🌿اکفراسیس


این سوی چشم‌های استاد بهزاد است
لای این برگ های ظریف و تذهیب ها و شمسه های ریز
بر کاغذی ایرانی از الیافِ کتان
در اندازه هفده در بیست و چهار سانتیمتر

اینجا مجلسِ اسکندر و حکمای هفت گانه نیست
اینجا بارگاهِ سلطانِ صاحب قران است
سلطان حسین بایقرا

جامی با حضرتِ سلطان گپ میزند
خواندمیر، بهزاد و نوایی
مثل حواریون در شامِ آخرِ داوینچی
هریک حال و هوای خودش را دارد
گفتگو و عیش آنها مستدام شده
لای این کتابِ نظامی
پس چرا دربانِ کاخ تا ابد
آنجا روی پلکان بنشیند
و حوصله اش سر برود؟
بهزاد که به تک تک برگ های کوچک درخت
مهر می ورزد
هوای او را دارد
آبرنگ را به هم برانگیخته
و دوستانی منقش کرده برای دربان
تا گفتگوی آنها هم ابدی باشد
🌿
مثل جرّاحی که پوست را کنار می زند
تا رازِ جسمِ آدمی را بگشاید
بر شاگردانی با چشمهای گرد
مثل لورکا که انار را می شکافد
تا قصیده ای از خون بنویسد
بهزاد دیوارها را کنار زده
تا عمارت ها و کوشک های هرات
جلوه کنند
در هزار نما و پلان
🌿
اینجا هرات است
قلبِ ایران
با عمارت ها و باغ های شگفت انگیز
که با آفتابِ قلمِ بهزاد نقش بسته اند

به دلّاک ها بگویید بیایند
به دربان ها
به زنانِ خدمتکار
به غلام زنگی ها
به طفلانی که فلک می شوند توی مکتب خانه
به بنّاها و باربرها
اینجا هرات است
و سرآمد مصوّران، بهزاد
با شَنگَرف و اُخرا و طلا
همه آنها را در نقاشی هایش
پناه می دهد
و آسمانِ آبی هرات را
پهن نمی کند
تنها بر سر شاهزادگان و مجالسِ شاهانه...

🖋🌿دکتر #زینب_صابر
@artperception

🌿پست پُست مدرنیسم

🌿مدرنیته، گذشته از بسیاری چیزهای دیگر، به خود می‌بالید: نوعی خوش‌بینی به مسیر و هدفِ بشریت؛ حقیقتِ مطلق به‌جای نگاه‌های محدود و محلی به حقیقت؛ کاربرد و بی‌طرفیِ تکنولوژی به‌جای بدگمانی به کارکردهای آن؛ عقلانیتِ فردی به‌جای مراجعِ اقتدار (مانند مرجعیتِ دین و متافیزیک)، و حذف رمز و راز به نفعِ علم و عقل.
همۀ این مفروضات مدرنیستی به پایان رسیدند، زیرا جوّ ملال‌آور پُست‌مدرن مانند ابر بارانی تیره‌ای بر سر ما باریدن گرفت. یا بهتر بگوییم: مانند گردبادی افق‌ها را درنوردید.
پُست‌مدرنیسم عصرِ شکاکیت بود، عصر ساختارشکنی، عصرِ تواضعِ معرفتی، عصرِ احیای سنت (اگر نمی‌توانیم از مواضعمان فراتر رویم، آیا بهتر نیست به آغوش صورت‌های سنت‌شدۀ معرفتمان بازگردیم؟) و عصر افزایش آگاهی به جوامعی که در حاشیه مانده بودند.
دیگر، تکنولوژیْ بی‌طرف در نظر گرفته نمی‌شد و تأکید می‌شد به‌شدت در خدمتِ سرمایه‌داری است. اما این نوع از پست‌مدرنیته، لااقل در نظر، عمدتاً مطبوع بود. چون این جوامع، این گروه‌هایی که به‌دورِ بازی‌های زبانی مشترک سازمان‌یافته بودند، هنوز هم به‌شدت تحت‌تأثیر نوعی حسِ تواضع بودند. آن‌ها حقیقت، اخلاق، ارزش‌ها، ملت، سیاست و خدای خود را داشتند. آن روزها نیز به پایان رسیده است.

