Որքան էլ տարօրինակ թվա, բայց մենք այս աշխարհ ենք գալիս ոչ թե այն վայելելու համար, այլ նրանից փրկվելու համար։ Ճիշտ այնպես, ինչպես մարդիկ գնում են պատերազմ ոչ թե պատերազմից հաճույք ստանալու, այլ պատերազմից փրկվելու համար:
Մարդիկ պատերազմ են գնում ինչ որ մի ավել բանի համար, քան հենց պատերազմն է. մենք այս կյանք ենք գալիս այս կյանքից ավելի մեծ բանի համար: Մենք գալիս ենք այս կյանք հանուն հավերժական կյանքի:
Ճշմարիտ քրիստոնյաները երբեք այս կյանքը չեն ընկալել որպես այլ բան, քան զինվորական ծառայություն: Յուրաքանչյուր ոք, ով զինծառայության է անցնում, պետք է ծառայի իր ժամկետը և վերադառնա տուն։ Եվ ինչպես զինվորները հաշվում են իրենց ծառայության օրերը և ուրախությամբ մտածում տուն վերադառնալու մասին, այնպես էլ քրիստոնյաներն անընդհատ մտածում են այս կյանքի ավարտի և իրենց Տուն վերադարձի մասին:
Սուրբ Նիկոլայ Սերբացի
Մարդիկ պատերազմ են գնում ինչ որ մի ավել բանի համար, քան հենց պատերազմն է. մենք այս կյանք ենք գալիս այս կյանքից ավելի մեծ բանի համար: Մենք գալիս ենք այս կյանք հանուն հավերժական կյանքի:
Ճշմարիտ քրիստոնյաները երբեք այս կյանքը չեն ընկալել որպես այլ բան, քան զինվորական ծառայություն: Յուրաքանչյուր ոք, ով զինծառայության է անցնում, պետք է ծառայի իր ժամկետը և վերադառնա տուն։ Եվ ինչպես զինվորները հաշվում են իրենց ծառայության օրերը և ուրախությամբ մտածում տուն վերադառնալու մասին, այնպես էլ քրիստոնյաներն անընդհատ մտածում են այս կյանքի ավարտի և իրենց Տուն վերադարձի մասին:
Սուրբ Նիկոլայ Սերբացի
Forwarded from ՊԱՏԻՎ ՈՒՆԵՄ
ՊԱՏԻՎ ՈՒՆԵՄ
Photo
Այսօր 44-օրյա պատերազմում զոհված զինծառայող Ալբերտ Հովհաննիսյանի ծննդյան օրն է։ Ալբերտի հայրը՝ Արտակ Հովհաննիսյանը գրառում է կատարել որդու ծննդյան օրվա առիթով.
«Ալբե՛րտ, տղաս…
Այսօր դու պետք է նշեիր քո 25-ամյակը։
Այս օրը պետք է լիներ իսկական տոն՝ քո կողքին, քո ժպիտով, քո ձայնով ու քո ներկայությամբ։ Պետք է հավաքվեինք, շնորհավորեինք քեզ, գրկեինք, ծիծաղեինք ու միասին նշեինք քո կյանքի այս գեղեցիկ օրը։
Բայց այսօր ես կանգնած եմ քո առաջ՝ առանց քեզ։
Եվ երևի ամենադժվարն այն է, որ այնքան բան ունեմ քեզ ասելու, բայց այլևս չեմ կարող լսել քո պատասխանը։ Չեմ կարող տեսնել քո ժպիտը, լսել ձայնդ կամ ևս մեկ անգամ գրկել քեզ։
Եթե այսօր կողքիս լինեիր, ամեն ինչ ուրիշ կլիներ։ Գուցե ես այսքան բառ չէի փնտրի։ Գուցե պարզապես կգրկեի քեզ ու կասեի՝
«Շնորհավոր ծնունդդ, տղաս»։
