🌿پیشنهادات طالب برای زندگی برتر:

۱ - بدگمان بودن پرزحمت و پرهزینه است. بهتر است در مورد موضوعاتی که پیامدهای بزرگی دارند شکاک باشیم و در موارد کوچک و زیباشناختانه زندگی، ناقص، احمقانه و انسان بمانیم.

۲ - به مهمانی‌ها بروید. شما حتی نمی‌توانید فکرش را بکنید که چه چیزهایی ممکن است در پوشش خوش‌اقبالی پیدا کنید. اگر از حضور در اماکن عمومی اذیت می‌شوید، همکارانتان را بفرستید.

۳ - فکر خوبی نیست از کسی که کراوات زده پیش‌بینی بخواهید. در صورت امکان، شخصی که خود و دانش خود را خیلی جدی می‌گیرد، دست بیندازید.

۴ - بهترین‌ها را برای مراسم اعدام خود بپوشید و با وقار و متانت بایستید. آخرین نقطه کمکی شما در برابر رویدادهای تصادفی این است که چگونه عمل می‌کنید. اگر نمی‌توانید پیامدها را کنترل کنید، دست‌کم می‌توانید شکوه و وقار رفتار خود را کنترل کنید. این شما هستید که همیشه حرف آخر را خواهید زد.

۵ - سامانه‌های پیچیده‌ای که از زمان‌های دور پیرامون ما بوده‌اند را به هم‌نزنید. ما منطق آنها را نمی‌فهمیم. سیاره زمین را آلوده نکنید. بدون توجه به «شواهد» علمی، آن را همان‌طور که کشف کردیم باقی بگذاریم.

۶ - یاد بگیرید با غرور شکست بخورید. خیلی سریع و بی‌غل و غش این کار را بکنید. با تسلط و تبحر یافتن در اشتباهات، آزمایش و خطا را به حداکثر برسانید.

۷ - از بازندگان دوری کنید. اگر شنیدید کسی واژه‌های «غیرممکن»، «هرگز» و «بسیار سخت» را بیشتر اوقات استفاده می‌کند او را از شبکه اجتماعی خود اخراج کنید. هرگز برای پاسخ از «نه» استفاده نکنید. (برعکس بیشتر کلمه «بله» و «به احتمال زیاد» بکار ببرید).

۸ - روزنامه‌ها را به خاطر خبر آنها نخوانید. (فقط برای شایعات، درددل‌های خوانندگان و البته شرح حال نویسندگان). بهترین فیلترکننده برای دانستن اینکه آیا خبری اهمیت دارد یا خیر، این است که آن‌را در کافه تریا، رستوران... یا (دوباره) در مهمانی بشنوید.

۹ - سخت‌کوشی در نهایت به شما یک استادیِ دانشگاه یا یک بی‌ام‌و خواهد داد. برای اینکه جایزه بوکر یا نوبل یا جت خصوصی به‌دست آورید، نیازمند هم سخت‌کوشی و هم شانس هستید.

۱۰ - پاسخ ای‌میل‌های افراد رده پایین را قبل از افراد ارشد رده بالا بدهید. افراد رده پایین فرصت و تمایلِ بیشتری در به یادآوردنِ کسانی دارند که به آنها بی‌اعتنایی کرده‌اند.
@artperception

🌿کتاب «قوی سیاه: اثرِ امورِ بسیار نامحتمل»
🖊نوشته: نسیم نیکولاس طالب
2007
@artperception

🌿هنر اسلامی (Islamic Art)

🕌قبة الصخره
#قبة_الصخره کهن‌ترین بنای اسلامی است که میان سالهای 69 تا 73 هجری (حدود 60 سال بعد از درگذشتِ پیامبر اسلام) در اورشلیم به دستورِ عبدالملک خلیفه اموی ساخته شد. این بنا ترکیبی از سبکِ بیزانسی و عناصر نوپای اسلامی است که در تزئیناتِ آن نشان‌های هنر ساسانی و عثمانی نیز وجود دارد و به گستردگی سرزمین های اسلامی اشاره می‌کند.
این صخره به سه علت برای مسلمانان مقدس شمرده می شود: به یادگارِ ابراهیم که بر بالای کوهِ موریا (در جوار قبه الصخره) رفت تا پسرش را قربانی کند؛ از آن رو که معبدِ سلیمان نبی در این نقطه قرار داشته است؛ و نیز از آن جهت که پیامبرِ اسلام در شبِ معراج بدانجا برده شد. غاری در زیرِ صخره هست که به گونه ای چاه، که به بالا سر باز می کند می رسد. بنابر روایت، پیامبرِ اسلام از این غار و از این چاه به آسمان رفت که این مطلب متضمنِ گونه ای سمبلیسمِ دینی است.

