نمایی از داخل غارِ زیر صخره
محل معراجِ پیامبر اسلام

@artperception

🌿«ورود به کوهِ معبد»
🎨گوستاو باونفینت
اورشلیم، 1886

"At the Entrance to the Temple Mount"
Gustav Bauernfeind
Jerusalem, 1886.

@artperception

🌿نقشه مقطعِ نقاشی شده همراه با تزئینات از قبه الصخره

محل نگهداری: موزه ویکتوریا و آلبرت، لندن

@artperception

🌿🎨نقاشی کودکان و هنرِ مدرن

🌿امروزه بسیاری از روان‌شناسان و منتقدان هنری معتقدند که خطاست اگر گمان کنیم هر نقاشی‌ای که «واقعی» به نظر نمی‌رسد، سطحِ پایین یا نادرست است. ناظرانْ الگوهای مشابهی میان نقاشی بچه‌ها و هنر آبسترۀ مدرن پیدا کرده‌اند. درواقع، هنرمندان آبسترۀ بزرگسال نظیر رابرت مادرول و پل کِله از #نقاشی_کودکان الهام گرفته‌اند.
برای آن دسته از مخاطبانِ موزه‌ها که علاقه دارند یکی از آثار هنر مدرن را نشان دهند و بگویند «بچۀ من هم می‌توانست چنین چیزی بکشد!»، خوب است که به یاد داشته باشند در اغلب اوقات درواقع این دقیقاً همان هدفی است که هنرمندِ اثر مد نظر داشته است. تمام این مسائل نشان می‌دهد که شکل‌ها و طرح‌های بچه‌ها درنهایت آنچنان هم ساده‌انگارانه نیست. شاید چیزی که با برچسبِ ساده‌انگاری کنار گذاشته شده، درجه‌ای از آزادیِ ذهنی باشد که بسیاری از هنرمندانِ آبستره آرزوی بازآفرینی آن را دارند.

پریسر، استاد دانشگاه کونکوردیا، بیان می‌کند که شاید کودکان با بازنمایی چیزهای غیرقابل‌مشاهده‌ای همچون صدا و هیجان، آزادانه‌تر بازی می‌کنند؛ زیرا هنوز با مقیدشدن به تصویرسازیِ محضِ چیزهای قابل مشاهده، محدود نشده‌اند؛ محدودیتی که از مشخصه‌های هنرِ غربیِ سنتی است. دغدغۀ کودک بیشتر آن است که به نوعی از تعادلِ بصری بین اشیا برسد. در نهایت، هدف آن‌ها خلقِ چیزی است که برای فردی که نقاشی را نشانش می‌دهند، معنادار باشد.
اینگرام می‌گوید «ما بزرگسالان، غالباً می‌گوییم "می‌خواهم یک اسب بکشم" و شروع به کار می‌کنیم ... و هنگامی که می‌بینیم نمی‌توانیم آن را بکشیم ناامید می‌شویم. اما به نظر می‌رسد بچه‌ها روشِ بسیار معقول‌تری اتخاذ می‌کنند، به این معنی که صرفاً نقاشی می‌کنند و سپس متوجه می‌شوند "این یک اسب است"».


📝معنای پنهان خط‌خطی‌های کودکان
🖊نوشته ایزابل فاتال
✏️ترجمۀ: مهدیه میرمحمد / سایت ترجمان علوم انسانی
🌿مرجع: Atlantic
http://tarjomaan.com/vdca.anak49n0i5k14.html

@artperception

🌿«باغبانی گرمسیری»
"Tropical Gardening"
🎨اثر پل کِله
Paul Klee (1879–1940)
محل نگهداری: موزه گوگنهایم/ نیویورک

@artperception

🌿مینیاتورِ ایرانی در پی آن نیست که جهانِ مادیِ عادی را آنگونه که به حواس می آید مجسم کند، بلکه غیرمستقیم خواهانِ توصیفِ «گوهرِ دگرگون‌نشدنی» (الاعیان الثابته) است. در این نقاشی، اسب یکی از افرادِ نوعِ خویش نیست، بلکه نمونه ممتازِ اسب است. نقاشی ایرانی مانندِ رویایی آشکار و عالمی شفاف است.
هنرمندِ شرقی هرگز دربند آن نیست تا آنچه می بیند نمودار سازد و بر این کوششِ بیهوده آگاه است و از این جهت آگاهی او بر نارسی و نپختگی کودکانه آثارش، خود کمالِ خردمندی است. مینیاتور ایرانی با وجود ضعف و سستی های گاه‌گاهیش، دیدی عادی از اشیا به دست می دهد و رئالیستی سنتی است، یعنی آنکه احساسات و هیجاناتِ فرد در نمودِ جوهرِ واقعیِ اشیا موثر است.

