والعاديات ضبحا (عاديات 1) والموريات قدحا (عاديات 2) فالمغيرات
صبحا (عاديات 3). ترجمه: سوگند به اسبان دونده، سوگند به جرقه هائي
كه از برخورد سمهايشان با سنگ برميخيزد، سوگند به غارتگران در
صبحگاه .

ببينيد قرآن به اسبها و مسلماناني كه براي قتل و غارت به
غيرمسلمانان در سپيده دم شبيخون مي زنند، قسم مي خورد!!! براي اثبات
چه؟ براي اثبات شش حقيقت ادعا شده در آيات بعد، يعني:

عادیات ۶ تا ۱۱
ترجمه: كه انسان نسبت به پروردگارش سخت ناسپاس است. و او خود بر
اين [امر] نيك گواه است.و راستى او سخت شيفته مال است.مگر نميداند
كه چون آنچه در گورهاست بيرون ريخته گردد.و آنچه در سينه هاست
فاش شود.در چنان روزى پروردگارشان به ايشان نيك آگاه است. در
قسمهاي فوق مسير معكوس استدلال يعني رفتن از مبادي مبهم به نتايج
روشن نيز وجود دارد. چون منظور از عاديات و موريات روشن نيست.

قسم يك مغالطه است، تازه محمد در مواردي در دل اين مغالطه،
مغالطه ي ديگري (مصادره بر مطلوب) را نيز بكار گرفته است. مغالطه ي
مصادره بر مطلوب بدين معني است كه نتيجه ي استدلال عينا در يكي از
مقدمات استدلال وجود داشته باشد. مثلا كسي ادعا مي كند كه مالك زميني
است، قاضي از او مي پرسد به چه دليلي؟ او مي گويد چون من مالك
زمينم. مثال ديگري كه به فرم منطقي باشد اين است:

صغري: هر انساني بشر است.
كبري: هربشري خندان است.
نتيجه: پس هر انساني خندان است

در اينجا نتيجه عين كبري است. در مصادره بر مطلوب چيزي اثبات نمي
شود منتهي ذهن افراد ساده لوح را فريب ميدهد. به آيات زير از سوره ي
يس دقت كنيد:

سوگند به قرآن حكيم(۲)
كه قطعا تو از جمله پيامبرانى(۳)
بر راهى راست هستي(۴)
و كتابت از جانب آن عزيز مهربان نازل شده است. (۵)

در اين آيات مغالطه ي مصادره بر مطلوب بطور صريح آورده شده است.
يعني قسم به قرآن كه قرآن درست است. براي اثبات نتيجه (قرآن درست
است و طبعا محمد هم پيامبر است ) ( به مقدمه اي قرآن درست و پذيرفته
است) كه عين نتيجه است تمسك مي جويد. چون براي اينكه قسم واقع
شود فرد بايد قرآن را قبول داشته باشد و براي اينكه قرآن را قبول داشته
باشد بايد نبوت محمد را قبول داشته باشد. ممكن است دست به پاره دوزي
زده شود و گفته شود كه در اينجا بر حكمتهاي موجود در قرآن استدلال
شده نه بر قسم به قرآن. در جواب بايد گفت كه اولا در اينجا بصراحت به
قسم تكيه شده

و ثانيا: اگربنا باشد به حكمتهاي قرآن استدلال شود بايد
استدلال به فرم زير باشد:
- در قرآن حكمتهايي وجود دارد كه اين حكمتها فراتر از عقل و توان بشر
است
- هر چيزي كه فراتر از از عقل و توان بشر باشد معجزه است
- پس قرآن معجزه است
- و هر معجزه اي كار خداست و پيامبر
- پس قرآن كار خدا و پيامبر است.

ميبينيد كه هيچكدام از اين مقدمات، در اين آيات ذكر نشده است و اگر
محمد منظورش حكمت بود مي توانست بصراحت بيان كند و نيازي به
اصلاح مفسران نداشت . بعلاوه بنده و دوستان در جلسات قبل اثبات کرده ایم كه معجزه اي
در قرآن وجود ندارد.

