Track 1
Unknown Artist
🎼🌿شهر خاموش (Silent city)
یکی از طولانی‌ترین قطعات موسیقی کلهر
این قطعه به قربانیان فاجعه بمباران شیمیایی حلبچه تقدیم شد و بازتاب حالاتی چون خشم، ظلم، ترس، درد و حتی امید است
⏰29 دقیقه
@artperception
یکی از طولانی‌ترین قطعات موسیقی کلهر
این قطعه به قربانیان فاجعه بمباران شیمیایی حلبچه تقدیم شد و بازتاب حالاتی چون خشم، ظلم، ترس، درد و حتی امید است
⏰29 دقیقه
@artperception
🌿بوسه هایت مسیرِ معراج است
زیر سقفِ خیال و خلوت و خشت
با تو گویی خدا مرا آرام
می برد روی دوشِ خود به بهشت
با تو انگار ازل همین حالاست
با تو نقشِ فرشته کم‌رنگ است
من که باشم در این میان که خدا
در هوای تو سخت دلتنگ است
بدنت همزمان حریق و حریر
من از اعجازِ تو خبر دارم
در تنِ نازکت خدا پیداست
تا ابد من به تو نظر دارم
صبر کن این تمام ِحرفم نیست
تو نباید دعای من باشی
از خدا خواستم موافق بود
می‌توانی خدای من باشی
🌿🖋شاعر : افشین یداللهی
@artperception
زیر سقفِ خیال و خلوت و خشت
با تو گویی خدا مرا آرام
می برد روی دوشِ خود به بهشت
با تو انگار ازل همین حالاست
با تو نقشِ فرشته کم‌رنگ است
من که باشم در این میان که خدا
در هوای تو سخت دلتنگ است
بدنت همزمان حریق و حریر
من از اعجازِ تو خبر دارم
در تنِ نازکت خدا پیداست
تا ابد من به تو نظر دارم
صبر کن این تمام ِحرفم نیست
تو نباید دعای من باشی
از خدا خواستم موافق بود
می‌توانی خدای من باشی
🌿🖋شاعر : افشین یداللهی
@artperception
🌿فهم هنر🌿
🌿بوسه هایت مسیرِ معراج است زیر سقفِ خیال و خلوت و خشت با تو گویی خدا مرا آرام می برد روی دوشِ خود به بهشت با تو انگار ازل همین حالاست با تو نقشِ فرشته کم‌رنگ است من که باشم در این میان که خدا در هوای تو سخت دلتنگ است بدنت همزمان حریق و حریر من از اعجازِ…
Zire Saghfe Khial @MusicBerooz
Homayoun Shajarian [MusicBerooz.IR]
🌿قطعه: زیر سقفِ خیال
💿آلبوم: امشب کنارِ غزل‌های من بخواب
🎼آهنگساز: فردین خلعتبری
🎤خواننده: همایون شجریان
🖋شاعر: افشین یداللهی
@artperception
💿آلبوم: امشب کنارِ غزل‌های من بخواب
🎼آهنگساز: فردین خلعتبری
🎤خواننده: همایون شجریان
🖋شاعر: افشین یداللهی
@artperception
🌿❗️زنگ آگاهی (جامعه شناسی)
🌿قاعده‌ی اقلیتِ متعصب در سیستم های اجتماعی
«قاعده ی اقلیتِ متعصب» موضوع فصلی از کتابِ در دستِ انتشارِ «نسیم نیکولاس طالب» است. این قاعده، در مورد یک طرفه بودن خیابانِ تعصب است، و این که چه طور متعصب ها، حتی اگر اقلیتِ مطلق باشند، می توانند قاعده شان را به هنجار جامعه تبدیل و تحمیل کنند. خودِ طالب، زمانی به این مساله فکر کرده که در جریانِ شرکت در یک کنفرانس، متوجه شده همه ی نوشیدنی های تهیه شده برای حاضران کوشر هستند (کوشر تهیه ی غذا و نوشیدنی به شکلی ست که برای یهودی ها قابل خوردن باشد، تقریبا معادل غذای حلال برای مسلمان ها). حیرت طالب از این جهت بوده که می دانست تعداد یهودی های حاضر در کنفرانس واقعا انگشت شمار است، ولی با این همه، کل نوشیدنی ها کوشر شده بودند. چرا این اتفاق افتاد؟ پاسخ در یک طرفه بودن رفتار یهودی هاست:
غیریهودی ها، هم نوشیدنی کوشر می نوشند و هم نوشیدنی غیر کوشر. اما یهودی ها فقط نوشیدنی کوشر می نوشند.
نتیجه: کنفرانس برای این که خیال خودش را راحت کند، به همه نوشیدنی کوشر می دهد. آن ها که متعصب نیستند، (روادار هستند) در هر حال نوشیدنی را مصرف می کنند (چه بسا خیلی از آن ها اصلا متوجه نمی شوند که نوشیدنی کوشر هست یا نه؛ خود نسیم طالب وقتی این را می فهمد که یکی از دوستانش به آن اشاره می کند). یهودی ها هم که نوشیدنی مطلوبشان را می نوشند. به این ترتیب، اکثریت کنفرانس از نظر اقلیت تابعیت می کند.
به این ترتیب یک اقلیتِ متعصب، اگر به قدر کافی متعصبانه رفتار کند، بقیه ی جامعه را ناچار می کند که از قانون آن اقلیت تبعیت کنند. عامل حیاتی و پیش برنده در این قاعده، عدم تقارن است. یک طرف متقارن رفتار می کند "هم این را می خورم و هم آن را" و یک طرف اکیدا غیرمتقارن "این را می خورم، و آن یکی را هرگز نخواهم خورد".
مثال دیگر از نسیم طالب:
چرا برخی کتاب ها ممنوع می شوند؟ مسلما به دلیل این نیست که متوسطِ جامعه چنین درخواستی دارند. بیشتر آدم های جامعه بی تحرک تر از این حرف ها هستند، و واقعا برایشان مهم هم نیست {که کتاب ها چه می گویند}. حتی اگر هم اهمیت بدهند، این قدرها اهمیت نمی دهند که بلند شوند بروند برای ممنوع شدن کتاب درخواست بدهند. به نظر می رسد که، برای ممنوع کردن یک کتاب، یا ممنوع التصویر کردن یک آدم، کافی است تعداد کوچکی آدمِ مخالف، پای کار باشند.
مثلا یک تعداد محدودی آدم بروند داد و هوار کنند و خواهان ممنوعیت فلان کتاب یا فلان کنسرت شوند، یا این که از تاسیس یک هنرستان موسیقی در شهر جلوگیری کنند، اگرچه که اکثریت شهر مشکل خاصی با آن هنرستان نداشته باشد.
طالب توضیح می دهد که قاعده ی اقلیت، یکی از بهترین مثال هایی است که نشان می دهد کارکرد سیستم های پیچیده، تا چه حد می تواند با رفتار فرد فردِ اعضای سیستم متفاوت باشد. اگر رفتار یک مورچه ی تنها را، هر چه قدر هم بادقت، دنبال کنید، بی نهایت بعید است متوجه شوید که کل کُلُنی مورچه ها چه طور رفتار می کند. آن چه که سیستم پیچیده را از افراد آن متمایز می کند، «تعامل» میان اعضای آن سیستم است. تعامل میان افراد سیستم است که باعث می شود که رفتار سیستم، با رفتاری که افراد، یا اکثریت افراد تمایل دارند، متفاوت باشد.
طالب، مثال های متعدد و جالبی می زند از همه گیر شدن جهانی خیلی از مسایل تاریخی و اجتماعی و اقتصادی که بر اساس قاعده ی اقلیت متعصب منطبق است:
🔹همه گیر شدن زبان انگلیسی: فرض کنید که در یک ملاقات اداری بین المللی، 19 نفر به آلمانی مسلط باشند، و یک نفر آلمانی بلد نباشد. نتیجه: جلسه به انگلیسی برگزار می شود.
🔹همه گیر شدن ماشین های دنده اتوماتیک در آمریکا: رانندگانی که با دنده ی دستی آشنایی دارند، می توانند دنده ی اتوماتیک هم برانند. ولی رانندگان دنده ی اتوماتیک نمی توانند دنده ی دستی برانند. نتیجه: قیمت اتوموبیل دنده دستی پایین می آید و تولیدش به تدریج به صفر میل می کند.
