🌿🎶 بریز ای ابر در گوشم طنین ساز باران را، برآور از دل این خاک تیره سبزۀ باغِ بهاران را، بریز ای ماهی کوچک تمام حجم دریا را، درون تُنگ فروردین، زمستان آب شد از شرم نوروز، بهاران آمده امروز ... نوروز #نوروز نوروز ...

سال نو بر همه شما مهربانان و عزیزان فرخنده باد، تنتان سلامت، دلتان شاد و لبتان خندان باشد.
🔹دوستان عزیزم در یکم فروردین ماه یک هزار و سیصد و نود و هفت، در این نوروز جمشيدی برآن شديم كه دو اثر تازه با نام‌هاى «نوروز خوانى» و «نوروز» را به پيشگاهتان عيدى دهيم. تا ساعاتی دیگر این تصانیف در فضای مجازی تقدیم حضورتان خواهد گردید و می‌توانید آن را دانلود کنید.

هر دو تصنیف از «سهراب پورناظری» عزیز است که بر روی شعر هنرمند توانا «اسحاق انور» ساخته و با نوازندگى مهربانان «تهمورس پورناظرى»، حسين رضايى نيا، آزاد ميرزاپور، مهيار طريحى، آيين مشكاتيان، آرین کشیشی، عمره سينانميش عمر آرسالان، عثمان آكتاش و همخوانى «همايون شجريان»، دلنيا آرام، اشكان كمانگرى، مهرداد ناصحى و ميكس و مسترينگ غلامرضا صادقى و طراحی جلد علیرضا لطیفیان
تهيه شده است.
امیدواریم بتواند به دلتان بنشیند و آن را شاد کند🌹

🔸منبع: صفحه رسمی اینستاگرام #همایون_شجریان
🔻قطعه «نوروز خوانی» در فایل پیوست
(https://attach.fahares.com/jtYU2gl0ze/ed1LOUnd/OA==)
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿🎵🎙🎧🎼🎤🎶
@artperception

‍ 🌿🎶تصنیف «نوروز»
🎙خواننده: همایون شجریان
🎼آهنگساز: سهراب پورناظری
🌹نوروز 1397

(https://attach.fahares.com/B3IuaecoVMomWeYtD65lew==)
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿🎙🎧🎼🎤🎶
@artperception

🌿«ما کودکان دوره‌ی فَترت‌ایم، در فاصلۀ بین احتضارِ خدایان و مرگِ قریب‌الوقوع‌شان جای گرفته‌ایم، نه ایمانِ «مولوی» را داریم و نه تجربۀ هولناک «کافکا» را، نه دنیای رنگینِ «رضا عباسی» را می‌شناسیم نه روحِ جنون‌زدۀ «ونگوگ» را، نه خلوتِ با خود داریم و نه تنهای تنهاییم، نه توکل بر خدا داریم و نه مدعی‌اش هستیم، نه مُجهز به تسلیم‌ایم و نه مسلح به قدرتِ هیولایی نَفی. بی‌هویتی، اکنون هویتِ ماست.»

🖊#داریوش_شایگان
📗 آسیا در برابر غرب

◾️داریوش شایگان، متفکر، فیلسوف، نظریه‌ پرداز اجتماعی، نویسنده و مترجم ایرانی، امروز در سن 83 سالگی در تهران درگذشت.

