🎬🌿فیلم سینمایی «مکبث»
محصول مشترک انگلستان، فرانسه و آمریکا/ 2015
🎬کارگردان: جاستین کورزل
بازیگران: مایکل فاسبندر (مکبث)، ماریون کوتیار (لیدی مکبث)
🎭بر اساس نمایشنامه «مکبث» شکسپیر
🎬🌿
@artperception

🌿🎬معرفی فیلم
«مکبث» / 2015

🌿«مکبث» یکی از ادبی ترین و در عین حال جذاب ترین داستان های ویلیام شکسپیر است. فیلم سینمایی «مکبث» به کارگردانی «جاستین کورزل»، جدیدترین اقتباس از این داستان فاخر ادبی می باشد و اینبار «مایکل فاسباندر» ایفاگر نقش مکبث می باشد و «ماریون کوتیار» نیز ایفاگر شخصیت «بانو مکبث» شده است.
روایتِ جاستین کورزل از « مکبث » روایتی مدرن و تمام سینمایی از داستانِ کلاسیک ویلیام شکسپیر می باشد. کورزل برخلاف بسیاری از فیلمسازان، فضای داستان را مدرن نکرده و آن را در قرنِ یازدهم روایت کرده است؛ اما نحوه روایتِ این داستان است که «مکبث» کورزل را از نمونه های قبل متمایز می سازد و سر و شکلی تمام سینمایی به آن می دهد.

«مکبث» سعی کرده تا حد امکان در بخشِ فیلمنامه به نوشته های شکسپیر وفادار بماند، اما تغییراتِ ریز و درشتی هم در متن ایجاد کرده که کمک شایانی به بهبودِ تصویرِ سینمایی اثر نموده است. کورزل احتمالا می دانسته که وزنِ ادبیاتِ سنگینِ کلماتِ داستانِ «مکبث»، می تواند بسیاری از مخاطبینِ سینما را از خود براند. به همین جهت اغلبِ دیالوگ های ادبی در اینجا تلطیف شده اند تا بتوانند به راحتی بر زبان آورده شوند. در اینجا خبری از نحوه ادای بریتانیایی مونولوگ های آتشینِ شکسپیری نیست و همه دیالوگ ها در کنترلِ کامل و بصورت یکدست بر زبان آورده شده اند تا حس و حالِ نمایشی اثر از میان برود. البته کارگردان برای تلطیف کردن دیالوگ های فیلم، ابدا از کیفیتِ آنها نکاسته است، که مشخصا این مسئله یک ویژگیِ مثبت برای مخاطبِ سینما به شمار می رود.

اما بخشی که شاید بتواند طرفداران « مکبث » را به دو گروهِ مخالف و موافق تقسیم کند، نحوه روایتِ داستان می باشد. احتمالا طرفدارانِ سرسختِ شکسپیر با تماشای «مکبث» کمی ناامید خواهند شد، چراکه کورزل از تاکید بر وجهِ نمایشی اثر کاسته است و تقریبا در تمام ِدقایقِ فیلم، سر و شکل و قاب بندی سینمایی را به کار بسته است که گاهی حتی باعث می شود «مکبث» شبیه فیلم «شجاع دل» باشد. اما طرفدارانِ سینما می توانند خوشحال باشند چراکه کارگردان با تسلط بر وجهِ زیباشناسی در سینما، قاب های فوق العاده ای ترسیم کرده که به خوبی انتقال دهنده پیامهای فیلم درباره هیولای درونِ یک مرد و وسوسه های بی انتهای او برای برتری طلبی بوده است. تصویربرداری فیلم مخصوصا در سکانس های جنگ خیره کننده هستند.

