رخوت فرهنگی در اردبیل
محمد زینالی اناری
دو هفته پیش به جهت انتشار گزارش های اجتماعی، میهمان جشنواره مطبوعات استان اردبیل بودم. در آن مراسم، چند میهمان ویژه حضور و سخنرانی داشتند که به جهت تأخیرم فقط توانستم از سخنرانی استاندار اردبیل جناب آقای سید حامد عاملی استفاده کنم. استاندار اردبیل نکته ی مهمی گفتند و آن این که میانگین نمره ریاضی و علوم دانش آموزان اردبیل به شکل نگران کننده ای در دهه اخیر اُفت داشته است. نمره هایی که پیشتر باعث مردود می شدند، اینک به سبب نظام آموزشی جدید تحصیلی نامحسوس شده اند. این موضوع قابل توجه است که تضعیف آموزش می تواند موجب بروز مسئله اجتماعی شود.
در دهه 90، به غیر از زنگ خطر کنفرانس ریاضی، اساتید علوم انسانی بارها و بارها از اُفت سواد ریاضی در جامعه ایران تذکر دادند. آن را هم کسی نشنید و کار به جایی رسیده که امروز سقوط شدید نمره در استان اردبیل هستیم. حال ممکن است شما بگوئید چرا فقر ریاضی دغدغه ی علوم انسانی است ؟ ریاضی عامل اصلی ورزیده شدن ذهن و نگاه فلسفی انسان به مسائلش هست؛ ریاضی است که به ما آنالیز مسئله می آموزد، محاسبه و منطق یاد می دهد و تجسم ذهن ما را بالا می برد تا در مواجهه با امور این دنیا با پیچیده ترین تحلیل ها روبرو شویم و به این سادگی زندگی را نبازیم. اما موضوع این است که این اُفت تا به حدی است که برای جامعه و بالانشینان آن هم این این مسائل طرح نمی شوند!
چند روز پیش خبری شنیدم که دانش آموزی از خانواده علمی استان که شرایط مادی نسبتاً بهتری نسبت به بسیاری از دانش آموزان دیگر داشته، واکنش معلم و والدینش به تقلب وی در امتحان، خود را از پنجره به پایین پرت کرده است. این ناراحت کننده بود ولی تلخی آن وقتی است که آدم به یاد داشته باشد که چند سال قبل هم نظیر این اتفاق در رقابت درسی برای یکی از فرزندان اساتید دیگر افتاده بود. در حالی که هنوز گزارش ویژه ای در این خصوص نشده که چه عاملی یا چه شرایطی موجب این مشکلات در این قشر شده است. یکی از اثرات ریاضی، افزایش حسابگری در جامعه معاصر است، در حالی که در برابر افت و افول هر انسانی به عنوان یک نیروی انسانی بی توجه هستیم.
خود این ماجراها به نحو مرگ آوری ناراحت کننده هستند. اما می خواهم از اتفاق بدتری که می افتد نیز بگویم! اگر در گذشته اتفاقی برای عضو یک خانواده می افتاد، مردم تا مدت ها به هیاهو می افتادند و همه نزدیکان به دنبال فهم، بررسی و احیانا حل مشکل افراد خانواده و اقوام بودند و بدین منظور آخرین اخبار مشکلات نزدیکان را رصد می کردند. اما علیرغم بروز این اتفاقات در مورد دانش آموزان استان، جامعه استان چندان که باید حساس نشده و مشکلات فردی را به عنوان مسئله ی جامعه لمس نمی کنند. اما ماجرا وقتی عجیب و ترسناک تر می شود که به جهت ساز و برگی مطبوعاتی و خبری که در جامعه امروزی هست، حتی گروهی اندکی هم با حسابگری و نقادی دنبال فهم و حل چنین مسئله ای نیستند.
لذا ترسناک تر از مسئله خودکشی دانش آموزان این است که اتفاقاتی این چنین به فقدان حسابگری و توجه به تک تک نیروی انسانی حتی در سطح اقشار فرهنگی و دانشگاهی تا این حد برای مردم ما طبیعی شده که با رواج رخوت فرهنگی چنین اتفاقاتی به دغدغه ی عمومی و مسئله اجتماعی تبدیل نمی شوند.
@ardabilnote
محمد زینالی اناری
دو هفته پیش به جهت انتشار گزارش های اجتماعی، میهمان جشنواره مطبوعات استان اردبیل بودم. در آن مراسم، چند میهمان ویژه حضور و سخنرانی داشتند که به جهت تأخیرم فقط توانستم از سخنرانی استاندار اردبیل جناب آقای سید حامد عاملی استفاده کنم. استاندار اردبیل نکته ی مهمی گفتند و آن این که میانگین نمره ریاضی و علوم دانش آموزان اردبیل به شکل نگران کننده ای در دهه اخیر اُفت داشته است. نمره هایی که پیشتر باعث مردود می شدند، اینک به سبب نظام آموزشی جدید تحصیلی نامحسوس شده اند. این موضوع قابل توجه است که تضعیف آموزش می تواند موجب بروز مسئله اجتماعی شود.
در دهه 90، به غیر از زنگ خطر کنفرانس ریاضی، اساتید علوم انسانی بارها و بارها از اُفت سواد ریاضی در جامعه ایران تذکر دادند. آن را هم کسی نشنید و کار به جایی رسیده که امروز سقوط شدید نمره در استان اردبیل هستیم. حال ممکن است شما بگوئید چرا فقر ریاضی دغدغه ی علوم انسانی است ؟ ریاضی عامل اصلی ورزیده شدن ذهن و نگاه فلسفی انسان به مسائلش هست؛ ریاضی است که به ما آنالیز مسئله می آموزد، محاسبه و منطق یاد می دهد و تجسم ذهن ما را بالا می برد تا در مواجهه با امور این دنیا با پیچیده ترین تحلیل ها روبرو شویم و به این سادگی زندگی را نبازیم. اما موضوع این است که این اُفت تا به حدی است که برای جامعه و بالانشینان آن هم این این مسائل طرح نمی شوند!
چند روز پیش خبری شنیدم که دانش آموزی از خانواده علمی استان که شرایط مادی نسبتاً بهتری نسبت به بسیاری از دانش آموزان دیگر داشته، واکنش معلم و والدینش به تقلب وی در امتحان، خود را از پنجره به پایین پرت کرده است. این ناراحت کننده بود ولی تلخی آن وقتی است که آدم به یاد داشته باشد که چند سال قبل هم نظیر این اتفاق در رقابت درسی برای یکی از فرزندان اساتید دیگر افتاده بود. در حالی که هنوز گزارش ویژه ای در این خصوص نشده که چه عاملی یا چه شرایطی موجب این مشکلات در این قشر شده است. یکی از اثرات ریاضی، افزایش حسابگری در جامعه معاصر است، در حالی که در برابر افت و افول هر انسانی به عنوان یک نیروی انسانی بی توجه هستیم.
خود این ماجراها به نحو مرگ آوری ناراحت کننده هستند. اما می خواهم از اتفاق بدتری که می افتد نیز بگویم! اگر در گذشته اتفاقی برای عضو یک خانواده می افتاد، مردم تا مدت ها به هیاهو می افتادند و همه نزدیکان به دنبال فهم، بررسی و احیانا حل مشکل افراد خانواده و اقوام بودند و بدین منظور آخرین اخبار مشکلات نزدیکان را رصد می کردند. اما علیرغم بروز این اتفاقات در مورد دانش آموزان استان، جامعه استان چندان که باید حساس نشده و مشکلات فردی را به عنوان مسئله ی جامعه لمس نمی کنند. اما ماجرا وقتی عجیب و ترسناک تر می شود که به جهت ساز و برگی مطبوعاتی و خبری که در جامعه امروزی هست، حتی گروهی اندکی هم با حسابگری و نقادی دنبال فهم و حل چنین مسئله ای نیستند.
