نماینده اردبیل، قهرمان شجاع یا کنشگر سیاسی
محمد زینالی اُناری
غالب انتقادات از نمایندگان اردبیل این است که نمی توانند امتیاز یا بودجه خوبی برای اردبیل بگیرند و آن را به سطح استان هایی مانند یزد و اصفهان برسانند و بنابراین همیشه این نمایندگان مورد انتقادات کوبنده بوده و مخصوصاً در سالهای اخیر اغلب قهرمانی شجاع را به صورت یک دوره ای به مجلس می فرستند و سپس از آن فرد ناامید و از انتخاب خود نادم می شوند. برای درک این موضوع باید به اقتصاد سیاسی اردبیل بپیردازیم و بد انیم که چه فرایندهای اقتصادی و سیاسی در اردبیل به خیزش چنین قهرمانانی از متن اجتماعات استان اردبیل انجامیده و بعداً انتظارات شجاعانه از این قهرمان برآورده نمی شود.
قهرمان استان اردبیل نمی تواند غنیمت کافی به دست بیاورد (الی بوشا کچه ی) و ناامید از شکار غنایم، دست از پا درازتر به دامان جامعه بازمیگردد. اغلب در همان تهران می ماند، چون اردبیل را به جایی برای زیستن انتخاب نکرده و یک قهرمان فصلی است؛ در زمان سلطه سیاست حزبی در آسمان اردبیل ظهور می کند و با شمشیر ملت و سپر دولت کمربند قهرمانی را، مانند برنده کشتی کج، به دست می آورد. میشل زارفا می گوید انسان مدرن، قهرمان نیست، بلکه یک شخصیت چندبعدی است و یکی از ابعاد فعالان سیاسی، قدرت تحلیل، حرکت استراتژیک و سرمایه اجتماعی است؛ میان مردم زندگی می کند، بر اساس سواد سیاسی و خلاقیت راهبردی خویش، اعتماد کسب می کند؛ مردم نمایندگی رسمی را بواسطه هوش و راستی اش، به وی اعطا می کنند نه نمایش قدرت و ترس رقبا!
آورد سیاسی اردبیل متفاوت با شهرهایی مانند یزد و تبریز است و الگوی اجتماعی غالب آن بیشتر به قهرمان شجاع شبیه است تا کنشگر سیاسی، چرا که بافت و زمینه اجتماعی آن با شهرهای دیگر متفاوت است. هر نماینده ای، معرف زمینه اجتماعی خود است و اگر مردمش از او خلاقیت بخواهند، خلاقانه وارد عرصه می شود و اگر از وی شجاعت خواستند، با رجز خواندن و خطابه های آتشین خودنمایی می کند. البته خلاقیت سیاسی مانند اختراع نیست و بیشتر متکی بر صداقت، حرکت در بستر تاریخ و بسیج تنوع مردم برای بیشترین دستاورد عمومی صورت می گیرد.
اردبیل از سال 73 به مرکزیت و آوردگاه سیاسی استان تبدیل شد و الگوی کنشگری سیاسی در آن بیش از پیش تغییر کرد. در شهری مانند تبریز که استانداران سابق در آن سکونت داشته و در نشست های عمومی و مطالبات خود را مطرح کرده و از کسانی که مدعای قهرمانی هستند مطالبه دارند، الگوی نسبتاً متفاوتی را شاهدیم و اگرحتی قهرمانی شجاع به خاطر جریان های خاص سیاسی در آن جا هم رایج باشد ادعای قهرمانی برای آن ها سخت تر و عدم سکونت و کسب سرمایه اجتماعی فرصت بیشتری از افراد می سوزاند. زمینه اجتماعی اردبیل، به خصوص با مدل افزایش جمعیت آن در طول سالها بیشتر ارباب و رعیتی بوده و یادآور الگوهای شمنی و سنتی از ادعای قهرمانی و شجاعت بوده و عدم خلاقیت در فعالیت های اجتماعی را به وضوح نمایانگر است. لذا غالب مردم به صورت قهرمانان شجاع به بازار ( و تصاحب مالکیت) روی آورده و بخش صنعت و خدمات و حتی بازار بروکراسی هم از نقطه نظر خلاقیت و روحیه کارشناسی کمتر رشد می کند (در بخش خدمات غالبا می گویند دو نوع کارشناس وجود دارند؛ نوع اول پول بیشتری می گیرند و نوع دوم کار بیشتری می کنند و این همان الگوی ارباب رعیتی است که در خدمات شهری بازتولید شده است).