(https://attach.fahares.com/KMsMK/cPQM9luf/dBYZF8A==)
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🔺
@artperception

‍ 🌿هوالباقی؛ داریوش شایگان درگذشت. خبر کوتاه و ساده بود. گویی همه انتظار شنیدن آن را داشتند، زیرا از هفته‌ها پیش او در بیهوشی تمام به سر می‌برد و کمتر به بهبودش امید داشتند. اما خبر در حقیقت، خبرِ ضایعه و مصیبتی بزرگ بود. برای کسی که از پنجاه سال پیش او را می شناخته و سال‌ها با او انس و الفت و دوستی و همدمی و همزبانی داشته است، تحمل شنیدن این خبر دردناک بود. در این دو سه دهه اخیر ما کمتر یکدیگر را می‌دیدیم ولی هرگز عهد دوستی را نگسستیم.
اختلاف سلیقه‌های سیاسی داشتیم. او در سیاست کانتی بود و با اینکه جهان کنونی و سیاست آن را می‌شناخت به صلح دائم کانت می‌اندیشید و سیاستی را دوست می‌داشت که اخلاقی باشد. به #سیاست کاری نداشته باشیم، زیرا دوستی ما ورای این حرف‌ها بود. سیاست ما را به هم نزدیک نکرده بود که از هم جدا و دورمان کند.

🔸شایگان که بود و چه کرد؟ او مردی نجیب، محجوب، منیع الطبع، کم حرف، و اهل دوستی و وفا و دور از تظاهر و تکلف بود. زندگی و مرگ را آسان می‌گرفت و کمتر غم دنیا می‌خورد. شایگان از بسیاری از ما بیشتر کتاب می‌خواند و بهتر می‌فهمید و به همه چیز و همه جا و حتی به فلسفه شاعرانه نگاه می‌کرد.
او شاعری بود که نمی‌دانیم چرا بعد از انتشار اولین دفتر شعرش دیگر شعر نسرود و به سراغ #فلسفه و تصوف و ادیان شرقی رفت و دوره کوتاهی از زندگی‌اش را بیشتر صرف فلسفه کرد. حاصل این دوران، کتاب‌های «آسیا در برابر غرب»، «بت‌های ذهنی و خاطره ازلی» و «انقلاب دینی چیست» بود. این دوران دوران غلبه فلسفه به شعر در اندیشه شایگان بود که در حدود ده سال طول کشید.

🔹سپس شایگان به عهد جوانی خود بازگشت. هر چند که فلسفه هنوز او را رها نکرده بود. او باز هم فلسفه می‌نوشت اما زبانش، زبان #شعر بود. گویی شعر و فلسفه در آثاری مثل «افسون‌زدگی جدید» به صلح و سازش رسیده بودند. مختصر بگویم، شایگان هرگز اهل بحث و جدل نبود. حتی کتاب‌های فلسفی‌اش را هم به زبان بحثی ننوشت. شاعری که به فلسفه رو می‌کند، طبیعی است که اصراری در نوشتن و گفتن به زبان فلسفه نداشته باشد.
بالاخره شایگان در دو دهه آخر عمر به شعر و ادب بازگشت و سه اثر گرانبها در باب پنج شاعر بزرگ #ایران و دو شاعر و نویسنده نامدار #فرانسه «بودلر» و «مارسل پروست» نوشت. این هر سه اثر در ادب و نقد ادبی ایران ماندگار خواهند بود. آنها از جنس و سنخ تتبعات ادبی مرسوم نیستند، بلکه گزارش درآمیختگی شعر و رمان با جان نویسنده‌اند.

▪️در پایان عمر هم می‌خواست بازگشتی به فلسفه داشته باشد و درباره جهان کنونی که جهان ریاضی و هندسی است، کتابی بنویسد. کاش بود و این کتاب و بسی آثار خوب دیگر می‌نوشت.
دریغا که دیگر نیست. من و #شایگان بسیار به هم نزدیک بودیم، ولی او وسعت‌نظر و بینش و ذوقی داشت که من از آن بی‌بهره‌ام و نظیرش را کمتر می‌توان سراغ گرفت. مهم‌تر اینکه او می‌توانست زیر آسمان‌های جهان به سر برد و به همه فرهنگ‌ها احترام بگذارد و ایران را نیز عاشقانه دوست بدارد.
🌿روانش شاد باد.

