سؤال بزرگ این است که آیا رئیس‌جمهور چین، شی_جین‌پینگ، اشاره‌ای خواهد کرد به حجم عظیم حمایت و «خون»ی که ایالات متحده آمریکا برای کمک به چین در مسیر دستیابی به آزادی از یک مهاجم بسیار نامهربان خارجی اهدا کرد یا نه.
بسیاری از آمریکایی‌ها در مسیر پیروزی و افتخار چین جان خود را از دست دادند. امیدوارم که آن‌ها به‌درستی مورد احترام و یادآوری قرار گیرند، به‌خاطر شجاعت و فداکاری‌شان!
آرزو دارم رئیس‌جمهور شی و مردم فوق‌العاده چین روزی باشکوه و ماندگار را جشن بگیرند. لطفاً گرم‌ترین سلام‌های من را به ولادیمیر_پوتین و کیم_جونگ_اون برسانید، در حالی که با هم علیه ایالات متحده آمریکا توطئه می‌کنید.

ماکس کوردن، اقتصاددان، ۴۰ سال پیش هشدار داد: درآمدهای ناپایدار (مثل نفت) باعث می‌شن دولت‌ها تعهدات اجتماعی دائمی درست کنن که در دوران کم‌پولی نمی‌تونن نگهشون دارن. این «بیماری هلندی واقعی» است: وقتی پول کم بشه، کاهش این تعهدات به‌خاطر اعتراضات سیاسی سخته.

کوردن فقط هشدار نداد، راه هم نشون داد:
تعهدات جدید فقط با منابع پایدار: پول نفت رو برای سرمایه‌گذاری نگه داریم، نه خرج دائمی.
اصلاحات تدریجی: افزایش سن بازنشستگی، محاسبه بلندمدت مستمری و استاندارد کردن مشاغل سخت.
صندوق بین‌نسلی: درآمد نفت رو ذخیره کنیم تا نوساناتش به اقتصاد ضربه نزنه.
حمایت‌های هدفمند: به‌جای امتیازات دائمی، حمایت‌ها موقت و مشروط باشن.

📈نرخ در مرداد ماه با افت 1% نسبت به ماه گذشته به 37.1 میلیون تومن رسیده.

📉نرخ مرداد نسبت به دوره مشابه سال 1403 تقریبا 23% رشد داشته.

⚠️طلای 18 عیار پس از تاچ کردن عدد روانی 9 میلیون تومن کمی افت داشته و به 8.7 میلیون رسیده!

کمبود نقدینگی: بانک‌ها و شرکت‌ها نمی‌تونن پول لازم برای فعالیت رو تامین کنن.
عدم شفافیت: اطلاعات ناقص باعث می‌شه سرمایه‌گذارا محتاط بشن و بازار فلج بشه.
بدون دخالت به‌موقع دولت، این بحران‌ها می‌تونن اقتصاد رو به رکود عمیق ببرن.

برای نجات بازار، دولت و بانک مرکزی با ابزارهای مختلف وارد عمل می‌شن:
تزریق نقدینگی: وام‌های ارزون و کوتاه‌مدت به بانک‌ها برای جلوگیری از ورشکستگی.
خرید دارایی‌های مشکل‌دار: تثبیت قیمت‌ها و بازگردوندن اعتماد به بازار.
تضمین سپرده‌ها: کاهش ترس سرمایه‌گذارا و حفظ جریان پول.
نظارت قوی‌تر: جلوگیری از سوءاستفاده و رفتارهای پرریسک.
مشارکت عمومی-خصوصی: همکاری با بخش خصوصی برای بازسازی اقتصاد.

تعادل در تزریق پول: باید مراقب بود که پول به دست کسایی برسه که درست استفاده می‌کنن، وگرنه ریسک سوءاستفاده بالا می‌ره.
دوری از زیاده‌روی: تزریق بی‌رویه پول می‌تونه حباب مالی درست کنه.
انعطاف‌پذیری: سیاست‌ها باید با تغییرات بازار هماهنگ بشن.
چشم‌انداز بلندمدت: بانک مرکزی باید کلان‌نگر باشه و فقط به فکر وام‌دهی نباشه.

برای اقتصاد ایران که با تورم و نابرابری دست‌وپنجه نرم می‌کنه، چند توصیه مهم داریم:
کاهش نرخ بهره و تورم: این کار هزینه‌های مالی رو برای کسب‌وکارا و مردم عادی کم می‌کنه و سرمایه‌گذاری رو راحت‌تر می‌کنه.
حمایت از اقشار کم‌درآمد: وام‌های در دسترس برای این گروه‌ها می‌تونه نابرابری رو کم کنه و زندگی‌شون رو بهتر کنه.

بحران‌های مالی پیچیده‌ان، ولی با سیاست‌های درست، دولت و بانک مرکزی می‌تونن بازار رو نجات بدن، اعتماد رو برگردونن و رشد اقتصادی رو تقویت کنن. تو ایران، تمرکز روی کاهش تورم، نرخ بهره پایین و حمایت از قشرهای محروم نه‌تنها اقتصاد رو پایدار می‌کنه، بلکه عدالت اجتماعی رو هم تقویت می‌کنه.