آیا در اردبیل افکار عمومی وجود دارد؟
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
خیلی از اتفاقاتی می افتد که باید برای مردم اردبیل مهم باشد و به دنبال آن مطالبه هایی شکل بگیرد. اما مشاهده می شود حتی مقاله های انتقادی و مطبوعاتی که مسائل را تیتر می کنند هم نمی توانند روی مردم تأثیر بگذارند. چه بسا که مردم اصلا دنبال مطبوعات و خواندن و ... نیستند و سر در گریبان شان کرده اند و مشغول یک سری مناسک های اقتصادی و درد معیشت هستند. سقراط می گفت وقتی درد معیشت حل شود، مردم شروع به فکر کردن می کنند و همین شاید دلیل اصلی برای این باشد که چرا افکار عمومی وجود ندارد.
افکار عمومی شامل دو واژه است "افکار" و "عمومی". از این نظر، هم باید فکر وجود داشته باشد و مردم برای برخی مسائل فکر کنند و دغدغه خاطرشان باشد. هم عموم شکل بگیرد و مردم به عنوان عموم مردم خود را تصور کنند. در واقع وقتی افکار عمومی به برخی چیزها حساس نیستند، چه بسا مشکل در افکار باشد یا عموم. افکار عمومی هم یک قالب از توجه عموم مردم به مسائل است که همزاد با سازمان، دولت، حقوق شهروندی و ... بدنه های سیاسی ای را تشکیل می دهد که دستآورد ایرانی ها نیست و از الگوهای جهانی دموکراسی و سیاست تقلید شده است.
البته افکار عمومی در ایران به شدت حساس است و ماجرای حقوق نجومی و رانتخواری نشان داد که این فضای فکری در ایران وجود دارد. همین مسائل به سرعت به ذهن مردم اردبیل که اتفاقا به بعد مادی هم حساسند سرایت پیدا می کند. اما برای مسائل محلی خود اردبیل و مثلا خودکشی زنانی که همواره از مشکلات خانوادگی به این سمت رو می کنند، به آن صورت که باید واکنش نشان نمی دهد و در برابر سیل عظیم آسیبهای اجتماعی آن چه به آن بشود گفت افکار عمومی، حساس و تحریک نمی شود.
به این صورت می توان از عدم وجود افکار عمومی خاص برای مسائل اردبیل سخن گفت و باید نگاه کرد و دید که آیا وجود فکر در این استان مشکل است یا وجود عمومیتی برای مردم. از نظر این که بشود گفت، مردم فکر ندارند، چه بسا واکنش برانگیز باشد و مردم ناراحت شوند که چرا آنان فاقد فکر تصور می شوند. اما واکنش به موضوعات اقتصادی نشان می دهد که مردم به برخی مسائل فکر می کنند، خاصه آن که این مسائل به معیشت و نیازهای اساسی آنان و حتی نیازهای متجملانه آنان مربوط می شود.
اما بحث اصلی "عموم" است و این که آیا مردم اردبیل هم اندیشی و همراهی در مسائل دارند یا نه. یا اگر دارند، مسائل آنان در میهمانی ها و مجالس ترحیم به طوری ساماندهی شده است که فرصتی برای طرح بحث های اساسی شکل نگیرد. اساسا عموم شدن نیاز به شکل گیری یک نوع نشست هایی است که شاید بهترین و در عین حال بدترین آن ها را بتوانیم در کافه ها و هم نشینی های توأم با فراغت در نظر بیاوریم. اما این که در چنین نشست هایی بحث های اساسی مطرح می شود یا نه و این که اغلب افراد فرهیخته به این صورت با هم می نشینند یا نه؟
به نظر می رسد یکی از عناصر مدنیت و وجهه شهروندی که تمدن جدید و ضوابط شهروندی و دموکراسی را می سازد، داشتن باورهای مشترک و واکنش های مجتمع مردم به مسائل حساس و مشکلات جامعه مانند بی نظمی، اغتشاش و تهدیدهای خارجی است. اما اغلب افکار مشترک به مردم اردبیل از حوزه های ملی و کرسی های رسمی تعارف می شود و خود مردم چنان که باید فرصتی برای اتصال به هم و بحث کردن در مورد شهر و زندگی شان ندارند و چه بسا به این مسائل وقعی نمی نهند. همین موضوع شاخص های نخبگی و فرهیختگی افراد را هم نشان می دهد که چقدر قشرهای محترم جامعه فردگرا و بی تفاوت هستند.
در هر حال عدم مصرف مطبوعات محلی و داشتن تیراژ های ۱۰۰نسخه ای و انتشار آگهی نامه و روگرفت های اینترنتی در مطبوعات نشان می دهد که نه عموم به صورت حضوری و کافه ای و نه عموم به معنای مطبوعاتی در اردبیل وجود دارد و اگر چنان چه تهدیدی این شهر را هشدار دهد، کسانی نیستند که در مورد این هشدارها با هم بنشینند و دنبال پیگیری اقدامات رسمی و غیررسمی در این زمینه باشند. والا وقتی چند زن به دلیل مشکلات خانوادگی از ارتفاع خود را پرت می کنند، بایستی افکار عمومی جریحه دار شده و دنبال دیدگاه های کارشناسی و اقدامات رسمی در این مورد می شدند.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
خیلی از اتفاقاتی می افتد که باید برای مردم اردبیل مهم باشد و به دنبال آن مطالبه هایی شکل بگیرد. اما مشاهده می شود حتی مقاله های انتقادی و مطبوعاتی که مسائل را تیتر می کنند هم نمی توانند روی مردم تأثیر بگذارند. چه بسا که مردم اصلا دنبال مطبوعات و خواندن و ... نیستند و سر در گریبان شان کرده اند و مشغول یک سری مناسک های اقتصادی و درد معیشت هستند. سقراط می گفت وقتی درد معیشت حل شود، مردم شروع به فکر کردن می کنند و همین شاید دلیل اصلی برای این باشد که چرا افکار عمومی وجود ندارد.
افکار عمومی شامل دو واژه است "افکار" و "عمومی". از این نظر، هم باید فکر وجود داشته باشد و مردم برای برخی مسائل فکر کنند و دغدغه خاطرشان باشد. هم عموم شکل بگیرد و مردم به عنوان عموم مردم خود را تصور کنند. در واقع وقتی افکار عمومی به برخی چیزها حساس نیستند، چه بسا مشکل در افکار باشد یا عموم. افکار عمومی هم یک قالب از توجه عموم مردم به مسائل است که همزاد با سازمان، دولت، حقوق شهروندی و ... بدنه های سیاسی ای را تشکیل می دهد که دستآورد ایرانی ها نیست و از الگوهای جهانی دموکراسی و سیاست تقلید شده است.
البته افکار عمومی در ایران به شدت حساس است و ماجرای حقوق نجومی و رانتخواری نشان داد که این فضای فکری در ایران وجود دارد. همین مسائل به سرعت به ذهن مردم اردبیل که اتفاقا به بعد مادی هم حساسند سرایت پیدا می کند. اما برای مسائل محلی خود اردبیل و مثلا خودکشی زنانی که همواره از مشکلات خانوادگی به این سمت رو می کنند، به آن صورت که باید واکنش نشان نمی دهد و در برابر سیل عظیم آسیبهای اجتماعی آن چه به آن بشود گفت افکار عمومی، حساس و تحریک نمی شود.
به این صورت می توان از عدم وجود افکار عمومی خاص برای مسائل اردبیل سخن گفت و باید نگاه کرد و دید که آیا وجود فکر در این استان مشکل است یا وجود عمومیتی برای مردم. از نظر این که بشود گفت، مردم فکر ندارند، چه بسا واکنش برانگیز باشد و مردم ناراحت شوند که چرا آنان فاقد فکر تصور می شوند. اما واکنش به موضوعات اقتصادی نشان می دهد که مردم به برخی مسائل فکر می کنند، خاصه آن که این مسائل به معیشت و نیازهای اساسی آنان و حتی نیازهای متجملانه آنان مربوط می شود.
اما بحث اصلی "عموم" است و این که آیا مردم اردبیل هم اندیشی و همراهی در مسائل دارند یا نه. یا اگر دارند، مسائل آنان در میهمانی ها و مجالس ترحیم به طوری ساماندهی شده است که فرصتی برای طرح بحث های اساسی شکل نگیرد. اساسا عموم شدن نیاز به شکل گیری یک نوع نشست هایی است که شاید بهترین و در عین حال بدترین آن ها را بتوانیم در کافه ها و هم نشینی های توأم با فراغت در نظر بیاوریم. اما این که در چنین نشست هایی بحث های اساسی مطرح می شود یا نه و این که اغلب افراد فرهیخته به این صورت با هم می نشینند یا نه؟
به نظر می رسد یکی از عناصر مدنیت و وجهه شهروندی که تمدن جدید و ضوابط شهروندی و دموکراسی را می سازد، داشتن باورهای مشترک و واکنش های مجتمع مردم به مسائل حساس و مشکلات جامعه مانند بی نظمی، اغتشاش و تهدیدهای خارجی است. اما اغلب افکار مشترک به مردم اردبیل از حوزه های ملی و کرسی های رسمی تعارف می شود و خود مردم چنان که باید فرصتی برای اتصال به هم و بحث کردن در مورد شهر و زندگی شان ندارند و چه بسا به این مسائل وقعی نمی نهند. همین موضوع شاخص های نخبگی و فرهیختگی افراد را هم نشان می دهد که چقدر قشرهای محترم جامعه فردگرا و بی تفاوت هستند.
در هر حال عدم مصرف مطبوعات محلی و داشتن تیراژ های ۱۰۰نسخه ای و انتشار آگهی نامه و روگرفت های اینترنتی در مطبوعات نشان می دهد که نه عموم به صورت حضوری و کافه ای و نه عموم به معنای مطبوعاتی در اردبیل وجود دارد و اگر چنان چه تهدیدی این شهر را هشدار دهد، کسانی نیستند که در مورد این هشدارها با هم بنشینند و دنبال پیگیری اقدامات رسمی و غیررسمی در این زمینه باشند. والا وقتی چند زن به دلیل مشکلات خانوادگی از ارتفاع خود را پرت می کنند، بایستی افکار عمومی جریحه دار شده و دنبال دیدگاه های کارشناسی و اقدامات رسمی در این مورد می شدند.
@ardabilnote
"کار انسانی" عضو شورا
محمد زینالی اُناری
اغلب مردم مشاغلی را به رسمیت می شناسند که تجاری، تولیدی و اداری مالی بوده و مستقیما در همه آن ها پول نقش اصلی را دارد. بر فرض مثال آن ها بیشتر از پزشک این مصداق را در نظر دارند که پس از معاینه دارو یا عمل جراحی و .. به آن ها تجویز و اجرا کند یا مهندس برای آن ها نقشه و خانه تدارک ببیند. به نظر آن ها مشاغل بیشتر حالت مبادله ای دارند و مردم باید پول داده و خدمات یا کار آن ها را بخرند. مشاغل هم فکر می کنند که باید کار آن چنان عینی و قابل تصور مردم باشد که آن را دیده و بپسندند تا بخرند. به همین دلیل بسته بندی و دکوراسیون مکان در عرضه خدمات دیرزمانی است که اهمیت زیادی یافته است.