🖊رضا داوری اردکانی
📚رئیس فرهنگستان علوم ایران
🔹منبع: کانال رسمی تلگرام دکتر #رضا_داوری_اردکانی

(https://attach.fahares.com/9SO4UeFSdsBAapfUWJvgtQ==)
🔹https://t.me/rezadavariardakani
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚▪️
@artperception

‍ 🌿چرا تظاهر می‌کنیم که می‌دانیم؟
📚علوم شناختی (cognitive sciences)
💬گفت‌وگو با استیون اسلومان، دانشمند علوم شناختی درباره توهمِ معرفت:

🔸شان ایلینگ: عقاید مردم چگونه شکل می‌گیرد؟
🔹استیون اسلومان: من واقعاً بر این باور هستم که نگرش‌های ما بیشتر به‌واسطۀ گروه‌های اجتماعی دربرگیرندۀ ما شکل می‌گیرد تا به‌واسطۀ واقعیت‌های عینی. ما استدلال‌کنندگان بزرگی نیستیم. اغلب مردم اصلاً دوست ندارند فکر کنند، یا دوست دارند تا آنجا که ممکن است کمتر فکر کنند. حتی به نظر می‌رسد بقیۀ مردم نیز بسیاری از منابع خود را صرف توجیه باورهایی می‌کنند که خواستار پایبندی به آن‌ها هستند، نه شکل دادن به باورهایی موثق مبتنی بر واقعیت صرف. تصور کنید شما بخواهید واقعیتی را اظهار کنید که با عقاید اکثریت افراد در گروه اجتماعی شما در تناقض باشد، شما قطعا هزینۀ این امر را خواهید پرداخت.

🔸ایلینگ: این راه دیگری برای گفتن این حقیقت است که ما در یک اجتماع معرفتی زندگی می‌کنیم.
🔹اسلومان: درست است. به باور من، هر فکری که ما داریم به افکاری بستگی دارد که دیگران دارند. هنگامی که من دیدگاهی دربارۀ مهاجرت بیان می‌کنم،من واقعاً چه چیزی دربارۀ مهاجرت می‌دانم؟ من در جهانی بسیار محدود زندگی می‌کنم، و بنابراین مجبورم به باورها و دانش دیگران تکیه کنم. من آن چیزی را می‌دانم که مطالعه کرده‌ام؛ من آن چیزی را می‌دانم که از متخصصان شنیده‌ام. من هیچ تجربۀ مستقیمی از مسئلۀ مهاجرت ندارم؛ من حتی از مرز هم بازدید نکرده‌ام!

🔸ایلینگ: بیشترِ ما به آن اندازه که فکر می‌کنیم دارای فهم و آگاهی نیستیم، و با این وجود همگی ما دربارۀ گستره‌ای از موضوعات کاملاً اطمینان‌خاطر داریم. بنابراین، آیا بحث ما دربارۀ پی بردن به حقیقت مسئله است یا دربارۀ حفظ حس حقانیت خودمان؟
🔹اسلومان: من تردید دارم که بین تمایل برای پی بردن به حقیقت مسئله و تمایل به حفظ حس حقانیت خودمان، تفاوتی آشکار وجود داشته باشد. با این وجود، مردم از این لحاظ با یکدیگر تفاوت دارند. هر فردی گرایش شدید دارد که خود را حق به‌جانب بداند، یعنی می‌خواهد افراد پیرامون او فکر کنند حق با او است، و این امر به‌راحتی با تکرار گفته‌های افراد پیرامون شما قابل دستیابی است.