لذا ترسناک تر از مسئله خودکشی دانش آموزان این است که اتفاقاتی این چنین به فقدان حسابگری و توجه به تک تک نیروی انسانی حتی در سطح اقشار فرهنگی و دانشگاهی تا این حد برای مردم ما طبیعی شده که با رواج رخوت فرهنگی چنین اتفاقاتی به دغدغه ی عمومی و مسئله اجتماعی تبدیل نمی شوند.
@ardabilnote
رخنه ی دکانداری در مساجد
محمد زینالی اناری؛
در هفتههای گذشته شاهد بودیم که یکی از مساجد زیبای شهر اردبیل ( مسجد محله فرهنگ) را تبدیل به دکان کردند و علیرغم اعتراضات صورت گرفته پاسخ مناسبی داده نشد. امروز شاهد بودم نمای یکی از مساجد دیگر را هم تخریب کرده و دکانی در حال احداث دارند. این موضوع از چند ناحیه قابل توجه است.
۱- شهرداری یه هر ساختمانی متناسب با نقشه و استانداردهای اولیه اجازه ی تاسیس می دهد ولی اغلب خانه ها به مدد ماده صد و هزاران ساختار فاسد دیگر تخریب بنا صورت داده و با تبدیل پارکینگها به دکان در نقشه دستکاری می کنند. شهرداری هم با اخذ مبلغی غیر استانداردها را استاندارد تلقی کرده و اجازه ی هر تخلفی می دهد. به جای اصلاح این رویه ی غلط، امروز نوبت مساجد هم رسیده است که توسط مودیانی که در خانه و مغازه به این کردار خود کرده اند، این رویه را به مساجد هم تعمیم دهند..
۲- مساجد، بناهایی عمومی اند و از ابتدای انقلاب هم این عهد بود که مساجد توسط مردم اداره شوند ولی مدتی این عهد شکست و حاکمیت از ساخت و تقویت مساجد حمایت کرد. اما ظاهراً این نوع مداخله هم به پایان رسیده و مودیان مسجد به سوی دگرگونی کاربری فضاهای معماری و محیطی مساجد روی آورده و به سمت مداخله ی جدیدتری می روند و در این روش، این سیستم پولی اجاره بها و غیره است که جای خالی توجه به مشارکت مردم محله را پر می کند.
۳- دکانداری در همه ی ارکان جامعه نفوذ کرده و مستأجران دولت بجای استقلال بخش های اقتصادی برخی از آنها مانند شستا را به دکان خصوصی تبدیل کرده است و مبارزه با این نوع دکانداری هم کار به جایی نبرده و وزرا را سرنگون میکند. اما تفکر دکانداری از آن سو سعی می کند دولت را ولو به تخریب مساجد هم که شده محاصره کند تا حتی دولت فعلی که بارقه ی مبارزه با فساد را دمیده در کار خود ناکام بماند؛ حالا نوبت مبارزه با دکانداری در مسجد رسیده است.
۴- مشارکت اجتماعی محوریت مساجد بود که باعث شد با خلق سیستم های مختلفی حول مساجد مانند قرض الحسنه ها و پایگاه های مردمی بسیج ملت ایران را در جنگ علیه باطل پیروز کند. اما امروز به خاطر تجربیات غلطی که در جلب مشارکت رخنه کرده، به جای تعقل و بازاندیشی در جلب مشارکت برای تحکیم پیوندهای اجتماعی مساجد، از حیات خلوتی به صورت دکان سازی استفاده می کنند که جای مشارکت اجتماعی را با تولیت اقتصادی بگیرند و این امر به تشدید شکاف مردم از مساجد کمک خواهد کرد.
۵- مساجد، خانه ی خدا و دارای روح جمعی و تمسک ایدی جماعت به یدالله هستند. به همین خاطر هم شعار معماران فرهنگی جمهوری اسلامی این بود که: فرهنگ زیربنای اقتصاد است نه این که اقتصاد زیربنای فرهنگ باشد. اما می بینیم تفکر دکانداری در تولیت های مساجد رخنه کرده و از نمای مسجد دکان می سازند تا خانه ی خدا را با تقلید از پرده داران لات و هبل ساز در مکه، به بتخانهٔ کالا و سکه تبدیل کنند. این همه شعار نفوذ سر می دهند؛ هیچ چیزی بدتر از نفوذ مادیت در معنویات نیست!
۶- تخریب نمای مساجد، تحویل فرهنگ اسلامی به فرهنگ مادی است و دشمنان مساجد یک شب خواب چنین اتفاقی را دیده بودند که مودیان مساجد خودشان آغاز به تحویل آن از خانه ی خدا به خانه ی دنیا کردهاند و مثال این دنیا طلبان مانند مثال بدی است که موریانه از درون چوب را میخورد، کانه در مساجد را از داخل می بندند. این اتفاق با تضعیف حلب مشارکت مردم صورت گرفته و با تخریب معماری و ماهیت مساجد به نحو اسفباری صورت گرفته است.
۷- بی توجهی به هشدارهای صورت گرفته و همزمانی این اقدامات در سال جاری چنین گوشزد می کند که مودیانی که در مساجد رفت و آمد دارند، از علاقه ی دولت حاضر به تقویت مساجد سو استفاده کرده و با توجیه حل مشکلات مالی مساجد، حیات خلوت اقتصادی در مساجد درست می کنند و این با عهد دولت سیزدهم در خصوص مبارزه با فساد مغایر است و با توجه به وجود نهادهای نظارتی چون سازمان تبلیغات اسلامی، امید است که این امتیاز را از این مودیان بگیرد. این اتفاقات با شعارهای ضد نئولیبرالیسم دولت در تضاد است و بسته بودن چشمهای دولت به این تخلفات مهندسی، فرهنگی و اجتماعی موجب تضعیف مقاومت اجتماعات در حمایت از اقدامات ضد فساد دولت خواهد شد.
۸- ما سالها در شهرک نیایش منتظر بهسازی محوطه مسجد توسط شهرداری بودیم و این شهرک پس از ده سال نه راه درست و حسابی دارد نه فضای طبیعی شهری دارد و نه اسکان مناسب دارد. شهرکی که نیاز به ترمیم اجتماعات و بهسازی روانی و محیطی دارد، به جای توجه شهردار به محوطه سازی مسجد و جلب رضایت شهروندان به زیست بهتر در محله و رونق آن با غفلت او مواجه شده است که این آزمونی برای شهردار خوش سابقه در خدمت به قرآن و فرهنگ در رکسوت شهرداری است!
@ardabilnote
محمد زینالی اناری؛
در هفتههای گذشته شاهد بودیم که یکی از مساجد زیبای شهر اردبیل ( مسجد محله فرهنگ) را تبدیل به دکان کردند و علیرغم اعتراضات صورت گرفته پاسخ مناسبی داده نشد. امروز شاهد بودم نمای یکی از مساجد دیگر را هم تخریب کرده و دکانی در حال احداث دارند. این موضوع از چند ناحیه قابل توجه است.
۱- شهرداری یه هر ساختمانی متناسب با نقشه و استانداردهای اولیه اجازه ی تاسیس می دهد ولی اغلب خانه ها به مدد ماده صد و هزاران ساختار فاسد دیگر تخریب بنا صورت داده و با تبدیل پارکینگها به دکان در نقشه دستکاری می کنند. شهرداری هم با اخذ مبلغی غیر استانداردها را استاندارد تلقی کرده و اجازه ی هر تخلفی می دهد. به جای اصلاح این رویه ی غلط، امروز نوبت مساجد هم رسیده است که توسط مودیانی که در خانه و مغازه به این کردار خود کرده اند، این رویه را به مساجد هم تعمیم دهند..