در عصر بازگشت به انسان که آن را پست مدرن هم می خوانند، نوع دیگری از کار هم وجود دارد که برای جامعه ما هم اکنون کمتر شناخته شده است. بسیاری از معترضان به سیستم اداری مدرن جوامع شعار بازگشت به انسان و انسان مداری در خدمات خود را مد نظر قرار دادند تا جایی که تقابلی عارفانه از سوی گروهی از فیلسوفان با جریان غالب به میان آمد که به انسان، فهم او و زندگی او اصلی ترین توجه را داشت. بعد از آن، توجه به همه اقشار جامعه مد نظر قرار گرفت و همه رفتند سراغ آن که کاری کنند که وضع بشر بهتر شود و همه بتوانند فعال و پویا شوند. مردم دیگر فقط مشتری خدمات نبودند و روابط هم فقط مادی قلمداد نشد. در این شرایط مشتری ها دارای حقوقی انسانی بودند و به درک و فهم آن ها اهمیت زیادی قائل می شد تا جایی که حتی بانک ها هم برای مشتری ها بهترین صندلی را تدارک می دیدند.
بخشی از کار مختص این است که بدون وجود کالا و خدات فقط با مردم صحبت کرده و آرائ و نیازهای ان ها بشنوند تا بتوانند از فرصت های اجتماعی به سود مردم استفاده کنند. آن ها سعی می کردند مردم را برای اکتساب مهارت ها و احقاق حقوق شان توانمند کنند. " کار انسانی" محور اصلی مشاغل اجتماعی و حتی اقتصادی و پزشکی شد. پرستاری از جنبه مراقبت پزشکی به سمت نظریه های روانشناسی و جامعه شناسی رفت تا بتواند به مراقبت بالینی تبدیل شود. از تلفیق سیاستگذاری، روانشناسی و اقتصاد، رشته ای به عنوان مددکاری اجتماعی شکل گرفت تا گروه های اجتماعی ضعیف را حتی در رده ی نفر به نفر توانمند کند تا دیگر محتاج کمک های مردمی و صدقات امداد نباشند. رونشناسان سعی می کردند وقت زیادی بگذارند تا بیماران پریشان بتوانند با تجدید روحیه خود حتی جایزه نوبل ریاضی هم بگیرند.
کار اصلی بسیاری از هنرمندان و سیاستمداران این شد که از آکتور بودن و قانونگذاری صرف به سمت انسان مداری رفته و سعی کنند از طریق گفت و گو و اهمیت قائل شدن به دیدگاه های مردم ساعتهای زیادی به شنیدن نظرات مردم و دیدن مشکلات آن ها بگذارند. از این رو بسیاری از هنرمندان و سیاستمداران جزء جنبش های اجتماعی محیط زیست و طرفداری از صلح شدند تا در برابر قدرت های رسمی با نیازهای مردم همسو باشند و جامعه را توسعه دهند. در حال حاضر هم بسیاری از رشته های دیگر سعی می کنند جامعه را با کاربری انسانی طراحی و توسعه بخشند.
هم اینک خدمات بسیاری وجود دارد که کار آن ها به جای ارائه ی بودجه و مواجب، باید کار انسانی قلمداد شود. آن ها باید زمان ارزنده ای برای مخاطبان بگذارند با خونسردی و خنده رویی با مردم صحبت کنند. راهنمایی های مکرر بکنند تا مشتری خدمات آن ها را بتواند به خوبی دریافت کند. دیگر زمانه "مشکل خودتان است و به من ارتباطی ندارد" گذشته است. سازمان های امدادی و حمایتی باید اغلب کارشان را با شنیدن و گفت و گو کردن با مددجویان و نیازمندان بگذرانند. کار انسانی می تواند انسان های ضعیف و فاقد قدرت را تقویت کرده و نیاز آن ها به کمک، دیده شدن و همدردی را مرتفع کند. چرا که مردم آسیب دیده بیش از این که به پول و امکانات ناقص نیاز داشته باشند نیازمند فهمیده شدن، شنیده شدن و مورد اعتماد و پذیرش قرار گرفته شدن هستند. طراحی و توسعه کار انسانی از شنیده شدن پیام مولوی و سعدی توسط متخصصان فهیم رشته های روانشناسی، پرستاری و اقتصاد آغاز شده است.
یک داوطلب شورا هم باید کسی باشد که کار انسانی را ملاک و پیشه ی خود قرار داده باشد. به ویژه این که او در این زمینه تخصص داشته باشد. آن ها باید بیش از این که تجربه تولید، خدمات و برش و ترکیب داشته باشند، متکی بر فهمیدن، شنیدن و فعالیت کردن به نفع گروه های فاقد قدرت و فاقد توان باشند، چرا که مردم بعد از رای دادن، توانایی و قدرت خود را به این افراد وا می نهند و منتظر دیده شدن و شنیده شدن و وارد کردن سخن آن ها به ساحت قدرت می باشند. نماینده شورا باید بتوند با همه گروه های مردم ارتباط داشته و در شهر نیازسنجی کند.
کار انسانی کاری است که با اهمیت دادن به مردم شهر می تواند موجب توسعه اعتماد، برابری، آموزش، توانمندی و در نهایت توسعه اقتصادی درون زا شود.
@thing
محمد زینالی اُناری
اغلب مردم مشاغلی را به رسمیت می شناسند که تجاری، تولیدی و اداری مالی بوده و مستقیما در همه آن ها پول نقش اصلی را دارد. بر فرض مثال آن ها بیشتر از پزشک این مصداق را در نظر دارند که پس از معاینه دارو یا عمل جراحی و .. به آن ها تجویز و اجرا کند یا مهندس برای آن ها نقشه و خانه تدارک ببیند. به نظر آن ها مشاغل بیشتر حالت مبادله ای دارند و مردم باید پول داده و خدمات یا کار آن ها را بخرند. مشاغل هم فکر می کنند که باید کار آن چنان عینی و قابل تصور مردم باشد که آن را دیده و بپسندند تا بخرند. به همین دلیل بسته بندی و دکوراسیون مکان در عرضه خدمات دیرزمانی است که اهمیت زیادی یافته است.
در عصر بازگشت به انسان که آن را پست مدرن هم می خوانند، نوع دیگری از کار هم وجود دارد که برای جامعه ما هم اکنون کمتر شناخته شده است. بسیاری از معترضان به سیستم اداری مدرن جوامع شعار بازگشت به انسان و انسان مداری در خدمات خود را مد نظر قرار دادند تا جایی که تقابلی عارفانه از سوی گروهی از فیلسوفان با جریان غالب به میان آمد که به انسان، فهم او و زندگی او اصلی ترین توجه را داشت. بعد از آن، توجه به همه اقشار جامعه مد نظر قرار گرفت و همه رفتند سراغ آن که کاری کنند که وضع بشر بهتر شود و همه بتوانند فعال و پویا شوند. مردم دیگر فقط مشتری خدمات نبودند و روابط هم فقط مادی قلمداد نشد. در این شرایط مشتری ها دارای حقوقی انسانی بودند و به درک و فهم آن ها اهمیت زیادی قائل می شد تا جایی که حتی بانک ها هم برای مشتری ها بهترین صندلی را تدارک می دیدند.
بخشی از کار مختص این است که بدون وجود کالا و خدات فقط با مردم صحبت کرده و آرائ و نیازهای ان ها بشنوند تا بتوانند از فرصت های اجتماعی به سود مردم استفاده کنند. آن ها سعی می کردند مردم را برای اکتساب مهارت ها و احقاق حقوق شان توانمند کنند. " کار انسانی" محور اصلی مشاغل اجتماعی و حتی اقتصادی و پزشکی شد. پرستاری از جنبه مراقبت پزشکی به سمت نظریه های روانشناسی و جامعه شناسی رفت تا بتواند به مراقبت بالینی تبدیل شود. از تلفیق سیاستگذاری، روانشناسی و اقتصاد، رشته ای به عنوان مددکاری اجتماعی شکل گرفت تا گروه های اجتماعی ضعیف را حتی در رده ی نفر به نفر توانمند کند تا دیگر محتاج کمک های مردمی و صدقات امداد نباشند. رونشناسان سعی می کردند وقت زیادی بگذارند تا بیماران پریشان بتوانند با تجدید روحیه خود حتی جایزه نوبل ریاضی هم بگیرند.
کار اصلی بسیاری از هنرمندان و سیاستمداران این شد که از آکتور بودن و قانونگذاری صرف به سمت انسان مداری رفته و سعی کنند از طریق گفت و گو و اهمیت قائل شدن به دیدگاه های مردم ساعتهای زیادی به شنیدن نظرات مردم و دیدن مشکلات آن ها بگذارند. از این رو بسیاری از هنرمندان و سیاستمداران جزء جنبش های اجتماعی محیط زیست و طرفداری از صلح شدند تا در برابر قدرت های رسمی با نیازهای مردم همسو باشند و جامعه را توسعه دهند. در حال حاضر هم بسیاری از رشته های دیگر سعی می کنند جامعه را با کاربری انسانی طراحی و توسعه بخشند.
هم اینک خدمات بسیاری وجود دارد که کار آن ها به جای ارائه ی بودجه و مواجب، باید کار انسانی قلمداد شود. آن ها باید زمان ارزنده ای برای مخاطبان بگذارند با خونسردی و خنده رویی با مردم صحبت کنند. راهنمایی های مکرر بکنند تا مشتری خدمات آن ها را بتواند به خوبی دریافت کند. دیگر زمانه "مشکل خودتان است و به من ارتباطی ندارد" گذشته است. سازمان های امدادی و حمایتی باید اغلب کارشان را با شنیدن و گفت و گو کردن با مددجویان و نیازمندان بگذرانند. کار انسانی می تواند انسان های ضعیف و فاقد قدرت را تقویت کرده و نیاز آن ها به کمک، دیده شدن و همدردی را مرتفع کند. چرا که مردم آسیب دیده بیش از این که به پول و امکانات ناقص نیاز داشته باشند نیازمند فهمیده شدن، شنیده شدن و مورد اعتماد و پذیرش قرار گرفته شدن هستند. طراحی و توسعه کار انسانی از شنیده شدن پیام مولوی و سعدی توسط متخصصان فهیم رشته های روانشناسی، پرستاری و اقتصاد آغاز شده است.
یک داوطلب شورا هم باید کسی باشد که کار انسانی را ملاک و پیشه ی خود قرار داده باشد. به ویژه این که او در این زمینه تخصص داشته باشد. آن ها باید بیش از این که تجربه تولید، خدمات و برش و ترکیب داشته باشند، متکی بر فهمیدن، شنیدن و فعالیت کردن به نفع گروه های فاقد قدرت و فاقد توان باشند، چرا که مردم بعد از رای دادن، توانایی و قدرت خود را به این افراد وا می نهند و منتظر دیده شدن و شنیده شدن و وارد کردن سخن آن ها به ساحت قدرت می باشند. نماینده شورا باید بتوند با همه گروه های مردم ارتباط داشته و در شهر نیازسنجی کند.
کار انسانی کاری است که با اهمیت دادن به مردم شهر می تواند موجب توسعه اعتماد، برابری، آموزش، توانمندی و در نهایت توسعه اقتصادی درون زا شود.