اما برخی افراد می‌کوشند تا راه خود را از عوام جدا کنند: آن‌ها می‌کوشند ادعاها را به‌طور مستقل راستی‌آزمایی کنند، به‌طور منصفانه به طرح ادعاهای دیگران گوش بسپارند، و اطلاعات را تا همان جایی که واقعاً منتهی می‌شوند، دنبال کنند. در واقع، بسیاری از افراد برای انجام این کار آموزش دیده‌اند: دانشمندان، قضات، کارآگاهان، پزشکان و غیره. این بدان معنا نیست که آن‌ها همیشه این کار را انجام می‌دهند، بلکه صرفاً بدین معنا است که از آن‌ها انتظار می‌رود دست به انجام این کار بزنند.
من دوست دارم در جوامعی زندگی کنم که به فهم درست امور و اجرای درست آن‌ها بها می‌دهند، حتی هنگامی که این امور با هنجارهای اجتماعی آشکارا ناسازگار هستند. این به‌معنای زندگی با تنش دائمی است، اما ارزشش را دارد.

🔸ایلینگ: آیا اینکه ما برای بیشتر دانش خود به دیگران تکیه می‌کنیم، ضرورتاً چیز بدی است؟ مسئله این است که آنچه ما می‌توانیم برای خودمان بدانیم و بیاموزیم، محدود است، بنابراین به نظر می‌رسد ما انتخاب چندانی نداریم جز اینکه به‌همین شیوه عمل کنیم.
🔹اسلومان: من فکر می‌کنم این امری ضروری است. ما انتخاب دیگری نداریم. هیچ راهی وجود ندارد که یک نفر بر همه چیز تسلط پیدا کند، بنابراین ما باید به دیگران تکیه کنیم؛ با این حال، ما مجبور نیستیم در یک توهم زندگی کنیم. اگر نمی‌دانیم، مجبور نیستیم فکر کنیم که می‌دانیم. مسئله این است که بسیاری از مواقع باورهای ما ایده‌ها یا سیاستگذاری‌هایی را تأیید می‌کنند که کاملاً ناموجه هستند.

🔸ایلینگ: ترکیب نادانی و اعتماد به‌نفس، خوراکی مرگبار است. هنگامی که میزان اعتماد به‌نفس کسی متناسب با میزان نادانی او است، واقعاً هیچ راهی برای تعامل با او وجود ندارد. آیا شما اندیشه‌هایی در رابطه با راه‌حل‌های عملی این مسئله دارید؟
🔹اسلومان: افرادی که بیشتر ژرف‌اندیش هستند، در برابر توهم کمتر آسیب‌پذیر هستند. راهکار آن است که نه تنها به یک نتیجه برسیم، بلکه آن نتیجه را راستی‌آزمایی کنیم. جوامع بسیاری وجود دارد که راستی‌آزمایی را تشویق می‌کنند (برای مثال، جوامع علمی، جرم‌شناختی، پزشکی و قضایی). البته مسئله آن است که گرایش شدیدی برای ایجاد احساس رضایت در مردم وجود دارد، آن هم از طریق اینکه به مردم چیزهایی را بگوییم که می‌خواهند بشنوند، و همه اظهار موافقت کنند.

🖊ترجمۀ علی برزگر
📝وب‌سایت ترجمان
🌿📚
@artperception

🌿📚راهنمای فلسفی زیستن

🔺به زعم برخی فيلسوفان، ترس از مرگ مانع زندگی است، در حالی که بیشتر مواقع ما به فناپذیری انسان نمی‌اندیشیم. ولی در نگاهی عمیق‌تر، بازگشت‌ناپذیری چیزها، نوعی مرگ است که در قلب زندگی جاری است و همواره این خطر هست که ما را به یاد گذشته‌ها بیندازد و به خانه دلتنگی، احساس گناه، حسرت و پشیمانی بکشاند و این‌ها خوشی و سعادت را زایل می‌کنند.
شاید باید سعی کنیم به این چیزها نیندیشیم و به جای یادآوری روزهای بد، خود را به خاطرات شاد محدود کنیم. ولی این خاطرات شاد ممکن است با گذشت زمان به «بهشت‌های گمشده» تبدیل شوند و ما را به تدریج به سوی #گذشته بکشانند و نگذارند از اکنون لذت ببریم.

