موسسه علمی-آموزشی دوپامین

#موفقیت
#برنامه_ریزی
#دوپامین

این یک همیشگی است...

همیشه از افعال ‌کلی متنفر بودم، دوست نداشتم کسی مرا حکم کند، تو باید ! تو مجبوری! تو حتما! دلم میخواست کاری را انجام دهم که احساس راحتی و آرامش میکنم. از لفظ همیشه، همیشه بدم می آمد.
اما به روز هایی رسیدم که دیدم واقعا نمی شود بدون برنامه و سازمان جلو بروم. کمی بیشتر که دقت کردم دیدم دل من فقط میخواهد بخورد و بخوابد و خوش بگذراند. دقیق تر که نگاه کردم دیدم دل من کلا نمیخواهد!
من در کلی گرفتار شدم که نمیخواستمش. آری من مجبور بودم به روزمرگی! مجبور بودم به بی سرانجامی. یک نفر داشت به من حکم می کرد که بی گدار باشم، بی برنامه، بی چهار چوب.
این اشتباه بود، تصمیم جالبی به ذهنم رسید. با خودم قرار گذاشتم هم آرام باشم هم راحت اما در یک سازمان مشخص. حرکت بی نظیری به نام برنامه ریزی. با خودم قرار گذاشتم سر جایم نمانم، رو به جلو حرکت کنم. و چه زیباست رو به فردا ها قدم گذاشتن آنهم در نهایت آرامش.
اما باید حواسم را جمع می کردم وجود من همیشه راحتی و سستی را بیشتر می پسندد. باید حواسم را جمع می کردم که اگر به خودم باشد قافیه را سخت می بازم. باید حواسم را جمع میکردم برای من در جا زدن خوشایند تر است طبیعت من دنبال لذت است. باید کسی از بیرون حواسش به تربیتم هم باشد.
در این میان حجم تردید های تحصیلی نیز ذهنم را مشغول کرده بود. اما روزنه ای برایم باز شده بود به نام پیشرفت، روزنه ای به نام حرکت کردن. روزنه ای به نام شدن. قرار بود غنچه نمانم، پیله هایم بشکافم و چه مسیری زیباتر از کنکور!
من سوار قطاری میخواستم بشوم که هم جایگاه سازمان یافته ای دارد هم مسیری مشخص و هم لوکوموتیورانی ماهر که این راه را چندین بار رفته و چالش ها و فرصت های راه را به طور تخصصی می شناسد.
با خودم قرار گذاشتم دست از برنامه ام بر ندارم، آخر مشاورم گفته بود قرار است هر روز مطالعه کنم. اما این یک حکم کلی نیست چون من تفریحم را هم داشتم لذتم را هم داشتم. زندگی میکردم در چهارچوبی باز، زندگی ای که در عین سازمان یافتگی لذت را هم برایم به ارمغان آورده بود.
و من فهمیدم برنامه ریزی و انجام مستمر آن راز بی چون و چرای موفقیت است. آری این یک همیشگیست!

#محمد_کاظم_شهریاری_دوپامینی
#رتبه_۴۹_ارشد_مشاوره
#دوپامینی_موفق_کنکور_ارشد۹۸
#مشاور_گروه_آموزشی_دوپامین

@arshadpsy

986 views23:05