بنابراین، اقلیتِ متعصب، می تواند به دو شکل بر جامعه تاثیر بگذارد:
✔️ اولا) جامعه را به هنجار مورد علاقه ی خودش تسلیم کند.
✔️ثانیا) ناظر ناآگاه را، به این نتیجه گیری غلط بیندازد که آن چه که در جامعه رخ داده، خواست اکثریت جامعه بوده است.
از نظرِ طالب، درک رفتار سیستم های پیچیده، هنوز برای ذهن انسان آشنا نیست، و برای همین است که چنین خطاهایی در قضاوت فراوان رخ می دهند. طالب این را هم اضافه می کند که تنها پیش نیازِ موفق شدن اقلیت متعصب، پراکندگی جغرافیایی مناسب است، به طوری که در هر منطقه ای از جامعه، بتوانند این هنجار را تحمیل کنند. کافی است که سه یا چهاردرصد از هر روستا، شهر یا استان، از اقلیت متعصبِ پای کار تشکیل شده باشد. همین برای تبعیت کل جامعه از نرمالِ مدنظر کفایت می کند.
@artperception
🌿قاعده‌ی اقلیتِ متعصب در سیستم های اجتماعی
«قاعده ی اقلیتِ متعصب» موضوع فصلی از کتابِ در دستِ انتشارِ «نسیم نیکولاس طالب» است. این قاعده، در مورد یک طرفه بودن خیابانِ تعصب است، و این که چه طور متعصب ها، حتی اگر اقلیتِ مطلق باشند، می توانند قاعده شان را به هنجار جامعه تبدیل و تحمیل کنند. خودِ طالب، زمانی به این مساله فکر کرده که در جریانِ شرکت در یک کنفرانس، متوجه شده همه ی نوشیدنی های تهیه شده برای حاضران کوشر هستند (کوشر تهیه ی غذا و نوشیدنی به شکلی ست که برای یهودی ها قابل خوردن باشد، تقریبا معادل غذای حلال برای مسلمان ها). حیرت طالب از این جهت بوده که می دانست تعداد یهودی های حاضر در کنفرانس واقعا انگشت شمار است، ولی با این همه، کل نوشیدنی ها کوشر شده بودند. چرا این اتفاق افتاد؟ پاسخ در یک طرفه بودن رفتار یهودی هاست:
غیریهودی ها، هم نوشیدنی کوشر می نوشند و هم نوشیدنی غیر کوشر. اما یهودی ها فقط نوشیدنی کوشر می نوشند.
نتیجه: کنفرانس برای این که خیال خودش را راحت کند، به همه نوشیدنی کوشر می دهد. آن ها که متعصب نیستند، (روادار هستند) در هر حال نوشیدنی را مصرف می کنند (چه بسا خیلی از آن ها اصلا متوجه نمی شوند که نوشیدنی کوشر هست یا نه؛ خود نسیم طالب وقتی این را می فهمد که یکی از دوستانش به آن اشاره می کند). یهودی ها هم که نوشیدنی مطلوبشان را می نوشند. به این ترتیب، اکثریت کنفرانس از نظر اقلیت تابعیت می کند.
به این ترتیب یک اقلیتِ متعصب، اگر به قدر کافی متعصبانه رفتار کند، بقیه ی جامعه را ناچار می کند که از قانون آن اقلیت تبعیت کنند. عامل حیاتی و پیش برنده در این قاعده، عدم تقارن است. یک طرف متقارن رفتار می کند "هم این را می خورم و هم آن را" و یک طرف اکیدا غیرمتقارن "این را می خورم، و آن یکی را هرگز نخواهم خورد".
مثال دیگر از نسیم طالب:
چرا برخی کتاب ها ممنوع می شوند؟ مسلما به دلیل این نیست که متوسطِ جامعه چنین درخواستی دارند. بیشتر آدم های جامعه بی تحرک تر از این حرف ها هستند، و واقعا برایشان مهم هم نیست {که کتاب ها چه می گویند}. حتی اگر هم اهمیت بدهند، این قدرها اهمیت نمی دهند که بلند شوند بروند برای ممنوع شدن کتاب درخواست بدهند. به نظر می رسد که، برای ممنوع کردن یک کتاب، یا ممنوع التصویر کردن یک آدم، کافی است تعداد کوچکی آدمِ مخالف، پای کار باشند.
مثلا یک تعداد محدودی آدم بروند داد و هوار کنند و خواهان ممنوعیت فلان کتاب یا فلان کنسرت شوند، یا این که از تاسیس یک هنرستان موسیقی در شهر جلوگیری کنند، اگرچه که اکثریت شهر مشکل خاصی با آن هنرستان نداشته باشد.
طالب توضیح می دهد که قاعده ی اقلیت، یکی از بهترین مثال هایی است که نشان می دهد کارکرد سیستم های پیچیده، تا چه حد می تواند با رفتار فرد فردِ اعضای سیستم متفاوت باشد. اگر رفتار یک مورچه ی تنها را، هر چه قدر هم بادقت، دنبال کنید، بی نهایت بعید است متوجه شوید که کل کُلُنی مورچه ها چه طور رفتار می کند. آن چه که سیستم پیچیده را از افراد آن متمایز می کند، «تعامل» میان اعضای آن سیستم است. تعامل میان افراد سیستم است که باعث می شود که رفتار سیستم، با رفتاری که افراد، یا اکثریت افراد تمایل دارند، متفاوت باشد.
طالب، مثال های متعدد و جالبی می زند از همه گیر شدن جهانی خیلی از مسایل تاریخی و اجتماعی و اقتصادی که بر اساس قاعده ی اقلیت متعصب منطبق است:
🔹همه گیر شدن زبان انگلیسی: فرض کنید که در یک ملاقات اداری بین المللی، 19 نفر به آلمانی مسلط باشند، و یک نفر آلمانی بلد نباشد. نتیجه: جلسه به انگلیسی برگزار می شود.
🔹همه گیر شدن ماشین های دنده اتوماتیک در آمریکا: رانندگانی که با دنده ی دستی آشنایی دارند، می توانند دنده ی اتوماتیک هم برانند. ولی رانندگان دنده ی اتوماتیک نمی توانند دنده ی دستی برانند. نتیجه: قیمت اتوموبیل دنده دستی پایین می آید و تولیدش به تدریج به صفر میل می کند.
بنابراین، اقلیتِ متعصب، می تواند به دو شکل بر جامعه تاثیر بگذارد:
✔️ اولا) جامعه را به هنجار مورد علاقه ی خودش تسلیم کند.
✔️ثانیا) ناظر ناآگاه را، به این نتیجه گیری غلط بیندازد که آن چه که در جامعه رخ داده، خواست اکثریت جامعه بوده است.
از نظرِ طالب، درک رفتار سیستم های پیچیده، هنوز برای ذهن انسان آشنا نیست، و برای همین است که چنین خطاهایی در قضاوت فراوان رخ می دهند. طالب این را هم اضافه می کند که تنها پیش نیازِ موفق شدن اقلیت متعصب، پراکندگی جغرافیایی مناسب است، به طوری که در هر منطقه ای از جامعه، بتوانند این هنجار را تحمیل کنند. کافی است که سه یا چهاردرصد از هر روستا، شهر یا استان، از اقلیت متعصبِ پای کار تشکیل شده باشد. همین برای تبعیت کل جامعه از نرمالِ مدنظر کفایت می کند.
@artperception
🌿فهم هنر🌿
🌿❗️زنگ آگاهی (جامعه شناسی) 🌿قاعده‌ی اقلیتِ متعصب در سیستم های اجتماعی «قاعده ی اقلیتِ متعصب» موضوع فصلی از کتابِ در دستِ انتشارِ «نسیم نیکولاس طالب» است. این قاعده، در مورد یک طرفه بودن خیابانِ تعصب است، و این که چه طور متعصب ها، حتی اگر اقلیتِ مطلق باشند،…
🌿فرالجبازی: پیروزی از آنِ کسی است که لجبازتر است!
