟ هر کسی ایده‌هایی را با دوستانش رد و بدل کرده که مثلاً من می‌توانستم فلان فیلم را بسازم یا فلان کتاب را بنویسم!

🔹من بعضی از موفق‌ترین فیلم‌نامه‌نویسان، رمان‌نویسان، تولیدکنندگان برنامه‌های تلویزیونی و نویسندگان را می‌شناسم که به‌مراتب از من تنبل‌ترند. بعدازظهرها چرت مفصلی می‌زنند، کلی بسکتبال بازی می‌کنند و هر چند ماه یک بار کار کوچکی را تمام می‌کنند یا اصلاً کاری را به انجام نمی‌رسانند؛ و به شما بگویم که تازه ایده‌هایشان چندان هم بدیع و اصیل نیست!

🔸پس کم و کسری چیست؟ آن چیزی که رؤیاپردازی‌های بعضی‌ها را به رُمان بعدی آن‌ها برای بهترین ناشران تبدیل می‌کند چیست که من پیدایش نمی‌کنم؟
برای یافتن پاسخ، کافی است نگاهی به گزارش مارک جیکوبسن در مجلۀ نیویورک‌تایمز از راننده‌تاکسی‌های دهۀ ۱۹۷۰ بیندازید. داستان جیکوبسن راجع‌ به راننده تاکسی‌های شب‌کاری است که آرزو دارند هنرپیشه یا شاعر یا نمایش‌نامه‌نویس بشوند.

🔸جیکوبسن می‌نویسد: «ترس بزرگ این است که زمانه آن‌قدر سخت خواهد شد که مجبور می‌شوی پنج‌شش شب در هفته رانندگی کنی، نه سه شب. ترس بزرگ این است که نمایش‌نامه‌ات، همانی که فقط یک چرک‌نویس است و هنوز تا به نمایش درآمدن راه زیادی دارد، توی کمد خاک بخورد. ترس بزرگْ فکرکردن به همۀ کارمندهای سرسخت و فقیری است که در فکر همۀ نمایش‌نامه‌های خارق‌العاده‌ای بودند که می‌توانستند بنویسند. ترس بزرگ این است که بعد از بیست سال درس‌خواندن، تو را سرویس شیفت روز بگذارند. ترس بزرگ این است که داری راننده تاکسی می‌شوی!»

🔹من هم وقتی تلاش کردم تخیلاتم را روی کاغذ بیاورم، یا تلاش کردم آن‌ها را به یک چیز ملموس تبدیل کنم، همه مثل رنوِ قدیمیِ دوستم در دانشگاه به پت‌پت افتادند. صداهایی که با آن وضوح و قدرت در گوشم می‌شنیدم، روی کاغذ ساکت و بیگانه شده بودند. تعجب می‌کردم که چرا این‌قدر خجالت می‌کشم از نوشتن چیزی که اصلا هیچ‌کس دیگری هم قرار نیست آن را بخواند. احساس سرافکندگی می‌کنم از اینکه چرا نتوانسته‌اند سرزندگی خودِ آن ایده‌ها را آن‌طور که در ذهنم بوده‌اند منتقل کنند. انگار که صدای ضبط‌شدۀ خودتان را گوش کنید. "ممکن نیست این صدای من باشد!"؛ اوه، اما هست.

🔺اخیراً مصاحبه‌ای دیدم از چارلی رُز با جان لَستر، که از بنیان‌گذاران استودیو انیمیشن پیکسار است. مصاحبه دربارۀ این بود که پشت فیلم‌هایش چه فرآیند خلاقانه‌ای در جریان است. نظریۀ درون‌سازمانیِ پیکسار این است: :هر چه سریع‌تر اشتباه کن.»
اشتباهات جزء ضروریِ فرآیند خلاقانه هستند، پس مستقیم به سراغشان بروید و انجامشان دهید. حتی ایده‌های بزرگ هم در مسیر به‌ثمر رسیدن در هم می‌شکنند و بعد باید با زحمت زیاد دوباره ساخته شوند. لستر می‌گفت: «همۀ فیلم‌های پیکسار زمانی در طول فرآیند تولیدِ خود، بدترین فیلمِ تاریخِ سینما بوده‌اند. مردم این را باور نمی‌کنند، ولی واقعیت همین است. اما ما فیلم‌ها را در همان نقاط به حال خودشان رها نمی‌کنیم».

🔹به یک معنا می‌شود گفت که ما به ایده‌ها بیش از حد بها می‌دهیم. البته شما به ایده‌های خوب نیاز دارید، اما در این نقطه از فرهنگِ فوق اشباعِ ما ایده‌های بسیار اندکی هستند که آن‌قدر بدیع باشند که هیچ‌کس دیگری پیش‌تر به آن‌ها فکر نکرده باشد. قسمت مهم ماجرا درواقع این است که #ایده را از کجا بگیرید، چگونه انجامش دهید و چقدر خودتان را متعهد کنید به این که مسائل بی‌شماری که در حین اجرای آن پیش می‌آید را حل کنید.

📚«Be Wrong as Fast as You Can»
🖋هوگو لیندگرن
🔖سردبیر مجلۀ هالیوود ریپورتر
🌿⁦✍️⁩
@artperception