آنچه در این روزهای شکننده و خشونت‌آمیز شاهدش هستیم، می‌تواند پایان این نوع از پست‌مدرنیسمِ به‌شدت مهربان و ظهور یک پَست‌پُست‌مدرنیسمِ خطرناک باشد.
اصطلاح «پَست‌پُست‌مدرنیسم» حدود یک دهه است که بر سر زبان‌ها افتاده، اما فکر می‌کنم تاریخ‌دانان می‌توانند نقطۀ آغاز آن را حدود سال ۲۰۱۶ ثبت کنند. اینک حجاب‌های نجابت از بین رفته است، اما نوعی ملی‌گراییِ تقویت‌شده، نوعی قبیله/ناحیه‌گراییِ خشمگینانه، یا نوعی بی‌توجهی به رفاهِ هر آن کسی که بیرون از گروه «من» یا بازی زبانیِ من قرار دارد، قاعده بازی شده است.

پَست‌پُست‌مدرنیسم، نوعی قبیله گرایی افراطی و بی‌پرده است. بسط یا تعمیقِ افراطیِ پُست‌مدرنیسم است.
تاآنجاکه واقعیتِ اختلاف نظر، قبیله‌گرایی، «بازی‌های زبانی» و دیدگاه‌های منحصربه‌فرد را می‌پذیرد، پُست‌مدرن است (برخلاف مدرنیسم به‌دنبال فرارفتن از آن مرزها نیست). اما زمانی پَست‌پُست‌مدرن می شود، چراکه تواضعِ معرفتی پالایشش نکرده، بلکه یقینْ، سفت‌وسختش کرده است.
در فضای پَست‌پُست‌مدرن، اینکه ما حقیقت مطلق نداریم به رسمیت شناخته می‌شود، اما فرقی هم نمی‌کند، چون اهمیتی برایمان ندارد! حقیقت نحوۀ ارتباط ما با دیگران را تغییر نمی‌دهد؛ نحوۀ درک ما از جایگاهمان در جهان را تغییر نمی‌دهد؛ و با اختلاف نظر پیراسته نشده است، بلکه از آن‌ها به خشم آمده است؛ و موتور محرکِ آن جنگ است نه صلح.

🖋کایل رابرتس
📝ترجمۀ حمیدرضا محمدی
🌿وب‌سایت ترجمان
http://tarjomaan.com/vdcj.oeofuqeaisfzu.html
🌿
@artperception

🌿«شیر رام‌کننده اش را می‌بلعد»
"Lion Eating Its Tamer"
🎨اثر: دانا شوتز (Dana Schutz)
2015 - Oil on canvas
گالری پتزل (Petzel Gallery) - نیویورک
🌿
@artperception

🌿بعد از موفقیت جهانی فیلم پدرخوانده، رؤسای باندهای تبهکار مثل دون کورلئونه لباس می‌پوشیدند و فک پایینشان را جلو می‌دادند! آنها مشتاق شدند رفتار و پوشش نسخه‌های داستانی خود را تقلید کنند
@artperception

🌿زنگِ آگاهی❗️ (علمی/ جامعه‌شناختی)
🌿آینده‌پژوهی (Futures studies)

آینده‌پژوهی شامل مجموعهٔ تلاش‌هایی است که با جستجوی منابع، الگوها، و عوامل تغییر یا ثبات، به تجسّم آینده‌های بالقوّه و برنامه‌ریزی برای آنها می‌پردازد. آینده‌پژوهی بازتاب دهندهٔ چگونگی زایشِ واقعیّتِ «فردا» از دلِ تغییر (یا ثبات) «امروز» است. آینده‌پژوهی با بهره‌گیری از طیفِ وسیعی از روش‌ها، به‌جای تصوّرِ «تنها یک آینده»، به گمانه‌زنی‌های نظام‌مند و خردورزانه، در موردِ نه تنها «یک آینده» بلکه «چندین آیندهٔ متصوّر» مبادرت می‌ورزد.

