1886985986_165699050.aac
7.3 MB
کاهش خشونت با دیدگاه مشارکتی، دکتر نازیلا نژاددادگر
نشست «نقش کتاب در کاهش خشونت» بزبان ترکی
۲۲خرداد۱۴۰۲، سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@ardabilnote
نشست «نقش کتاب در کاهش خشونت» بزبان ترکی
۲۲خرداد۱۴۰۲، سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@ardabilnote
558440194_1300476474.aac
6.9 MB
تالار مطالعه: تالار فرهنگ؛ دکتر حسین بشیری گیوی
نشست «نقش کتاب در کاهش خشونت» بزبان ترکی
۲۲خرداد۱۴۰۲، سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@ardabilnote
نشست «نقش کتاب در کاهش خشونت» بزبان ترکی
۲۲خرداد۱۴۰۲، سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@ardabilnote
-34922750_1133888885.aac
7.1 MB
در سودای سیمرغ عقلانیت؛ دکتر بهنام صحرانورد
نشست «نقش کتاب در کاهش خشونت» بزبان ترکی
۲۲خرداد۱۴۰۲، سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@ardabilnote
نشست «نقش کتاب در کاهش خشونت» بزبان ترکی
۲۲خرداد۱۴۰۲، سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@ardabilnote
Forwarded from آژانس خبری رکنا | Rokna NEWS Agency
🔶 اینجا منجلاب اردبیل است/ حاصل عدم اختصاص حق آبه زیست محیطی رودخانه بالیقلو چای توسط آب منطقه ای
🔸 رودخانه بالیقلوچای شهر اردبیل یکی از معدود رودخانه های درون شهری در کشور است که سالهاست به بهانه های مختلف از جمله پروژه های عمرانی شهری و عدم اختصاص حق آبه این رودخانه تبدیل به منجلابی آلوده و متعفن شده است که بوی آن مردم شهر را آزار می دهد.
@Rokna_NEWS
🔸 رودخانه بالیقلوچای شهر اردبیل یکی از معدود رودخانه های درون شهری در کشور است که سالهاست به بهانه های مختلف از جمله پروژه های عمرانی شهری و عدم اختصاص حق آبه این رودخانه تبدیل به منجلابی آلوده و متعفن شده است که بوی آن مردم شهر را آزار می دهد.
@Rokna_NEWS
👍1
Forwarded from اتچ بات
بورژوازی نوکیسه؛ زوال نظام سلیقه در اردبیل
محمد زینالی اُناری
امروز همه به فکر رونق تولید در کشور هستند و وامها و سفره های عظیمی برای شرکت های دانش بنیان و مونتاژکاران باز می کنند که شهروند عادی از ارقام این وامها رعب می کند. به نحوی که اردبیل شاهد طبقه مرفه جدیدی است که پس از ربع قرن از انقلاب ظهور یافته و بجای ید بیضای توسعه، با خود مشئ، مرام و سبک زندگی جدیدی را آورده که می توان آن را چاله ای فضایی در سرنوشت مردم این شهر دانست.
کسبه غالب اردبیل در دوران پیش از این ظهور صنعتی یا شبه صنعتی، شامل دو دسته غالب بود و هر یک نظام سلیقه ای مختص به فرهنگ ذهنی خود را داشت. نظام سلیقه و ذوق های مصرفی دسته ی اول، شامل آیینی مذهبی تحت قلمروی اسلامی بود که قلب جهان را در مکه، کربلا و مشهد دانسته و برای بهره مندی از حقیقت زندگی سالی یک بار یا به اندازه وسع شان کمتر و بیشتر سفر می کردند. خریدشان هم مشتمل بر همین فضای دوری بود و مهر، تسبیح، چادر و پارچه انگلیسی و غیره برای خویشان و اقوام سوغات می آوردند.
دسته دوم در کنار همین آیین مذهبی نگاهی معنوی به فرهنگ اساطیری ایران داشتند و در کنار مشهد و مکه یا بجای آن به تخت جمشید، مقبره حافظ، سعدی، هگمتانه و توس می رفتند و در خرید خود از بازار این شهرها، تولیدات هنری بازار اصفهان، محصولات گیاهی بازار رشت و شیرینیهای متنوع شهرهای ایرانی خریده و سوغات می آوردند. هر دو دسته بجز سفر، سوغات و دلبستگی به مکان های آیینی اسلامی و ایرانی، سالها عکس ها و خاطرات خود را از این سفرها نمایان کرده و دوستان و اقوام را برای شنیدن دیده های خود از زیارتگاه ها و کوشک هایی چون مشهداردهال و باغ ماهان گرد خود جمع میکردند. این دو آئین که اغلب در هم تنیده هم بودند، محصول دو عصر سیطره تمدن اسلامی و ناسیونالیسم ایرانی بود.
#بورژوازی_جدید شامل کارآفرینان و مدیران متمول کارخانجات است که اخیراً در شهرک های صنعتی پنهان شده و در طول سال در خیابان ها و انجمن ها دیده نمی شوند. به بیان یکی از آنها، سفر و آیین سلوک وی عبارت است از سالی چند بار رفتن به کشورهای خارجی و خرید های خود از بازارهای مشرف به ایران، تشبث و افتخار به عشق و حال در آنتالیا و ... و دوری جستن از هم آئینی با مردم شهر در پیاده روها و گریختن از خیابان های فاقد خط عابر اردبیل است.
به بیان #تورشتاین_وبلن این آئین مسرفانه و نمایشی از طبقه مرفه نوظهور شروع شده و جرعه های تغییر سلوک و سلیقه در دهان سایر اقشار و حتی محرومین هم چکیده می شود. لذا بدبختی ما این است که در سالهای اخیر این فرهنگ نوکیسه، نه صرفا مختص به این گروه است که بسیاری از مردم از آنان تقلید می کنند و جهان آئینی در غیاب اسلامیت و عشق به خیابان ها، محصولات مادی و فرهنگ ارزشی ایران شکل گرفته است.
