🌿🎶 موسیقی متن فیلم شیر شاه (The Lion King) محصول 1994
🎼آهنگساز: هانس زیمر
◾️🎙به یاد «بهرام زند»، گوینده نقش موفاسا (پدر سیمبا)
🌿🎶
@artperception

‍ 🌿چهار رنگ اصلی در هنر شرق

▫️رنگ بژ (Beige)
رنگ طومارها و سفالینه‌ها، عاج و مجسمه‌های فرسوده در طول زمان. بژ (نخودی) رنگی با حسی از قدمت و کهنگی است که نشانه خرد، کتب مقدس و آیین‌های بسیار کهن است.

▫️رنگ قرمز (Red)
رنگ قرمز نماد ذات آتش است، که می‌تواند محافظ نیز باشد؛ اما همچنین خطر و خشم و احساسات غیر‌قابل‌کنترل را نشان می‌دهد. در آیین بودایی، قرمز نماد محبت، و در سنت چینی نماد یانگ است.

▫️رنگ آبی (Blue)
بسیاری از ادیان باستانی، رنگ آبی را با الوهیت و معنویت همنهشت می‌دانند: همچون آمون مصری، شیوای هندی و مردوک بابلی. «معبد بهشت» در پکن چین نیز دارای سقف‌هایی با کاشی‌های لعابی آبی رنگ است. همچنین طیف متنوعی از #رنگ آبی به طور عمده در هنرهای اسلامی و برای تزئین مساجد استفاده می‌شود.

▫️رنگ طلایی (Golden)
طلایی نماد خلوص، ابدیت و کمال است. طلا در ادیان باستان به تلاش انسان برای دستیابی به زیبایی و کمالات معنوی اشاره دارد. در کیمیاگری، روح ماده در نظر گرفته می‌شده است. طلا بخاطر زنگ نزدن، مترادف با جاودانگی و ماندگاری است و بعنوان نماد خداوند که والا و نامحدود است، شناخته می‌شود.

🔖ترجمه از Google Arts & Culture
(https://attach.fahares.com/c3b1NCxUnfdTNLS8fXC1zg==)
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿
@artperception

🌿«هنر، آینه‌ای برای انعکاس واقعیت نیست؛ چکشی است برای شکل دادن به آن.»

🖋برتولت برشت

“Art is not a mirror held up to reality;
but a hammer with which to shape it.”
― Bertolt Brecht

🌿📚
@artperception

🌿باید ایتالیایی زندگی کرد یا آلمانی؟

📚چند هفته پیش، سطر جالبی در یادداشت‌هایم پیدا کردم. نمی‌دانم از چه زمانی آنجا بوده یا چطور اصلاً وارد یادداشت‌های من شده است. آن سطر این بود: «هدف زندگی، از نظر پاسکال، شادکامی، صلح، یا شکوفایی نیست، بلکه زنده بودن است». به عقیدۀ من این سطر را ممکن است معلم و دوستم، هیوبرت دریفوس، نوشته باشد. هیوبرت در ماه آوریل (۲۰۱۷) در سن ۸۷ سالگی درگذشت.

🔸خب حالا یعنی چه که هدف زندگی زنده بودن است؟! به این فکر کنید که چطور ممکن است، در عمل، زندگی به مُردگی تبدیل شود. می‌دانید چطور این اتفاق می‌افتد: بیدار شو، برو سر کار، کار کن، ناهار بخور، اضافه‌کاری کن، سر راه برو کافه، بعد هم باشگاه، آخر سر هم تلویزیون ببین.
تا مدتی این روال فوایدی دارد و مایۀ ثبات آدم می‌شود؛ راحت است چون پیش‌بینی‌پذیر است. اما خیلی زود روزها در امتدادی بی‌نهایت در پس و پیش شما کِش می‌آیند؛ و در نهایت شما در درون آن‌ها پژمرده می‌شوید و فرومی‌میرید. روزها تنها خالی از معنا نیستند، بلکه به دلیل اصرارشان بر این بی‌معنایی بی‌رحمانه هم می‌شوند. زندگی‌ای دارید که اعلام می‌کند دیگر زنده نیستید.

🌿دست‌کم دو پاسخ طبیعی، اما به یک اندازه ناقص، به این اعلام وجود دارد: یا باید دائماً دنبال چیزهای تازه باشی، یا معنای باثبات‌تر و عمیق‌تری برای همین روال عادی پیدا کنی. در قرن هجدهم، این پاسخ‌ها به ترتیب در ایتالیا و آلمان داده می‌شدند.

🔹انسان ایتالیایی -که الگوی اصلی‌اش جاکومو کازانووا بوده- به این نتیجه می‌رسد که عنصر غایب در زندگی‌اش «خودانگیختگی» است: او در روال خود مرده است، چون این روال همۀ امیال طبیعی را می‌کشد. برای دوباره زنده شدن، خودش را با شور و اشتیاق متعهد می‌کند که از امیالش پیروی کند، تا هر جا که خواستند او را ببرند.
معشوقه‌های فراوانی می‌گیرد، عشق‌های مهیج و سوزان! اما در نهایت هر کدام را به امید بعدی رها می‌کند؛ او در لحظه زندگی می‌کند بدون هر گونه توجهی به تعهداتش در گذشته یا امکان‌هایش در آینده. زندگی او از هیجانی خام به هیجانی دیگر در حرکت است. اما بالاخره منزوی، بی‌ثبات، و لگام‌گسیخته می‌شود، به کسانی که پیرامونش هستند آسیب می‌رساند. با هیچ‌کس نمی‌تواند وارد رابطه‌ای اصیل بشود، و واقعاً نمی‌داند کیست. او ناامید می‌شود.