آینده‌پژوه فردی است که مقدار قابل‌توجهی از وقت خود را، صرف نظریه‌پردازی دربارۀ آیندۀ جامعه می‌کند و ما باید آینده‌پژوهان را جدی بگیریم، زیرا در کانونِ جنبش آینده‌پژوهی، پول، نفوذ، قدرت سیاسی، و دسترسی به الگوریتم‌هایی نهفته است که به‌طور روزافزون بر زندگی حرفه‌ای، سیاسی و خصوصی ما حکمرانی می‌کنند. اما تضادها و اختلاف نظرهای عمیق در این حوزه کتی اونیل (Cathy O’neil) متخصص داده و دکتری ریاضی از دانشگاه هاروارد را بر این داشته تا چهار «نوع» اصلی از آینده‌پژوهان را با رویکردی انتقادی دسته بندی کند:

✔️1 - افرادی که به تکینگی باور دارند و دربارۀ آن نگران نیستند (تکینگی لحظه‌ای است که تکنولوژی آن‌قدر پیشرفت می‌کند، و سرعتی چنان فزاینده می‌یابد که به دگرگونی تکنولوژیکِ بنیادی و معنادارِ زندگی می‌انجامد، به‌نحوی که از هدف و حتی طبیعت نخستینِ خود فرا می‌رود). آن‌ها نام پیشرفت روی آن می‌گذارند و با آغوش باز می‌پذیرندش. این گروه مخترعان ماشین‌های جان‌دار؛ و کسانی هستند که می‌خواهند شهرهای شناورِ خودمختارِ خارج از حوزۀ حاکمیتِ هر دولتی ایجاد کنند؛ و افرادی که می‌کوشند تا هوش را بهبود بخشند و برای همیشه زندگی کنند! آینده‌پژوهی با این رنگ و بو، چه ماهیت زندگی در حبابِ ابرثروتمندان باشد و چه چیزی کاملاً مدرن و معطوف به رایانه، ذاتاً نخبه‌گرا، دارای وسواسِ نبوغ، و نادیده‌گیرندۀ گسترۀ جامعه است.

✔️2 - افرادی که به تکینگی باور دارند، اما دربارۀ آینده نگران هستند. آن‌ها تکینگی را به‌مثابۀ نیرویی ضرورتاً مثبت نمی‌نگرند. افراد این گروه اغلب مرد هستند، و در جوانی داستان‌های علمی-تخیلیِ ویران‌شهری خوانده‌اند و دربارۀ همۀ چیزهایی فکر می‌کنند که وقتی ماشین‌ها خودآگاه می‌شوند، ممکن است در مسیرِ نادرست پیش برود. چیزهایی که احتمال وقوع آن‌ها کم (اما مثبت!) است. آن‌ها برای تخمین این احتمال وقت صرف می‌کنند.
جنبشِ متفاوتی از این گروه، جنبشِ «نوع‌دوستی کارآمد» است، برهان اصلی آن‌ها این است که ما باید به رنجِ بشری خارج از مرزهای زندگی خود اهمیت دهیم، نه‌فقط در پیرامون خودمان، و ما باید برای بهینه‌سازی پولِ خودمان برای بهبودِ جهان، مسئولیت بپذیریم. برخی اقلیت‌های گروه بر این باورند که، به‌جای نگرانی دربارۀ رنج کنونی، آن‌ها باید دربارۀ ریسک‌های وجودی نگران باشند، رخدادهای آینده‌نگرانه ای که با محاسباتی با توان ده توصیف می‌شوند و بنابراین می‌توانند رنج‌هایی عظیم به بار آورند.

✔️3 - آن‌ها که به تکنولوژی خوش‌بین‌اند، آن‌ها به‌طور خاص دربارۀ تکینگی صحبت نمی‌کنند، اما مایل‌اند برای افرادی که می‌خواهند به آن‌ها باور داشته باشند، فضایلِ پرشمارِ تکنولوژی را ستایش کنند؛ این گروه پیامبران جدیدِ سرمایه هستند.

✔️4 - افرادی که به تکینگی‌ها باور ندارند، اما باز هم نگران هستند. در این گروه ما پولی در اختیار نداریم و نفوذ چندانی هم نداریم. اکثریتِ ما زنان، مردان دگرباش و رنگین‌پوستان هستیم. ما در مؤسسات علمیِ داده‌ها که در سراسر کشورها در حال ظهور هستند، بازنمود اندکی داریم، زیرا اهدافِ مالیِ چنین مؤسساتی با ابرازِ نگرانی‌های دردسر آفرینِ ما ناسازگار است.

