هومو هابیلیس ها جد هومو اورکتوس ها بودن.هومو اورکتوسم جد هومو ساپینس ها.نئاندرتال ها به موازی ما ساپینس ها از هومو اورکتوسهها فرگشت یافتن.

پاسخ این سوال:
اولین تک سلول نه نر بود نه ماده. تکثیر غیرجنسی داشت. دقیقا مثل تک سلولی های امروزی. دقیقا مثل میکربهای Ecoli که در روده ی شمل زندگی میکند و اگر یک عدد از اینها روی غذای شما باشد در شرایط مساعد بعد از 20 دقیقه دوتا میشود و در کمتر از 24ساعت به تعدادی خواهد رسید که وزنشان از وزن شما بیشتر خواهند شد. نر و ماده هم ندارد.

چرا بین انسان و میمون...؟ حالا کی گفت انسان انشعابی از میمون است؟! در فرضیه ی فرگشت گفته میشود گونه ی انسان و گونه ی شامپانزه از اجداد مشترکی جدا شده اند.
چرا شکل انسان تغییر نمیکند؟ شما از کجا میدانید شکل انسان تغییر نکرده است؟ مگر شما چهار میلیون سال پیش بوده اید؟ اگر نمیدانید بهتر است از شواهد علمی کمک بگیرید، از فسیلهای انسانهای نخستین...

🆕⏬ ⏬🆓
🔶📜موضوع: حقیقت غدیر خم

🖊📢اجرا: جناب مصطفا
💬 کنفرانس ۱۳
#۱۳ 👁‍🗨
🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻
https://telegram.me/arkiv
🔺🔺🔺🔺🔺🔺🔺🔺🔺🔺🔺🔺
⤵️لینک گروه
http://telegram.me/joinchat/Cqcr_Du7ZRabgEnF8SAVVg

درود بر دوستان ازاد اندیش انسانهای خالق ومهربان

در ابتدا نگرشی ب پیدایش شیعه

‍"پیدایش شیعه"

شیعه هنگامی پیش آمد که مردی یهودی بنام «عبدالله بن سبأ» تظاهر به اسلام و محبت اهل بیت کرد و دربارۀ حضرت علی رضی الله عنه غلو نمود و مدعی شد که رسول الله صلی الله علیه و سلم وی را به جانشینی خویش برگزیده است، و پس از مدتی حضرت علی رضی الله عنه را به درجة الوهیت (خدایی) رساند، کتاب‌ها و مراجع شیعی کاملاً به این مطلب اعتراف دارند. قمی، نوبختی و کشی که از شیوخ بزرگ شیعه‌اند در کتاب‌های(۱) خود به وجود عبدالله بن سبأ اعتراف کرده‌اند و همگی او را نخستین کسی می‌دانند که مقوله‌ی امامت و رجعت علی رضی الله عنه را مطرح کرده و به لعن ابوبکر، عمر، عثمان، و دیگر اصحابش پرداخته است، و چه دلیلی قوی‌تر از اعتراف!؟.
بغدادی می‌گوید: «سبئیه پیروان عبدالله بن سبأ هستند، همان کسی که دربارۀ علی رضی الله عنه غلو نمود، و ابتدا او را پیامبر و سپس خدا معرفی کرد». نیز می‌گوید: «ابن السوداء (عبدالله بن سبأ) فردی یهودی الأصل و از اهل حیره بود که به اسلام تظاهر کرد و برای اینکه نزد اهل کوفه ریاست و پذیرشی داشته باشد، به آنان گفت که در تورات خوانده است که هر پیامبری وصیی دارد و وصی حضرت محمد صلی الله علیه و سلم علی است».
شهرستانی درباره ابن سبأ آورده که: او نخستین کسی است که قائل به وجود نصی مبنی بر امامت علی رضی الله عنه بوده است،