📘هنر اسلامی: زبان و بیان
🖊نویسنده: تیتوس بورکهارت
📝ترجمه: مسعود رجب نیا

@artperception

🌿نگاره «مجنون در بیابان در میان جانوران»
📒نسخه خطی خمسه نظامی / کتابخانه بریتانیا
شماره 2265 / سال 936 تا 950 هجری
🎨رقم: «عملِ آقامیرک»
@artperception

🌿«مجلسِ اسکندر و حکمای هفت‌گانه»
🎨اثر: کمال الدین بهزاد/ سال 874 هجری شمسی
📒خمسه نظامی/ شماره 6810/ صفحه 214
محل نگهداری: کتابخانه بریتانیا
@artperception

🌿اکفراسیس


این سوی چشم‌های استاد بهزاد است
لای این برگ های ظریف و تذهیب ها و شمسه های ریز
بر کاغذی ایرانی از الیافِ کتان
در اندازه هفده در بیست و چهار سانتیمتر

اینجا مجلسِ اسکندر و حکمای هفت گانه نیست
اینجا بارگاهِ سلطانِ صاحب قران است
سلطان حسین بایقرا

جامی با حضرتِ سلطان گپ میزند
خواندمیر، بهزاد و نوایی
مثل حواریون در شامِ آخرِ داوینچی
هریک حال و هوای خودش را دارد
گفتگو و عیش آنها مستدام شده
لای این کتابِ نظامی
پس چرا دربانِ کاخ تا ابد
آنجا روی پلکان بنشیند
و حوصله اش سر برود؟
بهزاد که به تک تک برگ های کوچک درخت
مهر می ورزد
هوای او را دارد
آبرنگ را به هم برانگیخته
و دوستانی منقش کرده برای دربان
تا گفتگوی آنها هم ابدی باشد
🌿
مثل جرّاحی که پوست را کنار می زند
تا رازِ جسمِ آدمی را بگشاید
بر شاگردانی با چشمهای گرد
مثل لورکا که انار را می شکافد
تا قصیده ای از خون بنویسد
بهزاد دیوارها را کنار زده
تا عمارت ها و کوشک های هرات
جلوه کنند
در هزار نما و پلان
🌿
اینجا هرات است
قلبِ ایران
با عمارت ها و باغ های شگفت انگیز
که با آفتابِ قلمِ بهزاد نقش بسته اند

به دلّاک ها بگویید بیایند
به دربان ها
به زنانِ خدمتکار
به غلام زنگی ها
به طفلانی که فلک می شوند توی مکتب خانه
به بنّاها و باربرها
اینجا هرات است
و سرآمد مصوّران، بهزاد
با شَنگَرف و اُخرا و طلا
همه آنها را در نقاشی هایش
پناه می دهد
و آسمانِ آبی هرات را
پهن نمی کند
تنها بر سر شاهزادگان و مجالسِ شاهانه...

