John Stezaker
Enter... (Exit)... The 3rd Person... VI
1977 / Collage
6.65 x 8.58 inches
🌿
@artperception

John Stezaker
Untitled (Photoroman)
c. 1977
Collage
8.35 x 7.76 inches
🌿
@artperception

John Stezaker
The Word (Photoroman)
c. 1977
Collage / 5 x 4.65 inches
🌿
@artperception

John Stezaker
'L'
c. 1977
Collage / 7.17 x 6.77 inches
🌿
@artperception

🎬🌿مستندِ کوتاه «خانه سیاه است»
کارگردان: فروغ فرخزاد
تهیه کننده: ابراهیم گلستان
محصول 1341
⏰مدت: 22 دقیقه
🎭سیاه و سفید، زبان فارسی، زیرنویس انگلیسی

@artperception

🌿فیلم در پی دیدار فروغ فرخزاد از آسایشگاه جذامیان بابا باغیِ تبریز ساخته شد. حضور جذامی‌ها به عنوان طرد شدگان جامعه، به تصویر کشیدن روزمرگی و انسانِ گرفتار، از شاخصه های این فیلم است
🌿🎬
@artperception

🌿هنر اسلامی (Islamic Art)
✔️سنت‌گرایی (Traditionalism)

🌿سنت گرایان یا اصحابِ حکمتِ خالده، طرفدارانِ گرایشی هستند که در قرنِ بیستم ظاهر شد و مهمترین وظیفهٔ خود را احیاء و دفاع از سنت و تمدن‌های سنتی از طریقِ شرح و تبیین مفهوم «سنت» در این تمدن‌ها می‌دانند.
رنه گنون، آناندا کوماراسوامی و فریتیوف شوان از مؤسسان این گرایش و تیتوس بورکهارت، سید حسین نصر و مارتین لینگز از جمله مهمترین سنت گرایانی هستند که آثاری در باب هنر اسلامی پدید آورده‌اند.
از منظر سنت‌گرایان هنرِ اسلامیِ موجود در تمدنِ اسلامی، یکی از انواعِ هنرهای سنتی است و قواعد و اصولِ حاکم بر هنرهای سنتی، بر هنر اسلامی نیز قابل اطلاق است. امرِ اساسی در آموزه های سنت‌گرایان، تلقیِ خاصِ ایشان از مفهومِ سنت است.

🌿در نزد ایشان «سنت» به معنای آنچه در گذشته بوده یا شیوه های معهود و مرسوم نیست، بلکه حقایق یا اصولی است دارای منشأ الوهی که از طریقِ شخصیت‌های مختلفی معروف به رسولان، پیامبران، اوتاره ها، لوگوس یا دیگر عواملِ انتقال، برای ابناء بشر آشکار شده و نقاب از چهرهٔ آنها برگرفته شده است و این با پیامد و اطلاق و به کارگیری این اصول در حوزه های مختلف اعم از ساختارِ اجتماعی و حقوقی، هنر، رمزگرایی و علوم همراه است.

درواقع از دیدِ سنت‌گراها، سنت دارای منشأ الوهی و آسمانی است و از سنخِ امور صرفاً بشری و زمینی نیست. پس، سنت فرآوردهٔ دانش و تلاشِ محضِ بشری نیست و به همین دلیل حاملان یا ناقلانِ خاصی دارد.
سنت از این جهت با مفهوم «دین» و «وحی» قرابت دارد، اما باید توجه داشت که هر چند دین و وحی آسمانی در کانونِ سنت قرار می‌گیرند، اما «سنت، مفهومی عام‌تر است که دین را هم شامل می‌شود.»