دولت، فرمانداران و متولیان مساجد هم دل به این خوش کرده اند که با یک سری بنرها و پوسترهای مسابقه کتاب و تجمع های سرسری خود را صاحب دین و دولت نشان دهند غافل از این که آئینهای نوپدیدی در زیر پوست شهرکهای صنعتی و مجتمع های توریستی شکل می گیرد که در ذهن جوانان ما به صورت زیرپوستی سیره زندگی القاء می کند. غفلت متولیان دولتی و غیردولتی حوزه فرهنگ و علاقه مورچه های بروکرات به پست و مقام مشاورتی و مدیریتی که با مدارک چوب و ترقه صاحب این کرسی ها می شوند، در واقع عذاب جهنم برای مریدان معنوی، اهل قلم، فرهنگ و دوستداران اردبیل و آئینهای کهن آن است.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
امروز همه به فکر رونق تولید در کشور هستند و وامها و سفره های عظیمی برای شرکت های دانش بنیان و مونتاژکاران باز می کنند که شهروند عادی از ارقام این وامها رعب می کند. به نحوی که اردبیل شاهد طبقه مرفه جدیدی است که پس از ربع قرن از انقلاب ظهور یافته و بجای ید بیضای توسعه، با خود مشئ، مرام و سبک زندگی جدیدی را آورده که می توان آن را چاله ای فضایی در سرنوشت مردم این شهر دانست.
کسبه غالب اردبیل در دوران پیش از این ظهور صنعتی یا شبه صنعتی، شامل دو دسته غالب بود و هر یک نظام سلیقه ای مختص به فرهنگ ذهنی خود را داشت. نظام سلیقه و ذوق های مصرفی دسته ی اول، شامل آیینی مذهبی تحت قلمروی اسلامی بود که قلب جهان را در مکه، کربلا و مشهد دانسته و برای بهره مندی از حقیقت زندگی سالی یک بار یا به اندازه وسع شان کمتر و بیشتر سفر می کردند. خریدشان هم مشتمل بر همین فضای دوری بود و مهر، تسبیح، چادر و پارچه انگلیسی و غیره برای خویشان و اقوام سوغات می آوردند.
دسته دوم در کنار همین آیین مذهبی نگاهی معنوی به فرهنگ اساطیری ایران داشتند و در کنار مشهد و مکه یا بجای آن به تخت جمشید، مقبره حافظ، سعدی، هگمتانه و توس می رفتند و در خرید خود از بازار این شهرها، تولیدات هنری بازار اصفهان، محصولات گیاهی بازار رشت و شیرینیهای متنوع شهرهای ایرانی خریده و سوغات می آوردند. هر دو دسته بجز سفر، سوغات و دلبستگی به مکان های آیینی اسلامی و ایرانی، سالها عکس ها و خاطرات خود را از این سفرها نمایان کرده و دوستان و اقوام را برای شنیدن دیده های خود از زیارتگاه ها و کوشک هایی چون مشهداردهال و باغ ماهان گرد خود جمع میکردند. این دو آئین که اغلب در هم تنیده هم بودند، محصول دو عصر سیطره تمدن اسلامی و ناسیونالیسم ایرانی بود.
#بورژوازی_جدید شامل کارآفرینان و مدیران متمول کارخانجات است که اخیراً در شهرک های صنعتی پنهان شده و در طول سال در خیابان ها و انجمن ها دیده نمی شوند. به بیان یکی از آنها، سفر و آیین سلوک وی عبارت است از سالی چند بار رفتن به کشورهای خارجی و خرید های خود از بازارهای مشرف به ایران، تشبث و افتخار به عشق و حال در آنتالیا و ... و دوری جستن از هم آئینی با مردم شهر در پیاده روها و گریختن از خیابان های فاقد خط عابر اردبیل است.
به بیان #تورشتاین_وبلن این آئین مسرفانه و نمایشی از طبقه مرفه نوظهور شروع شده و جرعه های تغییر سلوک و سلیقه در دهان سایر اقشار و حتی محرومین هم چکیده می شود. لذا بدبختی ما این است که در سالهای اخیر این فرهنگ نوکیسه، نه صرفا مختص به این گروه است که بسیاری از مردم از آنان تقلید می کنند و جهان آئینی در غیاب اسلامیت و عشق به خیابان ها، محصولات مادی و فرهنگ ارزشی ایران شکل گرفته است.
دولت، فرمانداران و متولیان مساجد هم دل به این خوش کرده اند که با یک سری بنرها و پوسترهای مسابقه کتاب و تجمع های سرسری خود را صاحب دین و دولت نشان دهند غافل از این که آئینهای نوپدیدی در زیر پوست شهرکهای صنعتی و مجتمع های توریستی شکل می گیرد که در ذهن جوانان ما به صورت زیرپوستی سیره زندگی القاء می کند. غفلت متولیان دولتی و غیردولتی حوزه فرهنگ و علاقه مورچه های بروکرات به پست و مقام مشاورتی و مدیریتی که با مدارک چوب و ترقه صاحب این کرسی ها می شوند، در واقع عذاب جهنم برای مریدان معنوی، اهل قلم، فرهنگ و دوستداران اردبیل و آئینهای کهن آن است.
@ardabilnote
Telegram
attach 📎
دومین نشست با محوریت کتاب با عنوان کتاب و رابطه
یکشنبه، ۱۸ تیر، ساعت ۱۸
سالن شیخ صفی الدین استانداری اردبیل
سخنرانان؛
خانم بهرو: منتقد ادبی
دکتر سپهری، متخصص ارتباطات
دکتر احمدی، متخصص انسان شناسی
-شرکت برای عموم آزاد است
@ardabilnote
یکشنبه، ۱۸ تیر، ساعت ۱۸
سالن شیخ صفی الدین استانداری اردبیل
سخنرانان؛
خانم بهرو: منتقد ادبی
دکتر سپهری، متخصص ارتباطات
دکتر احمدی، متخصص انسان شناسی
-شرکت برای عموم آزاد است
@ardabilnote
👍1
Forwarded from بایگانی
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
#مدرسه_زندگی_فارسی
#ایمان_فانی
🔸 چرا بعضی شهرها دلگیر، ناهنجار و بیهویت هستند و چاره چیست؟
🎙 ایمان فانی
@bankema کانال بایگانی
#ایمان_فانی
🔸 چرا بعضی شهرها دلگیر، ناهنجار و بیهویت هستند و چاره چیست؟
🎙 ایمان فانی
@bankema کانال بایگانی
👍2
Forwarded from موسسه مطالعات و تدوین تاریخ اردبیل
ویژه نامه بنیاد ایران شناسی شعبه استان اردبیل به مناسبت ۴مرداد روز بزرگداشت شیخ صفی الدین اردبیلی در 320صفحه منتشر شد .