📘هنر اسلامی: زبان و بیان
🖊نویسنده: تیتوس بورکهارت
📝ترجمه: مسعود رجب نیا

@artperception

🌿نمای خارجی قبه الصخره
Dome of the Rock

@artperception

🌿نمای داخلی قبه الصخره
@artperception

🌿نمای داخلی زیر سقفِ قبه الصخره

@artperception

نمایی از داخل غارِ زیر صخره
محل معراجِ پیامبر اسلام

@artperception

🌿«ورود به کوهِ معبد»
🎨گوستاو باونفینت
اورشلیم، 1886

"At the Entrance to the Temple Mount"
Gustav Bauernfeind
Jerusalem, 1886.

@artperception

🌿نقشه مقطعِ نقاشی شده همراه با تزئینات از قبه الصخره

محل نگهداری: موزه ویکتوریا و آلبرت، لندن

@artperception

🌿🎨نقاشی کودکان و هنرِ مدرن

🌿امروزه بسیاری از روان‌شناسان و منتقدان هنری معتقدند که خطاست اگر گمان کنیم هر نقاشی‌ای که «واقعی» به نظر نمی‌رسد، سطحِ پایین یا نادرست است. ناظرانْ الگوهای مشابهی میان نقاشی بچه‌ها و هنر آبسترۀ مدرن پیدا کرده‌اند. درواقع، هنرمندان آبسترۀ بزرگسال نظیر رابرت مادرول و پل کِله از #نقاشی_کودکان الهام گرفته‌اند.
برای آن دسته از مخاطبانِ موزه‌ها که علاقه دارند یکی از آثار هنر مدرن را نشان دهند و بگویند «بچۀ من هم می‌توانست چنین چیزی بکشد!»، خوب است که به یاد داشته باشند در اغلب اوقات درواقع این دقیقاً همان هدفی است که هنرمندِ اثر مد نظر داشته است. تمام این مسائل نشان می‌دهد که شکل‌ها و طرح‌های بچه‌ها درنهایت آنچنان هم ساده‌انگارانه نیست. شاید چیزی که با برچسبِ ساده‌انگاری کنار گذاشته شده، درجه‌ای از آزادیِ ذهنی باشد که بسیاری از هنرمندانِ آبستره آرزوی بازآفرینی آن را دارند.

پریسر، استاد دانشگاه کونکوردیا، بیان می‌کند که شاید کودکان با بازنمایی چیزهای غیرقابل‌مشاهده‌ای همچون صدا و هیجان، آزادانه‌تر بازی می‌کنند؛ زیرا هنوز با مقیدشدن به تصویرسازیِ محضِ چیزهای قابل مشاهده، محدود نشده‌اند؛ محدودیتی که از مشخصه‌های هنرِ غربیِ سنتی است. دغدغۀ کودک بیشتر آن است که به نوعی از تعادلِ بصری بین اشیا برسد. در نهایت، هدف آن‌ها خلقِ چیزی است که برای فردی که نقاشی را نشانش می‌دهند، معنادار باشد.
اینگرام می‌گوید «ما بزرگسالان، غالباً می‌گوییم "می‌خواهم یک اسب بکشم" و شروع به کار می‌کنیم ... و هنگامی که می‌بینیم نمی‌توانیم آن را بکشیم ناامید می‌شویم. اما به نظر می‌رسد بچه‌ها روشِ بسیار معقول‌تری اتخاذ می‌کنند، به این معنی که صرفاً نقاشی می‌کنند و سپس متوجه می‌شوند "این یک اسب است"».