بیایید شرایطِ مثال ها را پیچیده تر کنیم. شرایطی که نه یک دسته ی متعصب، بلکه دو یا چند دسته ی متعصب در جامعه حضور دارند. مثلا، دو راننده ی سرتق را فرض کنید که در یک جاده ی یک بانده، با سرعت به سمت هم در حال حرکت اند. جاده به حدی باریک است که اگر یکی از آن ها کنار نکشد و به شانه ی خاکی نرود، هر دو به هم برخورد می کنند و نابود می شوند. این مثال، در تئوری بازی ها مثالی آشنا است و کم وبیش همه می دانند که پیش بینی تعادلی این بازی این است که هر دو از ترس برخورد کنار می کشند و عملا هیچ کس صاحبِ جاده نمی شود. حالا فرض کنید یک طرف تقارن را بر هم بزند. مثلا راننده ی ماشین قرمز، فرمان را از جا می کند و از ماشین بیرون می اندازد، و به این ترتیب به رقیب سیگنال می دهد که حتی اگر بخواهد هم نمی تواند کنار بکشد. نتیجه: رقیب، با ذکر این که « این دیگه از من هم کله خر تره» کنار می کشد. راننده ی ماشین قرمز این پیروزی را مدیون فرالجبازی کردن است.
بلافاصله دو سوال پیش می آید: دقیقا چرا جامعه به خواسته ی متعصب تن می دهد؟ و این که چرا متعصب، در صورتی که با یک متعصب تر برخورد کند، احتمالا از موضع اولیه کمی عقب می نشیند؟
می شود استدلال کرد که اکثریت جامعه، در برخورد با گروهِ متعصب، هزینه/فایده می کند. مثلا، فایده ی منتشر کردن یک کتابِ جنجالی، می تواند با هزینه ی ناآرامی جامعه و شاید شکسته شدن شیشه ی چند کتاب فروشی همراه بشود. به همین جهت، اگر اکثریت از ناآرام کردن جامعه بیم داشته باشد، احتمالا آرامش جامعه را به انتشار یکی دو کتاب ترجیح می دهد.
نباید فراموش کرد که تنها چیزی که می تواند از سرعت پخش شدن قاعده ی اقلیت بکاهد، هزینه ی بالای تبعیت از خواسته ی اقلیت است. مثلا، در مورد غذای کوشر، اگر تهیه ی غذای کوشر به شکل سرسام آوری گران تر باشد، آن وقت جدا کردن غذای یهودی ها از غیریهودی ها اقتصادی تر می شود. در شرایطی که بودجه خیلی محدود باشد، حتی این احتمال وجود دارد که برگزارکنندگان کنفرانس به کلی قید تهیه ی غذای کوشر را بزنند، چون هزینه ی تبعیت (تهیه ی غذای کوشر) از هزینه ی عدم تبعیت (از دست دادن چند میهمان یهودی)، بالاتر رفته است.
دقیقا به همین خاطر است که برخی گروه های اقلیت، آگاهانه تلاش می کنند این تلقی را به وجود بیاورند که هزینه ی عدم تبعیت از خواسته ی آن ها بسیار بالاست. توسل به تهدید و واکنش شدید و بیان جمله هایی از قبیلِ "ساکت نخواهیم نشست"؛ "عواقب این کار بر عهده ی خود آن هاست"؛ "مردم خود دست به کار خواهند شد"؛ همه در این راستا هستند که این تلقی را به وجود بیاورند که در معادله ی هزینه/فایده، هزینه بسیار بالاست، و بنابراین اکثریت را مجاب کنند که تن دادن به خواسته ی این گروه، عقلانی تر است.
اما، به محض این که لجبازتری در مقابل لجباز قرار می گیرد، معادله کاملا متفاوت می شود. حالا که تهدید موثر نیفتاده، عملا این گروه اقلیت است که باید معادله ی هزینه/فایده ی خودش را تشکیل بدهد، و معمولا راه حل عقلانی نوعی از سازش است.
@artperception
بیایید شرایطِ مثال ها را پیچیده تر کنیم. شرایطی که نه یک دسته ی متعصب، بلکه دو یا چند دسته ی متعصب در جامعه حضور دارند. مثلا، دو راننده ی سرتق را فرض کنید که در یک جاده ی یک بانده، با سرعت به سمت هم در حال حرکت اند. جاده به حدی باریک است که اگر یکی از آن ها کنار نکشد و به شانه ی خاکی نرود، هر دو به هم برخورد می کنند و نابود می شوند. این مثال، در تئوری بازی ها مثالی آشنا است و کم وبیش همه می دانند که پیش بینی تعادلی این بازی این است که هر دو از ترس برخورد کنار می کشند و عملا هیچ کس صاحبِ جاده نمی شود. حالا فرض کنید یک طرف تقارن را بر هم بزند. مثلا راننده ی ماشین قرمز، فرمان را از جا می کند و از ماشین بیرون می اندازد، و به این ترتیب به رقیب سیگنال می دهد که حتی اگر بخواهد هم نمی تواند کنار بکشد. نتیجه: رقیب، با ذکر این که « این دیگه از من هم کله خر تره» کنار می کشد. راننده ی ماشین قرمز این پیروزی را مدیون فرالجبازی کردن است.
بلافاصله دو سوال پیش می آید: دقیقا چرا جامعه به خواسته ی متعصب تن می دهد؟ و این که چرا متعصب، در صورتی که با یک متعصب تر برخورد کند، احتمالا از موضع اولیه کمی عقب می نشیند؟
می شود استدلال کرد که اکثریت جامعه، در برخورد با گروهِ متعصب، هزینه/فایده می کند. مثلا، فایده ی منتشر کردن یک کتابِ جنجالی، می تواند با هزینه ی ناآرامی جامعه و شاید شکسته شدن شیشه ی چند کتاب فروشی همراه بشود. به همین جهت، اگر اکثریت از ناآرام کردن جامعه بیم داشته باشد، احتمالا آرامش جامعه را به انتشار یکی دو کتاب ترجیح می دهد.
نباید فراموش کرد که تنها چیزی که می تواند از سرعت پخش شدن قاعده ی اقلیت بکاهد، هزینه ی بالای تبعیت از خواسته ی اقلیت است. مثلا، در مورد غذای کوشر، اگر تهیه ی غذای کوشر به شکل سرسام آوری گران تر باشد، آن وقت جدا کردن غذای یهودی ها از غیریهودی ها اقتصادی تر می شود. در شرایطی که بودجه خیلی محدود باشد، حتی این احتمال وجود دارد که برگزارکنندگان کنفرانس به کلی قید تهیه ی غذای کوشر را بزنند، چون هزینه ی تبعیت (تهیه ی غذای کوشر) از هزینه ی عدم تبعیت (از دست دادن چند میهمان یهودی)، بالاتر رفته است.
دقیقا به همین خاطر است که برخی گروه های اقلیت، آگاهانه تلاش می کنند این تلقی را به وجود بیاورند که هزینه ی عدم تبعیت از خواسته ی آن ها بسیار بالاست. توسل به تهدید و واکنش شدید و بیان جمله هایی از قبیلِ "ساکت نخواهیم نشست"؛ "عواقب این کار بر عهده ی خود آن هاست"؛ "مردم خود دست به کار خواهند شد"؛ همه در این راستا هستند که این تلقی را به وجود بیاورند که در معادله ی هزینه/فایده، هزینه بسیار بالاست، و بنابراین اکثریت را مجاب کنند که تن دادن به خواسته ی این گروه، عقلانی تر است.
اما، به محض این که لجبازتری در مقابل لجباز قرار می گیرد، معادله کاملا متفاوت می شود. حالا که تهدید موثر نیفتاده، عملا این گروه اقلیت است که باید معادله ی هزینه/فایده ی خودش را تشکیل بدهد، و معمولا راه حل عقلانی نوعی از سازش است.
@artperception
🌿فهم هنر🌿
🌿فرالجبازی: پیروزی از آنِ کسی است که لجبازتر است! بیایید شرایطِ مثال ها را پیچیده تر کنیم. شرایطی که نه یک دسته ی متعصب، بلکه دو یا چند دسته ی متعصب در جامعه حضور دارند. مثلا، دو راننده ی سرتق را فرض کنید که در یک جاده ی یک بانده، با سرعت به سمت هم در حال…
🌿در دفاع از اقلیتِ پیشرو
حالا بیایید، به تبعیت از طالب، قاعده ی اقلیت را در شکل جالب تری بازنویسی کنیم:
یک انسان درستکار، هیچ وقت دست به کار خلاف نمی زند، اما یک خلاف کار، هم در کار خلاف شرکت می کند و هم در کار مشروع.