🔹فیلسوفان یونان، گذشته و آینده را بزرگترین شیاطینی می‌دانستند که بر زندگی انسان سنگینی می‌کنند و منبع همه تشویش‌هایی هستند که بر زمان حال سایه می‌اندازند. لحظۀ حال تنها بُعدی از هستی است که ارزش سُکنی گزیدن دارد، چون تنها چیزی است که در دسترس ماست. آنها به ما یادآوری می‌کردند که گذشته دیگر نیست و #آینده هنوز نیامده است.

🌿ولی ما همۀ زندگی خود را جایی میان خاطره‌ها و آرزوها، دلتنگی و انتظار می‌گذرانیم. تصور می‌کنیم با کفش‌های جدید، رایانه سریع‌تر، خانۀ بزرگ‌تر، تعطیلات عجیب و غریب‌تر و دوستان متفاوت، بسیار خوشحال‌تر و سعادتمندتریم ... ولی با حسرتِ گذشته یا امیدِ آینده، در نهایت تنها زندگی‌ای را که ارزشِ زیستن دارد، از دست می‌دهیم: زندگی‌ای که از همین جا و هم اکنون آغاز می‌شود و شایسته دوست داشتن است.

📚از کتاب تاریخ مختصر اندیشه، راهنمای فلسفی زیستن.
🖊نوشته: لوک فری
📝ترجمه: افشین خاکباز
🔖مطلب ارسالی از طرف خانم نگار دهقان

(https://attach.fahares.com/U4SXV/ae41hsWB8GD1VTAA==)
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚
@artperception

‍ 🌿📚فلسفه نَباف!

🔺«فلسفه نباف». آیا این جمله کوتاه برای شما آشنا نیست؟ چرا وقتی ما ایرانیان می‌خواهیم به حرف­ های بی‌پایه و بیهوده اشاره کنیم، از عبارت «فلسفه ­بافی» استفاده می‌کنیم؟ راستی در زبان فارسی چه معادلی برای واژه انگلیسی «فلسفه» یا «فیلسوف» وجود دارد؟
نگویید «حکمت»؛ چون حکمت، برابرْنهادی است برای واژه Wisdom به معنی خردمندی و در کاربرد عمومی و تداول تاریخی نیز در زبان فارسی «حکیم» به کسی گفته می‌شده است که جامع انواع علوم روز از طبابت گرفته تا ریاضی و نجوم و ادبیات و احتمالاً علوم دینی و غیره بوده است؛ مانند بزرگمهر حکیم، حکیم ابوالقاسم فردوسی، حکیم ابوعلی سینا، حکیم عمر خیام و بسیاری دیگران. در لغت‌نامه دهخدا نیز در مقابل واژه «حکیم»، کلمه «فیلسوف» نیامده است بلکه آمده است: دانا، فرزانه، خردمند، دانشمند و ... .

🔹راستی جامعه‌ای که برای کلمه فیلسوف معادلی در زبانش ندارد، می تواند تمدن‌آفرین بوده باشد؟ مگر می‌تواند تمدنی در جامعه‌ای شکل بگیرد بدون آنکه آن #جامعه، کتاب و فیلسوف و دانشمند داشته باشد؟ وقتی در زبانی معادلی برای کلمه «فیلسوف» تولید نشده باشد، آیا به این معنی نیست که در جامعه‌ای که با آن زبان گفت‌وگو می‌کند نیازی به چنین کلمه‌ای نبوده است و بنابراین آیا نمی‌توان نتیجه گرفت که اصولاً در آن جامعه چنین حرفه و تخصصی، یا وجود نداشته است یا بی‌اهمیت بوده است؟

🔸به دیگر سخن نداشتن #فلسفه به این معنی است که چنین جامعه‌ای اصولاً سؤالات فربه­‌ا‌ی از خویش نداشته است و بنابراین توانِ به پرسش‌گرفتن و چون و چرا کردن درباره جوانب مختلف زندگی و حیات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی خویش را نداشته است؛ و البته بدون این که ملتی، دست­ کم چند قرن، خودش را لگدکوبِ پرسش‌های استخوان‌­سوز درباره باورها و ساختارها و سازوکارهای خود کند، رسیدن به مرزهای پیشرفت و توسعه محال است.