Այսօր ես ուզում եմ քեզ հիշել ոչ միայն ցավով, այլև այն ամբողջ սիրով, որ դու թողել ես մեր կյանքում։ Քո ապրած տարիները մեզ համար դարձան մի ամբողջ կյանք՝ լի հիշողություններով, ջերմությամբ, հպարտությամբ ու կարոտով։
Հիշում եմ քո ձայնը, ժպիտը, քայլերը, հայացքը։ Հիշում եմ այն ամենը, ինչ քեզ դարձնում էր հենց քեզ՝ իմ Ալբերտը, իմ տղան։
Շատ կուզենայի մեկ անգամ էլ աչքերիդ նայել ու ասել այն ամենը, ինչ գուցե չհասցրեցի ասել:
Դու չհասար քո 25-ամյակին…
Բայց քո ապրած ու չապրած տարիների մեջ այնքան կյանք կար, այնքան սեր, բարություն ու լույս, որ քեզ ճանաչողները մի ամբողջ կյանք էլ ապրեն՝ չեն կարողանա մոռանալ քեզ։
Քո կյանքը կարճ եղավ, տղաս, բայց քո թողած հետքը՝ ոչ։
Դու ապրում ես այն մարդկանց հիշողության մեջ, ովքեր քեզ ճանաչել ու սիրել են։ Ապրում ես քո թողած բարության մեջ, քո խոսքերի, գործերի ու արժեքների մեջ։ Ապրում ես այն ճանապարհի մեջ, որը մենք շարունակելու ենք քո անունով ու քո հավատով։
Ես ուզում եմ, որ մի օր գալիք սերունդներին կարողանանք պատմել քո մասին։ Պատմել ոչ միայն այն մասին, թե ինչ եղավ, այլ՝ ով էիր դու։ Ինչի՞ն էիր հավատում։ Ինչի՞ համար էիր կանգնում։ Ի՞նչ երազանքներ ունեիր։ Ի՞նչ հետք թողեցիր այս աշխարհում։
Չեմ ուզում, որ քո անունը մնա միայն հիշողության մեջ։
Ուզում եմ՝ այն ապրի մարդկանց սրտերում, մեր ժողովրդի հիշողության մեջ և այն արժեքների մեջ, որոնց դու հավատում էիր։
Քեզնով հպարտանալը ինձ համար այլևս պարզապես հպարտություն չէ։
Դա իմ կյանքի մի մասն է։
Դա իմ սրտի մի մասն է։
Դա այն ուժն է, որով ես շարունակելու եմ ապրել։
Կյանքում կան որոշումներ, որոնք ես կայացրել եմ առանց քեզ։ Որոշումներ, որոնք ժամանակին մենք միասին պիտի կայացնեինք։ Չգիտեմ՝ դեռ քանի ճանապարհ կհասցնեմ անցնել, քանի բան իրականացնել, բայց մի բան գիտեմ՝ իմ ուսերին նաև քո թողած ճանապարհը շարունակելու պատասխանատվությունն է։
Ես չեմ կարող քեզ վերադարձնել։
Չեմ կարող փոխել անցյալը։
Բայց կարող եմ խոստանալ, որ քեզ չեմ թողնի լռության մեջ։ Քո անունը չեմ թողնի մոռացության մեջ։ Քո ապրած կյանքը չեմ թողնի միայն ցավի ու կորստի պատմություն դառնալ։
Քո կյանքը սեր էր։
Քո կյանքը հետք էր։
Քո կյանքը շարունակություն է։
Եվ քանի դեռ ես շնչում եմ, քո անունը հնչելու է։
Այսօր, որքան էլ սիրտս ցավի, որքան էլ այս օրը ուրախության փոխարեն արցունքներով լցված լինի, ես ուզում եմ քեզ շնորհավորել։
Շնորհավոր ծնունդդ, տղաս։
Շնորհավոր 25-ամյակդ, Ալբե՛րտ։
Ես քեզ կարոտում եմ, տղաս։
Ամեն օր։