و من نگران هستم؛ زیرا الگوریتم‌های خودکار، پیشاپیش دارند جای مهم‌ترین فرآیندهای تصمیم‌گیری انسانی را می‌گیرند؛ از آزمون‌های شخصیت گرفته که متقاضیانِ شغلِ واجدِ شرایط را مشخص می‌کند، تا الگوریتم‌های ریسکِ تبهکاری که قُضات را متقاعد می‌کند تا احکام طولانی‌تری صادر کنند.
وقتی به پیرامونِ خودم نگاه می‌کنم، می‌بینم نیازی نیست تا نوعی آیندۀ فرضی را در نظر بگیریم که در آن بشر در حال رنج‌کشیدن باشد. ما همین الان در آنجا هستیم! دانشمندانِ علم داده‌ها در حال خلق ماشین‌هایی هستند که فهمِ کاملی از آن‌ها ندارند، ماشین‌هایی که برنده‌ها را از بازنده‌ها جدا می‌کنند اما به‌دلایلی که از قبل برای ما بسیار آشنا هستند: طبقه، نژاد، سن، وضعیت معلولیت، کیفیت آموزش، و دیگر سنجه‌های جمعیت‌شناختی. این تهدیدی برای اصلِ مفهومِ پویاییِ اجتماعی است.


🖋کتی اونیل
📝ترجمۀ: علی برزگر
🌿مرجع: Boston Review / وب‌سایت ترجمان
http://tarjomaan.com/vdcb.wbwurhbzziupr.html
🌿
@artperception

🎼🌿رامین جوادی (Ramin Djawadi) برای موسیقی متنِ فصل هفتمِ سریال "Game Of Thrones" نامزد دریافت جایزه در شصتمین مراسم سالانه گِرَمی شد.
🌿🎼
@artperception

🎼🌿نامزدهای دریافت جایزه گرمی 2018 برای «بهترین موسیقی متن رسانه تصویری» :
🎼Arrival (Jóhann Jóhannsson, composer)
🎼Dunkirk (Hans Zimmer, composer)
🎼Game Of Thrones: Season 7 (Ramin Djawadi, composer)
🎼Hidden Figures (Benjamin Wallfisch, Pharrell Williams & Hans Zimmer, composers)
🎼La La Land (Justin Hurwitz, composer)

🌿منبع: سایت جایزه گرمی
https://www.grammy.com/grammys/news/60th-grammy-awards-full-nominees-list
🌿
@artperception

🎼🌿تم اصلی موسیقی متن سریال "Game of Thrones" / فصل هفتم
🌿
@artperception

🎼🌿اجرای تم اصلی موسیقی فیلم «Game of Thrones» توسط Patrik Pietschmann (نسخه پیانو)
🎼
Composed by: Ramin Djavadi
🌿
@artperception

🌿ژیل دلوز و نقد تفکر مدرن

🌱پاره اى پژوهندگان اندیشه هاى ژیل دلوز مدعى هستند که او فعالیت فلسفى خود را از مبانى و اصول آغاز نکرد، بلکه رویکردى میانه را در برخورد با فلسفه اتخاذ کرد. از این رو او روش بررسى مناسبات میان سوژه و ابژه را واژگون کرد تا فلسفه دگرسانى و جهانیت خویش را پایه گذارى کند. او «فلسفه رویداد» را حائز اهمیت شمرد، از این رو از فلسفه اى که بر پایه مناسبت میان دال و مدلول شکل گرفته است، رویگردان بود.
دلوز صورت و محتوا را در منظومه اى ارگانیک قرار داد و مدعى شد که رویدادها به طور کلى از اجتماع کارمایه هایى که از صورت بیانى آنها جدا نیست، شکل یافته اند. به تعبیرى او اصطلاح کالبد بدون اندام را در رهیافت فلسفى خود به کار گرفت. اگرچه همه این عالم را باید مجموعه حرکاتى دانست که از صیرورت ها و برخوردهایى با خارج تشکیل شده اند و به طور کلى مفاهیم منجمد فلسفه ما را قادر به درک این مفاهیم نمى کند.

دلوز براى روشن کردن فلسفه خود از اصطلاح گیاه شناختى «ریزوم» بهره گرفت. ریزوم از مجموعه اى از عوامل و اجزا تشکیل شده و در آن وحدتى قابل مشاهده نیست. دلوز مدعى است کسانى چون نیچه، فوکو و دریدا از لحاظ رویکرد داراى جهتى ریزوم گونه هستند زیرا کلیه مراتب خطى سنت فلسفى را رها کرده و از جایى آغاز مى کنند که فلاسفه غرب به طور متفاوت نادیده گرفته اند. دلوز مى گوید در قلمرو ادبیات اندیشه هاى کافکا، ماهیت و مشى ریزوم گونه دارد. زیرا که از فرمول و انگاره مورد قبول و رایج ادبیات رسمى مى گریزد و به طور کلى زبان را در معرض جریانات چند گانه میل و تمنا قرار مى دهد. حرکت ریزوم همانگونه که گفتیم افقى است و همواره ستون هاى سلسله مراتب را در هم مى ریزد مى توان حرکت ریزومدار را با زندگى ایلیاتى و کولى وار قیاس کرد. همانطور که زیست ایلیاتى توقف، سکون و ایستایى را بر نمى تابد، نگاه ریزومى ضد تمرکز و نظم سلسله وار است.