و می‌افزاید که سبئیه اولین فرقه‌ای هستند که به «توقف»، ‌«غیبت» و «رجعت» معتقد شدند، و پس از مدتی شیعه با آن همه اختلاف و فرقه‌های متعددی که دارند،‌ اعتقاد امامت و خلافت و وجود نص و وصیت را از سبایی‌ها به ارث بردند،‌ این عقیده زائیدۀ فکر ابن سبأ است، و به مرور زمان فرق شیعه، و نظریاتشان به ده‌ها فرقه و نظریه تبدیل شد.
و اینگونه شیعه بدعت وصیت،‌ رجعت، غیبت و فراتر از آن،‌ اعتقاد به الوهیت ائمه(۲) را به پیروی از عبدالله بن سبأ یهودی، رواج داد.
(۱)_نگا: قمی «المقالات والفرق ص21-10، نوبختی «فرق الشيعة» ص20-19، و براى مطالعه روایات متعددى که کشی درباره عبدالله بن سبأ و عقاید وى آورده،‌ به کتاب وى «رجال کشى» روایت شماره 170 إلى 174 از صفحۀ 106 تا 108 مراجعه بفرمایید.
(۲)__اللالكائي، أصول اعتقاد أهل السنة والجماعة (1/22-23).

‌حقيقت داستان غدیر خم

بخش۱
همانطور كه همه ميدانيم مهمترين اختلاف شيعيان و اهل سنت مسئله امامت است. شيعيان معتقدند علی‌ابن‌ابيطالب و فرزندانش به وسيله حكم خدا به امامت مسلمانان برگزيده شده‌اند. و امامت را مهمترين_اصل_اسلام ميدانند.
البته در اينكه اين حكم شامل على و چند تن از فرزندان و نوادگانش مى باشد، در بين خود شيعيان نيز اختلافات شديدى ايجاد كرده تا جايى كه از بدو تأسيس اين فرقه، آنها را به بيش از ١٠٠ فرقه مختلف تبديل كرده كه در بحثى ديگر به آن ميپردازيم.

اما مهمترين دليل شيعيان مبنی بر امامت علی از جانب خدا واقعه غدير خم است كه در سال دهم هجرت و تقريبا كمتر از ٣ ماه قبل از مرگ محمد، روی داد.
محمد در راه بازگشت كاروان حاجيان از مكه به مدينه، در محلی به نام غدير خم، دست علی را بالا برد و گفت: هر كس من مولا و ياور اويم، اينك علی يار و مولای اوست.
اين تنها دستاويز شيعه براى اعلام جانشينى على توسط محمد ميباشد، و ما به تفصيل اين مسئله را از تمام مناظر تشريح ميكنيم.

شرح اين ماجرا بدين شكل است كه:
اولا: اين ماجرا به خاطر حوادث قبل از آن رخ داده و محمد می‌خواسته به كسانى كه از على نفرت داشته اند(ظاهرا تعدادشان هم كم نبوده) بگويد كه بايد علی را دوست داشته باشند و از او نفرت نداشته نباشند.

زيرا على نقش گروه فشار و چماقدار حكومتى را بر عهده داشته، كما اينكه تمام مورخين بر آن صحه گذاشته اند.

و در بحث خشونت در اسلام، هرجا نامى از خونريزى و جنايت مسلمانان بود، نام على بعنوان دژخيم اسلام آنجا ميدرخشيد.
ثانيا: در جمله اى كه در غدير خم بيان شده به هيچ عنوان نميتوان نه معناى خلافت را از آن استخراج كرد كه در ادامه به آن ميپردازيم.

بخش۲
ثانيا: در جمله اصلی كه در غدير خم بيان شده، به هيچ عنوان نميتوان نه معناى امامت و نه معناى خلافت را از آن استخراج كرد. كه در اين قسمت براى روشن شدن اين مسئله, به داستان غدير خم و اتفاقات ماقبل آن، كه روحانيون شيعه اصولا به آن نمی‌پردازند، می‌پردازيم. و نفرت شديد ياران محمد از على، را كه عامل بوجود آمدن اين واقعه شد افشا ميكنيم.
قبل از غدير خم چه اتفاقاتی افتاد؟