🖋🌿دکتر #زینب_صابر
@artperception

🌿پست پُست مدرنیسم

🌿مدرنیته، گذشته از بسیاری چیزهای دیگر، به خود می‌بالید: نوعی خوش‌بینی به مسیر و هدفِ بشریت؛ حقیقتِ مطلق به‌جای نگاه‌های محدود و محلی به حقیقت؛ کاربرد و بی‌طرفیِ تکنولوژی به‌جای بدگمانی به کارکردهای آن؛ عقلانیتِ فردی به‌جای مراجعِ اقتدار (مانند مرجعیتِ دین و متافیزیک)، و حذف رمز و راز به نفعِ علم و عقل.
همۀ این مفروضات مدرنیستی به پایان رسیدند، زیرا جوّ ملال‌آور پُست‌مدرن مانند ابر بارانی تیره‌ای بر سر ما باریدن گرفت. یا بهتر بگوییم: مانند گردبادی افق‌ها را درنوردید.
پُست‌مدرنیسم عصرِ شکاکیت بود، عصر ساختارشکنی، عصرِ تواضعِ معرفتی، عصرِ احیای سنت (اگر نمی‌توانیم از مواضعمان فراتر رویم، آیا بهتر نیست به آغوش صورت‌های سنت‌شدۀ معرفتمان بازگردیم؟) و عصر افزایش آگاهی به جوامعی که در حاشیه مانده بودند.
دیگر، تکنولوژیْ بی‌طرف در نظر گرفته نمی‌شد و تأکید می‌شد به‌شدت در خدمتِ سرمایه‌داری است. اما این نوع از پست‌مدرنیته، لااقل در نظر، عمدتاً مطبوع بود. چون این جوامع، این گروه‌هایی که به‌دورِ بازی‌های زبانی مشترک سازمان‌یافته بودند، هنوز هم به‌شدت تحت‌تأثیر نوعی حسِ تواضع بودند. آن‌ها حقیقت، اخلاق، ارزش‌ها، ملت، سیاست و خدای خود را داشتند. آن روزها نیز به پایان رسیده است.

آنچه در این روزهای شکننده و خشونت‌آمیز شاهدش هستیم، می‌تواند پایان این نوع از پست‌مدرنیسمِ به‌شدت مهربان و ظهور یک پَست‌پُست‌مدرنیسمِ خطرناک باشد.
اصطلاح «پَست‌پُست‌مدرنیسم» حدود یک دهه است که بر سر زبان‌ها افتاده، اما فکر می‌کنم تاریخ‌دانان می‌توانند نقطۀ آغاز آن را حدود سال ۲۰۱۶ ثبت کنند. اینک حجاب‌های نجابت از بین رفته است، اما نوعی ملی‌گراییِ تقویت‌شده، نوعی قبیله/ناحیه‌گراییِ خشمگینانه، یا نوعی بی‌توجهی به رفاهِ هر آن کسی که بیرون از گروه «من» یا بازی زبانیِ من قرار دارد، قاعده بازی شده است.

پَست‌پُست‌مدرنیسم، نوعی قبیله گرایی افراطی و بی‌پرده است. بسط یا تعمیقِ افراطیِ پُست‌مدرنیسم است.
تاآنجاکه واقعیتِ اختلاف نظر، قبیله‌گرایی، «بازی‌های زبانی» و دیدگاه‌های منحصربه‌فرد را می‌پذیرد، پُست‌مدرن است (برخلاف مدرنیسم به‌دنبال فرارفتن از آن مرزها نیست). اما زمانی پَست‌پُست‌مدرن می شود، چراکه تواضعِ معرفتی پالایشش نکرده، بلکه یقینْ، سفت‌وسختش کرده است.
در فضای پَست‌پُست‌مدرن، اینکه ما حقیقت مطلق نداریم به رسمیت شناخته می‌شود، اما فرقی هم نمی‌کند، چون اهمیتی برایمان ندارد! حقیقت نحوۀ ارتباط ما با دیگران را تغییر نمی‌دهد؛ نحوۀ درک ما از جایگاهمان در جهان را تغییر نمی‌دهد؛ و با اختلاف نظر پیراسته نشده است، بلکه از آن‌ها به خشم آمده است؛ و موتور محرکِ آن جنگ است نه صلح.