@thing
مهندسان و پزشکان اردبیل را نابود خواهند کرد (۱)
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
یکی از آرزوهای اغلب تحلیل گران سیاسی این است که در انتخابات شورا تحصص گرایی رخ دهد، اما ظاهرا به علت قدرت اقتصادی غالب مهندسان و پزشکان و اغلب کاربران اداری در رشته های تکنیکی، این نمایندگی را در اردبیل این اصناف ربوده اند. ظاهرا تفسیر آن ها از تخصص گرایی بیشتر دال بر آسفالت، خانه سازی و پاساژ چیدن است. در حالی که تخصص گرایی در سیاست بیشتر معطف به رشته های سیاسی است. موج اول شهرسازی و نوگرایی شهری در ایران از توسعه عمرانی و سلیقه بسیاری از مشاغل تکنیکی لطمه دید. در آن زمان عده ی بسیاری از مهاجران فقیر پشت دیوارهای شهر تهران اسکان موقت داشتند تا این که بازار شهرسازی تحت عنوان برنامه توسعه رونق گرفت و تهران با برداشتن دیوار خود مهاجران فقیر روستایی را جزء تهرانی ها حساب کرد. آری قبل از برلین یک بار هم در تهران دیوار برداشته شده و محدوده شهری خودرا بزرگتر کرده بود. تهران به عنوان اصلی ترین شهر نسل اولی ایران به تدریج ساختمان ها و خیابان های جدید و مدرن به خود می دید، ارگان ها و راه آهن به خود می دید و تا امکاناتی چون سالن تئاتر، سینما و کانون پرورش فکری کودکان هم پیش رفت.
اردبیل از شهرهایی است که نسل دوم نوسازی را در ایران تجربه کرده است. نوسازی نسل اول زمانی به راه افتاد که آستانه های تجدد و دیوان سالاری در کشور به راه افتاده بود و متخصصین از خارج برگشته و دارالفنون به دنبال زورآزمایی در مهارت و تخصص خود بودند. ناگهان در اثر ایجاد آرمانشهری به نام تهران، بخش عظیمی از مردم به پشت دیوارهای شهر مهاجرت کرده بودند تا از فقر روستایی نجات یابند. همان موقع زمانی بود که گاه عشایر به شهرهایی چون اردبیل حمله می کردند و بازار آن را تاراج کرده و سپس به اتش می زدند. بعدا رضاخان آمد و غائله را خواباند و با اثبات قدرتش کشور را به دست گرفت و برنامه های نوسازی را پیاده کرد. سپس در شهر تهران به عنوان اصلی ترین شهر نسل اول، اتفاقات زیادی افتاد، سازمان و دولت به راه افتاد، خیابان ها و ساختمان های جدید به راه افتادند، اغلب شهرها دارای نماد و فرهنگ جدید شدند و به خاطر مهاجرت و افزایش خدمات بهداشتی روز به روز بر تعداد شهرنشینان اضافه شد.
توسعه ی صرفا تکنیکی و یک جانبه ی تهران اتفاقاتی را موجب شد که امروز عامل اصلی آسیب های فرهنگی و اجتماعی به شمار می رود. پزشکان با دیکتاتوری خود در رده های بالای سیاستگذاری و اعمال فشار بر سیاستهای مالیاتی و اقتصادی در حذف طب سنتی و آوردن طب جدید و تبدیل کردن عطاری ها به داروسازی موجب زیرزمینی شدن تجارت داروهای آرام بخش محلی (افیون) شدند که این ماده دارویی سابقا در بسیاری از روستاهای ایران کشت می شد. بعد همه جا جار زدند که استعمار باعث تریاکی شدن مردم ایران شد، در حالی که داروهای صنعتی را استثمار آورد و پزشکان نشستند و برای مردم نسخه های بدخط شیمیایی نوشتند تا واردات دارو و وابستگی به صنعت پزشکی گل کند بعد پشت سر هم لوازم جراحی و آزمایشگاه آوردند که تا به امروز هم نابرابری در خدمات پزشکی ادامه دارد. از آن طرف هم اغلب کارگران و توده های کم توان در انتخاب دارو و درمان را به جرم اصغر آقا بودن دادند دست قانون و چقدر آنسان به خاطر این روش بد تلف شد. اینک شهرهای نسل دوم نیز اسیر مطب هایی هستند ک مانند دکه و دکان عطاری ها به صورت فردگرایانه اداره می شود و هنوز همین گروه از متخصصین که بر سیستم خود مدیریت می کنند، نتوانسته اند به شکل دادن کلینیک هایی بپردازند که یک پرونده مادر برای مردم شکل دهند تا در صورت مراجعه انسانها به پزشکان، با مراجعه به پرونده اش از وضعیت تاریخی او آگاه باشند. در نتیجه به جای این که پزشکی علم پژوهش و پیشگیری از کاهش سلامت جسمانی انسانهای شهرنشین باشد، علم نقل و نبات دادن، بریدن و مثلا نجات درصدی بیمارانی است که این روزها در دست دردسر کبد و سرطان دست و پا می زنند.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
یکی از آرزوهای اغلب تحلیل گران سیاسی این است که در انتخابات شورا تحصص گرایی رخ دهد، اما ظاهرا به علت قدرت اقتصادی غالب مهندسان و پزشکان و اغلب کاربران اداری در رشته های تکنیکی، این نمایندگی را در اردبیل این اصناف ربوده اند. ظاهرا تفسیر آن ها از تخصص گرایی بیشتر دال بر آسفالت، خانه سازی و پاساژ چیدن است. در حالی که تخصص گرایی در سیاست بیشتر معطف به رشته های سیاسی است. موج اول شهرسازی و نوگرایی شهری در ایران از توسعه عمرانی و سلیقه بسیاری از مشاغل تکنیکی لطمه دید. در آن زمان عده ی بسیاری از مهاجران فقیر پشت دیوارهای شهر تهران اسکان موقت داشتند تا این که بازار شهرسازی تحت عنوان برنامه توسعه رونق گرفت و تهران با برداشتن دیوار خود مهاجران فقیر روستایی را جزء تهرانی ها حساب کرد. آری قبل از برلین یک بار هم در تهران دیوار برداشته شده و محدوده شهری خودرا بزرگتر کرده بود. تهران به عنوان اصلی ترین شهر نسل اولی ایران به تدریج ساختمان ها و خیابان های جدید و مدرن به خود می دید، ارگان ها و راه آهن به خود می دید و تا امکاناتی چون سالن تئاتر، سینما و کانون پرورش فکری کودکان هم پیش رفت.
اردبیل از شهرهایی است که نسل دوم نوسازی را در ایران تجربه کرده است. نوسازی نسل اول زمانی به راه افتاد که آستانه های تجدد و دیوان سالاری در کشور به راه افتاده بود و متخصصین از خارج برگشته و دارالفنون به دنبال زورآزمایی در مهارت و تخصص خود بودند. ناگهان در اثر ایجاد آرمانشهری به نام تهران، بخش عظیمی از مردم به پشت دیوارهای شهر مهاجرت کرده بودند تا از فقر روستایی نجات یابند. همان موقع زمانی بود که گاه عشایر به شهرهایی چون اردبیل حمله می کردند و بازار آن را تاراج کرده و سپس به اتش می زدند. بعدا رضاخان آمد و غائله را خواباند و با اثبات قدرتش کشور را به دست گرفت و برنامه های نوسازی را پیاده کرد. سپس در شهر تهران به عنوان اصلی ترین شهر نسل اول، اتفاقات زیادی افتاد، سازمان و دولت به راه افتاد، خیابان ها و ساختمان های جدید به راه افتادند، اغلب شهرها دارای نماد و فرهنگ جدید شدند و به خاطر مهاجرت و افزایش خدمات بهداشتی روز به روز بر تعداد شهرنشینان اضافه شد.
توسعه ی صرفا تکنیکی و یک جانبه ی تهران اتفاقاتی را موجب شد که امروز عامل اصلی آسیب های فرهنگی و اجتماعی به شمار می رود. پزشکان با دیکتاتوری خود در رده های بالای سیاستگذاری و اعمال فشار بر سیاستهای مالیاتی و اقتصادی در حذف طب سنتی و آوردن طب جدید و تبدیل کردن عطاری ها به داروسازی موجب زیرزمینی شدن تجارت داروهای آرام بخش محلی (افیون) شدند که این ماده دارویی سابقا در بسیاری از روستاهای ایران کشت می شد. بعد همه جا جار زدند که استعمار باعث تریاکی شدن مردم ایران شد، در حالی که داروهای صنعتی را استثمار آورد و پزشکان نشستند و برای مردم نسخه های بدخط شیمیایی نوشتند تا واردات دارو و وابستگی به صنعت پزشکی گل کند بعد پشت سر هم لوازم جراحی و آزمایشگاه آوردند که تا به امروز هم نابرابری در خدمات پزشکی ادامه دارد. از آن طرف هم اغلب کارگران و توده های کم توان در انتخاب دارو و درمان را به جرم اصغر آقا بودن دادند دست قانون و چقدر آنسان به خاطر این روش بد تلف شد. اینک شهرهای نسل دوم نیز اسیر مطب هایی هستند ک مانند دکه و دکان عطاری ها به صورت فردگرایانه اداره می شود و هنوز همین گروه از متخصصین که بر سیستم خود مدیریت می کنند، نتوانسته اند به شکل دادن کلینیک هایی بپردازند که یک پرونده مادر برای مردم شکل دهند تا در صورت مراجعه انسانها به پزشکان، با مراجعه به پرونده اش از وضعیت تاریخی او آگاه باشند. در نتیجه به جای این که پزشکی علم پژوهش و پیشگیری از کاهش سلامت جسمانی انسانهای شهرنشین باشد، علم نقل و نبات دادن، بریدن و مثلا نجات درصدی بیمارانی است که این روزها در دست دردسر کبد و سرطان دست و پا می زنند.
@ardabilnote
مهندسان و پزشکان (۲)
مهندسان هم با ورودشان به مجلس و دخالت در قانون گذاری سیستم خدمات خود را طوری هدایت کردند که با برنامه های توسعه، کشور توسعه عمرانی به خود ببیند که همین هم موجب نابرابری شد چرا که اغلب خانه ها در ازای دریافت پول خدمات، برای پولداران و تاجران ساخته می شد و طبقات پایین از روستا به آواز دهل می آمدند به تهران و ... و به ساختن خانه حلبی آبادی برای خود اقدام می کردند. به خاطر همین صحنه های حلبی آبادی و عدم تشخص فرزندان طبقه پایین که کارگر و خرده پا بودند، جذب جنبش های توده ای و مارکسیستی شدند تا شاید بتوانند با آگاهی دادن به جامعه با طبقه اشراف مبارزه کنند. از سوی دیگر بسیاری از طبقات روستایی و عشایری که از دیرباز به عنوان کشاورز-سرباز به عنوان پهلوانان قبایل بودند، به شهر کوچ کردند و چون همه نتوانستند در سیستم های نظامی استخدام شوند، به شهرها رفته و دوره پهلوانی گرفتند، شاپوها را کج گذاشتند و به آهنگ های ساده کاباره ای رقصدند. از این رو خرده فرهنگ های لات و لوت به صورت کوچه بازاری در آمده و ریشه ی جوانی های عشرت طلبانه امروزی را در شهرها گذاشتند تا امروز هم رقص مسخره ی آنها در عروسی های ما تقلید شود و هر کس که بخواهد در خیابان های شهر تفرج یا خرید کند باید در برابر شنیدن برچسب های لات و عشرت طلبی ا زخودش دفاع کند.