در سال دهم هجرت محمد, علی و خالد بن وليد را هر كدام سرپرست سپاهی می‌كند و به يمن می‌فرستد.محمد دستور ميدهد كه هر وقت اين دو سپاه به هم رسيدند، علی فرمانده هر دو سپاه باشد.
اولين اتفاقی كه می‌افتد چنين است كه: علی بر خلاف ميل خالد بن وليد، كنيزی را از غنائم انتخاب ميكند و با او همبستر می‌شود(تجاوز ميكند)، خالد نيز با ناراحتى ازين كار على، يكی از افراد سپاهش را برای شكايت از علی به نزد محمد می‌فرستد:

بُرَيده اسلمي, كه يكي از افراد سپاه بود, می‌گويد: در دلم نسبت به علی مقداری كدورت وجود داشت، اتفاقاً رسول الله نيز علی را به سوی خالد فرستاد تا خُمس اموال را بگيرد. و يك كنيزكی را از سهم خمس برای خود برداشت، و چون مورد سؤال قرار گرفت، توضيح داد كه آن كنيز در قسمت خُمس افتاد و از خمس در سهم اهل بيت پيامبر داخل شد و بعد هم در سهم آل علی قرار گرفت. خبر به خالد رسيد...

ايشان از اين موضوع ناراحت شده و نامه‌ای به پيامبر نوشت كه من حاضر شدم نامه را نزد ايشان ببرم، چنين كردم, وقتى نامه را برای آن حضرت می‌خواندم، در اثنای قرائت دستم را گرفت و از خواندن بازداشت و فرمود: از علی ناراحتی؟ گفتم: بله

فرمود: از اين به بعد نسبت به او بُغض نداشته باش! بلكه سعى كن دوستی‌ات را با او بيشتر كنی.
سوگند به ذاتی كه روح محمد در قبضه‌ی قدرت اوست، سهم آل علی در خُمس بيشتر از يك وصيفه است.(۱)

توضيح:
قبل از اينكه ادامه داستان را بنويسيم، ذكر اين نكته الزامى است كه، با وجود عمل خلافى كه على انجام داده و بقيه ياران محمد را ناراحت كرده، ولى محمد ازو پشتيبانى ميكند و على از مصونيتى استفاده ميكند كه در زمان حال، مجرمان اطراف بيت خامنه اى از آن مصونيت فراقانونى استفاده ميكنند

(البته تجاوز به يک زن كه صرافاً اسير بوده را نيز به دلاوريهاى حيدر كرار اضافه كنيد)

بعد از اين ماجرا دوباره اتفاقات مشابهى تكرار مى شود. چنانكه مورخين مسلمان نوشته اند، گروهى از على درخواست ميكنند تا شتران تازه نفسى كه بدست آمده را در اختيار آنان قرار دهد تا سوار شوند.
ادامه...
عید تازی غدیر خم و دروغ بزرگ شیعه
مهمترين اختلاف شيعيان و اهل سنت مسئله امامت است. شيعيان معتقدند علی و فرزندانش به وسيله حكم خدا به امامت برگزيده شده اند. در برخی كتابهای كلامی خود چنين حكم داده اند كه منكر امامت كافر است و در دوزخ خواهد بود.
مي بينيد كه مسئله اصلن شوخی بردار نيست، اگر حرف شيعيان درست باشد اهل سنت كه اكثريت مسلمين رو تشكيل ميدهند بايد در دوزخ برای هزاران سال جزغاله شوند.
اما اهل سنت ميگويند هيچ نصی در مورد امامت (و هتا خلافت) علی از طرف خدا و پيامبرش وجود ندارد.

مهمترين دليل شيعيان مبنی بر امامت علی از جانب خدا واقعه غديرخم است كه در سال دهم هجرت روی داد و محمد در محلی به نام غدير خم دست علی را بالا برد و گفت: هر كس من مولای اويم، علی مولای اوست.