کورزل در به تصویر کشیدن لیدی مکبث نیز تغییراتی ایجاد کرده که به سینمایی تر شدن اثر انجامیده است. در اینجا لیدی مکبث بیشتر از اینکه جاه طلبی اش بر وزنِ تاکید باشد، زنی مستاصل است که درگیری های روحی فراوان و عدم تعادل شخصیتی، از او بانویی غریبه در میانِ اشراف زادگان ساخته که به نابودی مبکثِ سلحشور و حتی اطرافیان او منجر می شود. ویژگیِ تحسین برانگیز کورزل در کارگردانی «مکبث» این بوده که اجازه داده تمام این تغییراتِ رفتاری و استعاره های ادبی در قامتِ «تصویر» بر روی صفحه نمایش نقش بندند.

بازیِ عالی بازیگران فیلم نیز در افزایشِ کیفیتِ اثر موثر بوده است. مایکل فاسباندر در نقشِ یکی از کم دیالوگ ترین مکبث های تاریخ سینما، با قد بلند و فیزیکِ بدنی مناسب و چهره ای که در آن عطشِ قدرت نقش می بندد، بازی بسیار درخشانی از خود به نمایش گذاشته است. ماریون کوتیار نیز در نقشِ لیدی مکبث تماشایی است. انتخاب کوتیار برای ایفای نقش لیدی مکبث انتخاب بسیار هوشمندانه ای بوده است، چراکه نگاهِ نافذ و قدرتِ چشمان و انتقالِ حس های درونی با بازی چهره، دقیقا همان ویژگی هست که می بایست لیدی مکیث با آن به تصویر کشیده شود.

نهایتا «مکبث» جاستین کورزل را می توان سینمایی ترین «مکبث» ساخته شده در سینما عنوان کرد. اثری که از ادبیاتِ سنگین نمایشنامه کاسته و نسخه ای شسته و رفته تر از نوشته های ویلیام شکسپیر را به مخاطب عرضه کرده است و همچنین قدرتِ تصویر و جلوه های بصری فیلم به حدی تاثیرگذار است که چشم بستن از قاب بندی های زیبای فیلم، بسیار مشکل می شود. سکانس های بدونِ دیالوگ، شاید در یک اثرِ شکسپیری عجیب به نظر برسد، اما وقتی پای سینما در میان باشد، «جادوی تصاویر» جذاب ترین و تماشایی ترین اتفاقی است که می تواند برای هر مخاطبی رخ دهد.
🌿🎬
@artperception

🎬Directed by: Justin Kurzel
🎭Based on: "Macbeth"
by William Shakespeare
🌿Starring:
Michael Fassbender
Marion Cotillard
🌿Country:
United Kingdom
France
United States / 2015
🌿
@artperception

🌿بايد به ياد داشت كه «دانش»، «خرد» نيست و نمی تواند باشد. دانش عليه خرد است و مانعِ بيداری خرد می شود. دانش، سكه ای تقلبی است؛ ‌تظاهر می كند كه می داند. در حاليكه هيچ چيز نمی داند؛‌ ولی می تواند انسان را فريب دهد. اين موضوع چنان ظريف و نهان است كه اگر فرد واقعا هوشمند نباشد، ‌نمی تواند حقيقتِ آن را تشخيص دهد. در عين حال،‌ اين فريب بسيار ريشه دار است و از دوران كودكی٬ ‌در ما شرطی شده است.

دانستن يعنی اندوختن؛‌ گردآوردنِ اطلاعات و جزييات. دانستن شما را تغيير نمی دهد. شما همان كه بوديد، ‌باقی می مانيد و فقط مجموعه اطلاعات تان بزرگ و بزرگتر می شود. خرد، شما را متحول می كند و درونِ شما را به شيوه ای تازه شكل می دهد. خرد، تحول است و ديدن. دانستن و بودنِ تازه ای را ايجاد می كند.
در نتيجه،‌ ممكن است شخصی اصلا مطلع و دانشور نباشد، ولی خردمند باشد. همچنين ‌امكان دارد كه فرد دانشور باشد،‌ اما بسيار بی خرد هم باشد. در حقيقت، ‌اين چيزی است كه در دنيا اتفاق افتاده است؛ ‌مردم تحصيل كرده تر و باسوادتر شده اند. تحصيل در سطح جهان در دسترس همه است. پس همه دانش كسب كرده اند، اما خرد گم شده است. دانش را می توان از صفحات كاغذ، ‌به راحتی كسب كرد. چه كسی به خرد اهميت می دهد؟ خرد، زمان، انرژی، ايثار و سرسپردگی می طلبد.