یک مطلع محلی می گفت که در زمان شاه چقدر مردم اردبیل به خاطر تجمع لات ها در ورودی سینماها ناراضی بودند و نمی توانستند از آن استفاده ارزشمند بکنند و تا الان هم اغلب سینمارو ها به خاطر همین خرده فرهنگ برچسب های اخلاقی می خوردند تا این که خود سینما هم از این وضعیت لطمه دید. بخشی از واکنش هایی که مردم مومن در زمان شاه به سینما نشان داده و آن را تبدیل به مدرسه می کردند، ناشی از همین تفسیر هجوآلود انسانهای بی صاحب از هنر بود و بر انزوای آن در جامعه تأثیر گذاشت. چرا که نگاه تکنیک محور حتی به توسعه هنر، موجب می شد ساختن شهرها به شهرهایی سرشار از تضاد، تحقیر و آسیب بیانجامد. حال در شهر نسل دومی اردبیل هم موج عظیمی از خرده فرهنگ های نوجوانی راه افتاده که خطر انحراف و آهنگ ساز شدن را بیخ گوش نوجوانان ۱۳ساله آرده است. چرا که به دلیل نابسامانی دوره جوانی بسیاری از نوجوانان از هم اکنون به خاطر اطلاع و ترس از وضع زندگی امروز و آینده شان، روز خود را به تفریحات خیابانی و هجو می گذرانند.
در همان دوره نسل اولی، بسیاری از دلالان و خرده پولداران پیدا شدند و با خرید خانه ها و دامن زدن به مالکیت خصوصی زیاده از حد، اتاق های اجاره ای را به مهاجران شهرستانی دادند و از همین جا ریشه ی اجاره دادن انبوه ساختمان به به مهاجران به یک الگوی سرمایه داری دلالی تبدیل شد. در اردبیل هم همین بساز و بفروشها و دلالان شهری تولید شدند و شهردار با عزت را می ستایند که در بساز و بفروشی دست آن ها را باز کرد تا زمین های اطراف اردبیل را از باغ و مزرعه تصاحب کرده و به دست کسانی بیندازد که بلدند چگونه خانه سازی کنند و به مردم بفروشند. در همین زمان عمده ی مهاجرت ها به اردبیل شکل گرفته بود و پس از وقفه ی کوتاهی در سیاست های مسکن دوباره تامین خانه مردم به دست دلالان و دکه های معاملات املاک افتاد تا جایی که اخیرا قشری از اجاره خوارها مانند وضعیت تهران دوره شاهنشاهی در اردبیل تولید شود که کارشان سرکشیدن به مستاجران و اخذ ماهیانه از آنان باشد. همین گروه های اجاره خوار هستند که به کار نکردن و خوشگذرانی می بالند و مردم را از کارگری و ریاضیت برای تولید و توسعه فراری می دهند.
تفاوت رویکردهای نوسازی نسل اول در شهرهای تهران و اردبیل این است که (۱) سیاستهای توسعه نسل اول عمدتا بر تهران و چند شهر بزرگ به دلیل رواج نسل اول توسعه و مهاجرت متمرکز شد در حالی که در وضع خیلی دولت ها یک سر دارند و هزار سودا و اختیار شهرها به دست مدیرانی است که زود به زود عوض می شوند. (۲) سیاست های توسعه در نسل اول ثابت و متحد بود و جز در مواردی همه آن ها به پیش می رفت در حالی که در ایران امروز بر سر این که آمریکا الگوی توسعه ایران باشد یا روسیه و چین اختلاف وجود دارد و هر روز یک رویه در توسعه اقتصادی جاری است، یک روز برای بنگاه های اقتصادی زود بازده وام می دهند تا همه دکان باز کنند و روز دیگر سیاست حمایت از سرمایه داران را پیش می گیرند و سیاست های کارفرما-کارگری اوج می گیرد. در نتیجه معلوم نیست با این روحیه ی عاملیت مهندسان و پزشکان بر توسعه سیستمهای خودشان به عنوان توسعه ی شهری و تخصص گرایی چه کسی بتواند بر بروز مشکلات این شهر نارت دقق داشته باشد و در حال حاضر هم شهر اردبیل به خاطر همین روحیه ها و رواج دلالی و .. ناشی از توسعه شهری نسل اول به کنسرو انسانی تبدیل شده و در آینده مردم عادی چه وضعیتی در برابر این مشاغل پولساز و خوداتکا داشته باشد، خدا می داند.
@ardabilnote
مهندسان هم با ورودشان به مجلس و دخالت در قانون گذاری سیستم خدمات خود را طوری هدایت کردند که با برنامه های توسعه، کشور توسعه عمرانی به خود ببیند که همین هم موجب نابرابری شد چرا که اغلب خانه ها در ازای دریافت پول خدمات، برای پولداران و تاجران ساخته می شد و طبقات پایین از روستا به آواز دهل می آمدند به تهران و ... و به ساختن خانه حلبی آبادی برای خود اقدام می کردند. به خاطر همین صحنه های حلبی آبادی و عدم تشخص فرزندان طبقه پایین که کارگر و خرده پا بودند، جذب جنبش های توده ای و مارکسیستی شدند تا شاید بتوانند با آگاهی دادن به جامعه با طبقه اشراف مبارزه کنند. از سوی دیگر بسیاری از طبقات روستایی و عشایری که از دیرباز به عنوان کشاورز-سرباز به عنوان پهلوانان قبایل بودند، به شهر کوچ کردند و چون همه نتوانستند در سیستم های نظامی استخدام شوند، به شهرها رفته و دوره پهلوانی گرفتند، شاپوها را کج گذاشتند و به آهنگ های ساده کاباره ای رقصدند. از این رو خرده فرهنگ های لات و لوت به صورت کوچه بازاری در آمده و ریشه ی جوانی های عشرت طلبانه امروزی را در شهرها گذاشتند تا امروز هم رقص مسخره ی آنها در عروسی های ما تقلید شود و هر کس که بخواهد در خیابان های شهر تفرج یا خرید کند باید در برابر شنیدن برچسب های لات و عشرت طلبی ا زخودش دفاع کند.
یک مطلع محلی می گفت که در زمان شاه چقدر مردم اردبیل به خاطر تجمع لات ها در ورودی سینماها ناراضی بودند و نمی توانستند از آن استفاده ارزشمند بکنند و تا الان هم اغلب سینمارو ها به خاطر همین خرده فرهنگ برچسب های اخلاقی می خوردند تا این که خود سینما هم از این وضعیت لطمه دید. بخشی از واکنش هایی که مردم مومن در زمان شاه به سینما نشان داده و آن را تبدیل به مدرسه می کردند، ناشی از همین تفسیر هجوآلود انسانهای بی صاحب از هنر بود و بر انزوای آن در جامعه تأثیر گذاشت. چرا که نگاه تکنیک محور حتی به توسعه هنر، موجب می شد ساختن شهرها به شهرهایی سرشار از تضاد، تحقیر و آسیب بیانجامد. حال در شهر نسل دومی اردبیل هم موج عظیمی از خرده فرهنگ های نوجوانی راه افتاده که خطر انحراف و آهنگ ساز شدن را بیخ گوش نوجوانان ۱۳ساله آرده است. چرا که به دلیل نابسامانی دوره جوانی بسیاری از نوجوانان از هم اکنون به خاطر اطلاع و ترس از وضع زندگی امروز و آینده شان، روز خود را به تفریحات خیابانی و هجو می گذرانند.
در همان دوره نسل اولی، بسیاری از دلالان و خرده پولداران پیدا شدند و با خرید خانه ها و دامن زدن به مالکیت خصوصی زیاده از حد، اتاق های اجاره ای را به مهاجران شهرستانی دادند و از همین جا ریشه ی اجاره دادن انبوه ساختمان به به مهاجران به یک الگوی سرمایه داری دلالی تبدیل شد. در اردبیل هم همین بساز و بفروشها و دلالان شهری تولید شدند و شهردار با عزت را می ستایند که در بساز و بفروشی دست آن ها را باز کرد تا زمین های اطراف اردبیل را از باغ و مزرعه تصاحب کرده و به دست کسانی بیندازد که بلدند چگونه خانه سازی کنند و به مردم بفروشند. در همین زمان عمده ی مهاجرت ها به اردبیل شکل گرفته بود و پس از وقفه ی کوتاهی در سیاست های مسکن دوباره تامین خانه مردم به دست دلالان و دکه های معاملات املاک افتاد تا جایی که اخیرا قشری از اجاره خوارها مانند وضعیت تهران دوره شاهنشاهی در اردبیل تولید شود که کارشان سرکشیدن به مستاجران و اخذ ماهیانه از آنان باشد. همین گروه های اجاره خوار هستند که به کار نکردن و خوشگذرانی می بالند و مردم را از کارگری و ریاضیت برای تولید و توسعه فراری می دهند.
تفاوت رویکردهای نوسازی نسل اول در شهرهای تهران و اردبیل این است که (۱) سیاستهای توسعه نسل اول عمدتا بر تهران و چند شهر بزرگ به دلیل رواج نسل اول توسعه و مهاجرت متمرکز شد در حالی که در وضع خیلی دولت ها یک سر دارند و هزار سودا و اختیار شهرها به دست مدیرانی است که زود به زود عوض می شوند. (۲) سیاست های توسعه در نسل اول ثابت و متحد بود و جز در مواردی همه آن ها به پیش می رفت در حالی که در ایران امروز بر سر این که آمریکا الگوی توسعه ایران باشد یا روسیه و چین اختلاف وجود دارد و هر روز یک رویه در توسعه اقتصادی جاری است، یک روز برای بنگاه های اقتصادی زود بازده وام می دهند تا همه دکان باز کنند و روز دیگر سیاست حمایت از سرمایه داران را پیش می گیرند و سیاست های کارفرما-کارگری اوج می گیرد. در نتیجه معلوم نیست با این روحیه ی عاملیت مهندسان و پزشکان بر توسعه سیستمهای خودشان به عنوان توسعه ی شهری و تخصص گرایی چه کسی بتواند بر بروز مشکلات این شهر نارت دقق داشته باشد و در حال حاضر هم شهر اردبیل به خاطر همین روحیه ها و رواج دلالی و .. ناشی از توسعه شهری نسل اول به کنسرو انسانی تبدیل شده و در آینده مردم عادی چه وضعیتی در برابر این مشاغل پولساز و خوداتکا داشته باشد، خدا می داند.