در روایت فرزندان آدم در قرآن، قابیل ابتدا تلاش می کند که از طریق رقابت مشروع، نذر کردن برای خدا، هابیل را کنار بزند. اما وقتی که نمی تواند، آن وقت دست به خشونت می برد. در مقابل هابیل، هرگز به خشونت پناه نخواهد برد: "اگر تو براى کشتن من دست دراز کنى، من هرگز به قتل تو دست نمى گشایم". نتیجه ی این عدم تقارن، کشته شدن هابیل بود.
طالب، بحث بسیار جالبی دارد در مورد این که چه طور برخی از قوانین اخلاقی همه گیر و جهان شمول شده اند. او استدلال می کند که همه ی قوانین اخلاقیِ همه گیر، به نوعی عدم تقارن دارند: "دزدی، تحت هر شرایطی، کار زشتی است" یا این که " هیچ کس نباید به هیچ عنوان شکنجه شود". به عقیده ی طالب، علت این که این قوانین به مرور زمان همه گیر شده اند، این نبوده که اکثریت با این گزاره ها موافقت کرده اند، (چه بسا کسانی که معتقدند شکنجه و دزدی در شرایطی مشروع هستند). علت این بوده که "هرگز" و "تحت هیچ شرایطی" این قوانین را غیر متقارن کرده اند. اگر که چنین رویکردی در مورد شکنجه وجود نداشت، چه بسا از قبح شکنجه کاسته می شد، و وضع از آن چه که الان در دنیا جاری است به شدت بدتر می بود.
✔️از این بحث، می شود یک نتیجه ی خوب گرفت. قاعده ی اقلیتِ متعصب، لزوما، به نتایج ناگوار ختم نمی شود. این قاعده برعکس، گاهی می تواند جامعه را در مسیر درست جلو ببرد.
🌿⭐️بر اساسِ قاعده ی اقلیتِ متعصب، برای پیش بردن یک جامعه، نیازی نیست که اکثریت آن جامعه مترقی باشند، تنها حضور یک اقلیتِ نخبه، که سرسختانه بر موضعِ درست پافشاری می کند، برای پیش بردنِ جامعه به سمتِ مطلوب کفایت می کند. نتیجه ی مهمی است که تلویحاتِ ریز و درشت بسیاری با خود دارد.
@artperception
حالا بیایید، به تبعیت از طالب، قاعده ی اقلیت را در شکل جالب تری بازنویسی کنیم:
یک انسان درستکار، هیچ وقت دست به کار خلاف نمی زند، اما یک خلاف کار، هم در کار خلاف شرکت می کند و هم در کار مشروع.
در روایت فرزندان آدم در قرآن، قابیل ابتدا تلاش می کند که از طریق رقابت مشروع، نذر کردن برای خدا، هابیل را کنار بزند. اما وقتی که نمی تواند، آن وقت دست به خشونت می برد. در مقابل هابیل، هرگز به خشونت پناه نخواهد برد: "اگر تو براى کشتن من دست دراز کنى، من هرگز به قتل تو دست نمى گشایم". نتیجه ی این عدم تقارن، کشته شدن هابیل بود.
طالب، بحث بسیار جالبی دارد در مورد این که چه طور برخی از قوانین اخلاقی همه گیر و جهان شمول شده اند. او استدلال می کند که همه ی قوانین اخلاقیِ همه گیر، به نوعی عدم تقارن دارند: "دزدی، تحت هر شرایطی، کار زشتی است" یا این که " هیچ کس نباید به هیچ عنوان شکنجه شود". به عقیده ی طالب، علت این که این قوانین به مرور زمان همه گیر شده اند، این نبوده که اکثریت با این گزاره ها موافقت کرده اند، (چه بسا کسانی که معتقدند شکنجه و دزدی در شرایطی مشروع هستند). علت این بوده که "هرگز" و "تحت هیچ شرایطی" این قوانین را غیر متقارن کرده اند. اگر که چنین رویکردی در مورد شکنجه وجود نداشت، چه بسا از قبح شکنجه کاسته می شد، و وضع از آن چه که الان در دنیا جاری است به شدت بدتر می بود.
✔️از این بحث، می شود یک نتیجه ی خوب گرفت. قاعده ی اقلیتِ متعصب، لزوما، به نتایج ناگوار ختم نمی شود. این قاعده برعکس، گاهی می تواند جامعه را در مسیر درست جلو ببرد.
🌿⭐️بر اساسِ قاعده ی اقلیتِ متعصب، برای پیش بردن یک جامعه، نیازی نیست که اکثریت آن جامعه مترقی باشند، تنها حضور یک اقلیتِ نخبه، که سرسختانه بر موضعِ درست پافشاری می کند، برای پیش بردنِ جامعه به سمتِ مطلوب کفایت می کند. نتیجه ی مهمی است که تلویحاتِ ریز و درشت بسیاری با خود دارد.
@artperception
🌿فهم هنر🌿
🌿❗️زنگ آگاهی (جامعه شناسی) 🌿قاعده‌ی اقلیتِ متعصب در سیستم های اجتماعی «قاعده ی اقلیتِ متعصب» موضوع فصلی از کتابِ در دستِ انتشارِ «نسیم نیکولاس طالب» است. این قاعده، در مورد یک طرفه بودن خیابانِ تعصب است، و این که چه طور متعصب ها، حتی اگر اقلیتِ مطلق باشند،…
🌿نسیم طالب (متولد ۱۹۶۰) نویسنده، متفکر و تحلیلگر ریسک لبنانی-آمریکایی است که آثارش بر مسائل تصادفی بودن و احتمال و عدمِ قطعیت متمرکز است.
@artperception
@artperception
🌿«قوی سیاه» مشهورترین کتابِ نسیم طالب است که شهرتی جهانی را برایش به ارمغان آورد. طالب را فیلسوفِ احتمالات و عدمِ قطعیت می‌دانند و پیشروترین اندیشمند معاصر جهان می نامند.
او می گوید: «نمی دانم که نمی دانم؛ همیشه چیزهایی هست که از دیدِ ما پنهان است. کتاب های خوانده نشده‌ی کتابخانه ما خیلی مهم‌تر از کتاب های خوانده شده است، چون این کتاب‌ها به ما گوشزد می کنند که چیزهایی هست که نمی‌دانیم و از چشمِ ما پنهان مانده.»
پشتِ جلدِ کتابِ قوی سیاه آمده است:
“پيش از كشفِ استراليا، مردم بی چون وچرا باور داشتند هر قويى سفيد است، چون تجربياتِ ايشان پيوسته اين باور را تأييد می كرد. ديدنِ نخستينِ قوى سياه براى چند پرنده‌شناس بايد شگفتى جالبى بوده باشد؛ اما اهميتِ داستان در اين نيست. اهميت داستان در اين است كه شكنندگىِ دانش ما را نمايان مى‌كند و نشان می‌دهد آموختنِ ما از تجربيات و مشاهدات، با چه محدوديت‌هاى شديدى روبه‌روست. تنها يك مشاهده كافى است تا گزارهاى كلى كه دستاورد هزاران سال تماشاى ميليون‌ها قوى سفيد است، بی‌اعتبار شود. تنها با ديدنِ يك قوى سياه.
قوى سياهِ هر یک از ما سه ويژگى دارد: نامنتظر است، پيامدى سنگين دارد، پس از وقوع، پيش‌بينى پذير مى نمايد( اما پيشِ از وقوع پيش بينى شدنى نيست).
در واقع هر تئوری که درباره دنیای انسانی و درباره آینده داریم، در معرضِ آسیب‌پذیری قوی سیاه، یعنی یک رویدادِ غیرمنتظره است. ما درونِ قایق‌هایی شکننده روی امواجِ متلاطمِ نااطمینانی پارو می‌زنیم. «دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم، بسیار متفاوت‌تر از دنیایی است که فکر می‌کنیم در آن زندگی می‌کنیم.»