Ու գիտեմ՝ որքան էլ տարիներ անցնեն, որքան էլ կյանքը առաջ գնա, այս կարոտը երբեք չի ավարտվելու։ Որովհետև հայրն իր որդուն չի մոռանում։ Չի մոռանում նրա ձայնը, ժպիտը, քայլերը, հայացքը։ Չի մոռանում «պապա»-ն։
Ես քեզ միշտ եմ կարոտելու։
Ու միշտ եմ քեզ սիրելու։
Բայց այդ կարոտի հետ միասին ես տանելու եմ նաև քո լույսը։
Քանի դեռ ես կամ՝ դու ապրելու ես իմ մեջ։ Բայց դու միայն իմ մեջ չես ապրելու, տղաս։ Դու ապրելու ես քեզ սիրողների սրտերում, քո թողած բարության մեջ, քո անունը հիշող յուրաքանչյուր մարդու մեջ։
Դու այստեղ ես։
Դու մեզ հետ ես։
Դու ապրում ես։
Սիրում եմ քեզ, տղաս։
Միշտ։
«Ալբե՛րտ, տղաս…
Այսօր դու պետք է նշեիր քո 25-ամյակը։
Այս օրը պետք է լիներ իսկական տոն՝ քո կողքին, քո ժպիտով, քո ձայնով ու քո ներկայությամբ։ Պետք է հավաքվեինք, շնորհավորեինք քեզ, գրկեինք, ծիծաղեինք ու միասին նշեինք քո կյանքի այս գեղեցիկ օրը։
Բայց այսօր ես կանգնած եմ քո առաջ՝ առանց քեզ։
Եվ երևի ամենադժվարն այն է, որ այնքան բան ունեմ քեզ ասելու, բայց այլևս չեմ կարող լսել քո պատասխանը։ Չեմ կարող տեսնել քո ժպիտը, լսել ձայնդ կամ ևս մեկ անգամ գրկել քեզ։
Եթե այսօր կողքիս լինեիր, ամեն ինչ ուրիշ կլիներ։ Գուցե ես այսքան բառ չէի փնտրի։ Գուցե պարզապես կգրկեի քեզ ու կասեի՝
«Շնորհավոր ծնունդդ, տղաս»։
Այսօր ես ուզում եմ քեզ հիշել ոչ միայն ցավով, այլև այն ամբողջ սիրով, որ դու թողել ես մեր կյանքում։ Քո ապրած տարիները մեզ համար դարձան մի ամբողջ կյանք՝ լի հիշողություններով, ջերմությամբ, հպարտությամբ ու կարոտով։
Հիշում եմ քո ձայնը, ժպիտը, քայլերը, հայացքը։ Հիշում եմ այն ամենը, ինչ քեզ դարձնում էր հենց քեզ՝ իմ Ալբերտը, իմ տղան։
Շատ կուզենայի մեկ անգամ էլ աչքերիդ նայել ու ասել այն ամենը, ինչ գուցե չհասցրեցի ասել:
Դու չհասար քո 25-ամյակին…
Բայց քո ապրած ու չապրած տարիների մեջ այնքան կյանք կար, այնքան սեր, բարություն ու լույս, որ քեզ ճանաչողները մի ամբողջ կյանք էլ ապրեն՝ չեն կարողանա մոռանալ քեզ։
Քո կյանքը կարճ եղավ, տղաս, բայց քո թողած հետքը՝ ոչ։
Դու ապրում ես այն մարդկանց հիշողության մեջ, ովքեր քեզ ճանաչել ու սիրել են։ Ապրում ես քո թողած բարության մեջ, քո խոսքերի, գործերի ու արժեքների մեջ։ Ապրում ես այն ճանապարհի մեջ, որը մենք շարունակելու ենք քո անունով ու քո հավատով։
Ես ուզում եմ, որ մի օր գալիք սերունդներին կարողանանք պատմել քո մասին։ Պատմել ոչ միայն այն մասին, թե ինչ եղավ, այլ՝ ով էիր դու։ Ինչի՞ն էիր հավատում։ Ինչի՞ համար էիր կանգնում։ Ի՞նչ երազանքներ ունեիր։ Ի՞նչ հետք թողեցիր այս աշխարհում։
Չեմ ուզում, որ քո անունը մնա միայն հիշողության մեջ։