🖋کارل گوستاو یونگ
🍀برگرفته از کانال رنسانس
@Renaissancetranslate
🌿
@artperception

🎬🌿۱۵ آذر، سالروز فوت علی حاتمی؛ شاعرِ سینمای ایران

بر روی سنگ مزار وی یکی از ماندگارترین دیالوگ‌های فیلم «حاجی واشینگتن» نقش بسته:
"آیینِ چراغ، خاموشی نیست"

🌿🎬
@artperception

🎬🌿بخشی از دیالوگ های ماندگار فیلم سینمایی «کمال الملک» ساخته مرحوم علی حاتمی:


🔸تدین (مرحوم جهانگیر فروهر): اعلیحضرتا، کمال الملک، حسب الامر احضار و الساعه شرفیاب حضور مبارکند. استاد استدعای دستبوسی دارند.

▪️رضاخان (مرحوم داود رشیدی): ما کهنه سربازها سرمون از پشت هم چشم داره؛ سردیِ استاد از سنگینیِ نفسش پیداست. پیر شدی، استاد.

🔹کمال الملک (جمشید مشایخی): به اندازه عمرم.

▪️رضاخان: از زیادیِ عمر ملولی؟

🔹کمال الملک: ملول از روزگارم.

▪️رضاخان: استاد، این چه سماجتیه که اهلِ هنر دارند در نبوسیدنِ دستِ قدرت؟ تکبر نیست؟

🔹کمال الملک: عوالمِ آنها جداست.

▪️رضاخان: حسد هم نیست؟

🔹کمال الملک: خُلقاً درویشند.

▪️رضاخان: یکجور جلبِ نظره.

🔸تدین: حیاتِ این جماعت در بذلِ توجه، و مرگشون در بی اعتنایی.

▪️رضاخان: پیر و جوان طفلین؛ ازخودراضی. خیال میکنین خدا چیزی بیشتر به شماها داده.

🔹کمال الملک: در خانه هم بچه های شیرین، بیشتر موردِ عنایتِ پدر هستن.

▪️رضاخان: بعید از ما قدرتمدارانِ هفت خطه که تو این بازی قهر و آشتی مستتریم. امروز، تو این مملکت، امر امرِ ماست؛ مجلس و عدلیه و دولت تعارفه. میتونیم امر کنیم همین فردا ریز و درشتتون رو ببرن زراعت تا قدرِ عافیت رو بدونین و سرِ عقل بیاین.

🔹کمال الملک: مجنون برای دنیا بی ضررتره تا جانی.
🌿
@artperception

🌿«مدرسه‌‌ی هنر، مزرعه‌‌ی بلال نيست آقا، كه هر سال محصولِ بهتري داشته باشد. در كواكبِ آسمان هم يكي مي‌شود ستاره‌‌ی رخشان، الباقی سوسو مي‌زنند.»

🎬 کمال الملک
🌿🎬
@artperception

🌿موسیقی متن فیلم «هزاردستان»

🎼آهنگساز: مرتضی حنانه

🌿🎼

@artperception

🎼🌿«کمانچه» و «چوگان ایرانی» ثبت جهانی شدند

«هنرِ ساختن و نواختنِ کمانچه»، صبح روز پنجشنبه (۱۶ آذر) به‌عنوان شاهکارِ جهانی و نماینده تنوعِ فرهنگی بشر، ثبتِ میراثِ ناملموسِ جهانی شد.
🌿🎼
@artperception