📚مقاله: نسبتِ هنر اسلامی و اندیشه اسلامی از منظرِ سنت‌گرایان
🖊دکتر امیر مازیار
🌿
@artperception

🌿مسجد مدرسه «عطارین»
فاس / مراکش
702 هجری
"Al Attarine" Madrasa
Fes، Morocco
🌿
@artperception

🌿هر‌کس که از هنر تاثیر پذیرفته باشد، می‌داند که ارزشِ هنر به مثابهٔ سرچشمهٔ لذت و تسلیِ خاطر، در زندگی بی‌حد و اندازه است.
🖊زیگموند فروید

🌿کانال «فهم هنر»؛ سِیری در جهان هنرها
🎭🎬🎨🎼📚
@artperception

🌿📚نسبتِ حقیقت و هنر در منظرِ گادامر

✔️گادامر در ادامهٔ سنتِ فلسفی هگل، می‌خواهد از نسبتِ هنر با حقیقت دفاع کند و نشان دهد که رویکردِ زیبایی شناختی به هنر، اساسا باطل است. گادامر نقد می کند که دیدگاهِ زیبایی شناختی به هنر، با شأنی که ما برای هنر در طولِ تاریخ قائل بوده‌ایم، تناسبی ندارد و در واقع هنر را تنها در مقولهٔ لذت‌جویی قرار می دهد و آنرا جزئی و کم اهمیت می‌سازد. گادامر در واقع، این سخن هایدگر را تکرار می کند که زیبایی شناسی، نظریه ای ا‌ست که در آن، هنر یا هنرِ بزرگ می‌میرد؛ چرا که نقشِ اساسیِ فرهنگ‌سازی و حقیقت‌یابیِ هنر را نادیده می گیرد و تنها به هنرِ تفننی مجال می دهد.

🌿گادامر برای اینکه بتواند سخن جدید خود را طرح کند، مثالی تازه در میان می آورد: مثالِ «بازی».
مثالِ بازی نشان می‌دهد که تقسیماتِ دوگانهٔ سوبژه و ابژه، برای فهمِ جهان کافی نیست و می‌توان از چارچوب و دریچه های دیگر هم به نحوهٔ وجودِ اشیا در جهان و ارتباط ما با آنها نگریست. گادامر خود این بخش را «وجودشناسی اثر ھنری» نام می دهد.
🔹در بازی، ما با چه روبه روایم؟ ظاهرا ما فاعلانِ بازی، بازی را آغاز می کنیم و بازی برای ما، جایی در خارج از قلمرو زندگی و در خارج از جدیتِ زندگی قرار می‌گیرد. اما هنگامی که در بازی قرار می گیریم، ظاهراً امر دیگری اتفاق می‌افتد؛ اگر ما خود را تابعِ بازی نسازیم، نه تنها بازی را خراب می کنیم، بلکه عملاً بازی برای ما اتفاق نمی‌افتد . همهٔ لذتِ بازی، در بازی خوردن است! در آن است که گویی خودِ ما که قواعدِ بازی را طرح ریخته‌ایم، چنان در قواعدِ آن گم شویم که بازی بتواند از سوی خویش به ما چیزی دهد.

در واقع سوژه تا از سوژگی‌اش رها نشود و تن به بازی ندهد و بازی نخورد، بازی برای او برپا نشده است. حتی تماشاگران بازی هم، تا آنجا که بخواهند صرفا ناظر بر بازی باشند، در بازی حضور ندارند و لذتی از آن نمی‌برند. آنها وقتی تماشاچیان راستین بازی اند که به بازی دل سپارند و اجازه دهند که بازی، گریبان آنها را بگیرد و به سمتِ خود کشد.
تحلیلِ جالبِ گادامر از بازی، که جنبه های زبان شناسانه و انسان شناسانه هم پیدا می کند، نشان می‌دهد که بازیگر در بازی، درگیرِ نحوهٔ جدیدی از «وجود» است. گادامر همین ساختارِ بازی و بازیگر را بر اثرِ هنری و تماشاگر آن اطلاق می کند.

🌿وقتی در مقابل اثرِ هنری قرار می‌گیریم، گویی می‌خواهیم در بازی مشارکت کنیم و تجربهٔ اثر از آنجا شکل می گیرد که این بازی برپا شود. در واقع، در تجربهٔ هنری نیز مرزهای سوژه و ابژه بودن در هم می‌ریزد. اثرِ هنری کلیتی است شاملِ فردِ مخاطب و شیء پیشِ رویَش. در اینجا انقلابی صورت می گیرد، یعنی تبدیلِ بنیادی ساختارها. مخاطب و اثر به سازه‌های جدیدی تبدیل می شوند که نائل آمدن به عمقِ تجربهٔ اثرِ هنری است. در این تبدلِ ساختار آنچه اثر می‌خواهد بگوید، در درکِ مخاطب از آن تحقق می‌یابد. در اینجا، اثر هنری شأنِ بازنمایی بودن خود را بدینگونه به انجام می‌رساند که تحققِ دیگربارهٔ موضوعِ خود می شود. بدینسان اثر به راستی برپاکننده است و ذاتِ حقیقت را بر ما آشکار می کند.