زمینه اجتماعی ارباب و رعیتی، نه به کنشگر سیاسی که بر اساس اعتماد رای جمع کند و با خلاقیت نمایندگی استان را ، بلکه قهرمان شجاعی را دوست دارد که رقبای محلی از وی بترسند و متفاوت با زمینه اجتماعی نسبتاً توسعه یافته است که نمایندگی مولود مطالبه گری بوده و به جای شجاعت، هم آوردی و ترس، از خلاقیت، تعامل و پاسخ گویی بهره می گیرد. از این رو، اردبیل به جهت این که با الگوی سیاسی مدرن و نسبتاً توسعه یافته و کنشگری سیاسی بر اساس خلاقیت بهره نمی گیرد و اسیر فرهنگ ارباب و رعیتی غالب جمعیت شهری اش شده، با بدنه کارشناسی قهرمان پرور و نه خلاقیت پرور، عقب می ماند و به جهت همین ضعف سواد سیاسی، سالهای سال است که درآمد سرانه آن نصف درآمد سرانه کشوری می ماند.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
غالب انتقادات از نمایندگان اردبیل این است که نمی توانند امتیاز یا بودجه خوبی برای اردبیل بگیرند و آن را به سطح استان هایی مانند یزد و اصفهان برسانند و بنابراین همیشه این نمایندگان مورد انتقادات کوبنده بوده و مخصوصاً در سالهای اخیر اغلب قهرمانی شجاع را به صورت یک دوره ای به مجلس می فرستند و سپس از آن فرد ناامید و از انتخاب خود نادم می شوند. برای درک این موضوع باید به اقتصاد سیاسی اردبیل بپیردازیم و بد انیم که چه فرایندهای اقتصادی و سیاسی در اردبیل به خیزش چنین قهرمانانی از متن اجتماعات استان اردبیل انجامیده و بعداً انتظارات شجاعانه از این قهرمان برآورده نمی شود.
قهرمان استان اردبیل نمی تواند غنیمت کافی به دست بیاورد (الی بوشا کچه ی) و ناامید از شکار غنایم، دست از پا درازتر به دامان جامعه بازمیگردد. اغلب در همان تهران می ماند، چون اردبیل را به جایی برای زیستن انتخاب نکرده و یک قهرمان فصلی است؛ در زمان سلطه سیاست حزبی در آسمان اردبیل ظهور می کند و با شمشیر ملت و سپر دولت کمربند قهرمانی را، مانند برنده کشتی کج، به دست می آورد. میشل زارفا می گوید انسان مدرن، قهرمان نیست، بلکه یک شخصیت چندبعدی است و یکی از ابعاد فعالان سیاسی، قدرت تحلیل، حرکت استراتژیک و سرمایه اجتماعی است؛ میان مردم زندگی می کند، بر اساس سواد سیاسی و خلاقیت راهبردی خویش، اعتماد کسب می کند؛ مردم نمایندگی رسمی را بواسطه هوش و راستی اش، به وی اعطا می کنند نه نمایش قدرت و ترس رقبا!
آورد سیاسی اردبیل متفاوت با شهرهایی مانند یزد و تبریز است و الگوی اجتماعی غالب آن بیشتر به قهرمان شجاع شبیه است تا کنشگر سیاسی، چرا که بافت و زمینه اجتماعی آن با شهرهای دیگر متفاوت است. هر نماینده ای، معرف زمینه اجتماعی خود است و اگر مردمش از او خلاقیت بخواهند، خلاقانه وارد عرصه می شود و اگر از وی شجاعت خواستند، با رجز خواندن و خطابه های آتشین خودنمایی می کند. البته خلاقیت سیاسی مانند اختراع نیست و بیشتر متکی بر صداقت، حرکت در بستر تاریخ و بسیج تنوع مردم برای بیشترین دستاورد عمومی صورت می گیرد.
اردبیل از سال 73 به مرکزیت و آوردگاه سیاسی استان تبدیل شد و الگوی کنشگری سیاسی در آن بیش از پیش تغییر کرد. در شهری مانند تبریز که استانداران سابق در آن سکونت داشته و در نشست های عمومی و مطالبات خود را مطرح کرده و از کسانی که مدعای قهرمانی هستند مطالبه دارند، الگوی نسبتاً متفاوتی را شاهدیم و اگرحتی قهرمانی شجاع به خاطر جریان های خاص سیاسی در آن جا هم رایج باشد ادعای قهرمانی برای آن ها سخت تر و عدم سکونت و کسب سرمایه اجتماعی فرصت بیشتری از افراد می سوزاند. زمینه اجتماعی اردبیل، به خصوص با مدل افزایش جمعیت آن در طول سالها بیشتر ارباب و رعیتی بوده و یادآور الگوهای شمنی و سنتی از ادعای قهرمانی و شجاعت بوده و عدم خلاقیت در فعالیت های اجتماعی را به وضوح نمایانگر است. لذا غالب مردم به صورت قهرمانان شجاع به بازار ( و تصاحب مالکیت) روی آورده و بخش صنعت و خدمات و حتی بازار بروکراسی هم از نقطه نظر خلاقیت و روحیه کارشناسی کمتر رشد می کند (در بخش خدمات غالبا می گویند دو نوع کارشناس وجود دارند؛ نوع اول پول بیشتری می گیرند و نوع دوم کار بیشتری می کنند و این همان الگوی ارباب رعیتی است که در خدمات شهری بازتولید شده است).
زمینه اجتماعی ارباب و رعیتی، نه به کنشگر سیاسی که بر اساس اعتماد رای جمع کند و با خلاقیت نمایندگی استان را ، بلکه قهرمان شجاعی را دوست دارد که رقبای محلی از وی بترسند و متفاوت با زمینه اجتماعی نسبتاً توسعه یافته است که نمایندگی مولود مطالبه گری بوده و به جای شجاعت، هم آوردی و ترس، از خلاقیت، تعامل و پاسخ گویی بهره می گیرد. از این رو، اردبیل به جهت این که با الگوی سیاسی مدرن و نسبتاً توسعه یافته و کنشگری سیاسی بر اساس خلاقیت بهره نمی گیرد و اسیر فرهنگ ارباب و رعیتی غالب جمعیت شهری اش شده، با بدنه کارشناسی قهرمان پرور و نه خلاقیت پرور، عقب می ماند و به جهت همین ضعف سواد سیاسی، سالهای سال است که درآمد سرانه آن نصف درآمد سرانه کشوری می ماند.