🖋کایل رابرتس
📝ترجمۀ حمیدرضا محمدی
🌿وب‌سایت ترجمان
http://tarjomaan.com/vdcj.oeofuqeaisfzu.html
🌿
@artperception

🌿«شیر رام‌کننده اش را می‌بلعد»
"Lion Eating Its Tamer"
🎨اثر: دانا شوتز (Dana Schutz)
2015 - Oil on canvas
گالری پتزل (Petzel Gallery) - نیویورک
🌿
@artperception

🌿بعد از موفقیت جهانی فیلم پدرخوانده، رؤسای باندهای تبهکار مثل دون کورلئونه لباس می‌پوشیدند و فک پایینشان را جلو می‌دادند! آنها مشتاق شدند رفتار و پوشش نسخه‌های داستانی خود را تقلید کنند
@artperception

🌿زنگِ آگاهی❗️ (علمی/ جامعه‌شناختی)
🌿آینده‌پژوهی (Futures studies)

آینده‌پژوهی شامل مجموعهٔ تلاش‌هایی است که با جستجوی منابع، الگوها، و عوامل تغییر یا ثبات، به تجسّم آینده‌های بالقوّه و برنامه‌ریزی برای آنها می‌پردازد. آینده‌پژوهی بازتاب دهندهٔ چگونگی زایشِ واقعیّتِ «فردا» از دلِ تغییر (یا ثبات) «امروز» است. آینده‌پژوهی با بهره‌گیری از طیفِ وسیعی از روش‌ها، به‌جای تصوّرِ «تنها یک آینده»، به گمانه‌زنی‌های نظام‌مند و خردورزانه، در موردِ نه تنها «یک آینده» بلکه «چندین آیندهٔ متصوّر» مبادرت می‌ورزد.

آینده‌پژوه فردی است که مقدار قابل‌توجهی از وقت خود را، صرف نظریه‌پردازی دربارۀ آیندۀ جامعه می‌کند و ما باید آینده‌پژوهان را جدی بگیریم، زیرا در کانونِ جنبش آینده‌پژوهی، پول، نفوذ، قدرت سیاسی، و دسترسی به الگوریتم‌هایی نهفته است که به‌طور روزافزون بر زندگی حرفه‌ای، سیاسی و خصوصی ما حکمرانی می‌کنند. اما تضادها و اختلاف نظرهای عمیق در این حوزه کتی اونیل (Cathy O’neil) متخصص داده و دکتری ریاضی از دانشگاه هاروارد را بر این داشته تا چهار «نوع» اصلی از آینده‌پژوهان را با رویکردی انتقادی دسته بندی کند:

✔️1 - افرادی که به تکینگی باور دارند و دربارۀ آن نگران نیستند (تکینگی لحظه‌ای است که تکنولوژی آن‌قدر پیشرفت می‌کند، و سرعتی چنان فزاینده می‌یابد که به دگرگونی تکنولوژیکِ بنیادی و معنادارِ زندگی می‌انجامد، به‌نحوی که از هدف و حتی طبیعت نخستینِ خود فرا می‌رود). آن‌ها نام پیشرفت روی آن می‌گذارند و با آغوش باز می‌پذیرندش. این گروه مخترعان ماشین‌های جان‌دار؛ و کسانی هستند که می‌خواهند شهرهای شناورِ خودمختارِ خارج از حوزۀ حاکمیتِ هر دولتی ایجاد کنند؛ و افرادی که می‌کوشند تا هوش را بهبود بخشند و برای همیشه زندگی کنند! آینده‌پژوهی با این رنگ و بو، چه ماهیت زندگی در حبابِ ابرثروتمندان باشد و چه چیزی کاملاً مدرن و معطوف به رایانه، ذاتاً نخبه‌گرا، دارای وسواسِ نبوغ، و نادیده‌گیرندۀ گسترۀ جامعه است.

✔️2 - افرادی که به تکینگی باور دارند، اما دربارۀ آینده نگران هستند. آن‌ها تکینگی را به‌مثابۀ نیرویی ضرورتاً مثبت نمی‌نگرند. افراد این گروه اغلب مرد هستند، و در جوانی داستان‌های علمی-تخیلیِ ویران‌شهری خوانده‌اند و دربارۀ همۀ چیزهایی فکر می‌کنند که وقتی ماشین‌ها خودآگاه می‌شوند، ممکن است در مسیرِ نادرست پیش برود. چیزهایی که احتمال وقوع آن‌ها کم (اما مثبت!) است. آن‌ها برای تخمین این احتمال وقت صرف می‌کنند.
جنبشِ متفاوتی از این گروه، جنبشِ «نوع‌دوستی کارآمد» است، برهان اصلی آن‌ها این است که ما باید به رنجِ بشری خارج از مرزهای زندگی خود اهمیت دهیم، نه‌فقط در پیرامون خودمان، و ما باید برای بهینه‌سازی پولِ خودمان برای بهبودِ جهان، مسئولیت بپذیریم. برخی اقلیت‌های گروه بر این باورند که، به‌جای نگرانی دربارۀ رنج کنونی، آن‌ها باید دربارۀ ریسک‌های وجودی نگران باشند، رخدادهای آینده‌نگرانه ای که با محاسباتی با توان ده توصیف می‌شوند و بنابراین می‌توانند رنج‌هایی عظیم به بار آورند.