🔹انسان آلمانی (کانتی) رویکرد دیگری اتخاذ می‌کند. او به این نتیجه می‌رسد که مشکل زندگی‌اش نداشتن دلیل برای روال جاری‌اش است؛ پس دنبال دلیل می‌گردد. برای خودش داستانی می‌سازد، داستانی که توجیه معناداری برای #زندگی روزمره‌اش فراهم بیاورد؛ و بعد دوباره وارد روال می‌شود، این بار مصمم به زندگی کردن با این دانش که زندگی هر قدر هم که کسالت‌بار و کُشنده باشد، بالاخره موجّه است و بنابراین باید آن را ادامه داد. وظیفه‌اش است که زندگی کند!
اما با اینکه چراییِ کاری که می‌کند را می‌داند، نمی‌تواند از این احساس فرار کند که با انجام دادن این کار به هر حال باز هم زندگی نمی‌کند. یکنواختی دوباره خودش را تحمیل می‌کند. او نمی‌تواند از عرض‌اندامِ بی‌رحمانۀ پوچیِ این یکنواختی فرار کند. او ناامید می‌شود.

🔺اما درمورد راه‌حل سوم، یعنی زنده بودن، یک مثال ساده را در نظر بگیرید: عشقی که هنگام خیره شدن به صورت معشوق خود احساس می‌کنید. وقتی عاشق هستید، شما زنده‌اید؛ کل جهان ضرباهنگی معنادار دارد. طبیعی است که بخواهید آن زنده بودن را نگه دارید، کاری کنید تا همیشه دوام داشته باشد، و به جز در صورت معشوقِ شما در کجا می‌تواند باشد؟

وقتی واقعاً احساس زنده بودن می‌کنید، به طریقی، گذشته و اکنون و آینده‌تان در کنار هم معنا پیدا می‌کند، همچون یک کل یکپارچه که همیشه وعدۀ آن داده شده است.
من گاهی اوقات واقعاً احساس زنده بودن می‌کنم، مثلاً، وقتی که به دانشجوها درس می‌دهم. وقتی خوب پیش می‌رود، وقتی با هم ارتباط برقرار می‌کنیم و درگیر می‌شویم و کلاس پر از سروصدا می‌شود، از نظر من، خاص بودن آن لحظه به این دلیل است که وعده‌های نهفته در لحظات مشابهی از کودکی و جوانی خودم را محقق می‌سازد. اعتباری است برای آنچه در گذشته رخ داده و همین طور مهیا شدن برای چیزی است که در آینده خواهد آمد.

🌿از نظر من، کلاس‌های هیوبرت زنده‌ترین مکان روی زمین بود. آن سطر در یادداشت‌های من که حالا سه دهه بعد مورد توجهم قرار گرفته است، در واقع چیزی تک‌افتاده و جدا نبود. هیوبرت به نحوی آن سطر را در دل یادداشت‌های من دفن کرده بوده، سال‌ها پیش، همچون گنجی اسرارآمیز. و ناگهان پدیدار شده و زندگی یافته است. یک هدیه. هدیه‌ای از جانب او.
و حالا باز شده است.


🔖«Waking Up to the Gift of Aliveness»
🖋نوشته شان دورنس کلی
📝ترجمۀ: محمد باسط
📌منبع: وبسایت ترجمان
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚
@artperception

🌿"کتاب باید تبری باشد برای دریای یخ‌بستۀ درون ما."
🖋فرانتس کافکا

🔖«A book must be the axe for the frozen sea within us.»
✒️Franz Kafka (1883-1924)
➖➖
🌿«فهم هنر»؛ سیری در جهان هنرها
🌿📚🔻
@artperception

‍ 🌿📚 معرفی کتاب رمان

🔹«خداحافظ گَری کوپر» (به فرانسوی: Adieu Gary Cooper) نام رمانی فلسفی سیاسی از نویسنده فرانسوی رومن گاری است. #رمان دربارهٔ جوانی ۲۱ ساله به نام لنی است که از زادگاه خود آمریکا، به کوه‌های سوییس پناه می‌برد و کتاب دربارهٔ فلسفه زندگی او و دیدگاه‌هایش است.
رومن گاری، «خداحافظ گَری کوپر» را در سال ۱۹۶۹ نوشت. سروش حبیبی این کتاب را در سال ۱۳۵۱، یعنی چهار سال بعد از انتشار #کتاب در فرانسه، به فارسی ترجمه کرده‌است. رومن گاری «خداحافظ گَری کوپر» را ابتدا به انگلیسی نوشته و نام آن را ولگرد اسکی‌باز (The Ski Bum) گذاشته بود.

🔻بخش‌هایی از رمان «خداحافظ گاری کوپر» ترجمه سروش حبیبی:

🌿باگ عقیده داشت که مردها همگی به شدت سوررئال‌اند. لنی درست نفهمیده بود که سوررئال یعنی چه؟ باگ تأکید کرده بود که سوررئال درست یعنی همین؛ یعنی نباید دنبال فهمیدنش بود. مردها دقیقاً همین‌طورند.