۲- مساجد، بناهایی عمومی اند و از ابتدای انقلاب هم این عهد بود که مساجد توسط مردم اداره شوند ولی مدتی این عهد شکست و حاکمیت از ساخت و تقویت مساجد حمایت کرد. اما ظاهراً این نوع مداخله هم به پایان رسیده و مودیان مسجد به سوی دگرگونی کاربری فضاهای معماری و محیطی مساجد روی آورده و به سمت مداخله ی جدیدتری می روند و در این روش، این سیستم پولی اجاره بها و غیره است که جای خالی توجه به مشارکت مردم محله را پر می کند.
۳- دکانداری در همه ی ارکان جامعه نفوذ کرده و مستأجران دولت بجای استقلال بخش های اقتصادی برخی از آنها مانند شستا را به دکان خصوصی تبدیل کرده است و مبارزه با این نوع دکانداری هم کار به جایی نبرده و وزرا را سرنگون میکند. اما تفکر دکانداری از آن سو سعی می کند دولت را ولو به تخریب مساجد هم که شده محاصره کند تا حتی دولت فعلی که بارقه ی مبارزه با فساد را دمیده در کار خود ناکام بماند؛ حالا نوبت مبارزه با دکانداری در مسجد رسیده است.
۴- مشارکت اجتماعی محوریت مساجد بود که باعث شد با خلق سیستم های مختلفی حول مساجد مانند قرض الحسنه ها و پایگاه های مردمی بسیج ملت ایران را در جنگ علیه باطل پیروز کند. اما امروز به خاطر تجربیات غلطی که در جلب مشارکت رخنه کرده، به جای تعقل و بازاندیشی در جلب مشارکت برای تحکیم پیوندهای اجتماعی مساجد، از حیات خلوتی به صورت دکان سازی استفاده می کنند که جای مشارکت اجتماعی را با تولیت اقتصادی بگیرند و این امر به تشدید شکاف مردم از مساجد کمک خواهد کرد.
۵- مساجد، خانه ی خدا و دارای روح جمعی و تمسک ایدی جماعت به یدالله هستند. به همین خاطر هم شعار معماران فرهنگی جمهوری اسلامی این بود که: فرهنگ زیربنای اقتصاد است نه این که اقتصاد زیربنای فرهنگ باشد. اما می بینیم تفکر دکانداری در تولیت های مساجد رخنه کرده و از نمای مسجد دکان می سازند تا خانه ی خدا را با تقلید از پرده داران لات و هبل ساز در مکه، به بتخانهٔ کالا و سکه تبدیل کنند. این همه شعار نفوذ سر می دهند؛ هیچ چیزی بدتر از نفوذ مادیت در معنویات نیست!
۶- تخریب نمای مساجد، تحویل فرهنگ اسلامی به فرهنگ مادی است و دشمنان مساجد یک شب خواب چنین اتفاقی را دیده بودند که مودیان مساجد خودشان آغاز به تحویل آن از خانه ی خدا به خانه ی دنیا کردهاند و مثال این دنیا طلبان مانند مثال بدی است که موریانه از درون چوب را میخورد، کانه در مساجد را از داخل می بندند. این اتفاق با تضعیف حلب مشارکت مردم صورت گرفته و با تخریب معماری و ماهیت مساجد به نحو اسفباری صورت گرفته است.
۷- بی توجهی به هشدارهای صورت گرفته و همزمانی این اقدامات در سال جاری چنین گوشزد می کند که مودیانی که در مساجد رفت و آمد دارند، از علاقه ی دولت حاضر به تقویت مساجد سو استفاده کرده و با توجیه حل مشکلات مالی مساجد، حیات خلوت اقتصادی در مساجد درست می کنند و این با عهد دولت سیزدهم در خصوص مبارزه با فساد مغایر است و با توجه به وجود نهادهای نظارتی چون سازمان تبلیغات اسلامی، امید است که این امتیاز را از این مودیان بگیرد. این اتفاقات با شعارهای ضد نئولیبرالیسم دولت در تضاد است و بسته بودن چشمهای دولت به این تخلفات مهندسی، فرهنگی و اجتماعی موجب تضعیف مقاومت اجتماعات در حمایت از اقدامات ضد فساد دولت خواهد شد.
۸- ما سالها در شهرک نیایش منتظر بهسازی محوطه مسجد توسط شهرداری بودیم و این شهرک پس از ده سال نه راه درست و حسابی دارد نه فضای طبیعی شهری دارد و نه اسکان مناسب دارد. شهرکی که نیاز به ترمیم اجتماعات و بهسازی روانی و محیطی دارد، به جای توجه شهردار به محوطه سازی مسجد و جلب رضایت شهروندان به زیست بهتر در محله و رونق آن با غفلت او مواجه شده است که این آزمونی برای شهردار خوش سابقه در خدمت به قرآن و فرهنگ در رکسوت شهرداری است!
@ardabilnote
صنعت علیه صنعت
محمد زینالی اُناری
در محفل یکی از اساتید دانشگاه محقق اردبیلی نشسته بودم و ایشان درباره ی موقعیت استراتژیک اردبیل در دوره ی پیش از مغول صحبت می کردند. به اذعان وی، اردبیل پیش از مناسبات قدرتی که بعدا در منطقه شکل گرفته، نقش نظامی وکمتر و نقش فرهنگی بیشتری ادا می کند. حال آن که پیش از آن دوره، یکی از نقاطی بود که تاکتیک های تعامل یا تقابل ایران با سرزمین های غربی خودش را تشکیل می داد. در میان اخبارهای روز، به یکی از آثار این بعد تاریخ دست پیدا کردیم، کشف منطقه ای با قدمت تاریخی در شهرستان نمین که شواهد تاریخی زیادی را عیان خواهد کرد.
در میان اخبار روز، میتوان حساسیتی را شاهد بود که آثار باستانی دارند، اما این حساسیت ها تنها برای علاقمندان به فرهنگ و تاریخ معنادار است و بس. بلکه گروه های دیگری هستند که منافعشان با توسعه و گردشگری استان اردبیل، معارض است. بگذارید روشنتر بگویم که البته دهانم از بس که این را گفتم و قلمم خشک شد. فهم توسعه در استان اردبیل، در صد سال قبل و راه اندازی کارخانه های پیزوری مانده است. علت این است که کسانی که دم از توسعه صنعت در اردبیل صحبت می کنند، اقتصاد دان یا پیرو علم اقتصاد نیستند، بلکه تنها تاجرند و توجه خاصی برای گردش مالی صنعت دارند (و چه میکند این گردش مالی!!).
چرا که اگر صنعتی خواست راه بیفتد، باید خودرا در پازل توسعه استان و اگر توسعه ای خواست محقق شود، خود را باید در وضعیت دانش امروز ببیند نه دانش صد سال پیش که بسیاری از مضرات مدرنیته ی صنعتی گل نکرده بود. در واقع این صنعت نیست که به پیوست اجتماعی نیاز دارند، بلکه این سند توسعه ی اجتماعی استان است که به سند جزئی توسعه اقتصادی نیاز دارد. اما متأسفانه همان طور که شریعتی در مذهب علیه مذهب ترسیم کرده بود، فهم تاجران از توسعه با فهم زمانه از توسعه مغایر است و صنایع تولیدی را در برابر صنعت پاک گردشگری استان اردبیل قرار داده است.
این تاجر مسلکان مغایر با توسعه به زودی و با مقاومت اهل فرهنگ استان به دکان شان بر خواهند گشت؛ این ها که هیچ، حتی هر آن چه سخت است و استوار است دود می شود و به هوا می رود!