پژوهش :محمود محمد هدایتی
در این شماره ویژه نامه میخوانید:
- شیخ صفی الدین اردبیلی
- نگاهی به موضوع سیادت شیخ صفی الدین اردبیلی
- اولین نشان از سیادت صفویان در کتب انساب
- بررسی نسب شیخ صفی
- اهمیت شیخ صفی الدین اردبیلی در تاریخ ،فرهنگ و تمدن تشیع در ایران
- خانه هستی،گذری بر تاریخ عرفان بقعه شیخ صفی الدین اردبیلی
- درباره شیخ صفیالدین اردبیلی
- مقامات شیخ صفی الدین اردبیلی
- مزار برادر و نوه شیخ صفوی الدین اردبیلی در لبنان و فلسطین
- سیادت و تشیع صفویان در دوره پیش ازسلطنت
- رویکرد سیاسی شیخ زاهد گیلانی و شیخ صفی الدین اردبیلی از منظر متون تاریخی
- باز خوانی اعتقادات شیعی در پارچه آرامگاه شیخ صفی الدین اردبیلی اثر غیاث الدین علی یزدی
https://t.me/ardabil341
پژوهش :محمود محمد هدایتی
در این شماره ویژه نامه میخوانید:
- شیخ صفی الدین اردبیلی
- نگاهی به موضوع سیادت شیخ صفی الدین اردبیلی
- اولین نشان از سیادت صفویان در کتب انساب
- بررسی نسب شیخ صفی
- اهمیت شیخ صفی الدین اردبیلی در تاریخ ،فرهنگ و تمدن تشیع در ایران
- خانه هستی،گذری بر تاریخ عرفان بقعه شیخ صفی الدین اردبیلی
- درباره شیخ صفیالدین اردبیلی
- مقامات شیخ صفی الدین اردبیلی
- مزار برادر و نوه شیخ صفوی الدین اردبیلی در لبنان و فلسطین
- سیادت و تشیع صفویان در دوره پیش ازسلطنت
- رویکرد سیاسی شیخ زاهد گیلانی و شیخ صفی الدین اردبیلی از منظر متون تاریخی
- باز خوانی اعتقادات شیعی در پارچه آرامگاه شیخ صفی الدین اردبیلی اثر غیاث الدین علی یزدی
https://t.me/ardabil341
👍1
نهضت توسعه؛ کرسی توسعه
محمد زینالی اناری
اخیرا #استاندار_اردبیل از نهضتی برای شکل دادن به #زنجیره_های_توسعه سخن رانده اند.
در سالهای پس از #انقلاب_اسلامی توسعه جایش را از توسعه از بالای شاهی به امری انقلابی برای محرومیت زدایی و عدالت در دیدن همه استان ها داد. در ابتدای قرن فونداسیون توسعه استانهای پیشرو با طرحهای اقتصادی ریخته شده بود و از توسعه پساانقلابی و جهادی هم بهره بردند. در این میان #استان_اردبیل به خاطر نوپا بودن ساختار استانی، الگوی توسعه ریشه دار نداشته، با آمدن و رفتن استانداران اسیر سلایق زیگزاگی شد؛ یکی پل میزد، یکی با هواپیما گاو می آورد، یکی راه آهن می کشید و یکی معدن می زد!
فراتر از کارهای عمرانی و پروژه های سلیقه ای ابتر، توسعه نهضتی فکری است. دهه های گذشته از جایگاه رهبری، سخن از #جنبش_نرم_افزاری و #کرسی_نظریه_پردازی آمد اما خوبان ما جدی نگرفتند. #توسعه دقیقاً باید از #نظریه_پردازی و نهضت های فکری شروع شود تا به الگوی عملیاتی ماندگار تبدیل شود. تا کنون کسی به راز توسعه پی نبرده بود که هر ساختنی و هر بافتنی پیش از این که عملی شود، نیاز به طراحی و نقشه دارد و پیش از اقدامات عملیاتی، نیازمند نهضتی فکری است.
#پساتوسعه پارادایمی انقلابی است که مشابه برخی رویکردهای انقلابی ما ظرفیت را در درون دیده و برای هر محله و منطقه دنبال ظرفیت های درونی و زنجیره های ابتکاری و متکی به هویت آن است. یکی از نظریه پردازانی که توسعه بومی و محلی را مطرح کرده، #میشل_فوکو است که در دانشگاههای بی استخوان استان اردبیل به جای خواندن سخنان وی درباره گفتمان و فهم و نقد موشکافانه نگاه وی درباره ظرفیت های محلی، از سر بیهودگی درباره مسائل خصوصی اش حرف میزنند.
ریشه تمامی نهضتهای فکری و طرح ریزی برای انقلابها و حرکتهای مردمی به ویژه توسعه و پیشرفت را باید در استعدادهای دانشگاه محلی جست. برای این کار، بهترین افرادی که می توانند زنجیره های توسعه را بشناسند، اساتید و پژوهشگرانی است که به جای بیهودگی و استفاده از بریده جرائد برای کرسیه های نظریه پردازی، لازم است که در مورد استان اردبیل اندیشه ورزی کنند و برای پیشرفت آن راهکار بدهند.
@ardabilnote
محمد زینالی اناری
اخیرا #استاندار_اردبیل از نهضتی برای شکل دادن به #زنجیره_های_توسعه سخن رانده اند.
در سالهای پس از #انقلاب_اسلامی توسعه جایش را از توسعه از بالای شاهی به امری انقلابی برای محرومیت زدایی و عدالت در دیدن همه استان ها داد. در ابتدای قرن فونداسیون توسعه استانهای پیشرو با طرحهای اقتصادی ریخته شده بود و از توسعه پساانقلابی و جهادی هم بهره بردند. در این میان #استان_اردبیل به خاطر نوپا بودن ساختار استانی، الگوی توسعه ریشه دار نداشته، با آمدن و رفتن استانداران اسیر سلایق زیگزاگی شد؛ یکی پل میزد، یکی با هواپیما گاو می آورد، یکی راه آهن می کشید و یکی معدن می زد!