موضع اهل سنت در مورد اين ماجرا بدين شكل است كه اولن اين ماجرا به خاطر حوادث قبل از آن رخ داده و پيامبر ميخواسته به شاكيان از علی بگويد كه بايد علی را دوست داشته باشند و از او شاكی نباشند. ثانين اين جمله اصلی كه در غدير بيان شده به هيچ عنوان نص امامت و خلافت محسوب نميشود.
در سال دهم هجرت محمد پیامبر اسلام علی و خالد بن وليد را هر كدام سرپرست سپاهی ميكند و به يمن ميفرستد. محمد دستور ميدهد كه هر وقت اين دو سپاه به هم رسيدند علی فرمانده هر دو سپاه باشد.

اولين اتفاقی كه می افتد چنين است: علی بر خلاف ميل خالد بن وليد كنيزی را از غنائم انتخاب ميكند و با او همبستر ميشود، خالد يكی از افراد سپاهش را برای شكايت از علی به نزد پيامبر ميفرستد:

بُرَيده اسلمي ـ كه يكي از افراد سپاه بود ـ ميگويد: «در دلم نسبت به علي مقداري كدورت وجود داشت، اتفاقن محمد نيز علي را به سوي خالد فرستاد تا خُمس اموال را بگيرد. ولی علی كنيزكي را از سهم خمس براي خود برداشت، و چون مورد سؤال قرار گرفت، توضيح داد كه آن كنيز در قسمت خُمس افتاد و از خمس در سهم اهل بيت پيامبر داخل شد و بعد هم در سهم آل علي قرار گرفت. خبر به خالد رسيد. ايشان از اين موضوع ناراحت شده و نامه اي به پيامبر نوشتند كه من حاضر شدم نامه را نزد ايشان ببرم، چنين كردم. وقتي نامه را براي آن حضرت ميخواندم، در اثناي قرائت دستم را گرفت و از خواندن بازداشت و فرمود:
از علي ناراحتي؟
گفتم: بله.
فرمود:

از اين به بعد نسبت به او بُغض نداشته باش! بلكه سعي كن دوستي ات را با او بيشتر كني. سوگند به ذاتي كه روح محمد در قبضه ي قدرت اوست، سهم آلعلي در خُمس بيشتر از يك وصيفه است»
بعد از ماجرای آن كنيزك اين ماجرا نيز باعث ميشود كه تعداد زيادی از سپاهيان از علی ناراضی و شاكی شوند و این طبيعی است كه اين نارضايتی ها به گوش پيامبر اسلام نيز رسيده است و در بيشتر رواياتی كه مربوط به قبل از غدير است هم پيامبر اسلام دوستی و محبت به علی را گوشزد كرده است و هتا آن جمله معروف «من كنت مولاه…» را نيز گفته است.اما چون تعداد شاكيان زياد بوده و اين نارضايتی خيلی عميق و ادامه دار بوده سعی ميكند در غديرخم بعد از نماز ظهر اين موضوع را حل و فصل كند و زمزمه های باقيمانده را نيز خاموش كند.

منابع
(1)الإحتجاج على أهل اللجاج،احمد بن على طبرسى، مترجم: نظام الدين احمد غفارى مازندرانى، ناشر: مرتضوى، تهران،بي تا.ج1، ص:214 و 235.
(2)صحيح البخاري،البخاري،دار الفكر للطباعة والنشر والتوزيع،طبعة بالأوفست عن طبعة دار الطباعة العامرة بإستانبول، 1401 – 1981 م.ج 5،ص 110.
(3)مسند احمد،الإمام احمد بن حنبل،دار صادر – بيروت – لبنان.ج 5،ص 347.
السنن الكبرى،النسائي،تحقيق:دكتور عبد الغفار سليمان البنداري وسيد كسروي حسن،دار الكتب العلمية بيروت – لبنان، 1411 – 1991 م.ج 5،ص 45،ح 8145.

(4)زندگانى محمد پيامبر اسلام، ابن هشام (م 218)، ترجمه سيد هاشم رسولى، تهران، انتشارات كتابچى، چ پنجم ، 1375ش.
ج2،ص:374.
(5)مغازى تاريخ جنگهاى پيامبر، محمد بن عمر واقدى (م 207)، ترجمه محمود مهدوى دامغانى، تهران، مركز نشر دانشگاهى، چ دوم، 1369ش.ص:827 و 828.