🖊 محسن رنانی
🔖به بهانه معرفی کتاب «زبان، قدرت و منزلت در ایران»
(https://attach.fahares.com/LQYjDVGU1a1fuXWcl3Rv5w==)
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚
@artperception

‍ 🌿🎨نگاهی مختصر بر سبک اکسپرسیونیسم‌انتزاعی (Abstract Expressionism)

🔺اکسپرسیونیسم‌انتزاعی عنوان جنبشی در نقاشی آمریکایی در دهه‌های 1940 و 1950 میلادی است. آثار این سبک غالبا مبتنی بر ضرب‌قلم (رد قلم‌مو) و بیان فی‌البداهه ایجاد می‌شوند. یکی از زمینه‌های شکل‌گیری این سبک، جنبش سورئالیسم است؛ که از این ایده قوت می‌گیرد که هنر باید از ضمیر ناخودآگاه حاصل شود. این مسئله به عنوان نوعی اتوماتیسم شناخته می‌شود، که در آن خلق هنری یک فرایندِ ناخودآگاه و نابهنگام است.

🔹اکسپرسیونیست‌های انتزاعی اصلی، اکثرا در شهر نیویورک مستقر هستند و به همین خاطر به عنوان سبک نیویورک نیز شناخته می‌شود. این اصطلاح توانست پس از مدت‌ها گروه‌های مختلف و مستقل هنری را در دهه 1940 نیویورک به نوعی با هم ادغام کند.
این جریان هدف خود برای خلق آثار هنری را انتزاع‌گرایی و تحریف واقعیت معرفی می‌کند و انواعی از بیانگری حسی و عاطفی را در آثار به نمایش می‌گذارد.

گرچه این اصطلاح در نیویورک به وجود آمد، اما آثار #اکسپرسیونیسم_انتزاعی در سراسر جهان دیده می‌شود.
در ادامه با برخی از این آثار و هنرمندان آشنا می‌شویم.

مترجم: محمود وطن‌خواه
📝منبع: Google Arts & Culture
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
🔻تصویر جکسون پولاک
🔸Jackson Pollock by Martha Holmes
(https://attach.fahares.com/ZkQMl9avLqCjdIQYjvaeKA==)
🌿📚🎨
@artperception

1. شماره 16، جکسون پولاک

🌿جکسون پولاک یک شخصیت محوری در جنبش اکسپرسیونیسم‌انتزاعی بود. معروف‌ترین نقاشی‌های او مربوط به دوران رنگ‌چکانی است که او را به شهرت رساند. پولاک بین سال‌های 1947 و 1950، روی زمین نقاشی می‌کرد، که به هنرمند اجازه می‌داد "دور نقاشی بچرخد، از چهار طرف کار کند و به معنای واقعی نقاشی کند!"
فرآیند چکاندن، پاشیدن و ریختن رنگ به پولاک اجازه ترکیب بین اتفاق و کنترل را می‌داد. شور و غوغای‌ حسی هنگام تماشای کارهای او بسیار قابل‌لمس است.

🔹نقاشی شماره 16، متعلق به مام ریو در برزیل است و یکی از 32 عدد تابلویی است که در نمایشگاه انفرادی وی در 1950 میلادی در گالری بتی پارسون نیویورک برگزار شد. در آن نمایشگاه فقط یک نقاشی فروخته شد، اما این نمایشگاه بعدها موفقیتی بزرگ را برای پولاک به ارمغان آورد و به او و سایر هنرمندان جنبش نیویورک برای آینده کمک کرد.
پولاک به شدت تحت تاثیر همسر هنرمندش لی کراسنر قرار داشت؛ گفته می‌شود که دانش گسترده وی در هنر مدرن و تکنیک‌ها موجب شد تا پولاک به آنچه که هنر معاصر در آن زمان نیاز و توجه داشت، برسد.