فراتر از کارهای عمرانی و پروژه های سلیقه ای ابتر، توسعه نهضتی فکری است. دهه های گذشته از جایگاه رهبری، سخن از #جنبش_نرم_افزاری و #کرسی_نظریه_پردازی آمد اما خوبان ما جدی نگرفتند. #توسعه دقیقاً باید از #نظریه_پردازی و نهضت های فکری شروع شود تا به الگوی عملیاتی ماندگار تبدیل شود. تا کنون کسی به راز توسعه پی نبرده بود که هر ساختنی و هر بافتنی پیش از این که عملی شود، نیاز به طراحی و نقشه دارد و پیش از اقدامات عملیاتی، نیازمند نهضتی فکری است.
#پساتوسعه پارادایمی انقلابی است که مشابه برخی رویکردهای انقلابی ما ظرفیت را در درون دیده و برای هر محله و منطقه دنبال ظرفیت های درونی و زنجیره های ابتکاری و متکی به هویت آن است. یکی از نظریه پردازانی که توسعه بومی و محلی را مطرح کرده، #میشل_فوکو است که در دانشگاههای بی استخوان استان اردبیل به جای خواندن سخنان وی درباره گفتمان و فهم و نقد موشکافانه نگاه وی درباره ظرفیت های محلی، از سر بیهودگی درباره مسائل خصوصی اش حرف میزنند.
ریشه تمامی نهضتهای فکری و طرح ریزی برای انقلابها و حرکتهای مردمی به ویژه توسعه و پیشرفت را باید در استعدادهای دانشگاه محلی جست. برای این کار، بهترین افرادی که می توانند زنجیره های توسعه را بشناسند، اساتید و پژوهشگرانی است که به جای بیهودگی و استفاده از بریده جرائد برای کرسیه های نظریه پردازی، لازم است که در مورد استان اردبیل اندیشه ورزی کنند و برای پیشرفت آن راهکار بدهند.
@ardabilnote
👍2
سرنشین های اردبیل
محمدزینالی اُناری
دیروز یک سمند سورن پلاک قرمز جلوی خودروی من راه می رفت. به گمانم در پایان وقت اداری حامل یکی از مدیران اردبیل به منزلش بود. سرنشین با ابهت و کرامت خاصی نشسته بود و باد در غبغبش می وزید تا سیخ نشسته و به منظره جلویی نگاه کند. راننده هم در برخی جاها سرعت را کند می کرد تا فرد مورد نظر با استراحت مطلق به منزل برسد و خدای نکرده اهل منزل را از عجله راننده یا نهیبی که از دست اندازهای خیابان های شهر بر می خیزد رنجور نسازد. اردبیل مانند مادری مهربان ناز یک سری مدیر را این گونه می کشد که با دانش والای خود در این شهر سرنشین شده اند، در حالی که در آمد سرانه اش نصف میانگین کشوری است و در خودکشی به دنبال رکورد شکنی است!
سرنشین ها، علاقه عجیبی به اتاق های با درب چرمی دارند، علاقه عجیبی به سخنرانی و گفتمان سازی دارند، علاقه عجیبی به تهیه خبر از برنامه زنده تلویزیونی دارند، علاقه عجیبی به خودروهای دولت دارند، علاقه عجیبی به منشی و بادیگارد دارند، علاقه عجیبی به زندگی استثنایی دارند و علاقه عجیبی به نصیحت دیگران و اعمال سلیقه در سرنوشت مردم دارند. یادم هست که یکی از این در دهه هشتاد مدیر من بود و حتی در زندگی خصوصی کارکنان هم سرک می کشید و برای دلیل خاموشی گوشی تلفن من هم تبیین ارائه می داد.
انقلاب اسلامی، با شعار رفع محرومیت و برکنی ریشه استضعاف در جامعه آمد و کوخ نشین را به کاخ نشین ترجیح می داد. این اقدامی است که پیامبران هم انجام می دادند و زندگی با برده های ستم کشیده را به عزت و در دست داشتن ماه و خورشید ترجیح می دادند. به جای آن که سرنشین شهر باشند، پایین نشین بودند با مردم و کارشان برکت دادن خرما سفره مهمانی مردم بود نه دستورالعمل نوشتن برای کاهش وعده های غذایی! چیزی که عملاً با نصف شدن سرانه اقتصادی استان اردبیل و وخیم شدن حال و روز روانی بخشی از مردم رخ داده است.
سرنشین ها از مردم پایین نشین، شهروندان محروم، کارگران یقه آبی، کارمندان رده پایین و غیره دوری می جویند و در اتاق طبقه بالای ادارات محصورند که مثل معابد چغازنبیل هزاران پله می خورد تا به نزدیکی خدا برسد ( البته نه در مراحل معنوی که در پله های مادی)! سرنشین ها ادامه دهنده همان جدایی گزینی از آحاد مردم اند که در کاپیتولاسیون و سایر طرح های طاغوتی بود و این مردم علیه آن قیام کردند و شعارهای انقلابی در منکوب کردن جدایی از مردم و پیوستن به گروه های محرومین بود.
سرنشین ها طوری در صندلی لم می دهند و از مراسم های خود گزارش می دهند که آدم تعجب می کند این ها با شعارهای انقلابی می آیند و می روند و خود را مرید امامت، ولایت و رهرو نبوت می دانند، اما عملاً در اردبیل چه رخ داده جز عقب ماندگی و حسرت؟! اما تعجب من از این موضوع عقب ماندگی و مشکلات روزافزون اردبیل نیست که بسیاری از آن ها ساختاری بوده و با تلاش مدیران به این زودی مرتفع نمی شوند. تعجب من از این دوگانگی انقلابی و خودبزرگ بینی در برخی مدیران هست که گاه در خیابان به صورت سرنشین یا در سکونت جستن در بالای شهر با مانور بادیگاردها به دورشان می بینم. اگر انقلابی هستند و باید پایین نشین باشند، پس این سرنشین شدن و بادیگاردها برای چیست؟
به نظرم یکی از مسئولیت های اصلی یک استاندار یا مدیر فرهنگی استان که اشعار به دولت انقلابی دارند، به جای تبدیل کردن تبیین انقلابی بودن به سخنرانی های کذایی ریشه این نوع سرنشین شدن در مدیران شان را در عمل بزنند.