@ardabilnote
👍3
انجمن جامعه شناسی توسعه پایدار استان اردبیل برگزار میکند:
"حلقه مطالعاتی کتاب و فرهنگ"
📎 نقش کتاب در کاهشخشونت
زمان: دوشنبه ۲۲ خردادماه ۱۴۰۲ ساعت۱۶
مکان: سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@ardabilnote
"حلقه مطالعاتی کتاب و فرهنگ"
📎 نقش کتاب در کاهشخشونت
زمان: دوشنبه ۲۲ خردادماه ۱۴۰۲ ساعت۱۶
مکان: سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@ardabilnote
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه (محمد زینالی)
2133925633_1110914315.aac
13 MB
ارتباط خشونت و شهر، نوید محمدنیا
نشست «نقش کتاب در کاهش خشونت» بزبان ترکی
۲۲خرداد۱۴۰۲، سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@ardabilnote
نشست «نقش کتاب در کاهش خشونت» بزبان ترکی
۲۲خرداد۱۴۰۲، سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@ardabilnote
979836675_1186277949.aac
9.3 MB
شلختگی ادواری و فشن کتاب؛ دکتر وحید ضیائی
نشست «نقش کتاب در کاهش خشونت» بزبان ترکی
۲۲خرداد۱۴۰۲، سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@ardabilnote
نشست «نقش کتاب در کاهش خشونت» بزبان ترکی
۲۲خرداد۱۴۰۲، سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@ardabilnote
-466608384_1585429327.aac
8.5 MB
شهر در استثمار نهادی گفتار؛ محمد زینالی اناری
نشست «نقش کتاب در کاهش خشونت» بزبان ترکی
۲۲خرداد۱۴۰۲، سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@ardabilnote
نشست «نقش کتاب در کاهش خشونت» بزبان ترکی
۲۲خرداد۱۴۰۲، سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@ardabilnote
1886985986_165699050.aac
7.3 MB
کاهش خشونت با دیدگاه مشارکتی، دکتر نازیلا نژاددادگر
نشست «نقش کتاب در کاهش خشونت» بزبان ترکی
۲۲خرداد۱۴۰۲، سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@ardabilnote
نشست «نقش کتاب در کاهش خشونت» بزبان ترکی
۲۲خرداد۱۴۰۲، سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@ardabilnote
558440194_1300476474.aac
6.9 MB
تالار مطالعه: تالار فرهنگ؛ دکتر حسین بشیری گیوی
نشست «نقش کتاب در کاهش خشونت» بزبان ترکی
۲۲خرداد۱۴۰۲، سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@ardabilnote
نشست «نقش کتاب در کاهش خشونت» بزبان ترکی
۲۲خرداد۱۴۰۲، سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@ardabilnote
-34922750_1133888885.aac
7.1 MB
در سودای سیمرغ عقلانیت؛ دکتر بهنام صحرانورد
نشست «نقش کتاب در کاهش خشونت» بزبان ترکی
۲۲خرداد۱۴۰۲، سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@ardabilnote
نشست «نقش کتاب در کاهش خشونت» بزبان ترکی
۲۲خرداد۱۴۰۲، سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@ardabilnote
Forwarded from آژانس خبری رکنا | Rokna NEWS Agency
🔶 اینجا منجلاب اردبیل است/ حاصل عدم اختصاص حق آبه زیست محیطی رودخانه بالیقلو چای توسط آب منطقه ای
🔸 رودخانه بالیقلوچای شهر اردبیل یکی از معدود رودخانه های درون شهری در کشور است که سالهاست به بهانه های مختلف از جمله پروژه های عمرانی شهری و عدم اختصاص حق آبه این رودخانه تبدیل به منجلابی آلوده و متعفن شده است که بوی آن مردم شهر را آزار می دهد.
@Rokna_NEWS
🔸 رودخانه بالیقلوچای شهر اردبیل یکی از معدود رودخانه های درون شهری در کشور است که سالهاست به بهانه های مختلف از جمله پروژه های عمرانی شهری و عدم اختصاص حق آبه این رودخانه تبدیل به منجلابی آلوده و متعفن شده است که بوی آن مردم شهر را آزار می دهد.
@Rokna_NEWS
👍1
Forwarded from اتچ بات
بورژوازی نوکیسه؛ زوال نظام سلیقه در اردبیل
محمد زینالی اُناری
امروز همه به فکر رونق تولید در کشور هستند و وامها و سفره های عظیمی برای شرکت های دانش بنیان و مونتاژکاران باز می کنند که شهروند عادی از ارقام این وامها رعب می کند. به نحوی که اردبیل شاهد طبقه مرفه جدیدی است که پس از ربع قرن از انقلاب ظهور یافته و بجای ید بیضای توسعه، با خود مشئ، مرام و سبک زندگی جدیدی را آورده که می توان آن را چاله ای فضایی در سرنوشت مردم این شهر دانست.
