طور۳۰
ترجمه: يا مىگويند شاعرى است كه انتظار مرگش را مىبريم (30 )
چنانچه در سيره ها آمده است بسياري از مسلمانان اوليه تحت تاثير
زيبائي كلام قرآن قرار مي گرفتند و ايمان مي آوردند. البته همه ي قرآن
كيفيت يكساني ندارد در حاليكه بسياري از سوره هاي كوچك مكي قرآن
نثر زيبا و شعرگونه اي دارند مثل سوره ي شمس، بسياري از آيات و سور
قرآن نثر نازيبائي دارند مثل سوره ي زخرف.

مسلمانان معمولا در زيبائي كلام قرآن غلو مي كنند و آنرا معجزه
مي پندارند كه البته چنين نيست.
گرچه زيبائي دلپذير است ولي جاي دليل معتبر و معجزه را در نزد
عاقلان نمي گيرد كه قرآن فاقدست.

-8 تلقين و تكرار
قرآن داراي مفاهيم بسيار محدودي است كه اين مفاهيم صدها بار تكرار
شده است. گرچه تكرار زياد، ملال آور است ولي براي تثبيت مطلب در
ذهن خواننده مخصوصا كودكان و افراد ساده لوح مفيد است

پيامهاي اصلي قرآن صدها بار تكرار شده اند و در هر صفحه اي از
قرآن به همه يا بعضي از آنان برخورد مي كنيد. بيش از همه ترساندن از
قيامت و تأكيد بر وحدانيت خدا و مبارزه با شرك و بت پرستي در پي هم
تكرار شده اند. تقريبا غيرممكن است كه صفحه اي از قرآن را بيابيد كه در
آن به اين دو موضوع اشاره نشده باشد . در قرآن مفاهيم كمي هستند كه يكبار آمده باش دن . قرآن شايد تكراري ترين كتاب موجود باشد. اگر كسي
يك سوره ي بزرگ قرآن مثل بقره را بخواند، باخواندن بقيه ي قرآن چيز
زيادي به دانش وي از قرآن اضافه نمي شود

مثالهايي از تكرار مطالب در قرآن:
اسم موسي 136 بار در قرآن تكرار شده است و داستان موسي بصورت
كوتاه و بلند در 34 سوره ي قرآن تكرار شده است.
- عبارت "جنات تجري من تحتها الانهار" (باغهاي بهشتي كه جويبارهائي
از زير آن عبور مي كنند) عينا حدود 40 بار تكرار شده است.
- عبارت "و من اظلم ممن افتري علي االله الكذب" (چه كسي ظالمتر از
كسي است كه به خدا دروغ مي بندد). عينا 9 بار و با تغيير اندكي در لفظ
13 بار ديگر تكرار شده است.

- عبارت "االله الذي خلق السموات و الارض في سته ايام" (خلقت آسمانها
و زمين در ۶روز ۷ مرتبه در قرآن تكرار شده است.
به جرأت مي توان گفت كه كل محتواي قرآن را بدون تكرار مي
توان در 20% از حجم موجود قرآن جاي داد.

9_ قسم

قسم يك روش ابتدائي براي تأييد نظر خويش است. اين روش در
زمان گذشته ي عربستان جاري بوده است. استفاده از قسم در بين ما هم
وجود دارد. در قسم فرض بر اين است كه شيئ مورد قسم مورد قبول
طرف مقابل است و شأن آن از ادعا بالاتر باشد. مثلا فردي به جانش قسم
مي خورد تا جمله اي (ادعا) را تأييد كند. اما يك لحظه از خود بپرسيد كه
قسم چه ارزشي دارد؟ آيا قسم جزو مبادي علم است؟ استدلال است؟

قسم مشاهده است، تجربه است، جزو بديهيات است، برهان است، استقراء
است؟ قسم هيچ نيست جز يك مغالطه، روشي براي اقناع بدون دليل افراد
نادان. متاسفانه در اسلام، قسم هم براي اثبات حقوق بكار برده شده است. در
دنياي پيشرفته ي امروز، بدرستي، قسم فاقد اعتبار است، هم در حقوق و
هم در كشف واقعيت. در قرآن، مخصوصا در سوره هاي مكي، به وفور از
قسم براي تأييد ادعاهاي محمد، مخصوصا پيامبر بودن خودش، استفاده
شده است. تازه قسم به چيزهائي است كه از نظر ارزش و اعتبار بسيار، بي
ارزشتر از ادعاي مورد نظر محمد است. مثلا به انجير قسم مي خورد براي
اثبات توحيد يا نبوت

مثل اين است كه من براي اثبات اينكه «زمين كروي
است» به بادمجان قسم بخورم. از اين بيهوده تر ميشود؟ خطاي ديگري كه در بسياري از موارد قسم در قرآن وجود دارد اينست كه محمد مي خواهد
از چيزهائي ناشناخته تر و مبهمتر، چيز شناخته شده تر و روشنتري را اثبات
كند كه اين بر خلاف روش استدلال است. چون در استدلال صحيح از
موارد قطعي تر و روشنتر به موارد غير قطعي و مبهم پي مي برند ولي
محمد در تمام قسمهاي قرآن مسير عكس ر ا رفته است. در اينجا به عده
اي از قسمهاي قرآن دقت كنيد:

والسماء و الطارق (اعلي 1) ترجمه: سوگند به آسمان و كوبنده
- والفجر وليال عشر (الفجر 1و2) ترجمه: قسم به فجر و شبهاي دهگانه.....
- والشمس و ضحيحا (شمس 1) ترجمه: سوگند به خورشيد و روشني
اش....
- والليل اذا يغشي (الليل 1) ترجمه: قسم به شب هنگاميكه تاريكي فرا
گيرد....
- والتين و الزيتون (تين 1) ترجمه: سوگند به انجير و زيتون......

والعاديات ضبحا (عاديات 1) والموريات قدحا (عاديات 2) فالمغيرات
صبحا (عاديات 3). ترجمه: سوگند به اسبان دونده، سوگند به جرقه هائي
كه از برخورد سمهايشان با سنگ برميخيزد، سوگند به غارتگران در
صبحگاه .

ببينيد قرآن به اسبها و مسلماناني كه براي قتل و غارت به
غيرمسلمانان در سپيده دم شبيخون مي زنند، قسم مي خورد!!! براي اثبات
چه؟ براي اثبات شش حقيقت ادعا شده در آيات بعد، يعني:

عادیات ۶ تا ۱۱
ترجمه: كه انسان نسبت به پروردگارش سخت ناسپاس است. و او خود بر
اين [امر] نيك گواه است.و راستى او سخت شيفته مال است.مگر نميداند
كه چون آنچه در گورهاست بيرون ريخته گردد.و آنچه در سينه هاست
فاش شود.در چنان روزى پروردگارشان به ايشان نيك آگاه است. در
قسمهاي فوق مسير معكوس استدلال يعني رفتن از مبادي مبهم به نتايج
روشن نيز وجود دارد. چون منظور از عاديات و موريات روشن نيست.

قسم يك مغالطه است، تازه محمد در مواردي در دل اين مغالطه،
مغالطه ي ديگري (مصادره بر مطلوب) را نيز بكار گرفته است. مغالطه ي
مصادره بر مطلوب بدين معني است كه نتيجه ي استدلال عينا در يكي از
مقدمات استدلال وجود داشته باشد. مثلا كسي ادعا مي كند كه مالك زميني
است، قاضي از او مي پرسد به چه دليلي؟ او مي گويد چون من مالك
زمينم. مثال ديگري كه به فرم منطقي باشد اين است:

صغري: هر انساني بشر است.
كبري: هربشري خندان است.
نتيجه: پس هر انساني خندان است

در اينجا نتيجه عين كبري است. در مصادره بر مطلوب چيزي اثبات نمي
شود منتهي ذهن افراد ساده لوح را فريب ميدهد. به آيات زير از سوره ي
يس دقت كنيد:

سوگند به قرآن حكيم(۲)
كه قطعا تو از جمله پيامبرانى(۳)
بر راهى راست هستي(۴)
و كتابت از جانب آن عزيز مهربان نازل شده است. (۵)

در اين آيات مغالطه ي مصادره بر مطلوب بطور صريح آورده شده است.
يعني قسم به قرآن كه قرآن درست است. براي اثبات نتيجه (قرآن درست
است و طبعا محمد هم پيامبر است ) ( به مقدمه اي قرآن درست و پذيرفته
است) كه عين نتيجه است تمسك مي جويد. چون براي اينكه قسم واقع
شود فرد بايد قرآن را قبول داشته باشد و براي اينكه قرآن را قبول داشته
باشد بايد نبوت محمد را قبول داشته باشد. ممكن است دست به پاره دوزي
زده شود و گفته شود كه در اينجا بر حكمتهاي موجود در قرآن استدلال
شده نه بر قسم به قرآن. در جواب بايد گفت كه اولا در اينجا بصراحت به
قسم تكيه شده

و ثانيا: اگربنا باشد به حكمتهاي قرآن استدلال شود بايد
استدلال به فرم زير باشد:
- در قرآن حكمتهايي وجود دارد كه اين حكمتها فراتر از عقل و توان بشر
است
- هر چيزي كه فراتر از از عقل و توان بشر باشد معجزه است
- پس قرآن معجزه است
- و هر معجزه اي كار خداست و پيامبر
- پس قرآن كار خدا و پيامبر است.

ميبينيد كه هيچكدام از اين مقدمات، در اين آيات ذكر نشده است و اگر
محمد منظورش حكمت بود مي توانست بصراحت بيان كند و نيازي به
اصلاح مفسران نداشت . بعلاوه بنده و دوستان در جلسات قبل اثبات کرده ایم كه معجزه اي
در قرآن وجود ندارد.