✔️3 - آن‌ها که به تکنولوژی خوش‌بین‌اند، آن‌ها به‌طور خاص دربارۀ تکینگی صحبت نمی‌کنند، اما مایل‌اند برای افرادی که می‌خواهند به آن‌ها باور داشته باشند، فضایلِ پرشمارِ تکنولوژی را ستایش کنند؛ این گروه پیامبران جدیدِ سرمایه هستند.

✔️4 - افرادی که به تکینگی‌ها باور ندارند، اما باز هم نگران هستند. در این گروه ما پولی در اختیار نداریم و نفوذ چندانی هم نداریم. اکثریتِ ما زنان، مردان دگرباش و رنگین‌پوستان هستیم. ما در مؤسسات علمیِ داده‌ها که در سراسر کشورها در حال ظهور هستند، بازنمود اندکی داریم، زیرا اهدافِ مالیِ چنین مؤسساتی با ابرازِ نگرانی‌های دردسر آفرینِ ما ناسازگار است.

و من نگران هستم؛ زیرا الگوریتم‌های خودکار، پیشاپیش دارند جای مهم‌ترین فرآیندهای تصمیم‌گیری انسانی را می‌گیرند؛ از آزمون‌های شخصیت گرفته که متقاضیانِ شغلِ واجدِ شرایط را مشخص می‌کند، تا الگوریتم‌های ریسکِ تبهکاری که قُضات را متقاعد می‌کند تا احکام طولانی‌تری صادر کنند.
وقتی به پیرامونِ خودم نگاه می‌کنم، می‌بینم نیازی نیست تا نوعی آیندۀ فرضی را در نظر بگیریم که در آن بشر در حال رنج‌کشیدن باشد. ما همین الان در آنجا هستیم! دانشمندانِ علم داده‌ها در حال خلق ماشین‌هایی هستند که فهمِ کاملی از آن‌ها ندارند، ماشین‌هایی که برنده‌ها را از بازنده‌ها جدا می‌کنند اما به‌دلایلی که از قبل برای ما بسیار آشنا هستند: طبقه، نژاد، سن، وضعیت معلولیت، کیفیت آموزش، و دیگر سنجه‌های جمعیت‌شناختی. این تهدیدی برای اصلِ مفهومِ پویاییِ اجتماعی است.


🖋کتی اونیل
📝ترجمۀ: علی برزگر
🌿مرجع: Boston Review / وب‌سایت ترجمان
http://tarjomaan.com/vdcb.wbwurhbzziupr.html
🌿
@artperception

🎼🌿رامین جوادی (Ramin Djawadi) برای موسیقی متنِ فصل هفتمِ سریال "Game Of Thrones" نامزد دریافت جایزه در شصتمین مراسم سالانه گِرَمی شد.
🌿🎼
@artperception

🎼🌿نامزدهای دریافت جایزه گرمی 2018 برای «بهترین موسیقی متن رسانه تصویری» :
🎼Arrival (Jóhann Jóhannsson, composer)
🎼Dunkirk (Hans Zimmer, composer)
🎼Game Of Thrones: Season 7 (Ramin Djawadi, composer)
🎼Hidden Figures (Benjamin Wallfisch, Pharrell Williams & Hans Zimmer, composers)
🎼La La Land (Justin Hurwitz, composer)

🌿منبع: سایت جایزه گرمی
https://www.grammy.com/grammys/news/60th-grammy-awards-full-nominees-list
🌿
@artperception