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
در محفل یکی از اساتید دانشگاه محقق اردبیلی نشسته بودم و ایشان درباره ی موقعیت استراتژیک اردبیل در دوره ی پیش از مغول صحبت می کردند. به اذعان وی، اردبیل پیش از مناسبات قدرتی که بعدا در منطقه شکل گرفته، نقش نظامی وکمتر و نقش فرهنگی بیشتری ادا می کند. حال آن که پیش از آن دوره، یکی از نقاطی بود که تاکتیک های تعامل یا تقابل ایران با سرزمین های غربی خودش را تشکیل می داد. در میان اخبارهای روز، به یکی از آثار این بعد تاریخ دست پیدا کردیم، کشف منطقه ای با قدمت تاریخی در شهرستان نمین که شواهد تاریخی زیادی را عیان خواهد کرد.
در میان اخبار روز، میتوان حساسیتی را شاهد بود که آثار باستانی دارند، اما این حساسیت ها تنها برای علاقمندان به فرهنگ و تاریخ معنادار است و بس. بلکه گروه های دیگری هستند که منافعشان با توسعه و گردشگری استان اردبیل، معارض است. بگذارید روشنتر بگویم که البته دهانم از بس که این را گفتم و قلمم خشک شد. فهم توسعه در استان اردبیل، در صد سال قبل و راه اندازی کارخانه های پیزوری مانده است. علت این است که کسانی که دم از توسعه صنعت در اردبیل صحبت می کنند، اقتصاد دان یا پیرو علم اقتصاد نیستند، بلکه تنها تاجرند و توجه خاصی برای گردش مالی صنعت دارند (و چه میکند این گردش مالی!!).
چرا که اگر صنعتی خواست راه بیفتد، باید خودرا در پازل توسعه استان و اگر توسعه ای خواست محقق شود، خود را باید در وضعیت دانش امروز ببیند نه دانش صد سال پیش که بسیاری از مضرات مدرنیته ی صنعتی گل نکرده بود. در واقع این صنعت نیست که به پیوست اجتماعی نیاز دارند، بلکه این سند توسعه ی اجتماعی استان است که به سند جزئی توسعه اقتصادی نیاز دارد. اما متأسفانه همان طور که شریعتی در مذهب علیه مذهب ترسیم کرده بود، فهم تاجران از توسعه با فهم زمانه از توسعه مغایر است و صنایع تولیدی را در برابر صنعت پاک گردشگری استان اردبیل قرار داده است.
این تاجر مسلکان مغایر با توسعه به زودی و با مقاومت اهل فرهنگ استان به دکان شان بر خواهند گشت؛ این ها که هیچ، حتی هر آن چه سخت است و استوار است دود می شود و به هوا می رود!
@ardabilnote
تأویل مکان؛ خوانش امروزی از بقعه شیخ صفیالدین اردبیلی
محمد زینالی اُناری
پایگاه اطلاع رسانی شهر کتاب
http://www.bookcity.org/detail/30219/root/papers
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
پایگاه اطلاع رسانی شهر کتاب
http://www.bookcity.org/detail/30219/root/papers
@ardabilnote
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه (محمد زینالی)
Forwarded from جامعه شناسی سیاسی (Hossein Bashiri Guivi)
گفتگوهای اجتماعی
حسین بشیری کیوی
#جامعه_شناس
✍گفتگو محصول سرمایه اجتماعی است. گفتگو مهمترین شاخص مدرنیته است. گفتگو نهادینه ساز دموکراسی است.
میزان گفتگو دوره تاریخی اجتماعات و جوامع را مشخص می کند.
✍هابرماس در یک تحقیق تاریخی در اروپا نتیجه گرفت که گفتگوهای شکل گرفته در اروپا منتج به شکل گیری رنسانس در اروپا شد. محافل بحث در آلمان، سالن های تئاتر در فرانسه و قهوه خانه ها در انگلیس مهمترین نهادهای گفتگو بودند که در نهایت به رنسانس قرن 17 و انقلاب صنعتی منجر شد.
✍ریشه بسیاری از آسیب های اجتماعی در استان اردبیل به عدم وجود سالن های گفتگو بر می گردد. گفتگو راهبردی کوتاه مدت، میان مدت و بلند مدت برای توسعه یافتگی اجتماعات و جوامع به حساب می آید.
✍استان اردبیل در دوره استاندار خدابخش تجربه ای موفق در زمینه گفتگوهای اجتماعی داشت در آن دوره گفتگوهای فرهنگی و اجتماعی، گفتگوهای دانشگاهی، گفتگوهای هنرمندان، گفتگوهای شهرستانی برگزار می شد و نتیجه آن در شورش های 96 و 98 نمایان شد. در ناآرامیهای های 96 و 98 استان اردبیل از آرام ترین استان ها بود چراکه نخبگان در اتاق های گفتگو فریادهای خود را کرده بودند و در اتاق های گفتگو راهکارها و راهبردهای توسعه استان تدوین می شد. البته برخی از افراد در آن دوره دکتر خدابخش را به گفتاردرمانی محکوم می کردند در حالیکه استاندار تجربه 40 ساله خود را در اردبیل به نمایش می گذاشت. خصوصا تجربه ای که در تبریز داشت و همیشه اذعان می کرد که در تبریز انجمنی وجود دارد که کلیه مدیران ارشد در آن عضویت دارند و هر ماه جلسه گفتگو در تبریز برگزار می شود و بیشتر سرمایهگذاری ها در حوزه های مختلف نتيجه همان جلسات می باشد. متأسفانه پس از آن اتاق های گفتگو تعطیل شدند.
✍در هر روی گفتگوهای اجتماعی مهمترین راهبرد توسعه در حوزه های مختلف می باشد اگر مدیران فرهنگی گفتگوهای اجتماعی را آغاز کنند میزان طلاق، خشونت، خودکشی و دیگر آسیب های اجتماعی کاهش می یابد. اگر مدیران اقتصادی گفتگو را آغاز کند به تولید حداکثری می رسند و درآمد سرانه به میانگین کشوری می رسد و اگر مدیران سیاسی گفتگوها را آغاز کنند گفتگو ها به آشتی ملی می رسد و اگر همچنان اتاق های گفتگو تعطیل باشد آسیب های اجتماعی شتاب می گیرد و درنهایت با یک اجتماع خشونت زده در ابعاد مختلف مواجه خواهیم شد
https://t.me/azadikhojastehazadi
حسین بشیری کیوی
#جامعه_شناس
✍گفتگو محصول سرمایه اجتماعی است. گفتگو مهمترین شاخص مدرنیته است. گفتگو نهادینه ساز دموکراسی است.
میزان گفتگو دوره تاریخی اجتماعات و جوامع را مشخص می کند.
✍هابرماس در یک تحقیق تاریخی در اروپا نتیجه گرفت که گفتگوهای شکل گرفته در اروپا منتج به شکل گیری رنسانس در اروپا شد. محافل بحث در آلمان، سالن های تئاتر در فرانسه و قهوه خانه ها در انگلیس مهمترین نهادهای گفتگو بودند که در نهایت به رنسانس قرن 17 و انقلاب صنعتی منجر شد.
✍ریشه بسیاری از آسیب های اجتماعی در استان اردبیل به عدم وجود سالن های گفتگو بر می گردد. گفتگو راهبردی کوتاه مدت، میان مدت و بلند مدت برای توسعه یافتگی اجتماعات و جوامع به حساب می آید.