🌿او در سال ۱۹۶۰ در لبنان به دنیا آمد. هر چند که او بر روی این هر دو واقعیتِ زندگی خود شک و تردید می‌اندازد. اما او یک هویتِ محلی دارد. او خود را یک شرقی می‌نامد، عضوی از تمدنِ مدیترانه‌ای شرقیِ پیچیده‌ی نامفهوم. «تن و روحِ من مدیترانه‌ای است». در ادامه بخش هایی از مصاحبه نسیم طالب با برایان اپل‌یارد آورده می شود:
«چرا من به کلیسا می‌روم؟ این مثل آن است که از شما سوال کنم، چرا با آن خانم ازدواج کردید؟ شما دلیل‌تراشی می‌کنید. اما اینجا شاید فقط به خاطر عطر و بو باشد. من عاشق بوی شمع هستم. این موضوعی زیباشناختی است. اگر دین را رها کنید، مردم به باور ملی‌گرایی روی می‌آورند، که باعث کشته شدن بسیاری از مردم شده است. دین همچنین راه خوبی برای برخورد با نااطمینانی‌ها است. فشارِ خون را پایین می‌آورد. او معتقد است مردم ِمذهبی ریسک‌های مالیِ کمتری می‌پذیرند.»
«ما باید نگران چیزهایی باشیم که می‌توانیم کاری در مورد آنها انجام دهیم. من نگران مردم هستم که آن‌جا حاضر نباشند و می‌خواهم آنها را هوشیار‌سازم. ما باید نسبت به دانایی بی‌اعتماد باشیم. دانایی برای ما بد است. به یک فردِ شرط‌بند ۱۰ فقره اطلاعات در مورد مسابقه بدهید، او اسب‌های خود را انتخاب خواهد کرد. حال اگر ۵۰ مورد هم بدهید انتخاب‌های او بهتر نخواهد شد. اما او به طرزِ خطرناکی مطمئن‌تر خواهد شد.»
«لباس‌ها اهمیت دارند، آنها علامت می‌فرستند.» او در اعتماد کردن به هر کس که کراوات‌زده هشدار می‌دهد. «باید از خود بپرسید، چرا او کراوات زده است؟»
توصیه‌ای که به همه می‌کند این است: به مهمانی‌های بسیاری بروید و گوش کنید، با قرار دادن خودتان در معرض قوی سیاه شاید چیزهایی یاد بگیرید.
از او پرسیدم به نظر وی فضائل برتر انسانی کدامند؟ او سرانجام این‌ها را به زبان آورد:
بزرگواری (دشمنان خود را تنبیه کن اما از آنان کینه به‌دل نگیر)؛ بخشندگی (انصاف همیشه کارآیی به همراه دارد)؛ جرات (آدم‌های خیلی کمی از آن بهره دارند)؛ پایمردی (وررفتن و کندوکاوکردن تا که به خواسته‌تان برسید).
«بیاییم انسان باشیم آنگونه که انسان هستیم. دیدگاه اسطوره‌ای و عظمت‌آفرین از بشر را قبول نکنید و بهتر به نفعِ جامعه کار خواهید کرد.»
«بالاتر از همه، تصادفی‌بودن امور را بپذیرید. بپذیرید که جهان مبهم و به نحور اسرارآمیزی ناشناخته، و غیرقابل شناخت است. از اعماق این جهان است که قوی سیاه ظاهر می‌شود و می‌تواند ما را نابود کند یا آزاد سازد. همین الان آنها دارند ما را می‌کشند، پس یادتان باشد صورت خود را اصلاح کنید!»
http://donya-e-eqtesad.com/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%A7%D9%86%D8%AF%DB%8C%D8%B4%D9%87-%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%AF-23/607774-%D9%86%D8%B3%DB%8C%D9%85-%D9%86%DB%8C%DA%A9%D9%84%D8%A7%D8%B3-%D8%B7%D8%A7%D9%84%D8%A8-%D9%BE%DB%8C%D8%B4%DA%AF%D9%88%DB%8C-%D8%B1%D9%88%D9%86%D9%82-%D8%B1%DA%A9%D9%88%D8%AF
@artperception
او می گوید: «نمی دانم که نمی دانم؛ همیشه چیزهایی هست که از دیدِ ما پنهان است. کتاب های خوانده نشده‌ی کتابخانه ما خیلی مهم‌تر از کتاب های خوانده شده است، چون این کتاب‌ها به ما گوشزد می کنند که چیزهایی هست که نمی‌دانیم و از چشمِ ما پنهان مانده.»
پشتِ جلدِ کتابِ قوی سیاه آمده است:
“پيش از كشفِ استراليا، مردم بی چون وچرا باور داشتند هر قويى سفيد است، چون تجربياتِ ايشان پيوسته اين باور را تأييد می كرد. ديدنِ نخستينِ قوى سياه براى چند پرنده‌شناس بايد شگفتى جالبى بوده باشد؛ اما اهميتِ داستان در اين نيست. اهميت داستان در اين است كه شكنندگىِ دانش ما را نمايان مى‌كند و نشان می‌دهد آموختنِ ما از تجربيات و مشاهدات، با چه محدوديت‌هاى شديدى روبه‌روست. تنها يك مشاهده كافى است تا گزارهاى كلى كه دستاورد هزاران سال تماشاى ميليون‌ها قوى سفيد است، بی‌اعتبار شود. تنها با ديدنِ يك قوى سياه.
قوى سياهِ هر یک از ما سه ويژگى دارد: نامنتظر است، پيامدى سنگين دارد، پس از وقوع، پيش‌بينى پذير مى نمايد( اما پيشِ از وقوع پيش بينى شدنى نيست).
در واقع هر تئوری که درباره دنیای انسانی و درباره آینده داریم، در معرضِ آسیب‌پذیری قوی سیاه، یعنی یک رویدادِ غیرمنتظره است. ما درونِ قایق‌هایی شکننده روی امواجِ متلاطمِ نااطمینانی پارو می‌زنیم. «دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم، بسیار متفاوت‌تر از دنیایی است که فکر می‌کنیم در آن زندگی می‌کنیم.»
🌿او در سال ۱۹۶۰ در لبنان به دنیا آمد. هر چند که او بر روی این هر دو واقعیتِ زندگی خود شک و تردید می‌اندازد. اما او یک هویتِ محلی دارد. او خود را یک شرقی می‌نامد، عضوی از تمدنِ مدیترانه‌ای شرقیِ پیچیده‌ی نامفهوم. «تن و روحِ من مدیترانه‌ای است». در ادامه بخش هایی از مصاحبه نسیم طالب با برایان اپل‌یارد آورده می شود:
«چرا من به کلیسا می‌روم؟ این مثل آن است که از شما سوال کنم، چرا با آن خانم ازدواج کردید؟ شما دلیل‌تراشی می‌کنید. اما اینجا شاید فقط به خاطر عطر و بو باشد. من عاشق بوی شمع هستم. این موضوعی زیباشناختی است. اگر دین را رها کنید، مردم به باور ملی‌گرایی روی می‌آورند، که باعث کشته شدن بسیاری از مردم شده است. دین همچنین راه خوبی برای برخورد با نااطمینانی‌ها است. فشارِ خون را پایین می‌آورد. او معتقد است مردم ِمذهبی ریسک‌های مالیِ کمتری می‌پذیرند.»
«ما باید نگران چیزهایی باشیم که می‌توانیم کاری در مورد آنها انجام دهیم. من نگران مردم هستم که آن‌جا حاضر نباشند و می‌خواهم آنها را هوشیار‌سازم. ما باید نسبت به دانایی بی‌اعتماد باشیم. دانایی برای ما بد است. به یک فردِ شرط‌بند ۱۰ فقره اطلاعات در مورد مسابقه بدهید، او اسب‌های خود را انتخاب خواهد کرد. حال اگر ۵۰ مورد هم بدهید انتخاب‌های او بهتر نخواهد شد. اما او به طرزِ خطرناکی مطمئن‌تر خواهد شد.»
«لباس‌ها اهمیت دارند، آنها علامت می‌فرستند.» او در اعتماد کردن به هر کس که کراوات‌زده هشدار می‌دهد. «باید از خود بپرسید، چرا او کراوات زده است؟»
توصیه‌ای که به همه می‌کند این است: به مهمانی‌های بسیاری بروید و گوش کنید، با قرار دادن خودتان در معرض قوی سیاه شاید چیزهایی یاد بگیرید.