به مثال ديگري از مغالطه ي مصادره بر مطلوب كه پنهانتر است
توجه كنيد. در سوره ي مرسلات ۱ تا ۷ آمده است:

ترجمه: سوگند به فرشتگاني كه پي درپى فرستاده مي شوند .كه سخت
توفنده اند. و سوگند به آنها كه (فرامين خدا را) مي گسترانند .كه [ميان حق
و باطل] جدامي كنند.و القاكننده وحي اند.خواه عذرى باشد يا هشدارى .كه
آنچه وعده يافته ايد (قيامت) قطعا رخ خواهد داد.

در اين آيات شش قسم به فرشتگان خورده تا جمله ي آخر يعني قيامت را،
اثبات كند. دقت كنيد، قبول فرشتگان فرع قبول قرآن است (كه شامل
فرشتگان و معاد هم مي شود). فرم ساده ي استدلال اين مي شود كه قيامت
درست است چون شما قبلا قبول كرده ايد كه قيامت درست است. يعني
مغالطه ي مصادره بر مطلوب. در قسمهاي فوق مسير معكوس استدلال
يعني رفتن از مبادي مبهم به نتايج روشن نيز وجود دارد. چون منظور از مرسلات وعاصفات و... روشن نيست.

عين مغالطه ي فوق در سوره ي نازعات ۱ تا ۷ هم بكار رفته است: با
سوگند به فرشتگان در پي اثبات قيامت است. دقت كنيد:

ترجمه: سوگند به فرشتگانى كه [از كافران] به سختى جان ستانند. و به
فرشتگانى كه جان [مؤمنان] را به آرامى گيرند. و به فرشتگانى كه شناكنان
شناورند. پس در پيشى گرفتن [در فرمان خدا] سبقت گيرنده اند. و كار را
تدبير ميكنند. آن روز لرزنده بلرزد (قيامت) و از پى آن لرزهاى [دگر] افتد.

در قسمهاي فوق مسير معكوس استدلال يعني رفتن از مبادي مبهم به نتايج
روشن نيز وجود دارد .

عين مغالطه ي فوق در سوره ي صافات هم بكار رفته است: با
سوگند به فرشتگان در پي اثبات وحدانيت خد است. دقت كنيد:
سوگند به صف بستگان (احتمالا ملائكه) كه صفى بسته اند(۱)
و به زجركنندگان كه به سختى زجر مىكنند(۲)
و به تلاوت كنندگان(۳)
قطعا خداي شما يكي است. (۴)

قسم خورده به ملائكه تا يكتائي خدا را اثبات كند. علاوه بر اينكه اينهم
مغالطه ي مصادره به مطلوب است، ارتباطي بين ملك و وحدت خدا نيست. يعني چه؟ وجود ملائكه چه ربطي به يكي بودن خدا دارد !؟ مگر
خدايان متعدد نمي توانند ملائكه داشته باشند. علاوه بر آن در قسمهاي فوق
مسير معكوس استدلال يعني رفتن از مبادي مبهم به نتايج روشن نيز وجود
دارد. چون منظور از صافات، زاجرات و تاليات روشن نيست.

در مواردي هم در قرآن به امور غلط قسم ياد شده است. مثلا در
سوره ي بروج آمده است :

والسماء ذات البروج (بروج 1) يعني سوگند به آسمان كه داراي برجها ست.
وجود برج در آسمان يك تخيل غلط قدماست كه محمد در اينجا به آن قسم خورده تا
مطالب ديگر اين سوره را به كرسي بنشاند.

لازم به ذكر است كه قسم خوردن به اشياء مثل ستاره و خورشيدو
ماه و ميوه ها در دوره ي قبل از محمد در اشعار عرب بوفور يافت مي شود
١ مثلا از يكي از شعراي زن دوره ي جاهلي بنام زبراء كاهنه نقل شده است:
-والليل الغاسق، واللوح الخالق، والصباح الشارق، والنجم الطارق، والمزن
الوادق، ان شجر الوادي ليأدوا. (288/3/ الارب بلوغ )
ترجمه: سوگند به شب تاريك، سوگند به لوح خالق، سوگند به صبح
روشن، سوگند به ستاره ي كوبنده، سوگند به ابر بارنده ، قطعا درخت
دشت نيرومند مي گردد.