کسبه غالب اردبیل در دوران پیش از این ظهور صنعتی یا شبه صنعتی، شامل دو دسته غالب بود و هر یک نظام سلیقه ای مختص به فرهنگ ذهنی خود را داشت. نظام سلیقه و ذوق های مصرفی دسته ی اول، شامل آیینی مذهبی تحت قلمروی اسلامی بود که قلب جهان را در مکه، کربلا و مشهد دانسته و برای بهره مندی از حقیقت زندگی سالی یک بار یا به اندازه وسع شان کمتر و بیشتر سفر می کردند. خریدشان هم مشتمل بر همین فضای دوری بود و مهر، تسبیح، چادر و پارچه انگلیسی و غیره برای خویشان و اقوام سوغات می آوردند.
دسته دوم در کنار همین آیین مذهبی نگاهی معنوی به فرهنگ اساطیری ایران داشتند و در کنار مشهد و مکه یا بجای آن به تخت جمشید، مقبره حافظ، سعدی، هگمتانه و توس می رفتند و در خرید خود از بازار این شهرها، تولیدات هنری بازار اصفهان، محصولات گیاهی بازار رشت و شیرینیهای متنوع شهرهای ایرانی خریده و سوغات می آوردند. هر دو دسته بجز سفر، سوغات و دلبستگی به مکان های آیینی اسلامی و ایرانی، سالها عکس ها و خاطرات خود را از این سفرها نمایان کرده و دوستان و اقوام را برای شنیدن دیده های خود از زیارتگاه ها و کوشک هایی چون مشهداردهال و باغ ماهان گرد خود جمع میکردند. این دو آئین که اغلب در هم تنیده هم بودند، محصول دو عصر سیطره تمدن اسلامی و ناسیونالیسم ایرانی بود.
#بورژوازی_جدید شامل کارآفرینان و مدیران متمول کارخانجات است که اخیراً در شهرک های صنعتی پنهان شده و در طول سال در خیابان ها و انجمن ها دیده نمی شوند. به بیان یکی از آنها، سفر و آیین سلوک وی عبارت است از سالی چند بار رفتن به کشورهای خارجی و خرید های خود از بازارهای مشرف به ایران، تشبث و افتخار به عشق و حال در آنتالیا و ... و دوری جستن از هم آئینی با مردم شهر در پیاده روها و گریختن از خیابان های فاقد خط عابر اردبیل است.
به بیان #تورشتاین_وبلن این آئین مسرفانه و نمایشی از طبقه مرفه نوظهور شروع شده و جرعه های تغییر سلوک و سلیقه در دهان سایر اقشار و حتی محرومین هم چکیده می شود. لذا بدبختی ما این است که در سالهای اخیر این فرهنگ نوکیسه، نه صرفا مختص به این گروه است که بسیاری از مردم از آنان تقلید می کنند و جهان آئینی در غیاب اسلامیت و عشق به خیابان ها، محصولات مادی و فرهنگ ارزشی ایران شکل گرفته است.
دولت، فرمانداران و متولیان مساجد هم دل به این خوش کرده اند که با یک سری بنرها و پوسترهای مسابقه کتاب و تجمع های سرسری خود را صاحب دین و دولت نشان دهند غافل از این که آئینهای نوپدیدی در زیر پوست شهرکهای صنعتی و مجتمع های توریستی شکل می گیرد که در ذهن جوانان ما به صورت زیرپوستی سیره زندگی القاء می کند. غفلت متولیان دولتی و غیردولتی حوزه فرهنگ و علاقه مورچه های بروکرات به پست و مقام مشاورتی و مدیریتی که با مدارک چوب و ترقه صاحب این کرسی ها می شوند، در واقع عذاب جهنم برای مریدان معنوی، اهل قلم، فرهنگ و دوستداران اردبیل و آئینهای کهن آن است.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
امروز همه به فکر رونق تولید در کشور هستند و وامها و سفره های عظیمی برای شرکت های دانش بنیان و مونتاژکاران باز می کنند که شهروند عادی از ارقام این وامها رعب می کند. به نحوی که اردبیل شاهد طبقه مرفه جدیدی است که پس از ربع قرن از انقلاب ظهور یافته و بجای ید بیضای توسعه، با خود مشئ، مرام و سبک زندگی جدیدی را آورده که می توان آن را چاله ای فضایی در سرنوشت مردم این شهر دانست.
کسبه غالب اردبیل در دوران پیش از این ظهور صنعتی یا شبه صنعتی، شامل دو دسته غالب بود و هر یک نظام سلیقه ای مختص به فرهنگ ذهنی خود را داشت. نظام سلیقه و ذوق های مصرفی دسته ی اول، شامل آیینی مذهبی تحت قلمروی اسلامی بود که قلب جهان را در مکه، کربلا و مشهد دانسته و برای بهره مندی از حقیقت زندگی سالی یک بار یا به اندازه وسع شان کمتر و بیشتر سفر می کردند. خریدشان هم مشتمل بر همین فضای دوری بود و مهر، تسبیح، چادر و پارچه انگلیسی و غیره برای خویشان و اقوام سوغات می آوردند.