✍استان اردبیل در دوره استاندار خدابخش تجربه ای موفق در زمینه گفتگوهای اجتماعی داشت در آن دوره گفتگوهای فرهنگی و اجتماعی، گفتگوهای دانشگاهی، گفتگوهای هنرمندان، گفتگوهای شهرستانی برگزار می شد و نتیجه آن در شورش های 96 و 98 نمایان شد. در ناآرامیهای های 96 و 98 استان اردبیل از آرام ترین استان ها بود چراکه نخبگان در اتاق های گفتگو فریادهای خود را کرده بودند و در اتاق های گفتگو راهکارها و راهبردهای توسعه استان تدوین می شد. البته برخی از افراد در آن دوره دکتر خدابخش را به گفتاردرمانی محکوم می کردند در حالیکه استاندار تجربه 40 ساله خود را در اردبیل به نمایش می گذاشت. خصوصا تجربه ای که در تبریز داشت و همیشه اذعان می کرد که در تبریز انجمنی وجود دارد که کلیه مدیران ارشد در آن عضویت دارند و هر ماه جلسه گفتگو در تبریز برگزار می شود و بیشتر سرمایهگذاری ها در حوزه های مختلف نتيجه همان جلسات می باشد. متأسفانه پس از آن اتاق های گفتگو تعطیل شدند.
✍در هر روی گفتگوهای اجتماعی مهمترین راهبرد توسعه در حوزه های مختلف می باشد اگر مدیران فرهنگی گفتگوهای اجتماعی را آغاز کنند میزان طلاق، خشونت، خودکشی و دیگر آسیب های اجتماعی کاهش می یابد. اگر مدیران اقتصادی گفتگو را آغاز کند به تولید حداکثری می رسند و درآمد سرانه به میانگین کشوری می رسد و اگر مدیران سیاسی گفتگوها را آغاز کنند گفتگو ها به آشتی ملی می رسد و اگر همچنان اتاق های گفتگو تعطیل باشد آسیب های اجتماعی شتاب می گیرد و درنهایت با یک اجتماع خشونت زده در ابعاد مختلف مواجه خواهیم شد
https://t.me/azadikhojastehazadi
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه (محمد زینالی)
Forwarded from کانال اردبیل آذ | Ardabil Az
⭕️ هشدار رئیس دانشگاه علوم پزشکی اردبیل در خصوص شیوع بسیار بالای آنفلوانزا در استان اردبیل
🔹دکتر علی محمدیان رئیس دانشگاه در جلسه اورژانسی بررسی آخرین وضعیت آنفلوانزا در استان اظهارداشت: علیرغم کاهش تعداد مراجعین به کرونا در استان، هم اکنون شاهد افزایش مراجعین با علائم حاد تنفسی به مراکز درمانی استان هستیم بطوریکه از ۱۶۷ نمونه بررسی شده از ۲۷ مهر تا یکم آبان ماه سالجاری، ۴ درصد کووید مثبت، ۳۰ درصد آنفلوانزا مثبت و ۶۶ درصد منفی بودند و درصد بالای آنفلوانزا نسبت به کرونا، نشان از ضرورت توجه به بیماری آنفلوانزا در حال حاضر می باشد.
🔹 رئیس دانشگاه علوم پزشکی اردبیل با اشاره به درگیری بالای کودکان به آنفلوانزا افزود: مراجعه روزانه ۷۰۰ الی ۸۰۰ بیمار به بیمارستان بوعلی اردبیل در طی یک هفته اخیر یک هشدار جدی و خطرناکی است که در صورت ساده انگاری ممکن است شاهد وضعیت بحرانی در استان باشیم.
🔹دکتر محمدیان بر ضرورت توجه به موضوع پیشگیری تاکید و تصریح کرد: استفاده از ماسک، شستن دست ها و رعایت تهویه در اماکن پرتجمع باید بطور جدی مورد توجه قرار گیرد و در کنار این موارد، ضرورت آموزش عمومی و واکسیناسیون افراد پرخطر باید در اولویت باشد.
🔹وی از آمادگی کامل مراکز بهداشتی و درمانی استان خبر داده و اظهار داشت: از هم استانی های عزیز درخواست می کنیم بر اصل پیشگیری توجه داشته و در رعایت دستورالعملهای بهداشتی اهتمام جدی داشته باشند./روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی اردبیل
@Ardabil_Az
🔹دکتر علی محمدیان رئیس دانشگاه در جلسه اورژانسی بررسی آخرین وضعیت آنفلوانزا در استان اظهارداشت: علیرغم کاهش تعداد مراجعین به کرونا در استان، هم اکنون شاهد افزایش مراجعین با علائم حاد تنفسی به مراکز درمانی استان هستیم بطوریکه از ۱۶۷ نمونه بررسی شده از ۲۷ مهر تا یکم آبان ماه سالجاری، ۴ درصد کووید مثبت، ۳۰ درصد آنفلوانزا مثبت و ۶۶ درصد منفی بودند و درصد بالای آنفلوانزا نسبت به کرونا، نشان از ضرورت توجه به بیماری آنفلوانزا در حال حاضر می باشد.
🔹 رئیس دانشگاه علوم پزشکی اردبیل با اشاره به درگیری بالای کودکان به آنفلوانزا افزود: مراجعه روزانه ۷۰۰ الی ۸۰۰ بیمار به بیمارستان بوعلی اردبیل در طی یک هفته اخیر یک هشدار جدی و خطرناکی است که در صورت ساده انگاری ممکن است شاهد وضعیت بحرانی در استان باشیم.
🔹دکتر محمدیان بر ضرورت توجه به موضوع پیشگیری تاکید و تصریح کرد: استفاده از ماسک، شستن دست ها و رعایت تهویه در اماکن پرتجمع باید بطور جدی مورد توجه قرار گیرد و در کنار این موارد، ضرورت آموزش عمومی و واکسیناسیون افراد پرخطر باید در اولویت باشد.
🔹وی از آمادگی کامل مراکز بهداشتی و درمانی استان خبر داده و اظهار داشت: از هم استانی های عزیز درخواست می کنیم بر اصل پیشگیری توجه داشته و در رعایت دستورالعملهای بهداشتی اهتمام جدی داشته باشند./روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی اردبیل
@Ardabil_Az
کتاب و رونق اندیشه
متن اولیه سخنرانی من در هفته کتاب سال 1400 در کتابخانه عمومی اردبیل
محمد زینالی اُناری
این روزها که میگذرد، کتاب به زعم توپ و ترقهای که برایش در میشود، روز به روز از ارج و قرب میافتد. وضع و حال کتاب و کتابخوانی هر روز بدتر از دیروز است، اما طراز پیرهنش به شدت زرکش است. خواندن کتابهای عامیانه و تبدیل شدن فرهنگ فولک و شفاهی به فرهنگی که بتواند با مدد کتاب تابلوها و اشارات ادبی را بفهمد، خوب است. اما این حوزه، نه حوزهی اصلی کتاب که یکی از حواشی جریان علمی جدید است فلذا بیم آن میرود که این جریان حاشیهای در اردبیل به عنوان مصداق کتابخوانی تعبیر شود و تزئین فرهنگ مطالعه جای مناسبات اساسی آن را بگیرد.
یکی از زیربناهای توسعه تبدیل شدن فرهنگ فُلک به فرهنگ مکتوب است، چرا که فرهنگ مکتوب میتواند حافظه را ماندگار کند و تجربهها را تاریخی کند. اما این در صورتی ممکن است که بتواند به جای جریان مخاطب محور، تولید محور هم باشد. به صورت دقیقتر باید گفت: فرهنگ فُلک با کثرت مطالعه به فرهنگ مکتوب تبدیل نمیشود مگر این که نویسندگانی بومی بتوانند در این میدان بدرخشند و برای نوشتن و تغییر اجتماعی نیازمند دانش خلاقانه و آگاهی انتقادی هستند.