از او پرسیدم به نظر وی فضائل برتر انسانی کدامند؟ او سرانجام این‌ها را به زبان آورد:
بزرگواری (دشمنان خود را تنبیه کن اما از آنان کینه به‌دل نگیر)؛ بخشندگی (انصاف همیشه کارآیی به همراه دارد)؛ جرات (آدم‌های خیلی کمی از آن بهره دارند)؛ پایمردی (وررفتن و کندوکاوکردن تا که به خواسته‌تان برسید).
«بیاییم انسان باشیم آنگونه که انسان هستیم. دیدگاه اسطوره‌ای و عظمت‌آفرین از بشر را قبول نکنید و بهتر به نفعِ جامعه کار خواهید کرد.»
«بالاتر از همه، تصادفی‌بودن امور را بپذیرید. بپذیرید که جهان مبهم و به نحور اسرارآمیزی ناشناخته، و غیرقابل شناخت است. از اعماق این جهان است که قوی سیاه ظاهر می‌شود و می‌تواند ما را نابود کند یا آزاد سازد. همین الان آنها دارند ما را می‌کشند، پس یادتان باشد صورت خود را اصلاح کنید!»
http://donya-e-eqtesad.com/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%A7%D9%86%D8%AF%DB%8C%D8%B4%D9%87-%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%AF-23/607774-%D9%86%D8%B3%DB%8C%D9%85-%D9%86%DB%8C%DA%A9%D9%84%D8%A7%D8%B3-%D8%B7%D8%A7%D9%84%D8%A8-%D9%BE%DB%8C%D8%B4%DA%AF%D9%88%DB%8C-%D8%B1%D9%88%D9%86%D9%82-%D8%B1%DA%A9%D9%88%D8%AF
@artperception
روزنامه دنیای اقتصاد
نسیم نیکلاس طالب؛ پیشگوی رونق و رکود
نوشته: برایان اپل‌یارد
مترجم: جعفر خیرخواهان
وقتی این مرد گفت اقتصاد جهان به سمت فاجعه پیش می‌رود، مورد تمسخر واقع شد، اما اینک معامله‌گران بازار سهام، اقتصاددانان، حتی‌سازمان فضایی ناسا، برای شنیدن صحبت‌های او هیاهو می‌کنند.
مترجم: جعفر خیرخواهان
وقتی این مرد گفت اقتصاد جهان به سمت فاجعه پیش می‌رود، مورد تمسخر واقع شد، اما اینک معامله‌گران بازار سهام، اقتصاددانان، حتی‌سازمان فضایی ناسا، برای شنیدن صحبت‌های او هیاهو می‌کنند.
🌿فهم هنر🌿
🌿«قوی سیاه» مشهورترین کتابِ نسیم طالب است که شهرتی جهانی را برایش به ارمغان آورد. طالب را فیلسوفِ احتمالات و عدمِ قطعیت می‌دانند و پیشروترین اندیشمند معاصر جهان می نامند. او می گوید: «نمی دانم که نمی دانم؛ همیشه چیزهایی هست که از دیدِ ما پنهان است. کتاب های…
🌿پیشنهادات طالب برای زندگی برتر:
۱ - بدگمان بودن پرزحمت و پرهزینه است. بهتر است در مورد موضوعاتی که پیامدهای بزرگی دارند شکاک باشیم و در موارد کوچک و زیباشناختانه زندگی، ناقص، احمقانه و انسان بمانیم.
۲ - به مهمانی‌ها بروید. شما حتی نمی‌توانید فکرش را بکنید که چه چیزهایی ممکن است در پوشش خوش‌اقبالی پیدا کنید. اگر از حضور در اماکن عمومی اذیت می‌شوید، همکارانتان را بفرستید.
۳ - فکر خوبی نیست از کسی که کراوات زده پیش‌بینی بخواهید. در صورت امکان، شخصی که خود و دانش خود را خیلی جدی می‌گیرد، دست بیندازید.
۴ - بهترین‌ها را برای مراسم اعدام خود بپوشید و با وقار و متانت بایستید. آخرین نقطه کمکی شما در برابر رویدادهای تصادفی این است که چگونه عمل می‌کنید. اگر نمی‌توانید پیامدها را کنترل کنید، دست‌کم می‌توانید شکوه و وقار رفتار خود را کنترل کنید. این شما هستید که همیشه حرف آخر را خواهید زد.
۵ - سامانه‌های پیچیده‌ای که از زمان‌های دور پیرامون ما بوده‌اند را به هم‌نزنید. ما منطق آنها را نمی‌فهمیم. سیاره زمین را آلوده نکنید. بدون توجه به «شواهد» علمی، آن را همان‌طور که کشف کردیم باقی بگذاریم.
۶ - یاد بگیرید با غرور شکست بخورید. خیلی سریع و بی‌غل و غش این کار را بکنید. با تسلط و تبحر یافتن در اشتباهات، آزمایش و خطا را به حداکثر برسانید.
۷ - از بازندگان دوری کنید. اگر شنیدید کسی واژه‌های «غیرممکن»، «هرگز» و «بسیار سخت» را بیشتر اوقات استفاده می‌کند او را از شبکه اجتماعی خود اخراج کنید. هرگز برای پاسخ از «نه» استفاده نکنید. (برعکس بیشتر کلمه «بله» و «به احتمال زیاد» بکار ببرید).
۸ - روزنامه‌ها را به خاطر خبر آنها نخوانید. (فقط برای شایعات، درددل‌های خوانندگان و البته شرح حال نویسندگان). بهترین فیلترکننده برای دانستن اینکه آیا خبری اهمیت دارد یا خیر، این است که آن‌را در کافه تریا، رستوران... یا (دوباره) در مهمانی بشنوید.
۹ - سخت‌کوشی در نهایت به شما یک استادیِ دانشگاه یا یک بی‌ام‌و خواهد داد. برای اینکه جایزه بوکر یا نوبل یا جت خصوصی به‌دست آورید، نیازمند هم سخت‌کوشی و هم شانس هستید.
۱۰ - پاسخ ای‌میل‌های افراد رده پایین را قبل از افراد ارشد رده بالا بدهید. افراد رده پایین فرصت و تمایلِ بیشتری در به یادآوردنِ کسانی دارند که به آنها بی‌اعتنایی کرده‌اند.
@artperception
۱ - بدگمان بودن پرزحمت و پرهزینه است. بهتر است در مورد موضوعاتی که پیامدهای بزرگی دارند شکاک باشیم و در موارد کوچک و زیباشناختانه زندگی، ناقص، احمقانه و انسان بمانیم.
۲ - به مهمانی‌ها بروید. شما حتی نمی‌توانید فکرش را بکنید که چه چیزهایی ممکن است در پوشش خوش‌اقبالی پیدا کنید. اگر از حضور در اماکن عمومی اذیت می‌شوید، همکارانتان را بفرستید.
۳ - فکر خوبی نیست از کسی که کراوات زده پیش‌بینی بخواهید. در صورت امکان، شخصی که خود و دانش خود را خیلی جدی می‌گیرد، دست بیندازید.
۴ - بهترین‌ها را برای مراسم اعدام خود بپوشید و با وقار و متانت بایستید. آخرین نقطه کمکی شما در برابر رویدادهای تصادفی این است که چگونه عمل می‌کنید. اگر نمی‌توانید پیامدها را کنترل کنید، دست‌کم می‌توانید شکوه و وقار رفتار خود را کنترل کنید. این شما هستید که همیشه حرف آخر را خواهید زد.
۵ - سامانه‌های پیچیده‌ای که از زمان‌های دور پیرامون ما بوده‌اند را به هم‌نزنید. ما منطق آنها را نمی‌فهمیم. سیاره زمین را آلوده نکنید. بدون توجه به «شواهد» علمی، آن را همان‌طور که کشف کردیم باقی بگذاریم.
۶ - یاد بگیرید با غرور شکست بخورید. خیلی سریع و بی‌غل و غش این کار را بکنید. با تسلط و تبحر یافتن در اشتباهات، آزمایش و خطا را به حداکثر برسانید.