🌿معرفی آثار John Stezake در نمایشگاه گالری پتزل

این مجموعه فوتورومن‌کلاژ (Photoroman Collages) با عنوان «فضول» (The Voyeur) از نوامبر 2017 تا ژانویه 2018 در گالری پتزل نیویورک به نمایش درآمده است. در این مجموعه کلاژ، هنرمند به سوژه های عکاسیِ رمانتیک و صحنه های رمانس سینمایی پرداخته است.
او معتقد است سینما و ویدئوها در لحظاتِ رمانتیک و جنسی، تصوری یکپارچه از لحظه رمانتیکِ ساختگی و واقعیت به عنوان ناظر سوم صحنه به ما ارائه می دهد، در حالی که این وضعیت دارای شکاف و تفاوت با زندگیِ حقیقی و زاویه دیدِ واقعی است. در این آثارِ فوتوکلاژ، او سعی کرده تا با حذفِ بخش هایی از عکس ها، برخلاف تصاویرِ سینمایی، بیشتر بر رخنه و شکافِ موجود در تصاویرِ شبیه‌سازی شده و واقعیتِ زندگی اشاره کند.
http://www.petzel.com/exhibitions/john-stezaker5/installation-views?view=multiple-thumbnails
چند نمونه از آثار وی👇

John Stezaker
The Voyeur I (Photoroman)
1976 / Collage
5.9 x 3.7 inches
🌿
@artperception

John Stezaker
Enter... (Exit)... The 3rd Person... VI
1977 / Collage
6.65 x 8.58 inches
🌿
@artperception

John Stezaker
Untitled (Photoroman)
c. 1977
Collage
8.35 x 7.76 inches
🌿
@artperception

John Stezaker
The Word (Photoroman)
c. 1977
Collage / 5 x 4.65 inches
🌿
@artperception

John Stezaker
'L'
c. 1977
Collage / 7.17 x 6.77 inches
🌿
@artperception

🎬🌿مستندِ کوتاه «خانه سیاه است»
کارگردان: فروغ فرخزاد
تهیه کننده: ابراهیم گلستان
محصول 1341
⏰مدت: 22 دقیقه
🎭سیاه و سفید، زبان فارسی، زیرنویس انگلیسی

@artperception

🌿فیلم در پی دیدار فروغ فرخزاد از آسایشگاه جذامیان بابا باغیِ تبریز ساخته شد. حضور جذامی‌ها به عنوان طرد شدگان جامعه، به تصویر کشیدن روزمرگی و انسانِ گرفتار، از شاخصه های این فیلم است
🌿🎬
@artperception

🌿هنر اسلامی (Islamic Art)
✔️سنت‌گرایی (Traditionalism)

🌿سنت گرایان یا اصحابِ حکمتِ خالده، طرفدارانِ گرایشی هستند که در قرنِ بیستم ظاهر شد و مهمترین وظیفهٔ خود را احیاء و دفاع از سنت و تمدن‌های سنتی از طریقِ شرح و تبیین مفهوم «سنت» در این تمدن‌ها می‌دانند.
رنه گنون، آناندا کوماراسوامی و فریتیوف شوان از مؤسسان این گرایش و تیتوس بورکهارت، سید حسین نصر و مارتین لینگز از جمله مهمترین سنت گرایانی هستند که آثاری در باب هنر اسلامی پدید آورده‌اند.
از منظر سنت‌گرایان هنرِ اسلامیِ موجود در تمدنِ اسلامی، یکی از انواعِ هنرهای سنتی است و قواعد و اصولِ حاکم بر هنرهای سنتی، بر هنر اسلامی نیز قابل اطلاق است. امرِ اساسی در آموزه های سنت‌گرایان، تلقیِ خاصِ ایشان از مفهومِ سنت است.

🌿در نزد ایشان «سنت» به معنای آنچه در گذشته بوده یا شیوه های معهود و مرسوم نیست، بلکه حقایق یا اصولی است دارای منشأ الوهی که از طریقِ شخصیت‌های مختلفی معروف به رسولان، پیامبران، اوتاره ها، لوگوس یا دیگر عواملِ انتقال، برای ابناء بشر آشکار شده و نقاب از چهرهٔ آنها برگرفته شده است و این با پیامد و اطلاق و به کارگیری این اصول در حوزه های مختلف اعم از ساختارِ اجتماعی و حقوقی، هنر، رمزگرایی و علوم همراه است.