🔻تصویر نقاشی شمار 16، اثر #جکسون_پولاک / ریودوژانیرو، برزیل
🔸No.16 by Jackson Pollock (From the collection of MAM Rio)
‍ (https://attach.fahares.com/8Su3F/QuQbAcLbS2rJEfog==)
🌿📚🎨
@artperception

2. بدون عنوان، مارک روتکو

🌿مارک روتکو یکی دیگر از اشخاص محوری سبک نیویورک و اکسپرسیونیسم‌انتزاعی بود، هرچند او از پذیرش عضویت جنبش هنری خودداری کرد. او یک نوع زیبایی‌شناسی انتزاعی برای بیان مسائل احساسی بنیادی انسان مانند تراژدی، الهام و سرنوشت درپی‌گرفت. سبک روتکو، که البته قبلا چندین سبک را پشت سر گذاشته بود، ابتدا به صورت یک مجموعه آغاز و باعث شهرت او شد. در این مجموعه آثار هنرمند از فرم‌های فیگوراتیو رها گشته و صرفا بر گستره وسیعی از رنگ تمرکز می‌کند.

🔹اثر بدون عنوان نیز یک نقاشی در مقیاس بزرگ و یکی از اولین آثار هنرمند است. موقعیت افقی آن غیرعادی است، زیرا روتکو معمولا فرمت عمودی را ترجیح می‌دهد. اندازه بزرگ آثار روتکو، آنها را در موقعیتی فراتر از محدوده دیداری ناظر قرار می‌دهد و اجازه می‌دهد که نقاشی به اصطلاح گشوده شود و بیننده را ببلعد!

🔻تصویر اثر بدون عنوان، #مارک_روتکو
گوگنهایم بیلبائو، اسپانیا
🔸Untitled by Mark Rothko (From the collection of Guggenheim Bilbao)
(https://attach.fahares.com/ZkQMl9avLqBwsd1jZoYSig==)
🌿📚🎨
@artperception

3. ویلا بورخس، ویلهم دکونینگ

🌿ویلهم دکونینگ هنرمندی هلندی بود که در سال 1926 به ایالات متحده نقل مکان کرد و در سال 1962 شهروند آمریکایی شد. او را اغلب به عنوان مبدع نقاشی کنشی (Action Painting) می‌شناسند که یک بیان هنری انتزاعی و مبتنی بر حس آنی و درونی از نقاش است. البته دکونینگ اغلب با طراحی‌های رئالیستی، فرم‌های بدوی فیگوراتیو و طراحی مناظر، کار خود را شروع می‌کرد.
در پایان دهه 1950 بود که وی از طراحی منظره به سمت خلق مجموعه‌ای از ترکیبات انتزاعی حرکت کرد. این نقاشی با نام Villa Borghese براساس برداشت هنرمند از شهر رم در ایتالیا بود که طی 5 ماه زندگی‌اش در آنجا در سال 1959 به وقوع پیوست.

🔹همانطور که عنوان نیز اشاره می‌کند، دکونینگ از طریق رنگ‌های روشن به جغرافیای آفتابی و مدیترانه‌ای رم اشاره دارد.
تفسیر دکونینگ از اکسپرسیونیسم‌انتزاعی او را به سمت استفاده از لایه‌هایی از رنگ‌های پر جنب و جوش بر روی یکدیگر سوق می‌دهد و بیننده را به تماشای یک ترجمه نابِ ذهنی از منظره دعوت می‌کند.