دسته دوم در کنار همین آیین مذهبی نگاهی معنوی به فرهنگ اساطیری ایران داشتند و در کنار مشهد و مکه یا بجای آن به تخت جمشید، مقبره حافظ، سعدی، هگمتانه و توس می رفتند و در خرید خود از بازار این شهرها، تولیدات هنری بازار اصفهان، محصولات گیاهی بازار رشت و شیرینیهای متنوع شهرهای ایرانی خریده و سوغات می آوردند. هر دو دسته بجز سفر، سوغات و دلبستگی به مکان های آیینی اسلامی و ایرانی، سالها عکس ها و خاطرات خود را از این سفرها نمایان کرده و دوستان و اقوام را برای شنیدن دیده های خود از زیارتگاه ها و کوشک هایی چون مشهداردهال و باغ ماهان گرد خود جمع میکردند. این دو آئین که اغلب در هم تنیده هم بودند، محصول دو عصر سیطره تمدن اسلامی و ناسیونالیسم ایرانی بود.
#بورژوازی_جدید شامل کارآفرینان و مدیران متمول کارخانجات است که اخیراً در شهرک های صنعتی پنهان شده و در طول سال در خیابان ها و انجمن ها دیده نمی شوند. به بیان یکی از آنها، سفر و آیین سلوک وی عبارت است از سالی چند بار رفتن به کشورهای خارجی و خرید های خود از بازارهای مشرف به ایران، تشبث و افتخار به عشق و حال در آنتالیا و ... و دوری جستن از هم آئینی با مردم شهر در پیاده روها و گریختن از خیابان های فاقد خط عابر اردبیل است.
به بیان #تورشتاین_وبلن این آئین مسرفانه و نمایشی از طبقه مرفه نوظهور شروع شده و جرعه های تغییر سلوک و سلیقه در دهان سایر اقشار و حتی محرومین هم چکیده می شود. لذا بدبختی ما این است که در سالهای اخیر این فرهنگ نوکیسه، نه صرفا مختص به این گروه است که بسیاری از مردم از آنان تقلید می کنند و جهان آئینی در غیاب اسلامیت و عشق به خیابان ها، محصولات مادی و فرهنگ ارزشی ایران شکل گرفته است.
دولت، فرمانداران و متولیان مساجد هم دل به این خوش کرده اند که با یک سری بنرها و پوسترهای مسابقه کتاب و تجمع های سرسری خود را صاحب دین و دولت نشان دهند غافل از این که آئینهای نوپدیدی در زیر پوست شهرکهای صنعتی و مجتمع های توریستی شکل می گیرد که در ذهن جوانان ما به صورت زیرپوستی سیره زندگی القاء می کند. غفلت متولیان دولتی و غیردولتی حوزه فرهنگ و علاقه مورچه های بروکرات به پست و مقام مشاورتی و مدیریتی که با مدارک چوب و ترقه صاحب این کرسی ها می شوند، در واقع عذاب جهنم برای مریدان معنوی، اهل قلم، فرهنگ و دوستداران اردبیل و آئینهای کهن آن است.
@ardabilnote
Telegram
attach 📎
دومین نشست با محوریت کتاب با عنوان کتاب و رابطه
یکشنبه، ۱۸ تیر، ساعت ۱۸
سالن شیخ صفی الدین استانداری اردبیل
سخنرانان؛
خانم بهرو: منتقد ادبی
دکتر سپهری، متخصص ارتباطات
دکتر احمدی، متخصص انسان شناسی
-شرکت برای عموم آزاد است
@ardabilnote
یکشنبه، ۱۸ تیر، ساعت ۱۸
سالن شیخ صفی الدین استانداری اردبیل
سخنرانان؛
خانم بهرو: منتقد ادبی
دکتر سپهری، متخصص ارتباطات
دکتر احمدی، متخصص انسان شناسی
-شرکت برای عموم آزاد است
@ardabilnote
👍1
Forwarded from بایگانی
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
#مدرسه_زندگی_فارسی
#ایمان_فانی
🔸 چرا بعضی شهرها دلگیر، ناهنجار و بیهویت هستند و چاره چیست؟
🎙 ایمان فانی
@bankema کانال بایگانی
#ایمان_فانی
🔸 چرا بعضی شهرها دلگیر، ناهنجار و بیهویت هستند و چاره چیست؟
🎙 ایمان فانی
@bankema کانال بایگانی
👍2
Forwarded from موسسه مطالعات و تدوین تاریخ اردبیل
ویژه نامه بنیاد ایران شناسی شعبه استان اردبیل به مناسبت ۴مرداد روز بزرگداشت شیخ صفی الدین اردبیلی در 320صفحه منتشر شد .