@ardabilnote
مهندسن و پزشکان (۳)
اردبیل نیازمند سیاستمداران محلی است که تخصص آن ها در زمینه ی انسان و حقوق اولیه او باشد تا قدرت محلی مردمی که اینک عمدتا باسواد هستند را به رسمیت بشناسند. نه این که به فکر سلطه بر موفقیت های تصمیم گیری به حرفه های کاربردی خود بوده و آن را تخصص گرایی بنامند. آن چه دیده می شود، در تهران و کل کشور اثرات نامطلوبی به جای گذاشته، اگر دوباره در اردبیل به منطق اساسی توسعه تبدیل شود چه زیانبارتر خواهد بود. نماینده مردم شدن، کاری انسانی، حقوقی، اجتماعی و بسیار بسیار داوطلبانه و غیر انتفاعی است. نماینده مردم در دموکراسی شهر باید بتواند از طرف آن ها حرف بزند، سخن آن ها را تفسیر و تشریح کند و از حقوق برابر آن ها در برابر نابرابری های ناشی از تفکر صنعتی و تجاری دفاع کند. او باید متخصص فهم نابرابری، نیازها و زبان گروه های اجتماعی و سیاستهای اجتماعی و اقتصادی باشد تا بتواند همین دکتر و مهندس را در قالب مدیریت شهری به کار بگیرد و بر نمایندگی از مردم شهر به فعالیت آن ها نظارت کند. مگذاریم شهر به دست کسانی سیاستگذاری شود که تجربه های کاری شان سیاستگذاری برای فعالیت صنفی خودشان بوده و چقدر در توسعه شهرهای نسل اول به کل کشور زیانهای اساسی زده اند.
@ardabilnote
اردبیل نیازمند سیاستمداران محلی است که تخصص آن ها در زمینه ی انسان و حقوق اولیه او باشد تا قدرت محلی مردمی که اینک عمدتا باسواد هستند را به رسمیت بشناسند. نه این که به فکر سلطه بر موفقیت های تصمیم گیری به حرفه های کاربردی خود بوده و آن را تخصص گرایی بنامند. آن چه دیده می شود، در تهران و کل کشور اثرات نامطلوبی به جای گذاشته، اگر دوباره در اردبیل به منطق اساسی توسعه تبدیل شود چه زیانبارتر خواهد بود. نماینده مردم شدن، کاری انسانی، حقوقی، اجتماعی و بسیار بسیار داوطلبانه و غیر انتفاعی است. نماینده مردم در دموکراسی شهر باید بتواند از طرف آن ها حرف بزند، سخن آن ها را تفسیر و تشریح کند و از حقوق برابر آن ها در برابر نابرابری های ناشی از تفکر صنعتی و تجاری دفاع کند. او باید متخصص فهم نابرابری، نیازها و زبان گروه های اجتماعی و سیاستهای اجتماعی و اقتصادی باشد تا بتواند همین دکتر و مهندس را در قالب مدیریت شهری به کار بگیرد و بر نمایندگی از مردم شهر به فعالیت آن ها نظارت کند. مگذاریم شهر به دست کسانی سیاستگذاری شود که تجربه های کاری شان سیاستگذاری برای فعالیت صنفی خودشان بوده و چقدر در توسعه شهرهای نسل اول به کل کشور زیانهای اساسی زده اند.
@ardabilnote
یادداشت
مهندسن و پزشکان (۳) اردبیل نیازمند سیاستمداران محلی است که تخصص آن ها در زمینه ی انسان و حقوق اولیه او باشد تا قدرت محلی مردمی که اینک عمدتا باسواد هستند را به رسمیت بشناسند. نه این که به فکر سلطه بر موفقیت های تصمیم گیری به حرفه های کاربردی خود بوده و آن…
👇👇👇👇👇👇👇👇👇
در مقاله تکنوکراسی افراطی نیز به مبارزه تکنیک با نقد تکنیک پرداخته ام که در لینک زیر میباشد
https://t.me/thing/240
در مقاله تکنوکراسی افراطی نیز به مبارزه تکنیک با نقد تکنیک پرداخته ام که در لینک زیر میباشد
https://t.me/thing/240
Telegram
نکته
تکنوکراسی افراطی و تحدید علوم انسانی
محمد زینالی اُناری
از نکات مهم باستان شناسی در منطقه مشرف به ایران این است که استفاده از ابزار در بین النهرین از دیرباز رواج داشته است. از این رو این مناطق از نظر تاریخی مورد توجه باستان شناسان معرفتی می باشد که از نقطه…
محمد زینالی اُناری
از نکات مهم باستان شناسی در منطقه مشرف به ایران این است که استفاده از ابزار در بین النهرین از دیرباز رواج داشته است. از این رو این مناطق از نظر تاریخی مورد توجه باستان شناسان معرفتی می باشد که از نقطه…
https://revaal.com/mohamadzeinali/%D8%B1%D9%88%D8%AD%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%B3%D8%B1%D8%B7%D8%A7%D9%86-%D8%B1%D8%A7-%D9%85%D9%87%D8%A7%D8%B1-%DA%A9%D8%B1%D8%AF/
@ardabilnote
@ardabilnote
روال
روحانی سرطان را مهار کرد | روال
همه به دنبال نمره دادن به روحانی هستند و چه بسا معتقد باشند که او با وجود سخنان تیز و درشتی که مخالفانش از تلویزیون تا قهوه خانه در میان مردم ترویج... بیشتر بخوانید...
جمعه ها رمانتیک اند
محمد زینالی اُناری
"جمعه" یک حس خاص دارد. جمعه روزی است که مردم از کار روزمره فارغ میشوند و به نماز می پردازند و خویشتن سازی. جمعه روز مراقبه است و آزادی از روزمرگی. جمعه روز همبستگی و نیایش است. نیایشی که محصول وضو، اذان و آزادگی است. نماز تجلی انسانیت و بانگ آزادی است. الله اکبری که در روز جمعه سر داده می شود، واضح ترین تجلی هستی انسانی است. تنها خدا بزرگ است، خدایی که رسولش را به خواندن و تفکر دعوت کرده است.
جمعه روز آزادی است، آزادی از پرداختن به امر دنیوی و نشستن و عبادت کردن و تفکر(که بهتر از عبادت هم هست). جمعه روز تفکر، مطالعه و دیدن جهان و طبیعت است. ما مردم ایران در روزهای جمعه است که به خلقت، آینده و سرنوشت فکر می کنیم و در رکوع نماز و سجودش بر عظمت خدایی که خالق اندیشه و عقلانیت است سر می نهیم. ما روز جمعه خالق هستی و خرد و راه کمال را می جوییم و در این روز است که به آزادی فکر می کنیم، آزادی از تمام قراردادهایی که به پول و شهوت ختم می شوند.
جمعه تجلی گر اندیشه و کمال ما است و روز حرکت و رسیدن به آینده و پیوستن به هستی است. جمعه ها ما از روزمرگی و غلبه غرایز و انساب خود رها می شویم و به ذات هستی وصل می شویم. جمعه است که به ما فرصت اندیشه و بهسازی خود می دهد. اگر در روز جمعه به نماز جماعت، شنیدن خطبه های عقلانی، تفرج در طبیعت و تماشای مناظره می پردازیم، خود را اعتلا می دهیم و به عقل و تجلی آن می نگریم. رکود در قافیه شنبه ها پنهان شده و جمعه روز رشد است.
ما ایرانی ها در جمعه انتخاب می کنیم و به آزادی می رسیم و رشد. برای ما همیشه روزهای جمعه روزهای رمانتیکی بوده اند و پایان جمعه را دوست نداریم. روزهای جمعه زندگی ما از داد و ستد و محاسبه خلاص می شود و به دنیا و خالق آن می نگریم و به بازسازی و احیای روزمرگی های شنبه ها توجه می کنیم. آیا شنبه های ما باز هم رکود می یابند و تکراری می شوند؟ این پیامی است که خود در روز جمعه و انتخاب آن می سازیم تا به آزادی بپردازیم یا تکرار.
آزادی، میراث جمعه است، به شرطی که یک دستی و خستگی شنبه ها بر آن غلبه نکند. جمعه روز تعیین سرنوشت و آزادی از جبر نان است. این روز بیشتر از کسانی که روزهای شاد دارند، برای فقرا مهم است. جمعه روز آزادی و فکر کردن به آزادی و اتصال به خدا برای این که انسان از فکر کردن به نان به گودال تکراری شدن و سرنگون شدن نیفتد. جمعه احساسی عجیب و سرزنده دارد و روزی است که هفته ها را با امید می سازد. مردم در جمعه برای آزادی رای می دهند. حتی فقرا برای آزادی رای می دهند تا نان شب آن ها را دچار رکود نسازد.
*مصاحبه های من با بسیاری از روستائیان و افراد فقیر و توجه بسیاری از کارمندان و بازاریان که رکود خسته شان کرده، نشان می داد که وعده های نان آن ها را فریب نداده و فکر کردن به آینده های بلند برایشان بیشتر اهمیت دارد. شاید این انتخابات نشان می دهد که ایران می تواند دیگر جامعه کوتاه مدت نباشد و توسعه یعنی همین.
https://revaal.com/mohamadzeinali/%D8%AC%D9%85%D8%B9%D9%87-%D9%87%D8%A7-%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AA%DB%8C%DA%A9-%D8%A7%D9%86%D8%AF-2/
@thing
محمد زینالی اُناری
"جمعه" یک حس خاص دارد. جمعه روزی است که مردم از کار روزمره فارغ میشوند و به نماز می پردازند و خویشتن سازی. جمعه روز مراقبه است و آزادی از روزمرگی. جمعه روز همبستگی و نیایش است. نیایشی که محصول وضو، اذان و آزادگی است. نماز تجلی انسانیت و بانگ آزادی است. الله اکبری که در روز جمعه سر داده می شود، واضح ترین تجلی هستی انسانی است. تنها خدا بزرگ است، خدایی که رسولش را به خواندن و تفکر دعوت کرده است.
جمعه روز آزادی است، آزادی از پرداختن به امر دنیوی و نشستن و عبادت کردن و تفکر(که بهتر از عبادت هم هست). جمعه روز تفکر، مطالعه و دیدن جهان و طبیعت است. ما مردم ایران در روزهای جمعه است که به خلقت، آینده و سرنوشت فکر می کنیم و در رکوع نماز و سجودش بر عظمت خدایی که خالق اندیشه و عقلانیت است سر می نهیم. ما روز جمعه خالق هستی و خرد و راه کمال را می جوییم و در این روز است که به آزادی فکر می کنیم، آزادی از تمام قراردادهایی که به پول و شهوت ختم می شوند.
جمعه تجلی گر اندیشه و کمال ما است و روز حرکت و رسیدن به آینده و پیوستن به هستی است. جمعه ها ما از روزمرگی و غلبه غرایز و انساب خود رها می شویم و به ذات هستی وصل می شویم. جمعه است که به ما فرصت اندیشه و بهسازی خود می دهد. اگر در روز جمعه به نماز جماعت، شنیدن خطبه های عقلانی، تفرج در طبیعت و تماشای مناظره می پردازیم، خود را اعتلا می دهیم و به عقل و تجلی آن می نگریم. رکود در قافیه شنبه ها پنهان شده و جمعه روز رشد است.
ما ایرانی ها در جمعه انتخاب می کنیم و به آزادی می رسیم و رشد. برای ما همیشه روزهای جمعه روزهای رمانتیکی بوده اند و پایان جمعه را دوست نداریم. روزهای جمعه زندگی ما از داد و ستد و محاسبه خلاص می شود و به دنیا و خالق آن می نگریم و به بازسازی و احیای روزمرگی های شنبه ها توجه می کنیم. آیا شنبه های ما باز هم رکود می یابند و تکراری می شوند؟ این پیامی است که خود در روز جمعه و انتخاب آن می سازیم تا به آزادی بپردازیم یا تکرار.