۷ - از بازندگان دوری کنید. اگر شنیدید کسی واژه‌های «غیرممکن»، «هرگز» و «بسیار سخت» را بیشتر اوقات استفاده می‌کند او را از شبکه اجتماعی خود اخراج کنید. هرگز برای پاسخ از «نه» استفاده نکنید. (برعکس بیشتر کلمه «بله» و «به احتمال زیاد» بکار ببرید).
۸ - روزنامه‌ها را به خاطر خبر آنها نخوانید. (فقط برای شایعات، درددل‌های خوانندگان و البته شرح حال نویسندگان). بهترین فیلترکننده برای دانستن اینکه آیا خبری اهمیت دارد یا خیر، این است که آن‌را در کافه تریا، رستوران... یا (دوباره) در مهمانی بشنوید.
۹ - سخت‌کوشی در نهایت به شما یک استادیِ دانشگاه یا یک بی‌ام‌و خواهد داد. برای اینکه جایزه بوکر یا نوبل یا جت خصوصی به‌دست آورید، نیازمند هم سخت‌کوشی و هم شانس هستید.
۱۰ - پاسخ ای‌میل‌های افراد رده پایین را قبل از افراد ارشد رده بالا بدهید. افراد رده پایین فرصت و تمایلِ بیشتری در به یادآوردنِ کسانی دارند که به آنها بی‌اعتنایی کرده‌اند.
@artperception
🌿هنر اسلامی (Islamic Art)
🕌قبة الصخره
#قبة_الصخره کهن‌ترین بنای اسلامی است که میان سالهای 69 تا 73 هجری (حدود 60 سال بعد از درگذشتِ پیامبر اسلام) در اورشلیم به دستورِ عبدالملک خلیفه اموی ساخته شد. این بنا ترکیبی از سبکِ بیزانسی و عناصر نوپای اسلامی است که در تزئیناتِ آن نشان‌های هنر ساسانی و عثمانی نیز وجود دارد و به گستردگی سرزمین های اسلامی اشاره می‌کند.
این صخره به سه علت برای مسلمانان مقدس شمرده می شود: به یادگارِ ابراهیم که بر بالای کوهِ موریا (در جوار قبه الصخره) رفت تا پسرش را قربانی کند؛ از آن رو که معبدِ سلیمان نبی در این نقطه قرار داشته است؛ و نیز از آن جهت که پیامبرِ اسلام در شبِ معراج بدانجا برده شد. غاری در زیرِ صخره هست که به گونه ای چاه، که به بالا سر باز می کند می رسد. بنابر روایت، پیامبرِ اسلام از این غار و از این چاه به آسمان رفت که این مطلب متضمنِ گونه ای سمبلیسمِ دینی است.
📘هنر اسلامی: زبان و بیان
🖊نویسنده: تیتوس بورکهارت
📝ترجمه: مسعود رجب نیا
@artperception
🕌قبة الصخره
#قبة_الصخره کهن‌ترین بنای اسلامی است که میان سالهای 69 تا 73 هجری (حدود 60 سال بعد از درگذشتِ پیامبر اسلام) در اورشلیم به دستورِ عبدالملک خلیفه اموی ساخته شد. این بنا ترکیبی از سبکِ بیزانسی و عناصر نوپای اسلامی است که در تزئیناتِ آن نشان‌های هنر ساسانی و عثمانی نیز وجود دارد و به گستردگی سرزمین های اسلامی اشاره می‌کند.
این صخره به سه علت برای مسلمانان مقدس شمرده می شود: به یادگارِ ابراهیم که بر بالای کوهِ موریا (در جوار قبه الصخره) رفت تا پسرش را قربانی کند؛ از آن رو که معبدِ سلیمان نبی در این نقطه قرار داشته است؛ و نیز از آن جهت که پیامبرِ اسلام در شبِ معراج بدانجا برده شد. غاری در زیرِ صخره هست که به گونه ای چاه، که به بالا سر باز می کند می رسد. بنابر روایت، پیامبرِ اسلام از این غار و از این چاه به آسمان رفت که این مطلب متضمنِ گونه ای سمبلیسمِ دینی است.
📘هنر اسلامی: زبان و بیان
🖊نویسنده: تیتوس بورکهارت
📝ترجمه: مسعود رجب نیا
@artperception
🌿فهم هنر🌿
🌿هنر اسلامی (Islamic Art) 🕌قبة الصخره #قبة_الصخره کهن‌ترین بنای اسلامی است که میان سالهای 69 تا 73 هجری (حدود 60 سال بعد از درگذشتِ پیامبر اسلام) در اورشلیم به دستورِ عبدالملک خلیفه اموی ساخته شد. این بنا ترکیبی از سبکِ بیزانسی و عناصر نوپای اسلامی است…
🌿نمای داخلی قبه الصخره
@artperception
@artperception
🌿فهم هنر🌿
🌿هنر اسلامی (Islamic Art) 🕌قبة الصخره #قبة_الصخره کهن‌ترین بنای اسلامی است که میان سالهای 69 تا 73 هجری (حدود 60 سال بعد از درگذشتِ پیامبر اسلام) در اورشلیم به دستورِ عبدالملک خلیفه اموی ساخته شد. این بنا ترکیبی از سبکِ بیزانسی و عناصر نوپای اسلامی است…
🌿«ورود به کوهِ معبد»
🎨گوستاو باونفینت
اورشلیم، 1886
"At the Entrance to the Temple Mount"
Gustav Bauernfeind
Jerusalem, 1886.
@artperception
🎨گوستاو باونفینت
اورشلیم، 1886
"At the Entrance to the Temple Mount"
Gustav Bauernfeind
Jerusalem, 1886.
@artperception
🌿فهم هنر🌿
🌿هنر اسلامی (Islamic Art) 🕌قبة الصخره #قبة_الصخره کهن‌ترین بنای اسلامی است که میان سالهای 69 تا 73 هجری (حدود 60 سال بعد از درگذشتِ پیامبر اسلام) در اورشلیم به دستورِ عبدالملک خلیفه اموی ساخته شد. این بنا ترکیبی از سبکِ بیزانسی و عناصر نوپای اسلامی است…
🌿نقشه مقطعِ نقاشی شده همراه با تزئینات از قبه الصخره
محل نگهداری: موزه ویکتوریا و آلبرت، لندن
@artperception
محل نگهداری: موزه ویکتوریا و آلبرت، لندن
@artperception
🌿🎨نقاشی کودکان و هنرِ مدرن
🌿امروزه بسیاری از روان‌شناسان و منتقدان هنری معتقدند که خطاست اگر گمان کنیم هر نقاشی‌ای که «واقعی» به نظر نمی‌رسد، سطحِ پایین یا نادرست است. ناظرانْ الگوهای مشابهی میان نقاشی بچه‌ها و هنر آبسترۀ مدرن پیدا کرده‌اند. درواقع، هنرمندان آبسترۀ بزرگسال نظیر رابرت مادرول و پل کِله از #نقاشی_کودکان الهام گرفته‌اند.
برای آن دسته از مخاطبانِ موزه‌ها که علاقه دارند یکی از آثار هنر مدرن را نشان دهند و بگویند «بچۀ من هم می‌توانست چنین چیزی بکشد!»، خوب است که به یاد داشته باشند در اغلب اوقات درواقع این دقیقاً همان هدفی است که هنرمندِ اثر مد نظر داشته است. تمام این مسائل نشان می‌دهد که شکل‌ها و طرح‌های بچه‌ها درنهایت آنچنان هم ساده‌انگارانه نیست. شاید چیزی که با برچسبِ ساده‌انگاری کنار گذاشته شده، درجه‌ای از آزادیِ ذهنی باشد که بسیاری از هنرمندانِ آبستره آرزوی بازآفرینی آن را دارند.
پریسر، استاد دانشگاه کونکوردیا، بیان می‌کند که شاید کودکان با بازنمایی چیزهای غیرقابل‌مشاهده‌ای همچون صدا و هیجان، آزادانه‌تر بازی می‌کنند؛ زیرا هنوز با مقیدشدن به تصویرسازیِ محضِ چیزهای قابل مشاهده، محدود نشده‌اند؛ محدودیتی که از مشخصه‌های هنرِ غربیِ سنتی است. دغدغۀ کودک بیشتر آن است که به نوعی از تعادلِ بصری بین اشیا برسد. در نهایت، هدف آنها خلقِ چیزی است که برای فردی که نقاشی را نشانش می‌دهند، معنادار باشد.