محمدزینالی اُناری
دیروز یک سمند سورن پلاک قرمز جلوی خودروی من راه می رفت. به گمانم در پایان وقت اداری حامل یکی از مدیران اردبیل به منزلش بود. سرنشین با ابهت و کرامت خاصی نشسته بود و باد در غبغبش می وزید تا سیخ نشسته و به منظره جلویی نگاه کند. راننده هم در برخی جاها سرعت را کند می کرد تا فرد مورد نظر با استراحت مطلق به منزل برسد و خدای نکرده اهل منزل را از عجله راننده یا نهیبی که از دست اندازهای خیابان های شهر بر می خیزد رنجور نسازد. اردبیل مانند مادری مهربان ناز یک سری مدیر را این گونه می کشد که با دانش والای خود در این شهر سرنشین شده اند، در حالی که در آمد سرانه اش نصف میانگین کشوری است و در خودکشی به دنبال رکورد شکنی است!
سرنشین ها، علاقه عجیبی به اتاق های با درب چرمی دارند، علاقه عجیبی به سخنرانی و گفتمان سازی دارند، علاقه عجیبی به تهیه خبر از برنامه زنده تلویزیونی دارند، علاقه عجیبی به خودروهای دولت دارند، علاقه عجیبی به منشی و بادیگارد دارند، علاقه عجیبی به زندگی استثنایی دارند و علاقه عجیبی به نصیحت دیگران و اعمال سلیقه در سرنوشت مردم دارند. یادم هست که یکی از این در دهه هشتاد مدیر من بود و حتی در زندگی خصوصی کارکنان هم سرک می کشید و برای دلیل خاموشی گوشی تلفن من هم تبیین ارائه می داد.
انقلاب اسلامی، با شعار رفع محرومیت و برکنی ریشه استضعاف در جامعه آمد و کوخ نشین را به کاخ نشین ترجیح می داد. این اقدامی است که پیامبران هم انجام می دادند و زندگی با برده های ستم کشیده را به عزت و در دست داشتن ماه و خورشید ترجیح می دادند. به جای آن که سرنشین شهر باشند، پایین نشین بودند با مردم و کارشان برکت دادن خرما سفره مهمانی مردم بود نه دستورالعمل نوشتن برای کاهش وعده های غذایی! چیزی که عملاً با نصف شدن سرانه اقتصادی استان اردبیل و وخیم شدن حال و روز روانی بخشی از مردم رخ داده است.
سرنشین ها از مردم پایین نشین، شهروندان محروم، کارگران یقه آبی، کارمندان رده پایین و غیره دوری می جویند و در اتاق طبقه بالای ادارات محصورند که مثل معابد چغازنبیل هزاران پله می خورد تا به نزدیکی خدا برسد ( البته نه در مراحل معنوی که در پله های مادی)! سرنشین ها ادامه دهنده همان جدایی گزینی از آحاد مردم اند که در کاپیتولاسیون و سایر طرح های طاغوتی بود و این مردم علیه آن قیام کردند و شعارهای انقلابی در منکوب کردن جدایی از مردم و پیوستن به گروه های محرومین بود.
سرنشین ها طوری در صندلی لم می دهند و از مراسم های خود گزارش می دهند که آدم تعجب می کند این ها با شعارهای انقلابی می آیند و می روند و خود را مرید امامت، ولایت و رهرو نبوت می دانند، اما عملاً در اردبیل چه رخ داده جز عقب ماندگی و حسرت؟! اما تعجب من از این موضوع عقب ماندگی و مشکلات روزافزون اردبیل نیست که بسیاری از آن ها ساختاری بوده و با تلاش مدیران به این زودی مرتفع نمی شوند. تعجب من از این دوگانگی انقلابی و خودبزرگ بینی در برخی مدیران هست که گاه در خیابان به صورت سرنشین یا در سکونت جستن در بالای شهر با مانور بادیگاردها به دورشان می بینم. اگر انقلابی هستند و باید پایین نشین باشند، پس این سرنشین شدن و بادیگاردها برای چیست؟
به نظرم یکی از مسئولیت های اصلی یک استاندار یا مدیر فرهنگی استان که اشعار به دولت انقلابی دارند، به جای تبدیل کردن تبیین انقلابی بودن به سخنرانی های کذایی ریشه این نوع سرنشین شدن در مدیران شان را در عمل بزنند.
👍4
کافه های اردبیل و بازار فرهیختگی
محمد زینالی اُناری
یکی از پدیده های امروزی فضای عمومی است، جایی فراتر از خانه و کار که برای مداخله در امور جمعی پدید آمده است. در دوره های پادشاهی دربار، میادین و خطابه هایی که امر جمعی را تعیین می کرد تحت تصرف شاهان بود اما در دوره جدید به عنوان قلمروی مداخله یا مشارکت مدنی از سطح پایین قدرت (مردم و نخبگان شان) به شمار می رود. این فضا، به اعتقاد محققان در سالن های تئاتر، سالن های گفت و گو، کافه ها در حضور جمعی افراد شکل می گیرد و این افراد بواسطه مطبوعات سخن شان را به گوش باقی مردم می رسانند لذا شکل گیری مطبوعاتی بی ربط با ارتباطات حضوری افراد شائبه تبلیغاتی صنفی یا سیاسی را به ذهن می آورد.
لازمه حضور افراد در این فضا، داشتن احساس و امکان مسئولیت به همراهی سطحی از فرهیختگی است، به عبارت دیگر، افراد وقتی به رتبۀ حضور در جمعی می رسند که به امر جمعی می پردازد، که مستقل از نیازهای معیشتی و رسیدگی به خانه و سربار باشند، به عبارت دیگر به درجه ای از تشخص و تأمین زندگی می رسند که به عنوان بورژوازی جامعه مطرح شوند. به علاوه این که سطحی از فرهیختگی یعنی آشنایی با مسائل عمومی، گفت و گو و منطق انتقادی را داشته باشند که بتوانند از طریق استدلال ورزیدن دیگران به توافق برسند. اگرچه معمولا و به اشتباه کافه ها و چایخانه ها را به عنوان محل نشست عموم در اردبیل می شناسیم، اما گروه های ذینفعی در اردبیل هستند که برای نشست های خودشان سالن های اختصای گفت و گو و جلسه ساخته و در آن جا از طریق برگزاری جلسات منظم با هم به هماهنگی و توافق رسیده اند و اینک برای قلمروی عموم، چه برای رأس قدرت و چه برای توده مردم، تکلیف تعیین می کنند.