🎼🌿تم اصلی موسیقی متن سریال "Game of Thrones" / فصل هفتم
🌿
@artperception

🎼🌿اجرای تم اصلی موسیقی فیلم «Game of Thrones» توسط Patrik Pietschmann (نسخه پیانو)
🎼
Composed by: Ramin Djavadi
🌿
@artperception

🌿ژیل دلوز و نقد تفکر مدرن

🌱پاره اى پژوهندگان اندیشه هاى ژیل دلوز مدعى هستند که او فعالیت فلسفى خود را از مبانى و اصول آغاز نکرد، بلکه رویکردى میانه را در برخورد با فلسفه اتخاذ کرد. از این رو او روش بررسى مناسبات میان سوژه و ابژه را واژگون کرد تا فلسفه دگرسانى و جهانیت خویش را پایه گذارى کند. او «فلسفه رویداد» را حائز اهمیت شمرد، از این رو از فلسفه اى که بر پایه مناسبت میان دال و مدلول شکل گرفته است، رویگردان بود.
دلوز صورت و محتوا را در منظومه اى ارگانیک قرار داد و مدعى شد که رویدادها به طور کلى از اجتماع کارمایه هایى که از صورت بیانى آنها جدا نیست، شکل یافته اند. به تعبیرى او اصطلاح کالبد بدون اندام را در رهیافت فلسفى خود به کار گرفت. اگرچه همه این عالم را باید مجموعه حرکاتى دانست که از صیرورت ها و برخوردهایى با خارج تشکیل شده اند و به طور کلى مفاهیم منجمد فلسفه ما را قادر به درک این مفاهیم نمى کند.

دلوز براى روشن کردن فلسفه خود از اصطلاح گیاه شناختى «ریزوم» بهره گرفت. ریزوم از مجموعه اى از عوامل و اجزا تشکیل شده و در آن وحدتى قابل مشاهده نیست. دلوز مدعى است کسانى چون نیچه، فوکو و دریدا از لحاظ رویکرد داراى جهتى ریزوم گونه هستند زیرا کلیه مراتب خطى سنت فلسفى را رها کرده و از جایى آغاز مى کنند که فلاسفه غرب به طور متفاوت نادیده گرفته اند. دلوز مى گوید در قلمرو ادبیات اندیشه هاى کافکا، ماهیت و مشى ریزوم گونه دارد. زیرا که از فرمول و انگاره مورد قبول و رایج ادبیات رسمى مى گریزد و به طور کلى زبان را در معرض جریانات چند گانه میل و تمنا قرار مى دهد. حرکت ریزوم همانگونه که گفتیم افقى است و همواره ستون هاى سلسله مراتب را در هم مى ریزد مى توان حرکت ریزومدار را با زندگى ایلیاتى و کولى وار قیاس کرد. همانطور که زیست ایلیاتى توقف، سکون و ایستایى را بر نمى تابد، نگاه ریزومى ضد تمرکز و نظم سلسله وار است.

🖋متن فوق شکل مکتوب و پیراسته سخنرانى دکتر محمد ضیمران در خانه هنرمندان ایران می باشد.
🌿مرجع: وب‌سایت باشگاه اندیشه

ادامه ی مطلب در👇

http://www.bashgah.net/fa/content/print_version/19603 (Sun Dec 3 18:31:20 2017)

@artperception

🌿رشد افقی ریزوم در تقابل با رشد عمودی درخت نمادی از کثرت گرایی و بی پایانی است. یک ریزوم نه آغاز و نه پایان دارد، بلکه همواره در میانه و بینابین است.
@artperception

🌿معماری فولدینگ، کارخانه بکو (بلگراد، صربستان) متاثر از اندیشه ی ریزومی. بازسازی شده توسط زاها حدید و پاتریک شوماخر.
@artperception

🎬🌿فیلم سینمایی «مکبث»
محصول مشترک انگلستان، فرانسه و آمریکا/ 2015
🎬کارگردان: جاستین کورزل
بازیگران: مایکل فاسبندر (مکبث)، ماریون کوتیار (لیدی مکبث)
🎭بر اساس نمایشنامه «مکبث» شکسپیر
🎬🌿
@artperception