🔻تصویر «ویلا بورخس» اثر #ویلهم_دکونینگ
گوگنهایم بیلبائو، اسپانیا
🔸Villa Borghese by Willem De Kooning (From the collection of Guggenheim Bilbao)
(https://attach.fahares.com/mDJWDuPhAQ92OrmRfkQymw==)
🌿📚🎨
@artperception

‍ 4. زرد زینک، فرانتس کلاین

🌿فرانتس کلاین، یکی از مهم‌ترین هنرمندان مطرح در جنبش اکسپرسیونیسم‌انتزاعی در نیویورک است. تفسیر سبک او در ارتباط با معاصران خود، به دلیل ظرافت‌های پنهان در آثارش، برای منتقدان دشوار است. در حالی که او نیز یکی از ترویج دهندگان نقاشی کنشی بود، اما اغلب در هنگام ساخت آثار هنری به طراحی‌های اولیه خود توجه ویژه‌ای داشت. البته در نگاه اول به نظر می‌رسد که آنها در یک لحظه الهام گرفته شده باشند، اما در واقع نقاشی‌های او ابتدا به روشنی در ذهنش شکل گرفته بودند، قبل از اینکه حتی قلم‌مویش بوم را لمس کند.

🔹در این نقاشی به نام «زرد زینک»، ضرب قلم‌های دندانه‌دار رنگ مشکی و رد قلم‌موهای زرد به نظر اتفاقی می‌رسند. هرچند در حقیقت، این نقاشی کلاین نتیجه برنامه‌ریزی دقیق و مبتنی بر طراحی است و یک همتای کوچک رنگ روغنی نیز دارد که بعنوان اتود اولیه اثر ایجاد شده است.

🔻زرد زینک، اثر #فرانتس_کلاین
کریسلر موزه هنر، نورفولک، ایالات متحده آمریکا
🔸Zinc Yellow by Franz Kline (From the collection of Chrysler Museum of Art)
(https://attach.fahares.com/8Su3F/QuQbAvlWNYpDs4xw==)
🌿📚🎨
@artperception

‍ 5. «پاساژ»، فیلیپ گاستون

🌿فیلیپ گاستون، نقاش و چاپگر نسل اول اکسپرسیونیست‌های انتزاعی مانند فرانتس کلاین بود، گرچه نام سبک نیویورک را ترجیح می‌داد! در طول دهه 1950 نقاشی‌های گاستون، همانطور که در اثر زیر دیده می‌شود، شامل سطوح و لکه‌های رنگی شناور در قاب هستند. هنرمند از پالت نسبتا محدودی استفاده کرده و از رنگ‌های سیاه، سفید، خاکستری، آبی و قرمز بهره برده است.

🔹گاستون بعدا در دوران حرفه‌ای خود در دهه 1960، به انتقال از اکسپرسیونیسم‌انتزاعی به نئواکسپرسیونیسم نقش عمده‌ای ایفا کرد. نئواکسپرسیونیسم بیانگر بازگشت به نمایش اشیای قابل تشخیص و رها کردنِ به اصطلاح «انتزاع خالص» بود. گاستون یک سبک بازنمایانه‌تر و پرتحرک را ایجاد کرد که به نوعی زندگی شخصی او را در نمادها و سوژه‌های آثارش به نمایش می‌گذاشت.

🔻تصویر نقاشی پاساژ، اثر #فیلیپ_گاستون
موزه هنرهای زیبا، هوستون، تگزاس، ایالات متحده
🔸Passage by Philip Guston (From the collection of The Museum of Fine Arts, Houston)
(https://attach.fahares.com/mDJWDuPhAQ9o58nnEdwnXQ==)
🌿📚🎨
@artperception

🌿”هُنر، وسیله‌ای برای تزیینِ خانۀ بورژوا نیست، سلاحی‌ است برای نبرد.”

🌿کانال «فهم هنر»
🔸گزیدۀ مطالب تخصصی و آکادمیک هنر و علوم انسانی

https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚
@artperception

🌿استفاده از رنگ «قرمز» در فیلم‌ها🔴
Use of color RED in movies.🔻
🌿🎬🎥📽
@artperception