📝معنای پنهان خط‌خطی‌های کودکان
🖊نوشته ایزابل فاتال
✏️ترجمۀ: مهدیه میرمحمد / سایت ترجمان علوم انسانی
🌿مرجع: Atlantic
http://tarjomaan.com/vdca.anak49n0i5k14.html

@artperception

🌿«باغبانی گرمسیری»
"Tropical Gardening"
🎨اثر پل کِله
Paul Klee (1879–1940)
محل نگهداری: موزه گوگنهایم/ نیویورک

@artperception

🌿مینیاتورِ ایرانی در پی آن نیست که جهانِ مادیِ عادی را آنگونه که به حواس می آید مجسم کند، بلکه غیرمستقیم خواهانِ توصیفِ «گوهرِ دگرگون‌نشدنی» (الاعیان الثابته) است. در این نقاشی، اسب یکی از افرادِ نوعِ خویش نیست، بلکه نمونه ممتازِ اسب است. نقاشی ایرانی مانندِ رویایی آشکار و عالمی شفاف است.
هنرمندِ شرقی هرگز دربند آن نیست تا آنچه می بیند نمودار سازد و بر این کوششِ بیهوده آگاه است و از این جهت آگاهی او بر نارسی و نپختگی کودکانه آثارش، خود کمالِ خردمندی است. مینیاتور ایرانی با وجود ضعف و سستی های گاه‌گاهیش، دیدی عادی از اشیا به دست می دهد و رئالیستی سنتی است، یعنی آنکه احساسات و هیجاناتِ فرد در نمودِ جوهرِ واقعیِ اشیا موثر است.

📘هنر اسلامی: زبان و بیان
🖊نویسنده: تیتوس بورکهارت
📝ترجمه: مسعود رجب نیا

@artperception

🌿نگاره «مجنون در بیابان در میان جانوران»
📒نسخه خطی خمسه نظامی / کتابخانه بریتانیا
شماره 2265 / سال 936 تا 950 هجری
🎨رقم: «عملِ آقامیرک»
@artperception

🌿«مجلسِ اسکندر و حکمای هفت‌گانه»
🎨اثر: کمال الدین بهزاد/ سال 874 هجری شمسی
📒خمسه نظامی/ شماره 6810/ صفحه 214
محل نگهداری: کتابخانه بریتانیا
@artperception

🌿اکفراسیس


این سوی چشم‌های استاد بهزاد است
لای این برگ های ظریف و تذهیب ها و شمسه های ریز
بر کاغذی ایرانی از الیافِ کتان
در اندازه هفده در بیست و چهار سانتیمتر

اینجا مجلسِ اسکندر و حکمای هفت گانه نیست
اینجا بارگاهِ سلطانِ صاحب قران است
سلطان حسین بایقرا

جامی با حضرتِ سلطان گپ میزند
خواندمیر، بهزاد و نوایی
مثل حواریون در شامِ آخرِ داوینچی
هریک حال و هوای خودش را دارد
گفتگو و عیش آنها مستدام شده
لای این کتابِ نظامی
پس چرا دربانِ کاخ تا ابد
آنجا روی پلکان بنشیند
و حوصله اش سر برود؟
بهزاد که به تک تک برگ های کوچک درخت
مهر می ورزد
هوای او را دارد
آبرنگ را به هم برانگیخته
و دوستانی منقش کرده برای دربان
تا گفتگوی آنها هم ابدی باشد
🌿
مثل جرّاحی که پوست را کنار می زند
تا رازِ جسمِ آدمی را بگشاید
بر شاگردانی با چشمهای گرد
مثل لورکا که انار را می شکافد
تا قصیده ای از خون بنویسد
بهزاد دیوارها را کنار زده
تا عمارت ها و کوشک های هرات
جلوه کنند
در هزار نما و پلان
🌿
اینجا هرات است
قلبِ ایران
با عمارت ها و باغ های شگفت انگیز
که با آفتابِ قلمِ بهزاد نقش بسته اند

به دلّاک ها بگویید بیایند
به دربان ها
به زنانِ خدمتکار
به غلام زنگی ها
به طفلانی که فلک می شوند توی مکتب خانه
به بنّاها و باربرها
اینجا هرات است
و سرآمد مصوّران، بهزاد
با شَنگَرف و اُخرا و طلا
همه آنها را در نقاشی هایش
پناه می دهد
و آسمانِ آبی هرات را
پهن نمی کند
تنها بر سر شاهزادگان و مجالسِ شاهانه...