آزادی، میراث جمعه است، به شرطی که یک دستی و خستگی شنبه ها بر آن غلبه نکند. جمعه روز تعیین سرنوشت و آزادی از جبر نان است. این روز بیشتر از کسانی که روزهای شاد دارند، برای فقرا مهم است. جمعه روز آزادی و فکر کردن به آزادی و اتصال به خدا برای این که انسان از فکر کردن به نان به گودال تکراری شدن و سرنگون شدن نیفتد. جمعه احساسی عجیب و سرزنده دارد و روزی است که هفته ها را با امید می سازد. مردم در جمعه برای آزادی رای می دهند. حتی فقرا برای آزادی رای می دهند تا نان شب آن ها را دچار رکود نسازد.
*مصاحبه های من با بسیاری از روستائیان و افراد فقیر و توجه بسیاری از کارمندان و بازاریان که رکود خسته شان کرده، نشان می داد که وعده های نان آن ها را فریب نداده و فکر کردن به آینده های بلند برایشان بیشتر اهمیت دارد. شاید این انتخابات نشان می دهد که ایران می تواند دیگر جامعه کوتاه مدت نباشد و توسعه یعنی همین.
https://revaal.com/mohamadzeinali/%D8%AC%D9%85%D8%B9%D9%87-%D9%87%D8%A7-%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AA%DB%8C%DA%A9-%D8%A7%D9%86%D8%AF-2/
@thing
روال
جمعه ها رمانتیک اند | روال
“جمعه” یک حس خاص دارد. جمعه روزی است که مردم از کار روزمره فارغ میشوند و به نماز می پردازند و خویشتن سازی. جمعه روز مراقبه است و آزادی از روزمرگی. جمعه... بیشتر بخوانید...
Forwarded from كليدملی 😷
@kelidemelli
تجربه استاندار اردبیل در گفت و گوی اجتماعی
مجید خدابخش : هدف این بود که شنونده باشیم
http://kelidemelli.com/fa/news/8391
تجربه استاندار اردبیل در گفت و گوی اجتماعی
مجید خدابخش : هدف این بود که شنونده باشیم
http://kelidemelli.com/fa/news/8391
سمپتوم برگزیده شدن
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
کاروان انتخابات شورا آمد و رفت و چند نفر را پیاده کرد و سوار کرد. اما بلیط مسافرانش چگونه بود؟ چه کسانی و چرا عزم کاروان شورا کردند؟ چرا ناگهان جنبشی برای عضویت در شورا شکل گرفت و اغلب کسانی که می شناسیم و گاه در یک طایفه پنج نفر کاندیدای شورای شهر شدند؟ این افراد چگونه تشخیص دادند که می توانند برای مردم نماینده شورایی شوند حال آن که میان گروه ها، احزاب و حتی اصناف اجماعی برای دعوت از ایشان وجود نداشته است؟ چگونه شد که صدها تن از شهروندان اردبیل این اجازه را به خود دادند که خودشان را در معرض انتخاب مردم شهر قرار دهند؟
انتخابات شورا، قدم زدن در خیابان و یا سلفی گرفتن در اینستاگرام نیست که همه بتوانند در آن مشارکت داشته باشند و فرد باید برای خود حداقل توانمندی هایی را در نظر داشته باشد تا بتواند وارد این گود شود. طبیعی است که برای انتخاب هر تعدادی از نماینده، دو یا سه برابر آن و از سوی دو یا سه نوع تفکر وارد رقابت شوند. اما در اردبیل این تا بیست و هشت برابر پیش رفت تا در موقع انتخاب مردم برای پیدا کردن نام و نشان کاندیداها صف بکشند و به لیست تماشا کنند. در اردبیل لیست ها هم ناکارآمد بودند و مانند انتخابات مجلس نشان داد که تفکر و تعلق سیاسی چندانی پشت این ورود به عرصه انتخابی وجود ندارد.
چگونه می شود که یک فردی بدون داشتن برند اجتماعی و رایزنی با گروه های مختلف با شنیدن آگهی عضویت در شورا وارد گود شده و خود را برای این مهم برمی گزیند؟ بدون داشتن سابقه سیاسی، مدنی و اجتماعی وارد گود شدن، نشان می دهد که اهمیت و ضرورت این عضویت و تعلق به شورا برای اغلب شرکت کنندگان چندان شناخته شده نبوده و مانند رقابت برای بردن جایزه مسابقه پیاده روی روز جمعه است. بعد عکس های ایشان شروع کردند در شهر راه بروند و خود را به مردم نشان دهند. در هر کوچه و محله ای عضوی خاص آن کوچه باشد که ادعای شورایی شدن دارد.
در داستان های تاریخی بسیاری از خروج کردن بر وضع عمومی یا ادعای دروغین پیامبری و حق گویی وجود داشته که اغلب هم مقبول اهل نظر نبوده است. اگرچه اکنون، نمایندگی شهر و مجلس بیشتر جنبه ای مدنی و فرهنگی دارد، اما به نظر می رسد که وضع احساسی و روحی مردم هنوز در آن حال و هوای مدعی حقیقت شدن و احساس برگزیده شدن می باشد. به نظر می رسد احساسات قدیمی مردم تحمل گشایش وضع مدرن و مدنی را نداشته و به شدت دچار سوء تفاهم شده و وارد گود می شود تا بگوید اینک آن برگزیده من هستم! اما عرصه شورا و انتخابات عرصه تفاهم و نمایندگی است و سوء تفاهم در آن چه بسا پیامدهای ناگواری داشته باشد.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
کاروان انتخابات شورا آمد و رفت و چند نفر را پیاده کرد و سوار کرد. اما بلیط مسافرانش چگونه بود؟ چه کسانی و چرا عزم کاروان شورا کردند؟ چرا ناگهان جنبشی برای عضویت در شورا شکل گرفت و اغلب کسانی که می شناسیم و گاه در یک طایفه پنج نفر کاندیدای شورای شهر شدند؟ این افراد چگونه تشخیص دادند که می توانند برای مردم نماینده شورایی شوند حال آن که میان گروه ها، احزاب و حتی اصناف اجماعی برای دعوت از ایشان وجود نداشته است؟ چگونه شد که صدها تن از شهروندان اردبیل این اجازه را به خود دادند که خودشان را در معرض انتخاب مردم شهر قرار دهند؟
انتخابات شورا، قدم زدن در خیابان و یا سلفی گرفتن در اینستاگرام نیست که همه بتوانند در آن مشارکت داشته باشند و فرد باید برای خود حداقل توانمندی هایی را در نظر داشته باشد تا بتواند وارد این گود شود. طبیعی است که برای انتخاب هر تعدادی از نماینده، دو یا سه برابر آن و از سوی دو یا سه نوع تفکر وارد رقابت شوند. اما در اردبیل این تا بیست و هشت برابر پیش رفت تا در موقع انتخاب مردم برای پیدا کردن نام و نشان کاندیداها صف بکشند و به لیست تماشا کنند. در اردبیل لیست ها هم ناکارآمد بودند و مانند انتخابات مجلس نشان داد که تفکر و تعلق سیاسی چندانی پشت این ورود به عرصه انتخابی وجود ندارد.
چگونه می شود که یک فردی بدون داشتن برند اجتماعی و رایزنی با گروه های مختلف با شنیدن آگهی عضویت در شورا وارد گود شده و خود را برای این مهم برمی گزیند؟ بدون داشتن سابقه سیاسی، مدنی و اجتماعی وارد گود شدن، نشان می دهد که اهمیت و ضرورت این عضویت و تعلق به شورا برای اغلب شرکت کنندگان چندان شناخته شده نبوده و مانند رقابت برای بردن جایزه مسابقه پیاده روی روز جمعه است. بعد عکس های ایشان شروع کردند در شهر راه بروند و خود را به مردم نشان دهند. در هر کوچه و محله ای عضوی خاص آن کوچه باشد که ادعای شورایی شدن دارد.
در داستان های تاریخی بسیاری از خروج کردن بر وضع عمومی یا ادعای دروغین پیامبری و حق گویی وجود داشته که اغلب هم مقبول اهل نظر نبوده است. اگرچه اکنون، نمایندگی شهر و مجلس بیشتر جنبه ای مدنی و فرهنگی دارد، اما به نظر می رسد که وضع احساسی و روحی مردم هنوز در آن حال و هوای مدعی حقیقت شدن و احساس برگزیده شدن می باشد. به نظر می رسد احساسات قدیمی مردم تحمل گشایش وضع مدرن و مدنی را نداشته و به شدت دچار سوء تفاهم شده و وارد گود می شود تا بگوید اینک آن برگزیده من هستم! اما عرصه شورا و انتخابات عرصه تفاهم و نمایندگی است و سوء تفاهم در آن چه بسا پیامدهای ناگواری داشته باشد.
@ardabilnote
تعجب از آزادی بیان
محمد زینالی اُناری
چندی است که به ابتکار اداره امور اجتماعی و فرهنگی استانداری و با دوستان هنرمند نشست هایی را در اردبیل برگزار می کنیم که عنوانش گفت و گوی اجتماعی هنرمندان است. در این نشست ها که با ابتکار یکی از فرهیختگان آغاز شد، سوال اصلی ما در بحث ها موضوعیت و عاملیت هنر در استان اردبیل بود. اما گاهی برخی از دوستان میل به گفت و گو را بر نتابیده و مدام در گوشه جلسات اشاره می کردند که چون احساس می کنند این جلسه بی فایده است، ضرورتی برای حضور مستمر در آن نمی بینند.
گفت و گو آن هم به صورت رسمی و در تالار شهر هنوزها برای ما بی معنا و فاقد راهبرد می باشد. ما در علوم اجتماعی گاهی برای درک و دریافت مسائل و موضوعات از گفت و گوهای کانونی و غیر کانونی (دلفی) استفاده می کنیم تا به کشف موضوع و حتی استراتژی های عملیاتی برسیم. در دموکراسی هم این طور است در جلسات مشورتی هم، اما بسته به تعداد اعضا و متودهای موجود در میان آن ها تفاوت هایی وجود دارد. در دموکراسی، نقش مربی گفت و گو را اغلب گروه های مرجع و نویسندگان مشهور مطبوعات بر عهده دارند.