Ուզում եմ՝ այն ապրի մարդկանց սրտերում, մեր ժողովրդի հիշողության մեջ և այն արժեքների մեջ, որոնց դու հավատում էիր։
Քեզնով հպարտանալը ինձ համար այլևս պարզապես հպարտություն չէ։
Դա իմ կյանքի մի մասն է։
Դա իմ սրտի մի մասն է։
Դա այն ուժն է, որով ես շարունակելու եմ ապրել։
Կյանքում կան որոշումներ, որոնք ես կայացրել եմ առանց քեզ։ Որոշումներ, որոնք ժամանակին մենք միասին պիտի կայացնեինք։ Չգիտեմ՝ դեռ քանի ճանապարհ կհասցնեմ անցնել, քանի բան իրականացնել, բայց մի բան գիտեմ՝ իմ ուսերին նաև քո թողած ճանապարհը շարունակելու պատասխանատվությունն է։
Ես չեմ կարող քեզ վերադարձնել։
Չեմ կարող փոխել անցյալը։
Բայց կարող եմ խոստանալ, որ քեզ չեմ թողնի լռության մեջ։ Քո անունը չեմ թողնի մոռացության մեջ։ Քո ապրած կյանքը չեմ թողնի միայն ցավի ու կորստի պատմություն դառնալ։
Քո կյանքը սեր էր։
Քո կյանքը հետք էր։
Քո կյանքը շարունակություն է։
Եվ քանի դեռ ես շնչում եմ, քո անունը հնչելու է։
Այսօր, որքան էլ սիրտս ցավի, որքան էլ այս օրը ուրախության փոխարեն արցունքներով լցված լինի, ես ուզում եմ քեզ շնորհավորել։
Շնորհավոր ծնունդդ, տղաս։
Շնորհավոր 25-ամյակդ, Ալբե՛րտ։
Ես քեզ կարոտում եմ, տղաս։
Ամեն օր։
Ու գիտեմ՝ որքան էլ տարիներ անցնեն, որքան էլ կյանքը առաջ գնա, այս կարոտը երբեք չի ավարտվելու։ Որովհետև հայրն իր որդուն չի մոռանում։ Չի մոռանում նրա ձայնը, ժպիտը, քայլերը, հայացքը։ Չի մոռանում «պապա»-ն։
Ես քեզ միշտ եմ կարոտելու։
Ու միշտ եմ քեզ սիրելու։
Բայց այդ կարոտի հետ միասին ես տանելու եմ նաև քո լույսը։
Քանի դեռ ես կամ՝ դու ապրելու ես իմ մեջ։ Բայց դու միայն իմ մեջ չես ապրելու, տղաս։ Դու ապրելու ես քեզ սիրողների սրտերում, քո թողած բարության մեջ, քո անունը հիշող յուրաքանչյուր մարդու մեջ։
Դու այստեղ ես։
Դու մեզ հետ ես։
Դու ապրում ես։
Սիրում եմ քեզ, տղաս։
Միշտ։
❤1
ԳԱՆՁԱԿԻ ԿԱՐՄԻՐ ԱՎԵՏԱՐԱՆ 1232 թվականին ձեռագիրը ձեռք բերեցին և Արցախ բերեցին Գանձասարի վանքի երկու քահանա եղբայրներ՝ Ղարաբաղի հոգևոր մայրաքաղաքը։ Ի դեպ, գլխավոր տաճարը՝ վանքի թագադրող փառքը, իսկական ճարտարապետական գոհարը, դեռևս կառուցման փուլում էր. այն ավարտվեց 1238 թվականին։Հավատքով գրված մեր ավետարանները իրենց կյանքով են ապրում, ճանապարհորդելով երկրներն ու ժամանակները, իսկ ինչ որ տազիկ շատերին փորձում է հունից հանել․․․․ԿԱՐՄԻՐ ԱՎԵՏԱՐԱՆԸ 800 տարի եղել է, կա ր մի այդքան էլ կլինի։
❤3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Հայ ազգի ոգին, կամքը և արժանապատվությունը…