گروه های اقتصادی ای که امروز با آرایش خود به عنوان فرهیختگان جامعه از تحمیل لیست انتخاباتی به عموم مردم، فرستادن نماینده به شورای شهر، جهت گیری اقتصاد استان، مشارکت گروهی در مسائل صنفی و حقوقی کشور تا انتشار مطبوعات اختصاصی و نشست های گفت و گو با دولت برگزار کرده اند در این تجمع ها دیده می شوند. اتاق بازرگانی، نظام مهندسی استان، نظام پزشکی استان، انجمن بازار اردبیل، خیریه ها و موسسات غیردولتی، شاعران و مداحان، lنمایشگاه داران، سوداگران مسکن و مصالح فروش ها، انجمن صنفی معلمان، وکلا و دفترخانه ها، شهرک های صنعتی از جمله این گروه های صنفی یا بورژوایی استان اردبیل به شمار می روند. نکته مهم این است که همواره از میان گروه های مهندسین و پیمانکاران، دفترخانه داران و پزشکان نماینده در مجلس وجود داشته و منافع عامه را به سود منافع صنفی سوق داده است. به همین خاطر مشارکت نخبگان محلی در قالب رسمی و غیررسمی و مداخله ملّی در قالب انتخاب نماینده، تحت تأثیر این جریانات صنفی قرار داشته است.
در دهه های منتهی به انقلاب اسلامی، در برابر بورژوازی وقت در سیاست زمانه سرآمد شده بودند، گروه های معارضی پیدا شد که تحت عنوان چپ، ملی مذهبی و روحانیت در کافه ها، حسینیه ها و هیئت های مذهبی شهرهای بزرگ جریان انتقادی به راه انداختند به نحوی که انعکاس این گروه ها در اردبیل هم موج انقلابی بر انگیخته بود و نه میادین و کافه ها که تحت نظارت ساواک بود، بلکه برنامه های مذهبی در مسجد یا جلسات پنهان در منازل به راه می افتاد و سپس نوبت به توزیع اعلامیه ها که نقش مطبوعات انقلابی را داشتند می رسید. اما در حال حاضر، مطبوعات استانی اردبیل نیز تحت نفوذ جریان بازار سنتی، خدماتی و صنعتی استان بوده و محفل یا پاتق مستقلی که در مورد مسائل عامه مردم صحبت کند وجود ندارد. به همین خاطر اغلب کافه ها و چایخانه ها مکانی برای گذران فراغت و قرارهای دوستانه بوده و گفت و گو و دیالکتیک برای تعیین امر جمعی در اردبیل نهادینه نشده، مگر این که سالی دو سه موضوع برای اظهار فرهیختگی درقالب نقد ادبیات و شعرخوانی در کافه کتاب های مدرن شهر با حضور ده نفر به راه افتد.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
یکی از پدیده های امروزی فضای عمومی است، جایی فراتر از خانه و کار که برای مداخله در امور جمعی پدید آمده است. در دوره های پادشاهی دربار، میادین و خطابه هایی که امر جمعی را تعیین می کرد تحت تصرف شاهان بود اما در دوره جدید به عنوان قلمروی مداخله یا مشارکت مدنی از سطح پایین قدرت (مردم و نخبگان شان) به شمار می رود. این فضا، به اعتقاد محققان در سالن های تئاتر، سالن های گفت و گو، کافه ها در حضور جمعی افراد شکل می گیرد و این افراد بواسطه مطبوعات سخن شان را به گوش باقی مردم می رسانند لذا شکل گیری مطبوعاتی بی ربط با ارتباطات حضوری افراد شائبه تبلیغاتی صنفی یا سیاسی را به ذهن می آورد.
لازمه حضور افراد در این فضا، داشتن احساس و امکان مسئولیت به همراهی سطحی از فرهیختگی است، به عبارت دیگر، افراد وقتی به رتبۀ حضور در جمعی می رسند که به امر جمعی می پردازد، که مستقل از نیازهای معیشتی و رسیدگی به خانه و سربار باشند، به عبارت دیگر به درجه ای از تشخص و تأمین زندگی می رسند که به عنوان بورژوازی جامعه مطرح شوند. به علاوه این که سطحی از فرهیختگی یعنی آشنایی با مسائل عمومی، گفت و گو و منطق انتقادی را داشته باشند که بتوانند از طریق استدلال ورزیدن دیگران به توافق برسند. اگرچه معمولا و به اشتباه کافه ها و چایخانه ها را به عنوان محل نشست عموم در اردبیل می شناسیم، اما گروه های ذینفعی در اردبیل هستند که برای نشست های خودشان سالن های اختصای گفت و گو و جلسه ساخته و در آن جا از طریق برگزاری جلسات منظم با هم به هماهنگی و توافق رسیده اند و اینک برای قلمروی عموم، چه برای رأس قدرت و چه برای توده مردم، تکلیف تعیین می کنند.
گروه های اقتصادی ای که امروز با آرایش خود به عنوان فرهیختگان جامعه از تحمیل لیست انتخاباتی به عموم مردم، فرستادن نماینده به شورای شهر، جهت گیری اقتصاد استان، مشارکت گروهی در مسائل صنفی و حقوقی کشور تا انتشار مطبوعات اختصاصی و نشست های گفت و گو با دولت برگزار کرده اند در این تجمع ها دیده می شوند. اتاق بازرگانی، نظام مهندسی استان، نظام پزشکی استان، انجمن بازار اردبیل، خیریه ها و موسسات غیردولتی، شاعران و مداحان، lنمایشگاه داران، سوداگران مسکن و مصالح فروش ها، انجمن صنفی معلمان، وکلا و دفترخانه ها، شهرک های صنعتی از جمله این گروه های صنفی یا بورژوایی استان اردبیل به شمار می روند. نکته مهم این است که همواره از میان گروه های مهندسین و پیمانکاران، دفترخانه داران و پزشکان نماینده در مجلس وجود داشته و منافع عامه را به سود منافع صنفی سوق داده است. به همین خاطر مشارکت نخبگان محلی در قالب رسمی و غیررسمی و مداخله ملّی در قالب انتخاب نماینده، تحت تأثیر این جریانات صنفی قرار داشته است.