پژوهش :محمود محمد هدایتی
در این شماره ویژه نامه میخوانید:
- شیخ صفی الدین اردبیلی
- نگاهی به موضوع سیادت شیخ صفی الدین اردبیلی
- اولین نشان از سیادت صفویان در کتب انساب
- بررسی نسب شیخ صفی
- اهمیت شیخ صفی الدین اردبیلی در تاریخ ،فرهنگ و تمدن تشیع در ایران
- خانه هستی،گذری بر تاریخ عرفان بقعه شیخ صفی الدین اردبیلی
- درباره شیخ صفیالدین اردبیلی
- مقامات شیخ صفی الدین اردبیلی
- مزار برادر و نوه شیخ صفوی الدین اردبیلی در لبنان و فلسطین
- سیادت و تشیع صفویان در دوره پیش ازسلطنت
- رویکرد سیاسی شیخ زاهد گیلانی و شیخ صفی الدین اردبیلی از منظر متون تاریخی
- باز خوانی اعتقادات شیعی در پارچه آرامگاه شیخ صفی الدین اردبیلی اثر غیاث الدین علی یزدی
https://t.me/ardabil341
پژوهش :محمود محمد هدایتی
در این شماره ویژه نامه میخوانید:
- شیخ صفی الدین اردبیلی
- نگاهی به موضوع سیادت شیخ صفی الدین اردبیلی
- اولین نشان از سیادت صفویان در کتب انساب
- بررسی نسب شیخ صفی
- اهمیت شیخ صفی الدین اردبیلی در تاریخ ،فرهنگ و تمدن تشیع در ایران
- خانه هستی،گذری بر تاریخ عرفان بقعه شیخ صفی الدین اردبیلی
- درباره شیخ صفیالدین اردبیلی
- مقامات شیخ صفی الدین اردبیلی
- مزار برادر و نوه شیخ صفوی الدین اردبیلی در لبنان و فلسطین
- سیادت و تشیع صفویان در دوره پیش ازسلطنت
- رویکرد سیاسی شیخ زاهد گیلانی و شیخ صفی الدین اردبیلی از منظر متون تاریخی
- باز خوانی اعتقادات شیعی در پارچه آرامگاه شیخ صفی الدین اردبیلی اثر غیاث الدین علی یزدی
https://t.me/ardabil341
👍1
نهضت توسعه؛ کرسی توسعه
محمد زینالی اناری
اخیرا #استاندار_اردبیل از نهضتی برای شکل دادن به #زنجیره_های_توسعه سخن رانده اند.
در سالهای پس از #انقلاب_اسلامی توسعه جایش را از توسعه از بالای شاهی به امری انقلابی برای محرومیت زدایی و عدالت در دیدن همه استان ها داد. در ابتدای قرن فونداسیون توسعه استانهای پیشرو با طرحهای اقتصادی ریخته شده بود و از توسعه پساانقلابی و جهادی هم بهره بردند. در این میان #استان_اردبیل به خاطر نوپا بودن ساختار استانی، الگوی توسعه ریشه دار نداشته، با آمدن و رفتن استانداران اسیر سلایق زیگزاگی شد؛ یکی پل میزد، یکی با هواپیما گاو می آورد، یکی راه آهن می کشید و یکی معدن می زد!
فراتر از کارهای عمرانی و پروژه های سلیقه ای ابتر، توسعه نهضتی فکری است. دهه های گذشته از جایگاه رهبری، سخن از #جنبش_نرم_افزاری و #کرسی_نظریه_پردازی آمد اما خوبان ما جدی نگرفتند. #توسعه دقیقاً باید از #نظریه_پردازی و نهضت های فکری شروع شود تا به الگوی عملیاتی ماندگار تبدیل شود. تا کنون کسی به راز توسعه پی نبرده بود که هر ساختنی و هر بافتنی پیش از این که عملی شود، نیاز به طراحی و نقشه دارد و پیش از اقدامات عملیاتی، نیازمند نهضتی فکری است.
#پساتوسعه پارادایمی انقلابی است که مشابه برخی رویکردهای انقلابی ما ظرفیت را در درون دیده و برای هر محله و منطقه دنبال ظرفیت های درونی و زنجیره های ابتکاری و متکی به هویت آن است. یکی از نظریه پردازانی که توسعه بومی و محلی را مطرح کرده، #میشل_فوکو است که در دانشگاههای بی استخوان استان اردبیل به جای خواندن سخنان وی درباره گفتمان و فهم و نقد موشکافانه نگاه وی درباره ظرفیت های محلی، از سر بیهودگی درباره مسائل خصوصی اش حرف میزنند.
ریشه تمامی نهضتهای فکری و طرح ریزی برای انقلابها و حرکتهای مردمی به ویژه توسعه و پیشرفت را باید در استعدادهای دانشگاه محلی جست. برای این کار، بهترین افرادی که می توانند زنجیره های توسعه را بشناسند، اساتید و پژوهشگرانی است که به جای بیهودگی و استفاده از بریده جرائد برای کرسیه های نظریه پردازی، لازم است که در مورد استان اردبیل اندیشه ورزی کنند و برای پیشرفت آن راهکار بدهند.
@ardabilnote
محمد زینالی اناری
اخیرا #استاندار_اردبیل از نهضتی برای شکل دادن به #زنجیره_های_توسعه سخن رانده اند.
در سالهای پس از #انقلاب_اسلامی توسعه جایش را از توسعه از بالای شاهی به امری انقلابی برای محرومیت زدایی و عدالت در دیدن همه استان ها داد. در ابتدای قرن فونداسیون توسعه استانهای پیشرو با طرحهای اقتصادی ریخته شده بود و از توسعه پساانقلابی و جهادی هم بهره بردند. در این میان #استان_اردبیل به خاطر نوپا بودن ساختار استانی، الگوی توسعه ریشه دار نداشته، با آمدن و رفتن استانداران اسیر سلایق زیگزاگی شد؛ یکی پل میزد، یکی با هواپیما گاو می آورد، یکی راه آهن می کشید و یکی معدن می زد!