در این منطقه، تا بوده فرهنگ شفاهی بوده و تغییرات فرهنگی و سیاسی در طول تاریخ هزارسالهی قبل به کندی صورت گرفته ست. تحت تأثیر فرهنگهای جهانی تولید کاغذ و قلم، جریان ادبی جدید، جریانی مکتوب بوده که در برابر جریان شفاهی قد علم کردهاست، اما مهمتر از جریان مکتوب ظاهری که به جهت اقبال عامه با شعر و قصه خودنمایی میکند، جریان ادبیات دانشگاهی است. جریان ادبیات دانشگاهی شامل علوم جدید و کتابخانههای تخصصی است که میتواند خردورزی و روشهای مهارتی تولید و معیشت را هم دگرگون کند.
وقتی فرهنگ فُلک که شامل تجربیات بومی کشاورزی و تولید سنتی است تغییر میکند، نیازمند ارتقای نوع تولید و مهارتهای اجتماعی و اقتصادی است و لذا نیازمند جریان های ادبی-علمی جدید یا همان ادبیات دانشگاهی است. پس میدان ادبی جدید، در برابر شعر شفاهی و قوالی و دانش سینه به سینه که هم اکنون در کارگاههای سنتی و حتی کارخانههای ما رایج است، میدانی است که جوهر اصلی آن خردورزی جدید و دانش مهارت صنعتی مدرن است و از حواشی آن، فراغتهای ادبی این سنخ از شهرنشینان است که خود را در مطالعات عامهی مردم از تجربههای روز که با رمان و اشعار موج جدید خودنمایی میکند، نشان میدهد.
اما توسعه و تحول علمی و راه اندازی جریان ادبیات دانشگاهی در دو گعدهی اساسی صورت گرفته است، کلاسها و کتابخانهها! کلاسها مکانهای معاشرت قدما و متأخران و آموزش سینه به سینه بوده ولی کتابها وسیلهی ارتباط علمی دور و نزدیک. و لذا در دانشگاههای کهن مانند گندی شاپور و اسکندریه و حتی دربار و کاخ پادشاهان ( مثل کاخآپادانا ) کتابخانههای مهم وجود داشتهاند. به صورتی که این دانشگاهها به سبب وجود کتابخانه به کانونهای مطالعه و اندیشهورزی تبدیل شده و در تمدن ایرانی و اسلامی موثر افتادهاند.
یکی از محورهای اساسی مکالمهی اندیشمندان در دورهی رنسان کتاب بوده و بعد از این تحولات است که به قول "فرانک فوردی" نویسندهی کتاب قدرت خواندن از سقراط تا سارتر با توسعهی چاپ خواندن رمان و قصه هم عمومی میشود. ادبیات، ذوق ورزی و لذت ذهنی مدرن در برابر نشئگی به عنوان لذت بدنی و سنتی قد علم میکند. اما نهضت واقعی موقعی است که در جدال اندیشه میان آئینهای فکری پروتستانیسم علیه کاتولیک، خواندن کتاب میان اعضای این دو آئین داغ شده و به شکلگیری دورهی روشنگری میانجامد. در ایران نیز ما این نوع جنبش فکری و اجتماعی را متأثر از کتاب و کتابخانههای دانشگاههای پیشرفته میبینیم، دورهی مشروطه و دورهای که جدال اندیشه در ایران شکل میگیرد و مطهری و شریعتی به نقادی ادبیات مذهبی رایج میپردازند. همانطور که کلیسا و شورشیان علیه آن به جدال فکری مبتنی بر کتاب مقدس و برداشتهای متعارض مومنان به خواندن کتاب کمک میکند، در ایران نیز این موج حول مساجد آن روزگار و حسینیهی ارشاد شکل میگیرد. به همین جهت ما میبینیم که در اوائل انقلاب که این نوع نگرش به کتاب وجود داشته، بسیاری به جمع آوری آثار مطهری و شریعتی پرداخته و در اردبیل در مسجد اعظم کتابخانهی مهمی تأسیس میشود.
اما وقتی دانشگاهها راه میافتند و حتی درون آن مساجد زیباتر هم احداث میشود، به نظرمیرسد که کانون اندیشه باید به دانشگاه منتقل شده و میدان ادبی «ادبیات دانشگاهی» تأسیس شود.
متن اولیه سخنرانی من در هفته کتاب سال 1400 در کتابخانه عمومی اردبیل
محمد زینالی اُناری
این روزها که میگذرد، کتاب به زعم توپ و ترقهای که برایش در میشود، روز به روز از ارج و قرب میافتد. وضع و حال کتاب و کتابخوانی هر روز بدتر از دیروز است، اما طراز پیرهنش به شدت زرکش است. خواندن کتابهای عامیانه و تبدیل شدن فرهنگ فولک و شفاهی به فرهنگی که بتواند با مدد کتاب تابلوها و اشارات ادبی را بفهمد، خوب است. اما این حوزه، نه حوزهی اصلی کتاب که یکی از حواشی جریان علمی جدید است فلذا بیم آن میرود که این جریان حاشیهای در اردبیل به عنوان مصداق کتابخوانی تعبیر شود و تزئین فرهنگ مطالعه جای مناسبات اساسی آن را بگیرد.
یکی از زیربناهای توسعه تبدیل شدن فرهنگ فُلک به فرهنگ مکتوب است، چرا که فرهنگ مکتوب میتواند حافظه را ماندگار کند و تجربهها را تاریخی کند. اما این در صورتی ممکن است که بتواند به جای جریان مخاطب محور، تولید محور هم باشد. به صورت دقیقتر باید گفت: فرهنگ فُلک با کثرت مطالعه به فرهنگ مکتوب تبدیل نمیشود مگر این که نویسندگانی بومی بتوانند در این میدان بدرخشند و برای نوشتن و تغییر اجتماعی نیازمند دانش خلاقانه و آگاهی انتقادی هستند.
در این منطقه، تا بوده فرهنگ شفاهی بوده و تغییرات فرهنگی و سیاسی در طول تاریخ هزارسالهی قبل به کندی صورت گرفته ست. تحت تأثیر فرهنگهای جهانی تولید کاغذ و قلم، جریان ادبی جدید، جریانی مکتوب بوده که در برابر جریان شفاهی قد علم کردهاست، اما مهمتر از جریان مکتوب ظاهری که به جهت اقبال عامه با شعر و قصه خودنمایی میکند، جریان ادبیات دانشگاهی است. جریان ادبیات دانشگاهی شامل علوم جدید و کتابخانههای تخصصی است که میتواند خردورزی و روشهای مهارتی تولید و معیشت را هم دگرگون کند.
وقتی فرهنگ فُلک که شامل تجربیات بومی کشاورزی و تولید سنتی است تغییر میکند، نیازمند ارتقای نوع تولید و مهارتهای اجتماعی و اقتصادی است و لذا نیازمند جریان های ادبی-علمی جدید یا همان ادبیات دانشگاهی است. پس میدان ادبی جدید، در برابر شعر شفاهی و قوالی و دانش سینه به سینه که هم اکنون در کارگاههای سنتی و حتی کارخانههای ما رایج است، میدانی است که جوهر اصلی آن خردورزی جدید و دانش مهارت صنعتی مدرن است و از حواشی آن، فراغتهای ادبی این سنخ از شهرنشینان است که خود را در مطالعات عامهی مردم از تجربههای روز که با رمان و اشعار موج جدید خودنمایی میکند، نشان میدهد.