🖋🌿دکتر #زینب_صابر
@artperception

🌿پست پُست مدرنیسم

🌿مدرنیته، گذشته از بسیاری چیزهای دیگر، به خود می‌بالید: نوعی خوش‌بینی به مسیر و هدفِ بشریت؛ حقیقتِ مطلق به‌جای نگاه‌های محدود و محلی به حقیقت؛ کاربرد و بی‌طرفیِ تکنولوژی به‌جای بدگمانی به کارکردهای آن؛ عقلانیتِ فردی به‌جای مراجعِ اقتدار (مانند مرجعیتِ دین و متافیزیک)، و حذف رمز و راز به نفعِ علم و عقل.
همۀ این مفروضات مدرنیستی به پایان رسیدند، زیرا جوّ ملال‌آور پُست‌مدرن مانند ابر بارانی تیره‌ای بر سر ما باریدن گرفت. یا بهتر بگوییم: مانند گردبادی افق‌ها را درنوردید.
پُست‌مدرنیسم عصرِ شکاکیت بود، عصر ساختارشکنی، عصرِ تواضعِ معرفتی، عصرِ احیای سنت (اگر نمی‌توانیم از مواضعمان فراتر رویم، آیا بهتر نیست به آغوش صورت‌های سنت‌شدۀ معرفتمان بازگردیم؟) و عصر افزایش آگاهی به جوامعی که در حاشیه مانده بودند.
دیگر، تکنولوژیْ بی‌طرف در نظر گرفته نمی‌شد و تأکید می‌شد به‌شدت در خدمتِ سرمایه‌داری است. اما این نوع از پست‌مدرنیته، لااقل در نظر، عمدتاً مطبوع بود. چون این جوامع، این گروه‌هایی که به‌دورِ بازی‌های زبانی مشترک سازمان‌یافته بودند، هنوز هم به‌شدت تحت‌تأثیر نوعی حسِ تواضع بودند. آن‌ها حقیقت، اخلاق، ارزش‌ها، ملت، سیاست و خدای خود را داشتند. آن روزها نیز به پایان رسیده است.

آنچه در این روزهای شکننده و خشونت‌آمیز شاهدش هستیم، می‌تواند پایان این نوع از پست‌مدرنیسمِ به‌شدت مهربان و ظهور یک پَست‌پُست‌مدرنیسمِ خطرناک باشد.
اصطلاح «پَست‌پُست‌مدرنیسم» حدود یک دهه است که بر سر زبان‌ها افتاده، اما فکر می‌کنم تاریخ‌دانان می‌توانند نقطۀ آغاز آن را حدود سال ۲۰۱۶ ثبت کنند. اینک حجاب‌های نجابت از بین رفته است، اما نوعی ملی‌گراییِ تقویت‌شده، نوعی قبیله/ناحیه‌گراییِ خشمگینانه، یا نوعی بی‌توجهی به رفاهِ هر آن کسی که بیرون از گروه «من» یا بازی زبانیِ من قرار دارد، قاعده بازی شده است.

پَست‌پُست‌مدرنیسم، نوعی قبیله گرایی افراطی و بی‌پرده است. بسط یا تعمیقِ افراطیِ پُست‌مدرنیسم است.
تاآنجاکه واقعیتِ اختلاف نظر، قبیله‌گرایی، «بازی‌های زبانی» و دیدگاه‌های منحصربه‌فرد را می‌پذیرد، پُست‌مدرن است (برخلاف مدرنیسم به‌دنبال فرارفتن از آن مرزها نیست). اما زمانی پَست‌پُست‌مدرن می شود، چراکه تواضعِ معرفتی پالایشش نکرده، بلکه یقینْ، سفت‌وسختش کرده است.
در فضای پَست‌پُست‌مدرن، اینکه ما حقیقت مطلق نداریم به رسمیت شناخته می‌شود، اما فرقی هم نمی‌کند، چون اهمیتی برایمان ندارد! حقیقت نحوۀ ارتباط ما با دیگران را تغییر نمی‌دهد؛ نحوۀ درک ما از جایگاهمان در جهان را تغییر نمی‌دهد؛ و با اختلاف نظر پیراسته نشده است، بلکه از آن‌ها به خشم آمده است؛ و موتور محرکِ آن جنگ است نه صلح.