🌿(لنی به معشوقه‌اش جس) - جس، میلیون‌ها و میلیاردها آدم توی این دنیا هست که همه‌شون می‌تونن بی تو زندگی کنن. اما آخه چرا من نمی‌تونم. این درد رو کجا ببرم؟ من نمی‌تونم بی تو زندگی کنم. کاری که هر کسی می تونه بکنه، کاری که از یه بچه پنج ساله هم بر می‌آد، از لنی بر نمی‌آد. تو هیچ سر در می‌آری؟

🌿لنی با عِزّی که یک کلمه هم انگلیسی نمی‌دانست رفاقتی به هم زد، و به همین دلیل روابط‌شان با هم بسیار خوب بود. اما سه ماه نگذشته بود که عزّی شروع کرد مثل بلبل انگلیسی حرف زدن و فاتحهٔ دوستی‌شان خوانده شد. دیگر دیوار زبان میانشان بالا رفته بود. دیوار زبان وقتی بین دو نفر کشیده می‌شود که هر دو به یک زبان حرف می‌زنند، آن وقت دیگر نمی‌توانند یک کلمه از حرف‌های همدیگر را بفهمند.

🌿لنی «پاپ» را دوست داشت. او خیلی از کسانی را که هرگز ندیده بود دوست داشت. بهترین آدم‌ها همان‌ها بودند که اون هرگز ندیده بود.

🌿این قدر بچه نبود که بگذارد عزیزترین چیزش را، آزادیش را از او بگیرند. حتی از پول و پله می‌ترسید. پول بد تله‌ایست. اول آدم صاحب پول است، بعد پول صاحب آدم می‌شود.

🌿(جس معشوقه لنی، به پدرش درباره او می‌گوید) - از اونهایی است که می‌ترسن یک جا بند بشن. به قدری بشون تير خالی کرده‌ان که می‌ترسن یک جا، روی یه شاخه بمونن. مثل پرنده‌ها.
- منظورت رو نمی‌فهمم. به طرفشون تير خالی کرده‌ان؟ یعنی چه؟
- نسل شما نسل پُر کردنِ مغزها با اراجیفه. به زورِ تبلیغات. جوان‌ها مجبور بوده‌ان از خودشون دفاع کنن. بیش از اندازه از خودشون دفاع کرده‌ان، بیش از اندازه با تبلیغات مسموم شده‌ان. حالا دیگه چیزی که لازم دارن یک شستشوی جانانه است. بعد از پُر کردنِ مغزها با اراجيف، حالا نوبت شستشوی مغزیه. پاک کردن ذهن از همه معلومات. مطلقا خالی، دشت‌های سراسر پوشیده از برف، طوری که یک لکه هم سفیدیشو کثیف نکنه.

🌿جس در سازمان ملل مترجمی می‌شناخت که در زندگی عادی زبانش طوری می‌گرفت که نفسش بند می‌آمد. ولی وقتی ترجمه می‌کرد، مثل بلبل حرف می‌زد. این مشکل روانی او فقط وقتی بود که از زبانِ خودش حرف می‌زد و همینکه فکرِ شخص دیگری را بیان می کرد، تمامِ اطمینان و اعتمادش را به خود باز می‌یافت. به عبارت دیگر دوست داشت دیگران برایش فکر کنند.

🌿مادرها عجیب گریزپا هستند. نسل‌شان دارد از میان می‌رود. به زودی دیگر جز در افسانه‌ها نمی‌توانی پیدایشان کنی.

🌿در تزرمات یکی رو می‌شناسم که می‌گه: «این‌ها هنوز درست جا نیفتاده. دنیا را باید عوض کرد. باید همه با هم متحد بشن تا دنیا رو عوض کنن.» ولی آخه اگه همه می‌تونستن با هم متحد بشن، دیگه برای چی دنیا رو عوض کنن؟

🌿لنی شب‌ها اسکی‌هایش را به پا می‌کرد و می‌رفت بالای کوه. قدغن بود، چون خطر ریزش بهمن بود. اما لنی به خود اطمینان داشت. مرگ آن بالا سراغ او نمی‌آمد. می‌دانست که مرگ آن پایین در انتظار اوست، آن جا که قانون و پلیس و اسلحه هست؛ برای او مرگ، همرنگ شدن با جماعت بود.

🌿لنی خود را تسلیم کرد. دیگر از اصولِ اخلاقیش خسته شده بود. آدم که تمام زندگیش نمی‌تونه زندگی کنه. بعضی وقت‌ها هم باید کوتاه بیاد. خب، او (جس) را دوست داشت. این‌ها چیزهایی است که حتی برای بهترین آدم‌ها ممکنه پیش بیاد. بعضی‌ها هستند که روی خط‌کشی عابر پیاده می‌رن زیر ماشین. آدم آدمه دیگه.

(https://attach.fahares.com/C0R2fVqADET0fS74iD4w2A==)
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚
@artperception

🌿مطمئن نیستم که وجود دارم. من تمام نویسندگانی‌ام که خوانده‌ام، تمام کسانی که ملاقات کرده‌ام، تمام زنانی که دوستشان داشته‌ام و تمام شهرهایی که دیده‌ام.