🖋متن فوق شکل مکتوب و پیراسته سخنرانى دکتر محمد ضیمران در خانه هنرمندان ایران می باشد.
🌿مرجع: وب‌سایت باشگاه اندیشه

ادامه ی مطلب در👇

http://www.bashgah.net/fa/content/print_version/19603 (Sun Dec 3 18:31:20 2017)

@artperception

🌿رشد افقی ریزوم در تقابل با رشد عمودی درخت نمادی از کثرت گرایی و بی پایانی است. یک ریزوم نه آغاز و نه پایان دارد، بلکه همواره در میانه و بینابین است.
@artperception

🌿معماری فولدینگ، کارخانه بکو (بلگراد، صربستان) متاثر از اندیشه ی ریزومی. بازسازی شده توسط زاها حدید و پاتریک شوماخر.
@artperception

🎬🌿فیلم سینمایی «مکبث»
محصول مشترک انگلستان، فرانسه و آمریکا/ 2015
🎬کارگردان: جاستین کورزل
بازیگران: مایکل فاسبندر (مکبث)، ماریون کوتیار (لیدی مکبث)
🎭بر اساس نمایشنامه «مکبث» شکسپیر
🎬🌿
@artperception

🌿🎬معرفی فیلم
«مکبث» / 2015

🌿«مکبث» یکی از ادبی ترین و در عین حال جذاب ترین داستان های ویلیام شکسپیر است. فیلم سینمایی «مکبث» به کارگردانی «جاستین کورزل»، جدیدترین اقتباس از این داستان فاخر ادبی می باشد و اینبار «مایکل فاسباندر» ایفاگر نقش مکبث می باشد و «ماریون کوتیار» نیز ایفاگر شخصیت «بانو مکبث» شده است.
روایتِ جاستین کورزل از « مکبث » روایتی مدرن و تمام سینمایی از داستانِ کلاسیک ویلیام شکسپیر می باشد. کورزل برخلاف بسیاری از فیلمسازان، فضای داستان را مدرن نکرده و آن را در قرنِ یازدهم روایت کرده است؛ اما نحوه روایتِ این داستان است که «مکبث» کورزل را از نمونه های قبل متمایز می سازد و سر و شکلی تمام سینمایی به آن می دهد.

«مکبث» سعی کرده تا حد امکان در بخشِ فیلمنامه به نوشته های شکسپیر وفادار بماند، اما تغییراتِ ریز و درشتی هم در متن ایجاد کرده که کمک شایانی به بهبودِ تصویرِ سینمایی اثر نموده است. کورزل احتمالا می دانسته که وزنِ ادبیاتِ سنگینِ کلماتِ داستانِ «مکبث»، می تواند بسیاری از مخاطبینِ سینما را از خود براند. به همین جهت اغلبِ دیالوگ های ادبی در اینجا تلطیف شده اند تا بتوانند به راحتی بر زبان آورده شوند. در اینجا خبری از نحوه ادای بریتانیایی مونولوگ های آتشینِ شکسپیری نیست و همه دیالوگ ها در کنترلِ کامل و بصورت یکدست بر زبان آورده شده اند تا حس و حالِ نمایشی اثر از میان برود. البته کارگردان برای تلطیف کردن دیالوگ های فیلم، ابدا از کیفیتِ آنها نکاسته است، که مشخصا این مسئله یک ویژگیِ مثبت برای مخاطبِ سینما به شمار می رود.