🔹اگر در اثرِ هنری روایتِ عشقی در کار است، اثر هنری تنها بازروایتی از عشقی در زمانِ گذشته نمی‌تواند باشد، بلکه خود، تجسمِ دیگربارهٔ آن است. گویی آن عالَمِ عاشقانه، یک بارِ دیگر بی‌آنکه به راستی تکراری در کار باشد، برای مشارکانِ در این اثر برپا شده است و حال، این ناظران، در قلبِ این عالمِ عاشقانه حضور دارند و ذاتِ آن تجربهٔ عاشقانه را درک می‌کنند.

✔️بدین گونه است که از رویکرد سوبژکتیو و زیبایی شناسانه از هنر فاصله می گیریم. آنچه در رویکرد سوبژکتیو بیش از همه خطا بود، توصیفش از تجربهٔ ادراکِ اثر هنری بود و آنچه رویکردِ گادامری می‌خواهد باشد، نه شیوه‌ای یا توصیه ای جدید برای چگونگی مواجهه با اثر هنری، بلکه توصیفِ دقیقِ آن چیزی است که در ادراکِ اثر هنری رخ می دهد. بنابراین در می یابیم که در تجربهٔ اثر، جهان و حقیقتی برپا می‌شود که مجرای تحققِ آن، اثر و مخاطبان هستند.

🌿گادامر هر چند تکرار می کند که هنر، بازنمایی است؛ اما حقیقت را نه در انطباقِ با خارج، بلکه در برگشودگی یا آشکار شدن می‌داند. حقیقت یعنی برگشوده شدنِ یک عالَم که همراه و همطراز آن، عالم‌های بسیاری هم در کارند. از آنجا که در تجربهٔ اصیلِ هنری، عالمی تحقق می‌یابد، پس به راستی حقیقتی آشکار می‌گردد؛ حقیقتی که به هیچ وجه کمتر از حقیقتِ عیان شده در دیگر حوزه های شناختِ بشری نیست.

📚مقاله: بازی سوژه کانت با اثر هنری؛ تاملی در نسبت هنر و حقیقت در منظر گادامر
🖊دکتر امیر مازیار
🌿
@artperception

🎬🌿معرفی فیلم: «دانکرک» (Dunkirk)
کریستوفر نولان / 2017

🌿فیلم «دانکرک» جدیدترین ساخته کریستوفر نولان و همچنین کوتاه ترین فیلم او در دورانِ فیلمسازی اش می باشد و تمایز ویژه ای با دیگر آثار ساخته شده او دارد.
نبردِ دانکرک از نقطه ای آغاز شد که ارتشِ آلمانِ نازی، پس از پشت سر گذاشتن خاکِ بلژیک و هلند، چهارصد هزار سرباز ارتش های فرانسه و بریتانیا را در ساحلِ دانکرک غافلگیر و محاصره کردند. این منطقه ساحلی فاصله اندکی با خاکِ بریتانیا داشت و سربازان امید داشتند تا بتوانند توسط کشتی هایی که از خاک بریتانیا ارسال می شود، از مهلکه خارج شوند و به دست نیروهای آلمانی نیافتند.

داستانِ فیلم از سه زاویه مختلفِ زمین، دریا و آسمان روایت می شود و نولان در این اثر قصد داشته نبردِ دانکرک را از دیدگاه و منظرهای مختلف روایت نماید. نخستین دیدگاه مربوط به ساحلِ دانکرک و سربازان گرفتار شده، دومی مربوط به پرواز جنگنده های بریتانیا به سمت ساحل و سومی نیز سفرِ قایق های بریتانیایی برای تخلیه سربازان می باشد.