خورخه بورخس
@renaissancetranslate
@artperception

‍ 🌿تفاوت هنر مدرن با هنر معاصر چیست؟

🔺یک پاسخ ساده این است: از لحاظ زمان. هنر مدرن قبل از هنر معاصر پدید آمد. بیشتر مورخان و منتقدان هنری، شروع هنر مدرن در غرب را در اواسط دهه 1860 اعلام و تا سال 1960 ادامه دادند. در حالی که هنر معاصر محصول حال حاضر است؛ بنابراین، تاریخ شروع هنر معاصر را، اغلب در دهه‌های 1960 و 70 میلادی در نظر می‌گیرند.
اما غیر از تفاوت زمانی، تفاوت‌های دیگری هم در روش، رسانه و رویکرد وجود دارد. هنگامی که ما به #هنر_مدرن و معاصر می‌پر‌دازیم، در مورد گستره‌ای از جنبش‌های مختلف، همچون پست امپرسیونیسم، دادائیسم، هنر پاپ و چیدمان صحبت می‌کنیم.

🔹زمانی که ما نقاشی‌های «مونه» را روی بسته‌های چای کیسه‌ای و آثار «سزان» را روی جلد بسته‌های بیسکویت چاپ می‌کنیم، سخت می‌توان تصور کرد که این سبک نقاشی چه مقدار در روزگار خود، انتقادی و تکان‌دهنده بوده است. هنر مدرن و «مدرنیسم»، گریزی بنیادین از #فهم_هنر به شیوه سنتی بود و همچنین تاکید بر محوریت عنصر «خلاقیت» داشت.

🔸بسیاری از مورخان هنر معتقدند که «ادوارد مانه» اولین #هنرمند مدرن بود، مخصوصا نقاشی او در سال 1863، با نام «نهار در چمنزار». در این اثر مانه سعی ندارد تا صحنه را به شیوه‌ای دقیقا واقع‌گرا و سه‌بعدی نشان دهد. فیگورهای #نقاشی گویی بر روی هم قرار گرفته‌اند و فواصل و دوری و نزدیکی عناصر با سایه‌پردازی دقیق، واقع‌گرایی نشده است.
جریان هنر مدرن، به دور از تلاش برای بازنمایی دنیای واقعی است و شامل سبک‌های امپرسیونیسم، پست امپرسیونیسم، ژاپنیسم، فوویسم، کوبیسم، فوتوریسم و اکسپرسیونیسم بود.

▫️پس چگونه از این وضعیت به هنر معاصر رسیدیم؟ آن هم با قوطی‌های سوپ و آثار هنری 10،000 دلاری که «غیر قابل مشاهده» هستند؟
یکی از نقاط عطف در انتقال از هنر مدرن به هنر معاصر، با جنبش شناخته شده‌ای به نام «اکسپرسیونیسم انتزاعی» همراه بود، زیرا این جریان به دور از توجه به محتویات تصویر شکل گرفت و به سوی تمرکز بر روند ساخت اثر هنری معطوف است. نگاهی به نمایه جکسون پولاک شاید مفید باشد؛ آثار هنری او با فرآیند پاشیدن و چکاندن رنگ، حرکت در اطراف بوم همراه با سیگاری در دهان بود! این جنبش یک قدم کوچک در حرکت به سمت آنچه که اکنون به عنوان هنر معاصر مطرح می‌کنیم، است.

🔹تحول اصلی در دهه‌های 1960 و 70 اتفاق افتاد، با انقلابی در روش و طرز فکر ما در مورد هنر. هنر مدرنیستی خود را بسیار جدی می‌گرفت و به «نبوغ» هنرمند اعطای شان ویژه‌ای داشت. با این حال، هنر پاپ، مینیمالیسم، هنر مفهومی و هنر اجرا، این خلاقیت را به کناری نهاده و آثار هنری را ساختند که به تصورات مدرنیسم از هنر، نیشخندی طعنه‌آمیز می‌زد. در #هنر_معاصر هنرمندان به جای زیبایی و فرم، بیشتر به «مفهوم» آثار هنری علاقه‌مند هستند، بنابراین هنر معاصر در فرم‌های متنوعی همچون ویدیو، اجرا و چیدمان، و اغلب در خارج از گالری‌ها و فضاهای سنتی هنری به وقوع می‌پیوندد.

🔸جالب است که بخش مهمی از هنر معاصر، نه در رد قلم‌مو و یا سنگ مرمر مجسمه‌سازی، که حتی درون اثر هنری هم نیست؛ بلکه در ادراک مخاطب است. آثار هنری معاصر اغلب روی تاثیر و «تجربه هنری» بیننده تاکید می‌کنند. در بسیاری از نظریه‌های هنری معاصر، مخاطب است که اثر هنری را خلق می‌کند. در بسیاری موارد، آثار هنری معاصر حتی از تعامل مخاطبان خود شکل می‌گیرند، همچون بسیاری از پرفورمنس‌ها و هنرهای تعاملی.