اما توسعه و تحول علمی و راه اندازی جریان ادبیات دانشگاهی در دو گعدهی اساسی صورت گرفته است، کلاسها و کتابخانهها! کلاسها مکانهای معاشرت قدما و متأخران و آموزش سینه به سینه بوده ولی کتابها وسیلهی ارتباط علمی دور و نزدیک. و لذا در دانشگاههای کهن مانند گندی شاپور و اسکندریه و حتی دربار و کاخ پادشاهان ( مثل کاخآپادانا ) کتابخانههای مهم وجود داشتهاند. به صورتی که این دانشگاهها به سبب وجود کتابخانه به کانونهای مطالعه و اندیشهورزی تبدیل شده و در تمدن ایرانی و اسلامی موثر افتادهاند.
یکی از محورهای اساسی مکالمهی اندیشمندان در دورهی رنسان کتاب بوده و بعد از این تحولات است که به قول "فرانک فوردی" نویسندهی کتاب قدرت خواندن از سقراط تا سارتر با توسعهی چاپ خواندن رمان و قصه هم عمومی میشود. ادبیات، ذوق ورزی و لذت ذهنی مدرن در برابر نشئگی به عنوان لذت بدنی و سنتی قد علم میکند. اما نهضت واقعی موقعی است که در جدال اندیشه میان آئینهای فکری پروتستانیسم علیه کاتولیک، خواندن کتاب میان اعضای این دو آئین داغ شده و به شکلگیری دورهی روشنگری میانجامد. در ایران نیز ما این نوع جنبش فکری و اجتماعی را متأثر از کتاب و کتابخانههای دانشگاههای پیشرفته میبینیم، دورهی مشروطه و دورهای که جدال اندیشه در ایران شکل میگیرد و مطهری و شریعتی به نقادی ادبیات مذهبی رایج میپردازند. همانطور که کلیسا و شورشیان علیه آن به جدال فکری مبتنی بر کتاب مقدس و برداشتهای متعارض مومنان به خواندن کتاب کمک میکند، در ایران نیز این موج حول مساجد آن روزگار و حسینیهی ارشاد شکل میگیرد. به همین جهت ما میبینیم که در اوائل انقلاب که این نوع نگرش به کتاب وجود داشته، بسیاری به جمع آوری آثار مطهری و شریعتی پرداخته و در اردبیل در مسجد اعظم کتابخانهی مهمی تأسیس میشود.
اما وقتی دانشگاهها راه میافتند و حتی درون آن مساجد زیباتر هم احداث میشود، به نظرمیرسد که کانون اندیشه باید به دانشگاه منتقل شده و میدان ادبی «ادبیات دانشگاهی» تأسیس شود.
اما علیرغم این که بخش زیادی از اعتبارات مالی مردم استان اردبیل به خصوص در دانشگاههای دولتی صرف شده، با وجود تأثیر ضعیف آن در تغییر تکنولوژی و صنعتیسازی کشاورزی، یا پرورش پزشکی و رونق مطب ( که مدل جدیدی از پزشکی حکیمخانهای است)، روش مدرن طبابت و صنعت و همچنین نهضتهای فکری و نقادی در اردبیل شکل نمیگیرد. اما علت آن این بوده که در این دانشگاهها علیرغم این که کلاس درس به عنوان ساختار اساسی دانشگاه شکل گرفته است، اما کتابخانه و جنبش فکری و اندیشهی متعارض به آن صورت که در جهان توسعه یافته آغاز میشود، رونق نگرفته است.
کتابخانهها در طول تاریخ بخشی از حواشی معابد و مساجد و دانشگاههای اسلامی و ایرانی بودهاند و لذا در شکلگیری تکنیک پزشکی و فلسفهی اسلامی موثر بودهاند. اما اگرچه در سالهای قبل کتابخانهها و پایگاههای حول مساجد تأسیس شدهاند، به زعم این که مساجد زیادی ساخته و در شکلگیری آئینهای مذهبی موثر بودهاند، اما همین هم بیشتر جنبهی فلک و شفاهی داشته و با وجود این که اردبیل دارای فرهنگ خاص مذهبی است، برای خود کتابخانهی ویژهای در دانشگاه و مساجد نداشته است. بر اساس دیدهها و بررسیهای خودم، میتوانم بگویم که ادبیات عامه پسند که رخنه در تولید کتاب مذهبی کرده است، در سالهای اخیر توانسته است بخش زیادی از کتابهای تزئینی کتابخانههای استان را تسخیر کند. این کتابها که هیچ سودی در اندیشه و تولید علم ندارند، بخش زیادی از کتابخانهها را اشغال میکنند در حالی که مراد از کتابخانههای بزرگ دانشگاههای اسلامی و ایرانی و کتابخانههای امروزی غربی که قاپ توسعه را از جهانیان ربودهاند، نه خریدن و انباشتن کتابهای عامه پسند داستانی و تخیلی که تولیدات علمی مادر و پژوهشنامههای سراسر جهان و جذب دانشجویان نخبه از سراسر جهان (و به کارگیری آنان در یافتن پرسشهای اساسی خود) است.
کتاب وسیلهی هدایت انبیا اولوالعزم و کتابخانه،در حاشیهی معابد نشان از قدرت آئینهای مذهبی و اثرگذاری آن در تمدن اسلامی و ایرانی بوده است. به همین صورت، جهان غرب نیز از قبال تأسیس دانشگاه در کلیساهای خود و انباشتن دانش رو به سوی تغییرات اساسی در فرهنگ خود آوردهآند. اما اینها وقتی شکوفا شده است که کتابها و کتابخانهها توانستهاند در پژوهش دانشمندان و رونق اندیشهی آنان موثر بوده و به شکلگیری جنبشهای علمی کمک کردهباشند، چیزی که ما به جای آن، از سویی به کلاس و مکالمهی از یاد رفتنی استاد و دانشجو بسنده کرده و از سوی دیگر تأثیرات فرعی ادبیات دانشگاهی را در فرهنگ عامه تقدس بخشیده و امری عرفی که بیشتر لذت ادبی و البته انتقال تجربه های عمومی هستند را جایگزین محور اساسی توسعه و دانش کردهایم.
برای پرسیدن از این که چرا توسعهی اقتصادی موثر و جنبشی فکری اصیلی در اردبیل وجود ندارد و ادوات کشاورزی آن تغییر چندانی نیافته و اسراف آب و منابع با توجه به تغییرات وسیع جهانی صورت میگیرد، به کمپینهای عمومی نپیوندید، بلکه به سراغ کتابخانهی دانشگاهها ( به ویژه مخزن ) و حمایت عموم مردم از کتابخانههای عمومی شهرستانها و محلات برویم ببینیم چه ارج و قربی دارند؟
@ardabilnote
کتابخانهها در طول تاریخ بخشی از حواشی معابد و مساجد و دانشگاههای اسلامی و ایرانی بودهاند و لذا در شکلگیری تکنیک پزشکی و فلسفهی اسلامی موثر بودهاند. اما اگرچه در سالهای قبل کتابخانهها و پایگاههای حول مساجد تأسیس شدهاند، به زعم این که مساجد زیادی ساخته و در شکلگیری آئینهای مذهبی موثر بودهاند، اما همین هم بیشتر جنبهی فلک و شفاهی داشته و با وجود این که اردبیل دارای فرهنگ خاص مذهبی است، برای خود کتابخانهی ویژهای در دانشگاه و مساجد نداشته است. بر اساس دیدهها و بررسیهای خودم، میتوانم بگویم که ادبیات عامه پسند که رخنه در تولید کتاب مذهبی کرده است، در سالهای اخیر توانسته است بخش زیادی از کتابهای تزئینی کتابخانههای استان را تسخیر کند. این کتابها که هیچ سودی در اندیشه و تولید علم ندارند، بخش زیادی از کتابخانهها را اشغال میکنند در حالی که مراد از کتابخانههای بزرگ دانشگاههای اسلامی و ایرانی و کتابخانههای امروزی غربی که قاپ توسعه را از جهانیان ربودهاند، نه خریدن و انباشتن کتابهای عامه پسند داستانی و تخیلی که تولیدات علمی مادر و پژوهشنامههای سراسر جهان و جذب دانشجویان نخبه از سراسر جهان (و به کارگیری آنان در یافتن پرسشهای اساسی خود) است.