اینگرام می‌گوید «ما بزرگسالان، غالباً می‌گوییم "می‌خواهم یک اسب بکشم" و شروع به کار می‌کنیم ... و هنگامی که می‌بینیم نمی‌توانیم آن را بکشیم ناامید می‌شویم. اما به نظر می‌رسد بچه‌ها روشِ بسیار معقول‌تری اتخاذ می‌کنند، به این معنی که صرفاً نقاشی می‌کنند و سپس متوجه می‌شوند "این یک اسب است"».
📝معنای پنهان خط‌خطی‌های کودکان
🖊نوشته ایزابل فاتال
✏️ترجمۀ: مهدیه میرمحمد / سایت ترجمان علوم انسانی
🌿مرجع: Atlantic
http://tarjomaan.com/vdca.anak49n0i5k14.html
@artperception
🌿امروزه بسیاری از روان‌شناسان و منتقدان هنری معتقدند که خطاست اگر گمان کنیم هر نقاشی‌ای که «واقعی» به نظر نمی‌رسد، سطحِ پایین یا نادرست است. ناظرانْ الگوهای مشابهی میان نقاشی بچه‌ها و هنر آبسترۀ مدرن پیدا کرده‌اند. درواقع، هنرمندان آبسترۀ بزرگسال نظیر رابرت مادرول و پل کِله از #نقاشی_کودکان الهام گرفته‌اند.
برای آن دسته از مخاطبانِ موزه‌ها که علاقه دارند یکی از آثار هنر مدرن را نشان دهند و بگویند «بچۀ من هم می‌توانست چنین چیزی بکشد!»، خوب است که به یاد داشته باشند در اغلب اوقات درواقع این دقیقاً همان هدفی است که هنرمندِ اثر مد نظر داشته است. تمام این مسائل نشان می‌دهد که شکل‌ها و طرح‌های بچه‌ها درنهایت آنچنان هم ساده‌انگارانه نیست. شاید چیزی که با برچسبِ ساده‌انگاری کنار گذاشته شده، درجه‌ای از آزادیِ ذهنی باشد که بسیاری از هنرمندانِ آبستره آرزوی بازآفرینی آن را دارند.
پریسر، استاد دانشگاه کونکوردیا، بیان می‌کند که شاید کودکان با بازنمایی چیزهای غیرقابل‌مشاهده‌ای همچون صدا و هیجان، آزادانه‌تر بازی می‌کنند؛ زیرا هنوز با مقیدشدن به تصویرسازیِ محضِ چیزهای قابل مشاهده، محدود نشده‌اند؛ محدودیتی که از مشخصه‌های هنرِ غربیِ سنتی است. دغدغۀ کودک بیشتر آن است که به نوعی از تعادلِ بصری بین اشیا برسد. در نهایت، هدف آنها خلقِ چیزی است که برای فردی که نقاشی را نشانش می‌دهند، معنادار باشد.
اینگرام می‌گوید «ما بزرگسالان، غالباً می‌گوییم "می‌خواهم یک اسب بکشم" و شروع به کار می‌کنیم ... و هنگامی که می‌بینیم نمی‌توانیم آن را بکشیم ناامید می‌شویم. اما به نظر می‌رسد بچه‌ها روشِ بسیار معقول‌تری اتخاذ می‌کنند، به این معنی که صرفاً نقاشی می‌کنند و سپس متوجه می‌شوند "این یک اسب است"».
📝معنای پنهان خط‌خطی‌های کودکان
🖊نوشته ایزابل فاتال
✏️ترجمۀ: مهدیه میرمحمد / سایت ترجمان علوم انسانی
🌿مرجع: Atlantic
http://tarjomaan.com/vdca.anak49n0i5k14.html
@artperception
ترجمان | علوم انسانی و ترجمه
معنای پنهان خط‌خطی‌های کودکان
گاهی برای نقاشی‌های کودکان ارزش چندانی قائل نمی‌شویم، چون شباهتی با واقعیت ندارند. چندتا خط زیگزاگی یا آدمک‌هایی که دست و پایشان به کله‌ای بیضی‌شکل چسبیده است. بااین‌حال، مطالعۀ فرایند نقاشی‌کشیدن کودکان نشان می‌دهد آنها دغدغۀ چندانی برای «واقع‌گرایانه»…
🌿فهم هنر🌿
🌿🎨نقاشی کودکان و هنرِ مدرن 🌿امروزه بسیاری از روان‌شناسان و منتقدان هنری معتقدند که خطاست اگر گمان کنیم هر نقاشی‌ای که «واقعی» به نظر نمی‌رسد، سطحِ پایین یا نادرست است. ناظرانْ الگوهای مشابهی میان نقاشی بچه‌ها و هنر آبسترۀ مدرن پیدا کرده‌اند. درواقع، هنرمندان…
🌿«باغبانی گرمسیری»
"Tropical Gardening"
🎨اثر پل کِله
Paul Klee (1879–1940)
محل نگهداری: موزه گوگنهایم/ نیویورک
@artperception
"Tropical Gardening"
🎨اثر پل کِله
Paul Klee (1879–1940)
محل نگهداری: موزه گوگنهایم/ نیویورک
@artperception
🌿مینیاتورِ ایرانی در پی آن نیست که جهانِ مادیِ عادی را آنگونه که به حواس می آید مجسم کند، بلکه غیرمستقیم خواهانِ توصیفِ «گوهرِ دگرگون‌نشدنی» (الاعیان الثابته) است. در این نقاشی، اسب یکی از افرادِ نوعِ خویش نیست، بلکه نمونه ممتازِ اسب است. نقاشی ایرانی مانندِ رویایی آشکار و عالمی شفاف است.
هنرمندِ شرقی هرگز دربند آن نیست تا آنچه می بیند نمودار سازد و بر این کوششِ بیهوده آگاه است و از این جهت آگاهی او بر نارسی و نپختگی کودکانه آثارش، خود کمالِ خردمندی است. مینیاتور ایرانی با وجود ضعف و سستی های گاه‌گاهیش، دیدی عادی از اشیا به دست می دهد و رئالیستی سنتی است، یعنی آنکه احساسات و هیجاناتِ فرد در نمودِ جوهرِ واقعیِ اشیا موثر است.
📘هنر اسلامی: زبان و بیان
🖊نویسنده: تیتوس بورکهارت
📝ترجمه: مسعود رجب نیا
@artperception
هنرمندِ شرقی هرگز دربند آن نیست تا آنچه می بیند نمودار سازد و بر این کوششِ بیهوده آگاه است و از این جهت آگاهی او بر نارسی و نپختگی کودکانه آثارش، خود کمالِ خردمندی است. مینیاتور ایرانی با وجود ضعف و سستی های گاه‌گاهیش، دیدی عادی از اشیا به دست می دهد و رئالیستی سنتی است، یعنی آنکه احساسات و هیجاناتِ فرد در نمودِ جوهرِ واقعیِ اشیا موثر است.
📘هنر اسلامی: زبان و بیان
🖊نویسنده: تیتوس بورکهارت
📝ترجمه: مسعود رجب نیا
@artperception
🌿فهم هنر🌿
🌿مینیاتورِ ایرانی در پی آن نیست که جهانِ مادیِ عادی را آنگونه که به حواس می آید مجسم کند، بلکه غیرمستقیم خواهانِ توصیفِ «گوهرِ دگرگون‌نشدنی» (الاعیان الثابته) است. در این نقاشی، اسب یکی از افرادِ نوعِ خویش نیست، بلکه نمونه ممتازِ اسب است. نقاشی ایرانی مانندِ…
🌿نگاره «مجنون در بیابان در میان جانوران»
📒نسخه خطی خمسه نظامی / کتابخانه بریتانیا
شماره 2265 / سال 936 تا 950 هجری
🎨رقم: «عملِ آقامیرک»
@artperception
📒نسخه خطی خمسه نظامی / کتابخانه بریتانیا
شماره 2265 / سال 936 تا 950 هجری
🎨رقم: «عملِ آقامیرک»
@artperception