رادیو اینترنتی بی‌نظمی - فصل دوم
مرقومه یکم: «به توپ بستن مجلس»
«تهران به زبان می‌آید.»

#اپیزودها

@radiobinazmi

این کانال نقد فیلم منه.
رفقا سلام. من توی یوتیوب یه کانال نقد و معرفی فیلم ساختم تا به‌صورت دقیق‌تر فیلم‌ها رو بررسی کنم. اگه مخاطب نقدهای من هستید و می‌دونید که وقت می‌ذارید و ویدیوها رو می‌بینید، پس لطفاً سابسکرایب کنید.
معرفی کانال به رفقای فیلم‌بازتون هم باعث خوشحالی من خواهد بود:

https://www.youtube.com/@criticpod?sub_confirmation=1

‍ ▫️اصولاً این فیلم‌ساز و نویسنده‌ی فیلم‌نامه درک درستی از شخصیت جوکر به‌مثابه یک نماد آنارشیست ندارن و اون رو تبدیل به یک بیمار روانی کردن که همین مسئله می‌تونه اکتِ سیاسی‌ش رو زیر سوال ببره. از طرفی، فیلیپس توی جوکر ۱ هم خودش رو پشت بازی واکین فینیکس پنهان کرده بود تا ضعف‌های فیلم‌نامه و کارگردانیش آشکار نشن و حالا این ضعف‌ها اون‌قدر گل‌درشت و برجسته شدن که روی بازی هنرپیشه‌ها و در رأسشون، واکین فینیکس هم تأثیر گذاشته و فیلم‌ رو بسیار ضعیف‌تر از نسخه‌ی پیشن کرده.

◾️در واقع، ما با یک دنباله‌ی سینمایی مواجهیم که اصلاً نیازی به ساخته‌شدن نداشته! فیلم جوکر ۲ به‌شکل احمقانه‌ای خودپسنده و دو ساعت از زمان مخاطب رو با سکانس‌های بیهوده‌ی موزیکال، توی زندان و دادگاه، تلف می‌کنه و بیشتر خودخواهی کارگردان رو نشون می‌ده.

▫️با اینکه اون اوایلِ ورود گاگا، کمی با وجهه‌ی موزیکال اثر ممکنه که ارتباط برقرار کنیم، در ادامه اون‌قدر آزاردهنده می‌شه این آوازها که یه‌جایی آرتور فلک به هارلی کویین می‌گه که آوازخوندن رو تموم‌ کن و با من حرف بزن. دقیقاً انگار حرف دل مخاطب رو می‌زنه و ما هم باهاش هم‌صدا می‌شیم که دیگه واقعا این‌همه موزیک و آواز بیهوده‌س.

◾️تاد فیلیپس نگاه بسیار ساده‌انگارانه‌ای به مسائل روانکاوانه داره و به همین خاطره که ما شخصیت جوکر این کارگردان رو تک‌بعدی می‌بینیم. شاید اگر می‌تونست شخصیت رو درست پرداخت کنه، با تخریب هویت آنارشیست جوکر کنار می‌اومدیم و می‌پذیرفتیم که این کارگردان نگاهی متفاوت به یه داستان کمیک داشته.

مشاهده نقد جامع‌تر در کانال یوتیوب

مایا درن: دو جور سینما وجود دارد: سینمای افقی که بر رویداد و طرح قصه تاکید می‌کند و سینمای عمودی که پی‌آمدهای یک لحظه را می‌کاود؛ تاکید سینمای عمودی بر این نیست که چه اتفاقی افتاده است، بلکه به دنبال این است که اتفاق چه احساس و معنایی دارد.

‏«جان اسلون» این نقاشی را کشیده با عنوان «ساعت شش عصرِ زمستان»؛ که بی‌شابهت نیست به غروب‌های بوق و دود و جنونِ تهران؛ تا به یاد بیاورم که در این هرج‌ومرج، «من که خیابانی خلوتم، نمی‌دانم از پیری پُر شده‌ام یا از جوانی خالی»*

* سطری از کتابِ «بی‌نظمی»ام، نشر چشمه

@armin_yusefi

حیوانات از وقتی به دنیا می‌آن، آوا دارن؛ مثلا خر و گاو و پرنده و این‌ها. انسان اما برای داشتن آوا، باید حرف‌زدن رو یاد بگیره؛ زبان رو یاد بگیره. پس عملاً زبان متعلق به خودش نیست. پس انسانِ بی‌آوا و بی‌زبان، چطور باید با چیزی که متعلق به خودش نیست ارتباط برقرار کنه؛ فکر کنه. عملاً ما زندانی‌ایم در خودمون و شاید زبان داره از ما استفاده می‌کنه تا با خودش حرف بزنه، خودش رو پرورش بده و ما فقط مکانِ زبانیم؛ بدن‌هایی که توسط یک هیولا اشغال شده‌ن و مدام هیولا ازشون تغذیه می‌کنه.

@armin_yusefi

همچنان محبوب‌ترین سریالم، فصل یکِ کارآگاهان حقیقیه و البته شارپ آبجکتز.

«انسان می‌تواند هم‌‌زمان که دارد برای زندگی تلاش می‌کند و می‌‌جنگد، به رفتن و گم‌وگورشدن هم فکر کند.»

‏• یادداشت‌های زیرزمین؛ فئودور داستایفسکی

خیره‌ام به حجمی خالی
که روزی اندام تو پُرش می‌کرد.

@armin_yusefi

هم‌زمان با فینال جام‌جهانی ۱۹۶۶، بین انگلیس و آلمان غربی، استنلی کوبریک درحال فیلمبرداری «۲۰۰۱: ادیسه فضایی» بود. تیم فیلم‌سازی یه تلویزیون آورد سر صحنه و وقتی انگلیس گل قهرمانی رو زد، می‌گن از شدت خوشحالی استودیو می‌لرزید.
توی عکس هم اثرات جوگیرشدن آقای کوبریک رو می‌بینید.

@armin_yusefi

سینمایی درایتالیا

ناپل، ۱۹۵۶، توماس هوپکر

@armin_yusefi

آخرین لحظه‌ی شنی را از گلوی ساعت بیرون بکش
آخرین شعاع نور را از چشم‌های سیاه شب
آخرین را از اولینی که هیچ‌گاه گاهِ اول را به خود ندیده است.

@armin_yusefi

‏«قلم را در مرکب فرو بردم و بر کاغذ آوردم، از آن خون بر صفحه جاری شد. پوستِ کاغذ شکافت؛ خونِ هزار کس در هر سطر می‌جوشید.»

‏• بهرام بیضایی / طومار شیخ شرزین

@armin_yusefi

برای تو چه بگویم
بگویم زخمم آن‌قدر عمیق شده که می‌توان در آن درختی کاشت؟
بگویم غمینگم و مرگ کاری نمی‌کند؟

غلامرضا بروسان

@armin_yusefi