🖋کایل رابرتس
📝ترجمۀ حمیدرضا محمدی
🌿وب‌سایت ترجمان
http://tarjomaan.com/vdcj.oeofuqeaisfzu.html
🌿
@artperception

🌿«شیر رام‌کننده اش را می‌بلعد»
"Lion Eating Its Tamer"
🎨اثر: دانا شوتز (Dana Schutz)
2015 - Oil on canvas
گالری پتزل (Petzel Gallery) - نیویورک
🌿
@artperception

🌿بعد از موفقیت جهانی فیلم پدرخوانده، رؤسای باندهای تبهکار مثل دون کورلئونه لباس می‌پوشیدند و فک پایینشان را جلو می‌دادند! آنها مشتاق شدند رفتار و پوشش نسخه‌های داستانی خود را تقلید کنند
@artperception

🌿زنگِ آگاهی❗️ (علمی/ جامعه‌شناختی)
🌿آینده‌پژوهی (Futures studies)

آینده‌پژوهی شامل مجموعهٔ تلاش‌هایی است که با جستجوی منابع، الگوها، و عوامل تغییر یا ثبات، به تجسّم آینده‌های بالقوّه و برنامه‌ریزی برای آنها می‌پردازد. آینده‌پژوهی بازتاب دهندهٔ چگونگی زایشِ واقعیّتِ «فردا» از دلِ تغییر (یا ثبات) «امروز» است. آینده‌پژوهی با بهره‌گیری از طیفِ وسیعی از روش‌ها، به‌جای تصوّرِ «تنها یک آینده»، به گمانه‌زنی‌های نظام‌مند و خردورزانه، در موردِ نه تنها «یک آینده» بلکه «چندین آیندهٔ متصوّر» مبادرت می‌ورزد.

آینده‌پژوه فردی است که مقدار قابل‌توجهی از وقت خود را، صرف نظریه‌پردازی دربارۀ آیندۀ جامعه می‌کند و ما باید آینده‌پژوهان را جدی بگیریم، زیرا در کانونِ جنبش آینده‌پژوهی، پول، نفوذ، قدرت سیاسی، و دسترسی به الگوریتم‌هایی نهفته است که به‌طور روزافزون بر زندگی حرفه‌ای، سیاسی و خصوصی ما حکمرانی می‌کنند. اما تضادها و اختلاف نظرهای عمیق در این حوزه کتی اونیل (Cathy O’neil) متخصص داده و دکتری ریاضی از دانشگاه هاروارد را بر این داشته تا چهار «نوع» اصلی از آینده‌پژوهان را با رویکردی انتقادی دسته بندی کند:

✔️1 - افرادی که به تکینگی باور دارند و دربارۀ آن نگران نیستند (تکینگی لحظه‌ای است که تکنولوژی آن‌قدر پیشرفت می‌کند، و سرعتی چنان فزاینده می‌یابد که به دگرگونی تکنولوژیکِ بنیادی و معنادارِ زندگی می‌انجامد، به‌نحوی که از هدف و حتی طبیعت نخستینِ خود فرا می‌رود). آن‌ها نام پیشرفت روی آن می‌گذارند و با آغوش باز می‌پذیرندش. این گروه مخترعان ماشین‌های جان‌دار؛ و کسانی هستند که می‌خواهند شهرهای شناورِ خودمختارِ خارج از حوزۀ حاکمیتِ هر دولتی ایجاد کنند؛ و افرادی که می‌کوشند تا هوش را بهبود بخشند و برای همیشه زندگی کنند! آینده‌پژوهی با این رنگ و بو، چه ماهیت زندگی در حبابِ ابرثروتمندان باشد و چه چیزی کاملاً مدرن و معطوف به رایانه، ذاتاً نخبه‌گرا، دارای وسواسِ نبوغ، و نادیده‌گیرندۀ گسترۀ جامعه است.