اما دل پیچه ای که برخی از هنرمندان داشتند، نشان می دهد که نیاز به گفت و گو و اشتراک معانی و خلق استراتژی در میان آن ها چندان ضرورت ندارد و هر یک دوست دارند به صورت انفرادی به خلق تکنیک بپردازند و وقتی گرد هم هستند، به شکایت از این بپردازند که چرا کسی نیست اوضاع را خوب راهبرد کند. آن ها خود را از راهبرد کنار می کشند و انتظار دارند فردی در بالا دست اوضاع را بر وفق مراد آن ها گرداند. حال آن که در بالا است، چگونه از انار دل آن ها آگاه باشد؟
اما این روزها طبیعی است که گفت و گو دل پیچه و وهم برانگیز باشد. چرا که مدت ها کسی به هنرمندان وقعی نمی نهاد تا این که یک سال است مدیران بالا دست که همیشه از همه غایب بودند، آمده اند و وقت می گذارند تا به گفت و گوی هنرمندان گوش کنند و برای خلق نهادهای مدنی تری حتی تسهیل گری کنند تا به تدریج نهاد هنر در اردبیل تقویت شود. این باز شدن جامعه هنوز برای معده ی ما عجیب است و ناگهانی. دیگر برای هنرمندان چه از این بزرگ تر که امنیتی ترین مدیر استانی در میان آن ها از علاقمندی به خلق فرصت برای آزادی بیان و ایجاد فضای گفت و گوی آزاد و عقلانی حرف بزند؟
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
چندی است که به ابتکار اداره امور اجتماعی و فرهنگی استانداری و با دوستان هنرمند نشست هایی را در اردبیل برگزار می کنیم که عنوانش گفت و گوی اجتماعی هنرمندان است. در این نشست ها که با ابتکار یکی از فرهیختگان آغاز شد، سوال اصلی ما در بحث ها موضوعیت و عاملیت هنر در استان اردبیل بود. اما گاهی برخی از دوستان میل به گفت و گو را بر نتابیده و مدام در گوشه جلسات اشاره می کردند که چون احساس می کنند این جلسه بی فایده است، ضرورتی برای حضور مستمر در آن نمی بینند.
گفت و گو آن هم به صورت رسمی و در تالار شهر هنوزها برای ما بی معنا و فاقد راهبرد می باشد. ما در علوم اجتماعی گاهی برای درک و دریافت مسائل و موضوعات از گفت و گوهای کانونی و غیر کانونی (دلفی) استفاده می کنیم تا به کشف موضوع و حتی استراتژی های عملیاتی برسیم. در دموکراسی هم این طور است در جلسات مشورتی هم، اما بسته به تعداد اعضا و متودهای موجود در میان آن ها تفاوت هایی وجود دارد. در دموکراسی، نقش مربی گفت و گو را اغلب گروه های مرجع و نویسندگان مشهور مطبوعات بر عهده دارند.
اما دل پیچه ای که برخی از هنرمندان داشتند، نشان می دهد که نیاز به گفت و گو و اشتراک معانی و خلق استراتژی در میان آن ها چندان ضرورت ندارد و هر یک دوست دارند به صورت انفرادی به خلق تکنیک بپردازند و وقتی گرد هم هستند، به شکایت از این بپردازند که چرا کسی نیست اوضاع را خوب راهبرد کند. آن ها خود را از راهبرد کنار می کشند و انتظار دارند فردی در بالا دست اوضاع را بر وفق مراد آن ها گرداند. حال آن که در بالا است، چگونه از انار دل آن ها آگاه باشد؟
اما این روزها طبیعی است که گفت و گو دل پیچه و وهم برانگیز باشد. چرا که مدت ها کسی به هنرمندان وقعی نمی نهاد تا این که یک سال است مدیران بالا دست که همیشه از همه غایب بودند، آمده اند و وقت می گذارند تا به گفت و گوی هنرمندان گوش کنند و برای خلق نهادهای مدنی تری حتی تسهیل گری کنند تا به تدریج نهاد هنر در اردبیل تقویت شود. این باز شدن جامعه هنوز برای معده ی ما عجیب است و ناگهانی. دیگر برای هنرمندان چه از این بزرگ تر که امنیتی ترین مدیر استانی در میان آن ها از علاقمندی به خلق فرصت برای آزادی بیان و ایجاد فضای گفت و گوی آزاد و عقلانی حرف بزند؟
@ardabilnote
Forwarded from محمد زینالی
Forwarded from روال
«مشکلاتی که کشور ما دارد، (در غیاب سازمان مدیریت و برنامهریزی) نتیجه سالها و سالها وارد شدن آدمهایی است که کار تخصصی را به پشیزی نمیانگارند. آنها سعی میکنند همه چیز را هم به نوعی سر و هم کنند تا در پستی حساس باقی بمانند..»
بیشتر بخوانید: «کارشناس در ایران چه مفهومی دارد؟» نوشتهی محمد زینالی:
https://t.me/iv?url=https://revaal.com/?p=2312&rhash=9f444383c960c3
@revaalcom
بیشتر بخوانید: «کارشناس در ایران چه مفهومی دارد؟» نوشتهی محمد زینالی:
https://t.me/iv?url=https://revaal.com/?p=2312&rhash=9f444383c960c3
@revaalcom
روال
کارشناس در ایران چه مفهومی دارد؟
مدتی درد دل مردم این بود که باید دولت به کار کارشناسی بها بدهد و کارشناس ها را ارزش بگذارد. اما من وقتی بیشتر به این توده ی بروکراتیک نزدیک شدم، دیدم... بیشتر بخوانید...
چرا در اردبیل گروه مرجع وجود ندارد؟
محمد زینالی اُناری، نشریه شمالغرب، سال چهارم، شماره 71
تجربه متفاوت انتخابات شورای شهر تهران و اردبیل نشان داد که اشخاص تأثیرگذار در جامعه اردبیل یا وجود ندارند یا چندان علاقه به مرجع شدن در شهر ندارند. این گونه افراد که در سایه اعتماد اجتماعی مردم نقش می گیرند و قدرت اجتماعی دارند، در اردبیل شهرت عمومی پیدا نمی کنند و یا علاقه به ورود به عرصه های مدنی ندارند. در تهران، اقتصاد دانان، جامعه شناسان، فیلسوفان، هنرمندان، نویسندگان و ... پای حمایت از کاندیدای خاصی آمده و از هویت و مرجعیت خود مایه گذاشتند. اما در اردبیل ورود به این عرصه، چندان مطلوب چنین افرادی نبود و اگر هم فعالیت مینمودند، در گمنامی و بدون شناسنامه حرفه ای آنان بود.
انتخابات، عرصه تضاد حق و باطل، "زشت و زیبا" یا خوب و بد نیست، عرصه تضاد منافع است. سیاست یک تصمیم جمعی برای انجام امور عمومی است و ورود به آن و حمایت از آن، مبتنی بر تصمیماتی در خصوص تشخیص منافع عمومی است. در این موضوع، ورود گروه های مرجع وابسته به هر طیفی، می تواند در تصمیمات مردم و افزایش مشارکت آن ها حائز اهمیت باشد. این که هنوز هم بسیاری از مردم اردبیل تصمیم به شرکت در انتخابات نداشتند، علی رغم این که بافت سنتی این شهر مشارکتی برابر تهران داشته، پنج نمره هم کمتر از میانگین مشارکت سایر شهرهای کشور بود.
شکل گیری گروه های مرجع، نیازمند شرایطی است که در آن فعالیت های صنعتی یا فرهنگی شهری مثمر ثمر به تربیت افراد موفق و نخبه بیانجامد. در نتیجه افرادی که توانسته باشند سرمایه اجتماعی لازم از نظر شغلی و فرهنگی را کسب کنند، می توانند برای تصمیمات جمعی و مشارکت مدنی مردم موثر باشند. اما باید گفت که وقتی در شهر اردبیل به جای فرهنگ مدنی و فعالیت های صنعتی و صنفی، نفوذ خرده فرهنگ قومی ارجح باشد، افراد متخصص حتی فرصت موفق شدن هم نمی یابند. چرا که شایسته سالاری و متخصص پروری در سیستم اجتماعی شهر اردبیل وجود نداشته و اقتدار پدرسالاری بر دیپلماسی شهری اولویت دارد.
در اردبیل فعالیت مدنی به معنای مدرن آن وجود ندارد و بیشتر مشارکت های اجتماعی بیشتر شبیه کدخدامنشی و ادعای کفالت دیگران است و این امر به جای این که مردم را وارد در مشارکت اجتماعی کند، آن ها را مقلد و مطیع محض قلمداد می کند که با مشارکت مدنی که نیازمند ورود مردم به فرصت تصمیم گیری جمعی می باشد، تعارض دارد. به علاوه، ابعاد فعالیت های مدنی به ویژه در عرصه آموزشی و فرهنگی چندان گسترده نیست و چهره های صنفی و صنعتی هم به سبب رونق گسترده فقر، عوض این که محبوبیت داشته باشند، چه بسا مورد نفرت مردم قرار گیرند، آن هم با این ادبیات ضد کارفرمایی که در انتخابات اخیر مشهود بود.
سیستم اجتماعی در اردبیل فاقد گروه مرجع، مهارت پروری و شایسته سالاری است و به همین دلیل هم در انتخابات سهم ناچیزی از هدایت عمومی به سمت افراد روشنفکر و متخصص می باشد و بیشتر به انتخاب افرادی است که از امتیازهای تبلیغاتی، جذابیت و کاریزما بهره می برند. این امر نشان دهنده این است که فرصت های عقلانیت در اردبیل وجود نداشته و کسانی که در عقلانی سازی تصمیمات جمعی مردم اردبیل باشند، یا وجود ندارند یا فرصت عرض اندام پیدا نمی کنند. چه این که نفوذ خرده فرهنگ قومی در سیستم مشارکتی و اداری شهر باعث می شود که بسیاری از افرادی که توانایی رشد و تقویت علمی و صنفی دارند، برای همیشه به حاشیه رانده شده و طرد شوند.
اگر قرار است دولت کاری برای افزایش عقلانیت و خرد جمعی بکند، نیازمند این است که از طریق مطبوعات، اهتمام به متخصصین و حرفه های موفق و حمایت از تقویت افراد ماهر و متخصص در سیستم های اداری و صنفی کند. این امر نیازمند دست اعجاب انگیز طبیعت و دخالت قدرت های فراطبیعی نیست و از طریق نظارت شایسته سازمان مدیریت و برنامه ریزی، اتاق اصناف و سایر نهادهای صنفی میسر می باشد. به شرطی که دولت و نمایندگان صنفی و صنعتی بخواهند به جای نقد صرف از رکود و بی ظرفیت بودن استان اردبیل، به سرمایه انسانی آن توجه کرده و برای توسعه اقتصادی شهر و اعتلای فرهنگ و عقلانیت آن گامی بردارند.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری، نشریه شمالغرب، سال چهارم، شماره 71
تجربه متفاوت انتخابات شورای شهر تهران و اردبیل نشان داد که اشخاص تأثیرگذار در جامعه اردبیل یا وجود ندارند یا چندان علاقه به مرجع شدن در شهر ندارند. این گونه افراد که در سایه اعتماد اجتماعی مردم نقش می گیرند و قدرت اجتماعی دارند، در اردبیل شهرت عمومی پیدا نمی کنند و یا علاقه به ورود به عرصه های مدنی ندارند. در تهران، اقتصاد دانان، جامعه شناسان، فیلسوفان، هنرمندان، نویسندگان و ... پای حمایت از کاندیدای خاصی آمده و از هویت و مرجعیت خود مایه گذاشتند. اما در اردبیل ورود به این عرصه، چندان مطلوب چنین افرادی نبود و اگر هم فعالیت مینمودند، در گمنامی و بدون شناسنامه حرفه ای آنان بود.