اما بخشی که شاید بتواند طرفداران « مکبث » را به دو گروهِ مخالف و موافق تقسیم کند، نحوه روایتِ داستان می باشد. احتمالا طرفدارانِ سرسختِ شکسپیر با تماشای «مکبث» کمی ناامید خواهند شد، چراکه کورزل از تاکید بر وجهِ نمایشی اثر کاسته است و تقریبا در تمام ِدقایقِ فیلم، سر و شکل و قاب بندی سینمایی را به کار بسته است که گاهی حتی باعث می شود «مکبث» شبیه فیلم «شجاع دل» باشد. اما طرفدارانِ سینما می توانند خوشحال باشند چراکه کارگردان با تسلط بر وجهِ زیباشناسی در سینما، قاب های فوق العاده ای ترسیم کرده که به خوبی انتقال دهنده پیامهای فیلم درباره هیولای درونِ یک مرد و وسوسه های بی انتهای او برای برتری طلبی بوده است. تصویربرداری فیلم مخصوصا در سکانس های جنگ خیره کننده هستند.

کورزل در به تصویر کشیدن لیدی مکبث نیز تغییراتی ایجاد کرده که به سینمایی تر شدن اثر انجامیده است. در اینجا لیدی مکبث بیشتر از اینکه جاه طلبی اش بر وزنِ تاکید باشد، زنی مستاصل است که درگیری های روحی فراوان و عدم تعادل شخصیتی، از او بانویی غریبه در میانِ اشراف زادگان ساخته که به نابودی مبکثِ سلحشور و حتی اطرافیان او منجر می شود. ویژگیِ تحسین برانگیز کورزل در کارگردانی «مکبث» این بوده که اجازه داده تمام این تغییراتِ رفتاری و استعاره های ادبی در قامتِ «تصویر» بر روی صفحه نمایش نقش بندند.

بازیِ عالی بازیگران فیلم نیز در افزایشِ کیفیتِ اثر موثر بوده است. مایکل فاسباندر در نقشِ یکی از کم دیالوگ ترین مکبث های تاریخ سینما، با قد بلند و فیزیکِ بدنی مناسب و چهره ای که در آن عطشِ قدرت نقش می بندد، بازی بسیار درخشانی از خود به نمایش گذاشته است. ماریون کوتیار نیز در نقشِ لیدی مکبث تماشایی است. انتخاب کوتیار برای ایفای نقش لیدی مکبث انتخاب بسیار هوشمندانه ای بوده است، چراکه نگاهِ نافذ و قدرتِ چشمان و انتقالِ حس های درونی با بازی چهره، دقیقا همان ویژگی هست که می بایست لیدی مکیث با آن به تصویر کشیده شود.

نهایتا «مکبث» جاستین کورزل را می توان سینمایی ترین «مکبث» ساخته شده در سینما عنوان کرد. اثری که از ادبیاتِ سنگین نمایشنامه کاسته و نسخه ای شسته و رفته تر از نوشته های ویلیام شکسپیر را به مخاطب عرضه کرده است و همچنین قدرتِ تصویر و جلوه های بصری فیلم به حدی تاثیرگذار است که چشم بستن از قاب بندی های زیبای فیلم، بسیار مشکل می شود. سکانس های بدونِ دیالوگ، شاید در یک اثرِ شکسپیری عجیب به نظر برسد، اما وقتی پای سینما در میان باشد، «جادوی تصاویر» جذاب ترین و تماشایی ترین اتفاقی است که می تواند برای هر مخاطبی رخ دهد.
🌿🎬
@artperception

🎬Directed by: Justin Kurzel
🎭Based on: "Macbeth"
by William Shakespeare
🌿Starring:
Michael Fassbender
Marion Cotillard
🌿Country:
United Kingdom
France
United States / 2015
🌿
@artperception

🌿بايد به ياد داشت كه «دانش»، «خرد» نيست و نمی تواند باشد. دانش عليه خرد است و مانعِ بيداری خرد می شود. دانش، سكه ای تقلبی است؛ ‌تظاهر می كند كه می داند. در حاليكه هيچ چيز نمی داند؛‌ ولی می تواند انسان را فريب دهد. اين موضوع چنان ظريف و نهان است كه اگر فرد واقعا هوشمند نباشد، ‌نمی تواند حقيقتِ آن را تشخيص دهد. در عين حال،‌ اين فريب بسيار ريشه دار است و از دوران كودكی٬ ‌در ما شرطی شده است.