✔️2 - افرادی که به تکینگی باور دارند، اما دربارۀ آینده نگران هستند. آن‌ها تکینگی را به‌مثابۀ نیرویی ضرورتاً مثبت نمی‌نگرند. افراد این گروه اغلب مرد هستند، و در جوانی داستان‌های علمی-تخیلیِ ویران‌شهری خوانده‌اند و دربارۀ همۀ چیزهایی فکر می‌کنند که وقتی ماشین‌ها خودآگاه می‌شوند، ممکن است در مسیرِ نادرست پیش برود. چیزهایی که احتمال وقوع آن‌ها کم (اما مثبت!) است. آن‌ها برای تخمین این احتمال وقت صرف می‌کنند.
جنبشِ متفاوتی از این گروه، جنبشِ «نوع‌دوستی کارآمد» است، برهان اصلی آن‌ها این است که ما باید به رنجِ بشری خارج از مرزهای زندگی خود اهمیت دهیم، نه‌فقط در پیرامون خودمان، و ما باید برای بهینه‌سازی پولِ خودمان برای بهبودِ جهان، مسئولیت بپذیریم. برخی اقلیت‌های گروه بر این باورند که، به‌جای نگرانی دربارۀ رنج کنونی، آن‌ها باید دربارۀ ریسک‌های وجودی نگران باشند، رخدادهای آینده‌نگرانه ای که با محاسباتی با توان ده توصیف می‌شوند و بنابراین می‌توانند رنج‌هایی عظیم به بار آورند.

✔️3 - آن‌ها که به تکنولوژی خوش‌بین‌اند، آن‌ها به‌طور خاص دربارۀ تکینگی صحبت نمی‌کنند، اما مایل‌اند برای افرادی که می‌خواهند به آن‌ها باور داشته باشند، فضایلِ پرشمارِ تکنولوژی را ستایش کنند؛ این گروه پیامبران جدیدِ سرمایه هستند.

✔️4 - افرادی که به تکینگی‌ها باور ندارند، اما باز هم نگران هستند. در این گروه ما پولی در اختیار نداریم و نفوذ چندانی هم نداریم. اکثریتِ ما زنان، مردان دگرباش و رنگین‌پوستان هستیم. ما در مؤسسات علمیِ داده‌ها که در سراسر کشورها در حال ظهور هستند، بازنمود اندکی داریم، زیرا اهدافِ مالیِ چنین مؤسساتی با ابرازِ نگرانی‌های دردسر آفرینِ ما ناسازگار است.

و من نگران هستم؛ زیرا الگوریتم‌های خودکار، پیشاپیش دارند جای مهم‌ترین فرآیندهای تصمیم‌گیری انسانی را می‌گیرند؛ از آزمون‌های شخصیت گرفته که متقاضیانِ شغلِ واجدِ شرایط را مشخص می‌کند، تا الگوریتم‌های ریسکِ تبهکاری که قُضات را متقاعد می‌کند تا احکام طولانی‌تری صادر کنند.
وقتی به پیرامونِ خودم نگاه می‌کنم، می‌بینم نیازی نیست تا نوعی آیندۀ فرضی را در نظر بگیریم که در آن بشر در حال رنج‌کشیدن باشد. ما همین الان در آنجا هستیم! دانشمندانِ علم داده‌ها در حال خلق ماشین‌هایی هستند که فهمِ کاملی از آن‌ها ندارند، ماشین‌هایی که برنده‌ها را از بازنده‌ها جدا می‌کنند اما به‌دلایلی که از قبل برای ما بسیار آشنا هستند: طبقه، نژاد، سن، وضعیت معلولیت، کیفیت آموزش، و دیگر سنجه‌های جمعیت‌شناختی. این تهدیدی برای اصلِ مفهومِ پویاییِ اجتماعی است.


🖋کتی اونیل
📝ترجمۀ: علی برزگر
🌿مرجع: Boston Review / وب‌سایت ترجمان
http://tarjomaan.com/vdcb.wbwurhbzziupr.html
🌿
@artperception

🎼🌿رامین جوادی (Ramin Djawadi) برای موسیقی متنِ فصل هفتمِ سریال "Game Of Thrones" نامزد دریافت جایزه در شصتمین مراسم سالانه گِرَمی شد.
🌿🎼
@artperception

🎼🌿نامزدهای دریافت جایزه گرمی 2018 برای «بهترین موسیقی متن رسانه تصویری» :
🎼Arrival (Jóhann Jóhannsson, composer)
🎼Dunkirk (Hans Zimmer, composer)
🎼Game Of Thrones: Season 7 (Ramin Djawadi, composer)
🎼Hidden Figures (Benjamin Wallfisch, Pharrell Williams & Hans Zimmer, composers)
🎼La La Land (Justin Hurwitz, composer)

🌿منبع: سایت جایزه گرمی
https://www.grammy.com/grammys/news/60th-grammy-awards-full-nominees-list
🌿
@artperception