▫️سوالی که به طور مداوم در هنر معاصر مطرح می‌شود، در مورد «چیستی هنر» است: "آخه این که هنر نیست!؟" یا "بچه چهار ساله من هم می‌تواند این کار را انجام دهد"!
اما، به طرز بسیار جالبی، این نشان می‌دهد که هنرمندان معاصر به درستی کار خود را انجام داده‌اند؛ چطور؟ از آنجایی که بسیاری از آثار هنر معاصر، بازپرسی از ما درباره مفهوم «زیبایی شناسی» است. زیبایی شناسی، پژوهشی فلسفی در مورد این است که چه چیزی برخی آثار را، آثار هنری می‌سازد؟
بنابراین هنگامی که ما به قوطی‌های کنسرو سوپ یا جالیوانی در یک گالری هنری نگاه می‌کنیم، همزمان هنرمندان تلاش می‌کنند از ما بپرسند که آیا کار آنها هنری است یا خیر، و اگر چنین است، چه چیزی باعث هنر بودن آن می‌شود؟

🌿هنر معاصر اغلب در پی تغییر نگرش ما به مفهوم #هنر و سوالاتی است همچون: "هنر چیست؟ چه چیزی می‌تواند باشد؟ و چه چیز باید باشد؟" بنابراین وقتی می‌گویید "این که هنر نیست"، دقیقا پرسشی است که هنرمند می‌خواهد شما از خود بپرسید.


🔖منبع: Google Arts & Culture
📝مترجم: محمود وطن‌خواه
(https://attach.fahares.com/t8vVxZivkbjrsjYrdqbWug==)
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🎨
@artperception

🌿مطربان رفتند و صوفی در سماع
«عشق را آغاز هست، انجام نیست»
🌿سعدیا چون بت شکستی خود مباش
خود پرستی کمتر از اصنام نیست

🔸اولِ اردیبهشت، روز بزرگداشت «سعدی»، استادِ سخن، گرامی باد.

🌿📚📜
@artperception

‍ 🌿اگر تو فارغی از حال دوستان یارا
فراغت از تو میسر نمی‌شود ما را

تو را در آینه دیدن جمال طلعت خویش
بیان کند که چه بودست ناشکیبا را

بیا که وقت بهارست تا من و تو به هم
به دیگران بگذاریم باغ و صحرا را

به جای سرو بلند ایستاده بر لب جوی
چرا نظر نکنی یار سروبالا را

شمایلی که در اوصاف حسن ترکیبش
مجال نطق نماند زبان گویا را

که گفت در رخ زیبا نظر خطا باشد
خطا بود که نبینند روی زیبا را

به دوستی که اگر زهر باشد از دستت
چنان به ذوق ارادت خورم که حلوا را

کسی ملامت وامق کند به نادانی
حبیب من که ندیدست روی عذرا را

گرفتم آتش پنهان خبر نمی‌داری
نگاه می‌نکنی آب چشم پیدا را

نگفتمت که به یغما رود دلت #سعدی
چو دل به عشق دهی دلبران یغما را

هنوز با همه دردم امید درمانست
که آخری بود آخر شبان یلدا را

🌿سعدی


🔻فایل موسیقی پیوست: ساز و آواز ماهور
🎵آلبوم: گلبانگ (بت چین)
🎙آواز: #محمدرضا_شجریان
🎶سنتور: فرامرز پایور
🎶تار: هوشنگ ظریف
🎶سه‌تار: احمد عبادی
🎶کمانچه: علی‌اصغر بهاری
🎼آهنگ‌ساز: علی‌اکبر شیدا
🎧تنظیم: فریدون شهبازیان

(https://attach.fahares.com/8BD9theWPl9bzguQheAu4Q==)
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿🎼🎵🎶
@artperception

🌿سوال: تفاوت پرولتر (کارگر) با برده چیست؟
پاسخ: برده، یک‌ بار برای همیشه فروخته می‌شود؛ کارگر باید خود را ساعت به ساعت و روز به روز بفروشد.

🖋فریدریش انگلس

🌹روز جهانی کارگر مبارک
🌿
@artperception

‍ 📚تئودور آدورنو، هنر والا و فرهنگ عامه

🌿تئودور آدورنو از برجسته‌ترین چهره‌هایی است که به مخالفت با فرهنگ عامه‌پسند مشهور شده است. او را استادْ دانشگاهی محافظه‌کار تصویر کرده‌اند که فقط باخ و موتزارت را موسیقی‌دان می‌داند و مردم را تحقیر می‌کند که به موسیقی شادِ پاپ و سریال‌های عامه‌پسند علاقه دارند. اما آدورنو طرفدار فرهنگ نخبه‌گرا نیست، بلکه برعکس، دغدغۀ مردمی را دارد که صنعت فرهنگ آزادی‌شان را گرفته است.

🔸آدورنو معتقد است که #فرهنگ_عامه آزادی ما را دو مرتبه به سرقت می‌برد: هم به شیوه‌ای زیباشناختی و هم به شیوه‌ای اخلاقی.
فقدان آزادی زیبایی‌شناختی به چه معناست؟ از نظر آدورنو، این موضوع با آزادی در تجربه، تفسیر و فهم آثار هنری در ارتباط است. این آزادی مستلزم اثری هنری است که به ما فضا و زمانی بدهد تا با آن به سر بریم و آن را به‌عنوان یک کل یکپارچه تجربه کنیم. اما آدورنو معتقد است فرهنگ عامه توانایی خود را برای ساختن این کل‌های یکپارچه و منسجم از دست داده است. در عوض آثاری که اکنون تولید می‌شوند، مجموعۀ سستی از لحظات‌اند که در سکانس‌های تند و منقطع تجربه می‌شوند.