دانستن يعنی اندوختن؛‌ گردآوردنِ اطلاعات و جزييات. دانستن شما را تغيير نمی دهد. شما همان كه بوديد، ‌باقی می مانيد و فقط مجموعه اطلاعات تان بزرگ و بزرگتر می شود. خرد، شما را متحول می كند و درونِ شما را به شيوه ای تازه شكل می دهد. خرد، تحول است و ديدن. دانستن و بودنِ تازه ای را ايجاد می كند.
در نتيجه،‌ ممكن است شخصی اصلا مطلع و دانشور نباشد، ولی خردمند باشد. همچنين ‌امكان دارد كه فرد دانشور باشد،‌ اما بسيار بی خرد هم باشد. در حقيقت، ‌اين چيزی است كه در دنيا اتفاق افتاده است؛ ‌مردم تحصيل كرده تر و باسوادتر شده اند. تحصيل در سطح جهان در دسترس همه است. پس همه دانش كسب كرده اند، اما خرد گم شده است. دانش را می توان از صفحات كاغذ، ‌به راحتی كسب كرد. چه كسی به خرد اهميت می دهد؟ خرد، زمان، انرژی، ايثار و سرسپردگی می طلبد.



🖋کارل گوستاو یونگ
🍀برگرفته از کانال رنسانس
@Renaissancetranslate
🌿
@artperception

🎬🌿۱۵ آذر، سالروز فوت علی حاتمی؛ شاعرِ سینمای ایران

بر روی سنگ مزار وی یکی از ماندگارترین دیالوگ‌های فیلم «حاجی واشینگتن» نقش بسته:
"آیینِ چراغ، خاموشی نیست"

🌿🎬
@artperception

🎬🌿بخشی از دیالوگ های ماندگار فیلم سینمایی «کمال الملک» ساخته مرحوم علی حاتمی:


🔸تدین (مرحوم جهانگیر فروهر): اعلیحضرتا، کمال الملک، حسب الامر احضار و الساعه شرفیاب حضور مبارکند. استاد استدعای دستبوسی دارند.

▪️رضاخان (مرحوم داود رشیدی): ما کهنه سربازها سرمون از پشت هم چشم داره؛ سردیِ استاد از سنگینیِ نفسش پیداست. پیر شدی، استاد.

🔹کمال الملک (جمشید مشایخی): به اندازه عمرم.

▪️رضاخان: از زیادیِ عمر ملولی؟

🔹کمال الملک: ملول از روزگارم.

▪️رضاخان: استاد، این چه سماجتیه که اهلِ هنر دارند در نبوسیدنِ دستِ قدرت؟ تکبر نیست؟

🔹کمال الملک: عوالمِ آنها جداست.

▪️رضاخان: حسد هم نیست؟

🔹کمال الملک: خُلقاً درویشند.

▪️رضاخان: یکجور جلبِ نظره.

🔸تدین: حیاتِ این جماعت در بذلِ توجه، و مرگشون در بی اعتنایی.

▪️رضاخان: پیر و جوان طفلین؛ ازخودراضی. خیال میکنین خدا چیزی بیشتر به شماها داده.

🔹کمال الملک: در خانه هم بچه های شیرین، بیشتر موردِ عنایتِ پدر هستن.

▪️رضاخان: بعید از ما قدرتمدارانِ هفت خطه که تو این بازی قهر و آشتی مستتریم. امروز، تو این مملکت، امر امرِ ماست؛ مجلس و عدلیه و دولت تعارفه. میتونیم امر کنیم همین فردا ریز و درشتتون رو ببرن زراعت تا قدرِ عافیت رو بدونین و سرِ عقل بیاین.

🔹کمال الملک: مجنون برای دنیا بی ضررتره تا جانی.
🌿
@artperception

🌿«مدرسه‌‌ی هنر، مزرعه‌‌ی بلال نيست آقا، كه هر سال محصولِ بهتري داشته باشد. در كواكبِ آسمان هم يكي مي‌شود ستاره‌‌ی رخشان، الباقی سوسو مي‌زنند.»

🎬 کمال الملک
🌿🎬
@artperception

🌿موسیقی متن فیلم «هزاردستان»

🎼آهنگساز: مرتضی حنانه

🌿🎼

@artperception

🎼🌿«کمانچه» و «چوگان ایرانی» ثبت جهانی شدند

«هنرِ ساختن و نواختنِ کمانچه»، صبح روز پنجشنبه (۱۶ آذر) به‌عنوان شاهکارِ جهانی و نماینده تنوعِ فرهنگی بشر، ثبتِ میراثِ ناملموسِ جهانی شد.
🌿🎼
@artperception