در دهه های منتهی به انقلاب اسلامی، در برابر بورژوازی وقت در سیاست زمانه سرآمد شده بودند، گروه های معارضی پیدا شد که تحت عنوان چپ، ملی مذهبی و روحانیت در کافه ها، حسینیه ها و هیئت های مذهبی شهرهای بزرگ جریان انتقادی به راه انداختند به نحوی که انعکاس این گروه ها در اردبیل هم موج انقلابی بر انگیخته بود و نه میادین و کافه ها که تحت نظارت ساواک بود، بلکه برنامه های مذهبی در مسجد یا جلسات پنهان در منازل به راه می افتاد و سپس نوبت به توزیع اعلامیه ها که نقش مطبوعات انقلابی را داشتند می رسید. اما در حال حاضر، مطبوعات استانی اردبیل نیز تحت نفوذ جریان بازار سنتی، خدماتی و صنعتی استان بوده و محفل یا پاتق مستقلی که در مورد مسائل عامه مردم صحبت کند وجود ندارد. به همین خاطر اغلب کافه ها و چایخانه ها مکانی برای گذران فراغت و قرارهای دوستانه بوده و گفت و گو و دیالکتیک برای تعیین امر جمعی در اردبیل نهادینه نشده، مگر این که سالی دو سه موضوع برای اظهار فرهیختگی درقالب نقد ادبیات و شعرخوانی در کافه کتاب های مدرن شهر با حضور ده نفر به راه افتد.
@ardabilnote
👍2
Audio
توسعه یا پیشرفت؟
سخنرانی محمد زینالی در برنامه رونمایی از کتاب دکتر بشیری با عنوان «سرمایه احتماعی» یکشنبه ۱۹ آذر ۱۴۰۲
@ardabilnote
سخنرانی محمد زینالی در برنامه رونمایی از کتاب دکتر بشیری با عنوان «سرمایه احتماعی» یکشنبه ۱۹ آذر ۱۴۰۲
@ardabilnote
ریشه های تنگ نظری در اردبیل
محمد زینالی اُناری
مرحوم سلیم موذن زاده در یکی از اجراهای خود به طور ضمنی به تقلیدهایی که از وی میشد معترض شده و گفت که هر شخصی نمیتواند با تقلید وی سلیم شود؛ به بیان دیگری هر کور کیشینین اوغلونا کوراوغلی دئمزلر. حافظ شیرازی نیــز در یکی از غزلهایش گفته: نه هر که چهره بر افروخت دلبری داند، نه هر کس آینه سازد سکندری داند، نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست، کلاهداری و آیینِ سروری داند. در جای دیگری هم میفرماید: تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف، مگر اسباب بزرگی همه آماده کنی. او در این همه میگوید که ساز و کار نخبگی و بزرگی در هنر و سیاست، کار هر کسی نیست و پیمودن راه برای بزرگی و در صدر نشستن، نیاز به ریاضت و سختکوشی دارد.
به طور دیگری در ادبیات محافظهکارانهِی اردبیل، رقبای خودخوانده سیاست و هنر که معترض بزرگی نخبگان هستند، با این نسبت روبرواند که دچار تنگ نظری شدهاند و این نوعی ویروس است که در جان استان اردبیل افتاده و پشتیبان پیشکسوتان و نخبگان خود نیستند. در سنت دیگری از سالها قبل گفته میشد که بسیاری از جوانانی که دنبال شغل هستند، نه شغل واقعی که به دنبال تصرف پشت میز نشینی هستند وگرنه کار و فعالیت در جامعه موجود است و آن ها تلاش و همت رسیدن به آن را ندارند. این که چرا بخشی از جامعهی معترض مقام و شغل متهم به انگ تنگنظری و زیادهخواهی برای کسب منزلت و پشت میزنشینی هستند موضوع این جستار است.
ادبیات اعتراضی جوانان و داوطلبان شایستگی و شغل در اردبیل، به گونهای است که آنها را در بسیاری از موارد، به جای این که پشتیبان مدیران سیاسی و اقتصادی استان ساخته و دنبالهرو طرحهای اجتماعی و اقتصادی آنان سازد، چون ویروسی به جان آنان انداخته و به نیرویی اعتراضی تبدیل میکند. اما بهتر است به جای آن که به صورت ویروس تنگ نظری که انگی اخلاقی است، این موضوع را از مفاهیم مربوط به علوم انسانی که به زیربناهای روانشناختی اعتراضات اقشار اجتماعی توجه داشته بپردازیم. اگر نگاهی به تحقیقات تجربی در ایران و اردبیل بیندازیم، میتوانیم این ویروس را در احساسات مردم استان اردبیل رصد کرده و دربیبیم که چرا برخی فعالیتهای اجتماعی و اقتصادی پیشرو با واکنشهای اعتراضی جوانان مواجه میشوند.
تد رابرت گر، محرومیتنسبی را محصول تفاضل میان انتظارات ارزشی و تواناییهای ارزشی میداند. منظور از انتظارات ارزشی، کالاها و شرایطی است که مردم خود را مستحق آن میدانند و منظور از تواناییهای ارزشی نگرش افراد نسبت به فرصتها و امکانات برآوردن نیازها است. تحقیقات تجربی هاجر صادقیان، مسعود اخوان کاظمی و آمنه صدیقیان نشان داده است، احساس محرومیت نسبی توسط جوانان موجب نارضایتی آنان از سیاست میشود و منبع خشونت و پرخاشگری بوده، در بروز کنشهای اعتراضی جوانان دانشجو موثر واقع گردیده است. دو گروه تحقیق به ریاست بهرام نوازنی و منصور رحمتی نیز احساس محرومیت را در اردبیل مورد توجه قرار داده و شاخصی برای بروز برخی مسائل اجتماعی در شهر اردبیل میدانند. به بیان ساده خودمان، افراد وقتی توانایی رسیدن به جایگاهی را ندارند، اما انتظار دارند به آن جایگاه دست پیدا کنند، معترض میشوند و شاید به هر اقدامی که آنان را با این واقعیت مواجه کند، واکنش پرخاشگرانه نشان میدهند.