🔹«دانکرک» از بدو آغاز فیلم، بدون مقدمه ای طولانی و خسته کننده تماشاگر را به عمقِ ماجرا می برد و شخصیت های داستانش را به سرعت معرفی می کند تا فرصت کافی برای پرداختن به نبردِ دانکرک را داشته باشد. فیلم به خوبی از اضافه گویی و رقم زدن داستانک های کلیشه ای و بی ارزش، که اغلب در آثارِ جنگ محورِ سالهای اخیر مشاهده می شود سر باز می زند. نولان با هوشمندی کامل از گرفتار شدن در چنین دامی در اثر جنگی اش خودداری کرده تا شخصیت های فیلم بیشتر شبیه سربازانِ جنگی به نظر برسند که ترس و اضطرار، فصلِ مشترک همه آنان بوده است.

🌿اما ویژگی اصلی فیلم «دانکرک» که آن را در رده بهترین های آثار جنگی تاریخ سینما قرار می دهد، آن است که نولان با وسواسِ فراوان سعی کرده تا محیط جنگ را دقیقاً با همان وضعیتی که در تاریخ رخ داده به تصویر بکشد و در این واقع‌گرایی کاملاً موفق بوده است.
داستان دانکرک درباره نبردِ خفقان آوری است که ترس و اضطراب در تمام آن بر سربازان و فرماندهان گرفتار شده در ساحل حاکم شده بود و راه فراری نیز برای آنها وجود نداشت. نولان در به تصویر کشیدنِ این حسِ ترس و خفقان، به بهترین نحو ممکن عناصر سینمایی را در کنار یکدیگر قرار داده است و تا جایی که امکان داشته سعی کرده تا از حیله های سینمایی برای به تصویر کشیدن این موقعیت استفاده نکند. به همین جهت اغلب صحنه های فیلم در دکورهای طبیعی فیلمبرداری شده اند و لحظاتِ نفس گیرِ اثر نیز بصورت واقعی فیلمبرداری شده اند.

🔹فیلمبرداری «دانکرک» نیز فصلِ درخشان این اثر محسوب می شود که با تصمیم نولان و فیلمبردار مطرحش، هویته ون هویتما، با دوربین 70 میلیمتری IMAX فیلمبرداری شده و کیفیتی حیرت انگیز و عریض از جزئیاتِ این نبردِ تاریخی را در اختیار مخاطب قرار می دهد. ارزش فیلمبرداری فیلم مخصوصاً در هنگام صحنه های یورشِ جنگنده ها به سوی ساحلِ دانکرک نمایان می شود و مخاطب می تواند جزئیات بی نظیری از تصویربرداری را مشاهده نماید که تابحال در هیچ فیلم تاریخی به تصویر کشیده نشده بود.

در کنار هم قرار گرفتنِ عناصر سینمایی با بالاترین کیفیتِ ممکن، این دستاورد را برای تماشاگر به همراه داشته که با تمام وجود بتواند آنچه را که سربازان در آن چند روز وحشتناک پشت سر گذاشته اند را درک کنند. خلاقیت نولان در پرداختِ داستانِ فیلم به سمت و سویی سوق یافته که با وجودِ حضورِ بازیگرانِ مطرح، هرگز در جایگاه قهرمان پروری قرار نمی گیرد و قهرمانی را در جریان فیلم معرفی نمی کند. در واقع مخاطب با تماشای فیلم با تک تک سربازان گرفتار شده در ساحل ابراز همدردی می کند و با تماشای وضعیت بغرنجشان تحت تاثیر قرار می گیرد.

🔹 جدیدترین اثر نولان، با موسیقیِ دلهره آور و نفس‌گیر از هانس زیمر همراه شده است، که بر القای فضای دهشتناک دانکرک و ترس ها و اضطراب ها و امیدهای سربازان همراه شده است. قطعاً هیچ فیلمی در تاریخ سینما به اندازه «دانکرک» در ارائه یک تصویر واقعی از جنگ موفق نبوده است.
🌿🎬
@artperception

🌿دانکرک (Dunkirk)
🎬کارگردان: کریستوفر نولان
محصول سال 2017
🎼آهنگ‌ساز: هانس زیمر
🎭بازیگران: تام هاردی، کیلین مورفی، مارک رایلنس، کنت برانا، هری استایلز و ...
🌿🎬
@artperception

🌿
🎼قطعه ی «خانه» (home)
ساخته ی : هانس زیمر
موسیقی متن فیلم دانکرک
@artperception