فراتر از کارهای عمرانی و پروژه های سلیقه ای ابتر، توسعه نهضتی فکری است. دهه های گذشته از جایگاه رهبری، سخن از #جنبش_نرم_افزاری و #کرسی_نظریه_پردازی آمد اما خوبان ما جدی نگرفتند. #توسعه دقیقاً باید از #نظریه_پردازی و نهضت های فکری شروع شود تا به الگوی عملیاتی ماندگار تبدیل شود. تا کنون کسی به راز توسعه پی نبرده بود که هر ساختنی و هر بافتنی پیش از این که عملی شود، نیاز به طراحی و نقشه دارد و پیش از اقدامات عملیاتی، نیازمند نهضتی فکری است.
#پساتوسعه پارادایمی انقلابی است که مشابه برخی رویکردهای انقلابی ما ظرفیت را در درون دیده و برای هر محله و منطقه دنبال ظرفیت های درونی و زنجیره های ابتکاری و متکی به هویت آن است. یکی از نظریه پردازانی که توسعه بومی و محلی را مطرح کرده، #میشل_فوکو است که در دانشگاههای بی استخوان استان اردبیل به جای خواندن سخنان وی درباره گفتمان و فهم و نقد موشکافانه نگاه وی درباره ظرفیت های محلی، از سر بیهودگی درباره مسائل خصوصی اش حرف میزنند.
ریشه تمامی نهضتهای فکری و طرح ریزی برای انقلابها و حرکتهای مردمی به ویژه توسعه و پیشرفت را باید در استعدادهای دانشگاه محلی جست. برای این کار، بهترین افرادی که می توانند زنجیره های توسعه را بشناسند، اساتید و پژوهشگرانی است که به جای بیهودگی و استفاده از بریده جرائد برای کرسیه های نظریه پردازی، لازم است که در مورد استان اردبیل اندیشه ورزی کنند و برای پیشرفت آن راهکار بدهند.
@ardabilnote
👍2
سرنشین های اردبیل
محمدزینالی اُناری
دیروز یک سمند سورن پلاک قرمز جلوی خودروی من راه می رفت. به گمانم در پایان وقت اداری حامل یکی از مدیران اردبیل به منزلش بود. سرنشین با ابهت و کرامت خاصی نشسته بود و باد در غبغبش می وزید تا سیخ نشسته و به منظره جلویی نگاه کند. راننده هم در برخی جاها سرعت را کند می کرد تا فرد مورد نظر با استراحت مطلق به منزل برسد و خدای نکرده اهل منزل را از عجله راننده یا نهیبی که از دست اندازهای خیابان های شهر بر می خیزد رنجور نسازد. اردبیل مانند مادری مهربان ناز یک سری مدیر را این گونه می کشد که با دانش والای خود در این شهر سرنشین شده اند، در حالی که در آمد سرانه اش نصف میانگین کشوری است و در خودکشی به دنبال رکورد شکنی است!
سرنشین ها، علاقه عجیبی به اتاق های با درب چرمی دارند، علاقه عجیبی به سخنرانی و گفتمان سازی دارند، علاقه عجیبی به تهیه خبر از برنامه زنده تلویزیونی دارند، علاقه عجیبی به خودروهای دولت دارند، علاقه عجیبی به منشی و بادیگارد دارند، علاقه عجیبی به زندگی استثنایی دارند و علاقه عجیبی به نصیحت دیگران و اعمال سلیقه در سرنوشت مردم دارند. یادم هست که یکی از این در دهه هشتاد مدیر من بود و حتی در زندگی خصوصی کارکنان هم سرک می کشید و برای دلیل خاموشی گوشی تلفن من هم تبیین ارائه می داد.
انقلاب اسلامی، با شعار رفع محرومیت و برکنی ریشه استضعاف در جامعه آمد و کوخ نشین را به کاخ نشین ترجیح می داد. این اقدامی است که پیامبران هم انجام می دادند و زندگی با برده های ستم کشیده را به عزت و در دست داشتن ماه و خورشید ترجیح می دادند. به جای آن که سرنشین شهر باشند، پایین نشین بودند با مردم و کارشان برکت دادن خرما سفره مهمانی مردم بود نه دستورالعمل نوشتن برای کاهش وعده های غذایی! چیزی که عملاً با نصف شدن سرانه اقتصادی استان اردبیل و وخیم شدن حال و روز روانی بخشی از مردم رخ داده است.
سرنشین ها از مردم پایین نشین، شهروندان محروم، کارگران یقه آبی، کارمندان رده پایین و غیره دوری می جویند و در اتاق طبقه بالای ادارات محصورند که مثل معابد چغازنبیل هزاران پله می خورد تا به نزدیکی خدا برسد ( البته نه در مراحل معنوی که در پله های مادی)! سرنشین ها ادامه دهنده همان جدایی گزینی از آحاد مردم اند که در کاپیتولاسیون و سایر طرح های طاغوتی بود و این مردم علیه آن قیام کردند و شعارهای انقلابی در منکوب کردن جدایی از مردم و پیوستن به گروه های محرومین بود.