انتخابات، عرصه تضاد حق و باطل، "زشت و زیبا" یا خوب و بد نیست، عرصه تضاد منافع است. سیاست یک تصمیم جمعی برای انجام امور عمومی است و ورود به آن و حمایت از آن، مبتنی بر تصمیماتی در خصوص تشخیص منافع عمومی است. در این موضوع، ورود گروه های مرجع وابسته به هر طیفی، می تواند در تصمیمات مردم و افزایش مشارکت آن ها حائز اهمیت باشد. این که هنوز هم بسیاری از مردم اردبیل تصمیم به شرکت در انتخابات نداشتند، علی رغم این که بافت سنتی این شهر مشارکتی برابر تهران داشته، پنج نمره هم کمتر از میانگین مشارکت سایر شهرهای کشور بود.
شکل گیری گروه های مرجع، نیازمند شرایطی است که در آن فعالیت های صنعتی یا فرهنگی شهری مثمر ثمر به تربیت افراد موفق و نخبه بیانجامد. در نتیجه افرادی که توانسته باشند سرمایه اجتماعی لازم از نظر شغلی و فرهنگی را کسب کنند، می توانند برای تصمیمات جمعی و مشارکت مدنی مردم موثر باشند. اما باید گفت که وقتی در شهر اردبیل به جای فرهنگ مدنی و فعالیت های صنعتی و صنفی، نفوذ خرده فرهنگ قومی ارجح باشد، افراد متخصص حتی فرصت موفق شدن هم نمی یابند. چرا که شایسته سالاری و متخصص پروری در سیستم اجتماعی شهر اردبیل وجود نداشته و اقتدار پدرسالاری بر دیپلماسی شهری اولویت دارد.
در اردبیل فعالیت مدنی به معنای مدرن آن وجود ندارد و بیشتر مشارکت های اجتماعی بیشتر شبیه کدخدامنشی و ادعای کفالت دیگران است و این امر به جای این که مردم را وارد در مشارکت اجتماعی کند، آن ها را مقلد و مطیع محض قلمداد می کند که با مشارکت مدنی که نیازمند ورود مردم به فرصت تصمیم گیری جمعی می باشد، تعارض دارد. به علاوه، ابعاد فعالیت های مدنی به ویژه در عرصه آموزشی و فرهنگی چندان گسترده نیست و چهره های صنفی و صنعتی هم به سبب رونق گسترده فقر، عوض این که محبوبیت داشته باشند، چه بسا مورد نفرت مردم قرار گیرند، آن هم با این ادبیات ضد کارفرمایی که در انتخابات اخیر مشهود بود.
سیستم اجتماعی در اردبیل فاقد گروه مرجع، مهارت پروری و شایسته سالاری است و به همین دلیل هم در انتخابات سهم ناچیزی از هدایت عمومی به سمت افراد روشنفکر و متخصص می باشد و بیشتر به انتخاب افرادی است که از امتیازهای تبلیغاتی، جذابیت و کاریزما بهره می برند. این امر نشان دهنده این است که فرصت های عقلانیت در اردبیل وجود نداشته و کسانی که در عقلانی سازی تصمیمات جمعی مردم اردبیل باشند، یا وجود ندارند یا فرصت عرض اندام پیدا نمی کنند. چه این که نفوذ خرده فرهنگ قومی در سیستم مشارکتی و اداری شهر باعث می شود که بسیاری از افرادی که توانایی رشد و تقویت علمی و صنفی دارند، برای همیشه به حاشیه رانده شده و طرد شوند.
اگر قرار است دولت کاری برای افزایش عقلانیت و خرد جمعی بکند، نیازمند این است که از طریق مطبوعات، اهتمام به متخصصین و حرفه های موفق و حمایت از تقویت افراد ماهر و متخصص در سیستم های اداری و صنفی کند. این امر نیازمند دست اعجاب انگیز طبیعت و دخالت قدرت های فراطبیعی نیست و از طریق نظارت شایسته سازمان مدیریت و برنامه ریزی، اتاق اصناف و سایر نهادهای صنفی میسر می باشد. به شرطی که دولت و نمایندگان صنفی و صنعتی بخواهند به جای نقد صرف از رکود و بی ظرفیت بودن استان اردبیل، به سرمایه انسانی آن توجه کرده و برای توسعه اقتصادی شهر و اعتلای فرهنگ و عقلانیت آن گامی بردارند.
@ardabilnote
آیا در شهری که خط عابر وجود ندارد می توان از توسعه و قانون حرف زد؟
محمد زینالی اُناری
از مدت ها پیش در مجالس متعدد نسبت به عدم وجود خط عابر در شهر اردبیل صحبت کرده ام و یاداشت هایی نوشته ام. این مطالبه بسیار ساده تر از مسائل سیاسی و اقتصادی است. تنها خط کشی در میادین و خیابان های اصلی شهر می تواند بسیاری از مسائل مربوط به نظم و قانون را حل کند. اما دلیل این که سخنها در این مجالس و مطبوعات نادیده گرفته می شود، شاید این باشد که سخن گو به رسمیت شناخته نمی شود و مهم تر از آن رسمی نبودن این مجالس و مطبوعات باشد.
در هر صورت، این که گوش ها به این نکته مهم حساس نیست خود مهم است، یعنی سیستم هایی که قرار است در شهر نظم و قانون ایجاد کنند، به تذکرهای کارشناسی بها نمی دهند. با این وجود افزایش سالانه جریمه های نیروی انتظامی خود نهیبی است بر این که نظم و قانون در ایران تنها از طریق ستاندن پول های ناشی از خطا ایجاد شدنی است. اما چرا؟ مگر در کشور ما این همه به ماتریالیسم و سودگرایی انتقاد نمی شود؟ چرا آخر باید تنها راه بهنجار کردن مردم پول باشد؟
این شیء زدگی و بت وارگی پول چقدر در زندگی روزمره مردم تأثیر دارد؟ جوامع مبتنی بر مبادله کالا، تنها راه تنظیم قواعد خود را از راه داد و ستد می فهمند و حتی اشاره کرده ام که دانشگاه و منزلت های علمی هم دیگر به داد و ستد تبدیل شده اند، همه اش به خاطر این است که به جای احترام و تشخص و ارزش گذاری به علم و دانش سعی کرده ایم همه چیز را با پول ساماندهی کنیم. نتیجه اش هم دیده شد، که فساد اقتصادی مکرر انجام شد و هنوز هم معلوم نیست به کجا خواهد رسید.
اما نکته و سوال اساسی این است که چرا باید ما نتوانیم در شهر نظم و قانون را در ساده ترین موضوع که تردد مردم است بنیان بنهیم؟ خط کشیدن در شهر مصداق بارز نوشتن و سواد فرهنگی است که به ویژه از سوی مدیران و متولیان شهرسازی و نظم اجتماعی صورت می گیرد. در واقع این به معنی بی سوادی کسانی است که شهر را می سازند و آن را نظم می بخشند و آن ها تنها راه نظم دادن را گرفتن جریمه ناشی از تخلف و عوارض و ... می دانند.
وقتی اکتفا می کنیم به تنها راه حل ممکن که از قدیمی ترین راهکار های بشریت بوده، در واقع متکی بر این هستیم که رفتارها و کردارهای خود را توسعه می دهیم و اصرار داریم بر این که مرغ ما یک پا دارد و آن پول و کالا و ماده است. نتیجه این نوع مدیریت تک بعدی نظم اجتماعی این است که همه چیز در جامعه ما با پول سنجش شود حتی در امر نظم و منزلت اجتماعی. مردم به جای این که با نشانه های شهروندی و احترام به یکدیگر حتی در گذشتن از خیابان آشنا شوند، سعی می کنند پول هم را به رخ هم بکشند و چه بسا خودروهای گران قیمت حق تقدم را برای خودشان ببینند و ...
به نظر شما آیا می توان در چنین وضعیتی از توسعه و قانون دم زد؟
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
از مدت ها پیش در مجالس متعدد نسبت به عدم وجود خط عابر در شهر اردبیل صحبت کرده ام و یاداشت هایی نوشته ام. این مطالبه بسیار ساده تر از مسائل سیاسی و اقتصادی است. تنها خط کشی در میادین و خیابان های اصلی شهر می تواند بسیاری از مسائل مربوط به نظم و قانون را حل کند. اما دلیل این که سخنها در این مجالس و مطبوعات نادیده گرفته می شود، شاید این باشد که سخن گو به رسمیت شناخته نمی شود و مهم تر از آن رسمی نبودن این مجالس و مطبوعات باشد.
در هر صورت، این که گوش ها به این نکته مهم حساس نیست خود مهم است، یعنی سیستم هایی که قرار است در شهر نظم و قانون ایجاد کنند، به تذکرهای کارشناسی بها نمی دهند. با این وجود افزایش سالانه جریمه های نیروی انتظامی خود نهیبی است بر این که نظم و قانون در ایران تنها از طریق ستاندن پول های ناشی از خطا ایجاد شدنی است. اما چرا؟ مگر در کشور ما این همه به ماتریالیسم و سودگرایی انتقاد نمی شود؟ چرا آخر باید تنها راه بهنجار کردن مردم پول باشد؟
این شیء زدگی و بت وارگی پول چقدر در زندگی روزمره مردم تأثیر دارد؟ جوامع مبتنی بر مبادله کالا، تنها راه تنظیم قواعد خود را از راه داد و ستد می فهمند و حتی اشاره کرده ام که دانشگاه و منزلت های علمی هم دیگر به داد و ستد تبدیل شده اند، همه اش به خاطر این است که به جای احترام و تشخص و ارزش گذاری به علم و دانش سعی کرده ایم همه چیز را با پول ساماندهی کنیم. نتیجه اش هم دیده شد، که فساد اقتصادی مکرر انجام شد و هنوز هم معلوم نیست به کجا خواهد رسید.
اما نکته و سوال اساسی این است که چرا باید ما نتوانیم در شهر نظم و قانون را در ساده ترین موضوع که تردد مردم است بنیان بنهیم؟ خط کشیدن در شهر مصداق بارز نوشتن و سواد فرهنگی است که به ویژه از سوی مدیران و متولیان شهرسازی و نظم اجتماعی صورت می گیرد. در واقع این به معنی بی سوادی کسانی است که شهر را می سازند و آن را نظم می بخشند و آن ها تنها راه نظم دادن را گرفتن جریمه ناشی از تخلف و عوارض و ... می دانند.
وقتی اکتفا می کنیم به تنها راه حل ممکن که از قدیمی ترین راهکار های بشریت بوده، در واقع متکی بر این هستیم که رفتارها و کردارهای خود را توسعه می دهیم و اصرار داریم بر این که مرغ ما یک پا دارد و آن پول و کالا و ماده است. نتیجه این نوع مدیریت تک بعدی نظم اجتماعی این است که همه چیز در جامعه ما با پول سنجش شود حتی در امر نظم و منزلت اجتماعی. مردم به جای این که با نشانه های شهروندی و احترام به یکدیگر حتی در گذشتن از خیابان آشنا شوند، سعی می کنند پول هم را به رخ هم بکشند و چه بسا خودروهای گران قیمت حق تقدم را برای خودشان ببینند و ...
به نظر شما آیا می توان در چنین وضعیتی از توسعه و قانون دم زد؟
@ardabilnote