اگر نیم نگاهی به مشکلات بسیار و بسیار مطرح شده در استان خودمان بیندازیم، همچون مقایسه درآمد سرانه استان، حتی نمرات درسی،سرمایه اجتماعی و نرخ افزایش مشکلات اجتماعی در استان سخن از این می گویند که انباشته شدن مشکلاتی چون کم درآمد بودن، به خصوص در میان اقشاری که خود را در زمینه موفقیت بالقوه می دانند، ویروس اعتراض خود را توجیه می کند؛ به بیان دیگر، یئر برک اولاندا اؤکوز اؤکوز دن گورر. شاید در وهله اول ما با اعتراض اقشاری که انتظار توجه و حمایت از برنامهریزان دارند، مواجه میشویم. اما این نکته، میتوانند ما را به این مضمون نیز هدایت کند که نیروهای انسانی بالقوه استان که خود را در جایگاه ارزشی بالا میبینند و احساس محرومیت میکنند، ظرفیتی هستند که میتوانیم با برنامهریزی بهتر در آینده و کسب رضایت آنها در فعالیتهای مختلف میتوانیم جامعه را به سوی وفاق و همدلی پیش ببریم.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
مرحوم سلیم موذن زاده در یکی از اجراهای خود به طور ضمنی به تقلیدهایی که از وی میشد معترض شده و گفت که هر شخصی نمیتواند با تقلید وی سلیم شود؛ به بیان دیگری هر کور کیشینین اوغلونا کوراوغلی دئمزلر. حافظ شیرازی نیــز در یکی از غزلهایش گفته: نه هر که چهره بر افروخت دلبری داند، نه هر کس آینه سازد سکندری داند، نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست، کلاهداری و آیینِ سروری داند. در جای دیگری هم میفرماید: تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف، مگر اسباب بزرگی همه آماده کنی. او در این همه میگوید که ساز و کار نخبگی و بزرگی در هنر و سیاست، کار هر کسی نیست و پیمودن راه برای بزرگی و در صدر نشستن، نیاز به ریاضت و سختکوشی دارد.
به طور دیگری در ادبیات محافظهکارانهِی اردبیل، رقبای خودخوانده سیاست و هنر که معترض بزرگی نخبگان هستند، با این نسبت روبرواند که دچار تنگ نظری شدهاند و این نوعی ویروس است که در جان استان اردبیل افتاده و پشتیبان پیشکسوتان و نخبگان خود نیستند. در سنت دیگری از سالها قبل گفته میشد که بسیاری از جوانانی که دنبال شغل هستند، نه شغل واقعی که به دنبال تصرف پشت میز نشینی هستند وگرنه کار و فعالیت در جامعه موجود است و آن ها تلاش و همت رسیدن به آن را ندارند. این که چرا بخشی از جامعهی معترض مقام و شغل متهم به انگ تنگنظری و زیادهخواهی برای کسب منزلت و پشت میزنشینی هستند موضوع این جستار است.
ادبیات اعتراضی جوانان و داوطلبان شایستگی و شغل در اردبیل، به گونهای است که آنها را در بسیاری از موارد، به جای این که پشتیبان مدیران سیاسی و اقتصادی استان ساخته و دنبالهرو طرحهای اجتماعی و اقتصادی آنان سازد، چون ویروسی به جان آنان انداخته و به نیرویی اعتراضی تبدیل میکند. اما بهتر است به جای آن که به صورت ویروس تنگ نظری که انگی اخلاقی است، این موضوع را از مفاهیم مربوط به علوم انسانی که به زیربناهای روانشناختی اعتراضات اقشار اجتماعی توجه داشته بپردازیم. اگر نگاهی به تحقیقات تجربی در ایران و اردبیل بیندازیم، میتوانیم این ویروس را در احساسات مردم استان اردبیل رصد کرده و دربیبیم که چرا برخی فعالیتهای اجتماعی و اقتصادی پیشرو با واکنشهای اعتراضی جوانان مواجه میشوند.
تد رابرت گر، محرومیتنسبی را محصول تفاضل میان انتظارات ارزشی و تواناییهای ارزشی میداند. منظور از انتظارات ارزشی، کالاها و شرایطی است که مردم خود را مستحق آن میدانند و منظور از تواناییهای ارزشی نگرش افراد نسبت به فرصتها و امکانات برآوردن نیازها است. تحقیقات تجربی هاجر صادقیان، مسعود اخوان کاظمی و آمنه صدیقیان نشان داده است، احساس محرومیت نسبی توسط جوانان موجب نارضایتی آنان از سیاست میشود و منبع خشونت و پرخاشگری بوده، در بروز کنشهای اعتراضی جوانان دانشجو موثر واقع گردیده است. دو گروه تحقیق به ریاست بهرام نوازنی و منصور رحمتی نیز احساس محرومیت را در اردبیل مورد توجه قرار داده و شاخصی برای بروز برخی مسائل اجتماعی در شهر اردبیل میدانند. به بیان ساده خودمان، افراد وقتی توانایی رسیدن به جایگاهی را ندارند، اما انتظار دارند به آن جایگاه دست پیدا کنند، معترض میشوند و شاید به هر اقدامی که آنان را با این واقعیت مواجه کند، واکنش پرخاشگرانه نشان میدهند.
اگر نیم نگاهی به مشکلات بسیار و بسیار مطرح شده در استان خودمان بیندازیم، همچون مقایسه درآمد سرانه استان، حتی نمرات درسی،سرمایه اجتماعی و نرخ افزایش مشکلات اجتماعی در استان سخن از این می گویند که انباشته شدن مشکلاتی چون کم درآمد بودن، به خصوص در میان اقشاری که خود را در زمینه موفقیت بالقوه می دانند، ویروس اعتراض خود را توجیه می کند؛ به بیان دیگر، یئر برک اولاندا اؤکوز اؤکوز دن گورر. شاید در وهله اول ما با اعتراض اقشاری که انتظار توجه و حمایت از برنامهریزان دارند، مواجه میشویم. اما این نکته، میتوانند ما را به این مضمون نیز هدایت کند که نیروهای انسانی بالقوه استان که خود را در جایگاه ارزشی بالا میبینند و احساس محرومیت میکنند، ظرفیتی هستند که میتوانیم با برنامهریزی بهتر در آینده و کسب رضایت آنها در فعالیتهای مختلف میتوانیم جامعه را به سوی وفاق و همدلی پیش ببریم.
@ardabilnote
👍6