سرنشین ها طوری در صندلی لم می دهند و از مراسم های خود گزارش می دهند که آدم تعجب می کند این ها با شعارهای انقلابی می آیند و می روند و خود را مرید امامت، ولایت و رهرو نبوت می دانند، اما عملاً در اردبیل چه رخ داده جز عقب ماندگی و حسرت؟! اما تعجب من از این موضوع عقب ماندگی و مشکلات روزافزون اردبیل نیست که بسیاری از آن ها ساختاری بوده و با تلاش مدیران به این زودی مرتفع نمی شوند. تعجب من از این دوگانگی انقلابی و خودبزرگ بینی در برخی مدیران هست که گاه در خیابان به صورت سرنشین یا در سکونت جستن در بالای شهر با مانور بادیگاردها به دورشان می بینم. اگر انقلابی هستند و باید پایین نشین باشند، پس این سرنشین شدن و بادیگاردها برای چیست؟
به نظرم یکی از مسئولیت های اصلی یک استاندار یا مدیر فرهنگی استان که اشعار به دولت انقلابی دارند، به جای تبدیل کردن تبیین انقلابی بودن به سخنرانی های کذایی ریشه این نوع سرنشین شدن در مدیران شان را در عمل بزنند.
محمدزینالی اُناری
دیروز یک سمند سورن پلاک قرمز جلوی خودروی من راه می رفت. به گمانم در پایان وقت اداری حامل یکی از مدیران اردبیل به منزلش بود. سرنشین با ابهت و کرامت خاصی نشسته بود و باد در غبغبش می وزید تا سیخ نشسته و به منظره جلویی نگاه کند. راننده هم در برخی جاها سرعت را کند می کرد تا فرد مورد نظر با استراحت مطلق به منزل برسد و خدای نکرده اهل منزل را از عجله راننده یا نهیبی که از دست اندازهای خیابان های شهر بر می خیزد رنجور نسازد. اردبیل مانند مادری مهربان ناز یک سری مدیر را این گونه می کشد که با دانش والای خود در این شهر سرنشین شده اند، در حالی که در آمد سرانه اش نصف میانگین کشوری است و در خودکشی به دنبال رکورد شکنی است!
سرنشین ها، علاقه عجیبی به اتاق های با درب چرمی دارند، علاقه عجیبی به سخنرانی و گفتمان سازی دارند، علاقه عجیبی به تهیه خبر از برنامه زنده تلویزیونی دارند، علاقه عجیبی به خودروهای دولت دارند، علاقه عجیبی به منشی و بادیگارد دارند، علاقه عجیبی به زندگی استثنایی دارند و علاقه عجیبی به نصیحت دیگران و اعمال سلیقه در سرنوشت مردم دارند. یادم هست که یکی از این در دهه هشتاد مدیر من بود و حتی در زندگی خصوصی کارکنان هم سرک می کشید و برای دلیل خاموشی گوشی تلفن من هم تبیین ارائه می داد.
انقلاب اسلامی، با شعار رفع محرومیت و برکنی ریشه استضعاف در جامعه آمد و کوخ نشین را به کاخ نشین ترجیح می داد. این اقدامی است که پیامبران هم انجام می دادند و زندگی با برده های ستم کشیده را به عزت و در دست داشتن ماه و خورشید ترجیح می دادند. به جای آن که سرنشین شهر باشند، پایین نشین بودند با مردم و کارشان برکت دادن خرما سفره مهمانی مردم بود نه دستورالعمل نوشتن برای کاهش وعده های غذایی! چیزی که عملاً با نصف شدن سرانه اقتصادی استان اردبیل و وخیم شدن حال و روز روانی بخشی از مردم رخ داده است.
سرنشین ها از مردم پایین نشین، شهروندان محروم، کارگران یقه آبی، کارمندان رده پایین و غیره دوری می جویند و در اتاق طبقه بالای ادارات محصورند که مثل معابد چغازنبیل هزاران پله می خورد تا به نزدیکی خدا برسد ( البته نه در مراحل معنوی که در پله های مادی)! سرنشین ها ادامه دهنده همان جدایی گزینی از آحاد مردم اند که در کاپیتولاسیون و سایر طرح های طاغوتی بود و این مردم علیه آن قیام کردند و شعارهای انقلابی در منکوب کردن جدایی از مردم و پیوستن به گروه های محرومین بود.
سرنشین ها طوری در صندلی لم می دهند و از مراسم های خود گزارش می دهند که آدم تعجب می کند این ها با شعارهای انقلابی می آیند و می روند و خود را مرید امامت، ولایت و رهرو نبوت می دانند، اما عملاً در اردبیل چه رخ داده جز عقب ماندگی و حسرت؟! اما تعجب من از این موضوع عقب ماندگی و مشکلات روزافزون اردبیل نیست که بسیاری از آن ها ساختاری بوده و با تلاش مدیران به این زودی مرتفع نمی شوند. تعجب من از این دوگانگی انقلابی و خودبزرگ بینی در برخی مدیران هست که گاه در خیابان به صورت سرنشین یا در سکونت جستن در بالای شهر با مانور بادیگاردها به دورشان می بینم. اگر انقلابی هستند و باید پایین نشین باشند، پس این سرنشین شدن و بادیگاردها برای چیست؟
به نظرم یکی از مسئولیت های اصلی یک استاندار یا مدیر فرهنگی استان که اشعار به دولت انقلابی دارند، به جای تبدیل کردن تبیین انقلابی بودن به سخنرانی های کذایی ریشه این نوع سرنشین شدن در مدیران شان را در عمل بزنند.
👍4