🔺آدورنو مأیوسانه در اخلاق صغیر (۱۹۵۱) نوشت: «هر بار سرزدن به #سینما، مرا علی‌رغمِ همۀ هشیاری‌ام احمق‌تر و خراب‌تر می‌کند».
شنیدن این‌که فیلم‌ها به خاطر «صحنه‌های منفرد» و «جلوه‌های ویژه‌شان» مورد تحسین قرار گیرند، چیزی متداول است. اگر به این زبان متداول عمیق‌تر بنگریم، آن را عجیب و غریب خواهیم یافت؛ یک فیلم دوساعته را به خاطر لحظات لذت‌بخش (و پرهزینه)اش تحسین می‌کنیم: تعقیب و گریز، انفجار و طراحی رقص‌های اکشن.
عادت کرده‌ایم آن‌چه را که به عنوان چیزی واحد عرضه شده، به مجموعه‌ای از چیزهای کوچک‌ترِ منفصل از هم تجزیه کنیم. این مدعایی است دربارۀ این‌که ما چگونه فیلم‌ها را تجربه می‌کنیم.
آدورنو در دیالکتیک روشنگری (۱۹۴۴) می‌نویسد: «به محض آن‌که فیلم شروع می‌شود، کاملاً روشن است که چگونه پایان خواهد یافت و چه کسی برنده، مجازات یا فراموش خواهد شد.»

🔹از نظر آدورنو بخش بزرگی از آسیبِ ناشی از صنعت فرهنگ (culture industry)، آسیبی است که بر توان ما برای عمل آزادانه و خودانگیخته وارد می‌کند. او مدعی است که صنعت فرهنگ، جز منشأ لذت بودن، گونه‌ای تربیت کردن هم هست؛ #صنعت_فرهنگ ما را درگیر الگوهای مشخصی از تفکر و خودفهمی می‌کند و همزمان این الگوها را تقویت می‌کند؛ الگوهایی که به توانایی ما برای زندگی همچون مردمی آزاد، آسیب می‌زنند.

🔺از نظر آدورنو فرهنگ عامه به این خاطر بی‌اعتبار نیست که لذتی فوری و در دسترس به ما می‌بخشد؛ برعکس، فرهنگ عامه بی‌اعتبار است چون وعدۀ این لذت را می‌دهد و در برآوردنش به طرزی حقیقی وامی‌ماند.
در مقابل فرهنگ والا در بهترین حالت آثاری هنری می‌آفریند که به ما آزادی زیبایی‌شناختی راستین و گریز از دنیای کار عطا می‌کند، اما وارد شدن به جهان این آثار هنری با موانعی همراه است که اجازۀ برخورداری از شرایط کاملِ تجربۀ چنین هنری را به جز تعداد معدودی، به همگان نمی‌دهد. حضور در یک سمفونی فقط مستلزم پول خرج‌کردن نیست، بلکه نیاز به صَرف زمان و آزادی از نیازها و اضطراب‌های فوری هم دارد، در واقع این کار نیازمند جداشدن از نگرانی دربارۀ پول، خوراک و امنیت است، چیزهایی که به صورتی فزاینده در جهانی که کار کردن در آن بی‌ثبات‌تر و دستمزد کار ناچیزتر می‌شود، دور از دسترس‌اند.

🔹«هنر والا» و «فرهنگ عامه» هر دو معیوب و مضرند. بحث آدورنو معطوف به لغو هر دو است، نه یکی از آن‌ها. همۀ ما سزاوار آزادی‌ای هستیم که لذتی بی‌عذاب، بی‌آسیب و بی‌نگرانی به ما ببخشد، اما جامعه‌ای آن‌چنان نابرابر داریم، و طلب آزادی هنری راستین و شناخت هنریِ حقیقتاً آزاد، آن‌چنان گران و پرهزینه است که تقریباً از همه‌مان مضایقه می‌شود.

🌿هدف شکوِه‌های #تئودور_آدورنو ما نیستیم، بلکه این شکوه‌ها متوجه موانعی هستند که بر سر راه ما قرار گرفته‌اند. او توجهی جدی به لذت دارد، و زندگی ما را سرشار از لذت می‌خواهد. اما آن‌چه آدورنو درمی‌یابد این است که ساختار جهان مدرن موجب می‌شود لذت ما همواره ناکامل و مشروط باشد.
من از یک سو می‌توانم با فرهنگ عامه، سریع و ساده به لذت دست یابم، و در عوض باید خود را در معرض پریشان‌کنندگی آن، خود را در معرض دستکاری ریاکارانه و ناموزون عواطف و احساساتم قرار دهم. از سوی دیگر، شاید آن‌قدر خوش‌شانس باشم که بتوانم وقت و هزینۀ زیادی را به شناخت #هنر والا اختصاص دهم؛ اما استطاعت من برای انجام این کار بر توزیع نابرابر ثروت مبتنی است؛ آزادی موقت من به خرج دیگران به دست می‌آید.

🖋نوشته: اون هولات (Owen Hulatt)
📝ترجمۀ: سالار کاشانی
(https://attach.fahares.com/jdlYiAmegyLU8h8rqNkhLw==)
🌿📚
@artperception

🌿اگر از من بپرسید که برای انجام چه کاری به این دنیا آمده‌ام، من به‌ عنوان یک #هنرمند، به شما پاسخ خواهم داد که :
"من این‌جا هستم تا با صدای بلند زندگی کنم."