درواقع از دیدِ سنت‌گراها، سنت دارای منشأ الوهی و آسمانی است و از سنخِ امور صرفاً بشری و زمینی نیست. پس، سنت فرآوردهٔ دانش و تلاشِ محضِ بشری نیست و به همین دلیل حاملان یا ناقلانِ خاصی دارد.
سنت از این جهت با مفهوم «دین» و «وحی» قرابت دارد، اما باید توجه داشت که هر چند دین و وحی آسمانی در کانونِ سنت قرار می‌گیرند، اما «سنت، مفهومی عام‌تر است که دین را هم شامل می‌شود.»


📚مقاله: نسبتِ هنر اسلامی و اندیشه اسلامی از منظرِ سنت‌گرایان
🖊دکتر امیر مازیار
🌿
@artperception

🌿مسجد مدرسه «عطارین»
فاس / مراکش
702 هجری
"Al Attarine" Madrasa
Fes، Morocco
🌿
@artperception

🌿هر‌کس که از هنر تاثیر پذیرفته باشد، می‌داند که ارزشِ هنر به مثابهٔ سرچشمهٔ لذت و تسلیِ خاطر، در زندگی بی‌حد و اندازه است.
🖊زیگموند فروید

🌿کانال «فهم هنر»؛ سِیری در جهان هنرها
🎭🎬🎨🎼📚
@artperception

🌿📚نسبتِ حقیقت و هنر در منظرِ گادامر

✔️گادامر در ادامهٔ سنتِ فلسفی هگل، می‌خواهد از نسبتِ هنر با حقیقت دفاع کند و نشان دهد که رویکردِ زیبایی شناختی به هنر، اساسا باطل است. گادامر نقد می کند که دیدگاهِ زیبایی شناختی به هنر، با شأنی که ما برای هنر در طولِ تاریخ قائل بوده‌ایم، تناسبی ندارد و در واقع هنر را تنها در مقولهٔ لذت‌جویی قرار می دهد و آنرا جزئی و کم اهمیت می‌سازد. گادامر در واقع، این سخن هایدگر را تکرار می کند که زیبایی شناسی، نظریه ای ا‌ست که در آن، هنر یا هنرِ بزرگ می‌میرد؛ چرا که نقشِ اساسیِ فرهنگ‌سازی و حقیقت‌یابیِ هنر را نادیده می گیرد و تنها به هنرِ تفننی مجال می دهد.

🌿گادامر برای اینکه بتواند سخن جدید خود را طرح کند، مثالی تازه در میان می آورد: مثالِ «بازی».
مثالِ بازی نشان می‌دهد که تقسیماتِ دوگانهٔ سوبژه و ابژه، برای فهمِ جهان کافی نیست و می‌توان از چارچوب و دریچه های دیگر هم به نحوهٔ وجودِ اشیا در جهان و ارتباط ما با آنها نگریست. گادامر خود این بخش را «وجودشناسی اثر ھنری» نام می دهد.
🔹در بازی، ما با چه روبه روایم؟ ظاهرا ما فاعلانِ بازی، بازی را آغاز می کنیم و بازی برای ما، جایی در خارج از قلمرو زندگی و در خارج از جدیتِ زندگی قرار می‌گیرد. اما هنگامی که در بازی قرار می گیریم، ظاهراً امر دیگری اتفاق می‌افتد؛ اگر ما خود را تابعِ بازی نسازیم، نه تنها بازی را خراب می کنیم، بلکه عملاً بازی برای ما اتفاق نمی‌افتد . همهٔ لذتِ بازی، در بازی خوردن است! در آن است که گویی خودِ ما که قواعدِ بازی را طرح ریخته‌ایم، چنان در قواعدِ آن گم شویم که بازی بتواند از سوی خویش به ما چیزی دهد.