🌿
🎼موسیقی تیتراژ پایانی فیلم دانکرک
ساخته‌ی: هانس زیمر و بنجامین والفیش


@artperception

🌿سه مرحلهٔ مرمتِ ظرفِ یونانی نگهداری روغن؛ مربوط به قرن پنجم قبل از میلاد مسیح
🏛آماده سازی برای نمایشگاه «زندگی روزمره در یونانِ باستان»

موزه هنرهای زیبای بوستون / آمریکا
🌿🏛
@artperception

🌿مراسم بزرگداشت مولانا هرسال از ۱۹ تا ۲۶ آذر در شهر قونیه کشور ترکیه برگزار می گردد
سالگرد مرگ مولوی همراه با نمایش رقص سماع توسط صوفیان مولویه انجام می‌شود و مشهور به «شب عروسی» است.
🌿
@artperception

🌿به بهانه مراسم بزرگداشت و سالگرد درگذشتِ مولوی

خیلی از همفکرانِ ایرانی و تُرکِ «مولوی» از او با لقب «مولانا» یاد می کنند، که یعنی «سرور ما»، «آقای ما»، «خداوندگار ما». مولانا لقبِ بسیاری از عارفان دیگر نیز بوده است؛ همچون «سنایی غزنوی»، «عبدالرّحمان جامی»، «فخرالدّین عراقی»، «شیخ محمود شبستری»، «صائب تبریزی»، و حتّی «اقبال لاهوری»؛ همه «مولانا» بوده اند. البتّه اینها همه با ذکر اسم مولانا هستند، و مولانا جلال الدّین محمّد بلخی، بدون ذکر اسم.
البتّه ترکها عبارت «مُولانا» (Mowlana) را «مِولانا» (Mevlana) تلفظ می کنند. در مورد لقبِ «رومی» که در میانِ غربی‌ها و انگلیسی زبان‌ها رایج تر است باید گفت که زمانی نام شهر «استانبول»، «کُنستانتینوپول» بود و در «امپراتوری روم شرقی» واقع بود، و چنین بود که مولوی بلخی، که مقیم «کُنیا» (Konya) یا «قونیه» بود، ملقّب به «رومی» شد.

🔹در «مولانا رومی» معمولا با دو شخصیتِ متفاوت روبرو هستیم؛ یکی عارفِ آزاد‌فکری که شاعری خوش نظم است و بنیادِ هستی را برعشق می داند، و در چشم اندازی بیرون از حیطۀ همۀ مذهب‌ها عشق را «اُسطُرلابِ اسرارِ خدا» می داند، و معتقد است که: «ملّتِ عشق از همه دین‌ها جداست» (کلمۀ «ملّت» به معنای اصلی آن یعنی دین، مذهب، کیش، آیین، و شریعت)؛
و دیگری الهی‌دانِ متعصبّی که مشیتِ الهی را محورِ حکایاتش قرار می دهد و «موسی»ها و «فرعون»هایش، همه مطیعِ امرِ خدا و مجری مشیتِ اویند.

این دوگانگی، که بخشِ عمده آن به دلیل گستره شگرفِ حکایات و اشعار و نوشته های او آن هم در سبک بیانی های مختلف است (ریطوریقا)، بیش از آنکه به شخصیت «مولوی» آسیب برساند، او را شاعرِ عوام و خواص می سازد و مجالِ برداشت و خوانش‌های گوناگون و جهانی را، در بستری از فهمِ معنویت و جهان‌شناسی الهیاتی مهیا می‌سازد. بستری که دنیای امروز بیش از هر زمان، خود را محتاج حضورِ آن در افقِ دلالت‌های معنایی خویش، می‌یابد.

🌿📚
@artperception

🌿درویش‌های سماعی (همچنین معروف به طریقت مولویه) به مدت تقریباً ٧٥٠ سال است که مرگِ مولانا را در روز ١٧ دسامبر، با عنوان «شبِ عروسی»، شب پیوستنِ او با خدا گرامی می دارند.
🌿
@artperception

🎼🌿منظومه سمفونی مولانا
"Rumi Poem Symphony"
🎤خواننده: علیرضا قربانی
🎼آهنگساز: هوشنگ کامکار
رهبر ارکستر: ارنست فون مارشال
⏰مدت: 25 دقیقه
🌿🎼
@artperception