🖋امیل زولا
🌿📚
@artperception

🌿آنیما و آنیموس (Anima and Animus)، در مکتب روانشناسی تحلیلی کارل گوستاو یونگ، به بخش ناهشیار یا خودِ درونیِ راستینِ هر فرد گفته می‌شود که در مقابل نقاب یا نمود بیرونی شخصیت قرار می‌گیرد. «آنیما» در ضمیر ناهشیار مرد به صورت یک شخصیت درونی زنانه جلوه‌گر می‌شود و «آنیموس» در ضمیر ناهشیار زن، به صورت یک شخصیت درونی مردانه پدیدار می‌شود.

🔸یونگ برای نگرش بیرونی شخصیت، حالتی را قائل بود که آن را «نقاب» می‌نامید؛ و در کنار این نیز معتقد بود همهٔ انسان‌ها نگرش و شخصیتی درونی هم دارند که در جهت دنیای ناخودآگاه می‌باشد. #یونگ برای توصیف و مشخص گردیدن جنبهٔ ناخودآگاه زنانهٔ شخصیت یک مرد، از کلمهٔ «آنیما» استفاده می‌نمود. در مقابل کلمهٔ «آنیموس» هم جنبهٔ مردانهٔ شخصیت یک زن را ابراز می‌کند.
این گونه جنبه‌های ناخودآگاه شخصیت، در نوع رفتارهای زن و مرد اهمیت بسزایی دارد و این قسمت‌ها مکمل‌هایی برای نقاب هستند. برای نمونه یونگ مثال‌هایی می‌آورد، مانند: ستمکاری که با توجه به روا داشتن ظلم، ترس‌های درونی و کابوس‌های وحشتناک او را به ستوه آورده‌است.

▫️عنصر زنانه یا عنصر مادینه در مَرد که آنرا #آنیما (Anima) می‌نامند، معمولاً بوسیله مادر شکل می‌گیرد. رایج‌ترین نمود عنصر مادینه، تخیلات شهوانی‌ست. از جنبه‌های مثبت عنصر مادینه می‌توان به این اشاره کرد که مرد را یاری می‌دهد تا همسر مناسب خود را بیابد. همچنین در زمانی که ذهن منطقی مرد از تشخیص کنش‌های پنهان ناخودآگاه عاجز می‌شود، به یاری او می‌آید تا آن‌ها را آشکار کند. نقش حیاتی‌تر دیگر عنصر مادینه (آنیما) این است که به ذهن اجازه می‌دهد تا خود را با ارزش‌های واقعی درونی همساز کرده و راه به ژرف‌ترین بخش‌های وجود برد. عنصر مادینه، نقش میانجی را میان «من» و دنیای درونی فرد (یعنی «خود») برعهده دارد.

🔹عنصر مادینه هنگامی نقش مثبت می‌گیرد که مرد به‌گونه‌ای جدی به احساسات، خلق‌وخو، خواهش‌ها و نمایه‌هایی که از آن تراوش می‌کند، توجه کند و به آن شکل بدهد؛ مثلاً بصورت نوشته‌های ادبی، نقاشی، هنرهای تجسمی، موسیقی یا رقص (#هنر).

🔺بر مبنای نظر یونگ، انکشاف و پیشرفت عنصر مادینه در وجود مرد، چهار مرحله دارد:

▪️حوا: در این مرحله روابطی کاملاً غریزی و زیستی دارد.
▪️هلن: هلن در داستان تروا که گرچه شخصیتی افسانه‌ای و زیبا دارد، اما عناصر جنسی همچنان مشخصه اصلی آن است.
▪️مریم مقدس: مرحله‌ای که در آن عنصر مادینه، عشق (Eros) را تا به مقام پارسایی روح بالا می‌برد.
▪️سوفیا: مرحله خرد یا سوفیا که حتی از پارسایی و خلوص نیز فراتر می‌رود. (انکشاف روانی مردان در دوران مدرن به‌ندرت به این مرحله می‌رسد.)

🔸احترام بیش‌ازحد به عنصر مادینه به منزله تمثیل مذهبی، خطر از دست دادن جنبه‌های فردی را داشته، خطر فرافکنی را بوجود آورده یا مرد را قربانی تمایلات جنسی خود می‌کند یا ناگزیر به بند یک زن می‌کشاند.

▫️آنیموس
عنصر مردانه یا عنصر نَرینه در زن که آنرا #آنیموس (Anim‌‌‌us) می‌نامند از پدر فرد تأثیر می‌گیرد. عنصر مردانه به‌ندرت به شکل تخیلات جنسی نمود پیدا می‌کند و اغلب بصورت اعتقاد نهفته «مقدس» پدیدار می‌شود. افکار ناخودآگاه عنصر مردانه گاهی چنان حالت انفعالی به خود می‌گیرد که ممکن است به فلج شدن احساسات یا احساس ناامنی شدید و احساس پوچی منجر شود.

🔺عنصر نرینه در وجود زن، همچون عنصر زنانه چهار مرحله اکتشاف و پیشرفت دارد:

▪️قدرت فیزیکی: عنصر مردانه در وجود زن، نخست بصورت نیروی جسمانی ظاهر می‌شود. مثلاً در قالب یک ورزشکار.
▪️روابط عاشقانه یا عملگرا: در مرحله دوم دارای روحی مبتکر و با قابلیت برنامه‌ریزی می‌شود؛ همچون مردی رمانتیک.
▪️استاد یا کشیش: در این مرحله در قالب «گفتار» پدیدار می‌شود؛ همچون استاد یا کشیش.
▪️اندیشه: در والاترین مرحله با تجسم اندیشه نمودار می‌شود و نقش میانجی تجربه مذهبی را ایفا کرده و به زندگی مفهومی تازه می‌بخشد.