در واقع سوژه تا از سوژگی‌اش رها نشود و تن به بازی ندهد و بازی نخورد، بازی برای او برپا نشده است. حتی تماشاگران بازی هم، تا آنجا که بخواهند صرفا ناظر بر بازی باشند، در بازی حضور ندارند و لذتی از آن نمی‌برند. آنها وقتی تماشاچیان راستین بازی اند که به بازی دل سپارند و اجازه دهند که بازی، گریبان آنها را بگیرد و به سمتِ خود کشد.
تحلیلِ جالبِ گادامر از بازی، که جنبه های زبان شناسانه و انسان شناسانه هم پیدا می کند، نشان می‌دهد که بازیگر در بازی، درگیرِ نحوهٔ جدیدی از «وجود» است. گادامر همین ساختارِ بازی و بازیگر را بر اثرِ هنری و تماشاگر آن اطلاق می کند.

🌿وقتی در مقابل اثرِ هنری قرار می‌گیریم، گویی می‌خواهیم در بازی مشارکت کنیم و تجربهٔ اثر از آنجا شکل می گیرد که این بازی برپا شود. در واقع، در تجربهٔ هنری نیز مرزهای سوژه و ابژه بودن در هم می‌ریزد. اثرِ هنری کلیتی است شاملِ فردِ مخاطب و شیء پیشِ رویَش. در اینجا انقلابی صورت می گیرد، یعنی تبدیلِ بنیادی ساختارها. مخاطب و اثر به سازه‌های جدیدی تبدیل می شوند که نائل آمدن به عمقِ تجربهٔ اثرِ هنری است. در این تبدلِ ساختار آنچه اثر می‌خواهد بگوید، در درکِ مخاطب از آن تحقق می‌یابد. در اینجا، اثر هنری شأنِ بازنمایی بودن خود را بدینگونه به انجام می‌رساند که تحققِ دیگربارهٔ موضوعِ خود می شود. بدینسان اثر به راستی برپاکننده است و ذاتِ حقیقت را بر ما آشکار می کند.

🔹اگر در اثرِ هنری روایتِ عشقی در کار است، اثر هنری تنها بازروایتی از عشقی در زمانِ گذشته نمی‌تواند باشد، بلکه خود، تجسمِ دیگربارهٔ آن است. گویی آن عالَمِ عاشقانه، یک بارِ دیگر بی‌آنکه به راستی تکراری در کار باشد، برای مشارکانِ در این اثر برپا شده است و حال، این ناظران، در قلبِ این عالمِ عاشقانه حضور دارند و ذاتِ آن تجربهٔ عاشقانه را درک می‌کنند.

✔️بدین گونه است که از رویکرد سوبژکتیو و زیبایی شناسانه از هنر فاصله می گیریم. آنچه در رویکرد سوبژکتیو بیش از همه خطا بود، توصیفش از تجربهٔ ادراکِ اثر هنری بود و آنچه رویکردِ گادامری می‌خواهد باشد، نه شیوه‌ای یا توصیه ای جدید برای چگونگی مواجهه با اثر هنری، بلکه توصیفِ دقیقِ آن چیزی است که در ادراکِ اثر هنری رخ می دهد. بنابراین در می یابیم که در تجربهٔ اثر، جهان و حقیقتی برپا می‌شود که مجرای تحققِ آن، اثر و مخاطبان هستند.

🌿گادامر هر چند تکرار می کند که هنر، بازنمایی است؛ اما حقیقت را نه در انطباقِ با خارج، بلکه در برگشودگی یا آشکار شدن می‌داند. حقیقت یعنی برگشوده شدنِ یک عالَم که همراه و همطراز آن، عالم‌های بسیاری هم در کارند. از آنجا که در تجربهٔ اصیلِ هنری، عالمی تحقق می‌یابد، پس به راستی حقیقتی آشکار می‌گردد؛ حقیقتی که به هیچ وجه کمتر از حقیقتِ عیان شده در دیگر حوزه های شناختِ بشری نیست.

📚مقاله: بازی سوژه کانت با اثر هنری؛ تاملی در نسبت هنر و حقیقت در منظر گادامر
🖊دکتر امیر مازیار
🌿
@artperception