🔸عنصر مردانه به زن صلابت روحی می‌دهد، نوعی دلگرمی نادیدنی درونی برای جبران ظرافت ظاهرش. عنصر مردانه در پیشرفته‌ترین شکل خود زن را به تحولات روحی دوران خود پیوند داده، حتی سبب می‌شود که بیشتر از مردان، انگاره‌های خلاق را پذیرا باشد.


🖋کارل گوستاو یونگ
📕انسان و سمبل‌هایش
📝ترجمهٔ محمود سلطانیه

https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚
@artperception

🌿برگزاری کلاس دانش‌آموزان اسپانیایی در برابر نقاشی «گرنیکا»، اثر پابلو پیکاسو

🏛موزه رینا سوفیا، مادرید

https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🎨
@artperception

🌿عکس سلفی و خودنگاره

گفته می‌شود که هر روز 93 میلیون نفر در سراسر دنیا عکس سلفی می‌گیرند و بسیاری از آنها در سراسر شبکه‌های اجتماعی مورد لایک، کامنت و تحسین قرار می‌گیرند! در حالی که ممکن است به نظر برسد که ما بیشتر از همیشه خودشیفته شده‌ایم، اما با یک عکس سلفی می‌توانیم خود را بیان کنیم. عکس #سلفی صرفا یک شکل خودبیانگری برای مخاطبان است.

🔸اما هنر خودبیانگری، و به طور دقیق‌تر هنر «خودنگاره» (self-portraiture) - پدرخوانده سلفی! - قرن‌ها را پشت سر می‌گذارد. با این حال تا اوایل دوران رنسانس، یعنی در اواسط قرن 15 میلادی، این تمایل فراگیرتر شد. این تحول در هنرمندانی که پرتره خود را کار می‌کردند، به‌ کمک آینه‌ها شکل گرفت که بهتر و بصرفه‌تر از اتود زدن و یا سفارش نقاشی روی پنل بود. (منظور از تکنیک نقاشی بر روی پنل، استفاده از سطح چوب به جای دیوار است).

این فرصتی برای هنرمندان بود تا خود را به عنوان موضوع اصلی و یا به جای قهرمانان داستان‌های خود نقاشی کنند. هر کدام از این روش‌ها، چه رنگ روغن بر روی بوم یا عکس سلفی، می‌تواند موضوع توجه به هنرمندانی باشد که در طول سال‌های زندگی، لحظات کلیدی، تحولات و انگیزه‌ها را به تصویر درآورده‌اند.

🌿رامبراند
در سال‌های حدود 1600 میلادی، پرتره‌های رامبراند، بخش مهمی از آثار او را تشکیل می دادند. رامبراند تقریبا 100 پرتره از خود را در قالب نقاشی، قلم‌فلزی و مرکب، و طراحی ایجاد می‌کند و اغلب خود را با اعتماد به نفس، فاخر و بافضیلت نشان می‌دهد.

🌿فریدا کالو
نقاش مکزیکی، برای پرتره‌های رنگارنگ و دقیق خود شناخته شده است. کارهای کالو که فراتر از یک تصویر زیبا از خود هستند، رنج فیزیکی و روحی هنرمند در طول زندگی را نمایش می‌دهند، و همچنین به آشفتگی‌اش در ازدواج با دیگو ریورای هنرمند اشاره دارند.

🌿ونسان ون‌گوگ
در خودنگاره‌های پُست امپرسیونیستی ون‌گوگ، او تصویر معکوس و آینه خود را نشان می‌دهد. ون‌گوگ بخاطر کمبود پول برای پرداخت به مدل‌های نقاشی، تصمیم گرفت خودش را #نقاشی کند و مجموعا حدود 30 پرتره از خود را خلق کرد.

🌿ویکتور برچرت
مجسمه ساز ایتالیایی - برزیلی که کارش ترکیبی از مجسمه سازی مدرن اروپایی و ویژگی‌های فیزیکی بدن انسان بومی کشور خود بود. در این خودنگاره سه بعدی که در سال 1940 ایجاد شده است، برچرت بر هنر عامیانه برزیل تمرکز می‌کند و آن‌ها را با خطوط واضح و صاف، و سنگینی برنز ترکیب می‌کند.

🌿سیندی شرمن
آثار مفهومی سیندی شرمن، عکاس و کارگردان آمریکایی، ایده خودنگاره را گسترش داد. او در آثارش توازن قاطعی بین تقلید و تمسخر ایجاد کرد. آثار شرمن نگاهی روانکاوانه به شخصیت انسان‌ها دارد که بیننده را به پرسش درباره آنها سوق می‌دهد.

🌿آلبرت تاکر
هنرمند استرالیایی قرن بیست و یکم، که بیشتر از #عکاسی برای نقاشی‌هایش شناخته شده است. در این عکس سلفی، او کنار همسرش، همچون یک روح مشتاق برای ثبت تصویر ظاهر شده است. اگرچه به جای یک نفر، دو سوژه در عکس هستند، اما تماشاگر احساس صمیمیت می‌کند و به رابطه میان سوژه‌ها نمی‌پردازد.


🔖منبع: Google Arts & Culture
📝مترجم: محمود وطن‌خواه
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🎨📷
@artperception