کتاب وسیلهی هدایت انبیا اولوالعزم و کتابخانه،در حاشیهی معابد نشان از قدرت آئینهای مذهبی و اثرگذاری آن در تمدن اسلامی و ایرانی بوده است. به همین صورت، جهان غرب نیز از قبال تأسیس دانشگاه در کلیساهای خود و انباشتن دانش رو به سوی تغییرات اساسی در فرهنگ خود آوردهآند. اما اینها وقتی شکوفا شده است که کتابها و کتابخانهها توانستهاند در پژوهش دانشمندان و رونق اندیشهی آنان موثر بوده و به شکلگیری جنبشهای علمی کمک کردهباشند، چیزی که ما به جای آن، از سویی به کلاس و مکالمهی از یاد رفتنی استاد و دانشجو بسنده کرده و از سوی دیگر تأثیرات فرعی ادبیات دانشگاهی را در فرهنگ عامه تقدس بخشیده و امری عرفی که بیشتر لذت ادبی و البته انتقال تجربه های عمومی هستند را جایگزین محور اساسی توسعه و دانش کردهایم.
برای پرسیدن از این که چرا توسعهی اقتصادی موثر و جنبشی فکری اصیلی در اردبیل وجود ندارد و ادوات کشاورزی آن تغییر چندانی نیافته و اسراف آب و منابع با توجه به تغییرات وسیع جهانی صورت میگیرد، به کمپینهای عمومی نپیوندید، بلکه به سراغ کتابخانهی دانشگاهها ( به ویژه مخزن ) و حمایت عموم مردم از کتابخانههای عمومی شهرستانها و محلات برویم ببینیم چه ارج و قربی دارند؟
@ardabilnote
نباتی (1).aac
10.1 MB
سرمایه اجتماعی بازار اردبیل در نیم قرن اخیر
سخنانی چند در مراسم بزرگداشت مرحوم حاجی نباتی، خیر اردبیلی
@ardabilnote
سخنانی چند در مراسم بزرگداشت مرحوم حاجی نباتی، خیر اردبیلی
@ardabilnote
لیبرالیسم در ایران؟!
محمد زینالی اُناری
اخیراً باز هم بساط #روشنفکری و #روشنگری در معابر بصری به راه افتاده و باز هم افاده کرده اند که همه مشکلات ایران از لیبرالیسم و یا نئولیبرالیسم هست! اگر از بساط #لیبرالیسم بدانیم که #آزادی است، چگونه می توان تصور کرد که در ایران چنین متاعی وجود دارد؟! این بساط به خصوص در حوزه اجتماعی با وجود مدارس غیرانتفاعی و سیستم بهداشت و بیمه های پر از مسئله به هیچ وجه قابل الصاق به الگوی لیبرال نیست.
آزادی حاصل تلاش پیامبران برای درآوردن انسان از اسارت بردگی بوده و لیبرالیسم در بازخوانی آن علیه الگوهای تحکمِ ناشی از پیوند کلیسا و امپراطور شکل گرفته است. اما در ایران، از دیرباز الگویی شبه فئودالی حاکم بوده و پس از دوران بردهداری و بعد اعتراضات کسانی چون مزدک، مردم را به رعایا تبدیل کرده است.. #رعیت شهروند نیست و تعلق او به زمین و زمان تحت اجازه و اجاره مالکان بوده و در ایرانِ امروز با این نرخ اجاره نشینی و مشاغل مستأجری و روابط کار فاقد صنف و عاملیت، نمی توان از آزادی و لیبرالیسم سخن گفت.
در بازار #اردبیل انجمنی به نام #جامعه_اسلامی_بازار وجود دارد که دوره قبل، پس از حذف و ترور شخصیت فعالان مدنی، لیست انتخاباتی داد، در حالی که اغلب مغازه های بازار یا اجاره ای هستند یا در حال خرید و فروش مداوم! در سالهای اخیر بخشی از ساختمان سازها به بازار نفوذ کرده و با تخریب فضای دانشگاهی مشرف بازار و مکان های عمومی مانند هلال احمر، آن قدر مغازه درست کردند که ظرفیت اردبیل را از نظر تعداد مغازه به #دوبی رساندهاند، در حالیکه سرانه درآمد این شهر نصف میانگین کشور است.
این رشد سرسام آور اجاره نشینی، #استثمار و بی تعلق بودن بازاریان مرکز شهر و حتی ساکنان شهر اردبیل را مقایسه کنید با رابطه برادری جامعه اسلامی مدینه النبی که انصار، مهاجرین را در زندگی و امکانات خود شریک کردند. اجاره داری و بهره خوری، مانیفست فئودالیسم بود که با مدرنیزاسیون ایران به مدرنیزاسیون هم مجهز شده است. اجاره برای وضعیتی کوتاه مدت امکان خوبی است، اما برای زندگی طولانی مدت گروه های زیاد شهرنشین، استثمار و بهره کشی بر اساس مدل ارباب رعیتی جامعه فئودالی بوده و ما به جای لیبرالیسم اسلامی یا غیراسلامی، دچار فئودالیسم مدرن شده ایم.
گول #مناظره های سخنرانان خوش تیپ و چریک بازی های مسکن مهرسازان برای توسعه مستأجرنشینی را نخورید!
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
اخیراً باز هم بساط #روشنفکری و #روشنگری در معابر بصری به راه افتاده و باز هم افاده کرده اند که همه مشکلات ایران از لیبرالیسم و یا نئولیبرالیسم هست! اگر از بساط #لیبرالیسم بدانیم که #آزادی است، چگونه می توان تصور کرد که در ایران چنین متاعی وجود دارد؟! این بساط به خصوص در حوزه اجتماعی با وجود مدارس غیرانتفاعی و سیستم بهداشت و بیمه های پر از مسئله به هیچ وجه قابل الصاق به الگوی لیبرال نیست.
آزادی حاصل تلاش پیامبران برای درآوردن انسان از اسارت بردگی بوده و لیبرالیسم در بازخوانی آن علیه الگوهای تحکمِ ناشی از پیوند کلیسا و امپراطور شکل گرفته است. اما در ایران، از دیرباز الگویی شبه فئودالی حاکم بوده و پس از دوران بردهداری و بعد اعتراضات کسانی چون مزدک، مردم را به رعایا تبدیل کرده است.. #رعیت شهروند نیست و تعلق او به زمین و زمان تحت اجازه و اجاره مالکان بوده و در ایرانِ امروز با این نرخ اجاره نشینی و مشاغل مستأجری و روابط کار فاقد صنف و عاملیت، نمی توان از آزادی و لیبرالیسم سخن گفت.
در بازار #اردبیل انجمنی به نام #جامعه_اسلامی_بازار وجود دارد که دوره قبل، پس از حذف و ترور شخصیت فعالان مدنی، لیست انتخاباتی داد، در حالی که اغلب مغازه های بازار یا اجاره ای هستند یا در حال خرید و فروش مداوم! در سالهای اخیر بخشی از ساختمان سازها به بازار نفوذ کرده و با تخریب فضای دانشگاهی مشرف بازار و مکان های عمومی مانند هلال احمر، آن قدر مغازه درست کردند که ظرفیت اردبیل را از نظر تعداد مغازه به #دوبی رساندهاند، در حالیکه سرانه درآمد این شهر نصف میانگین کشور است.
این رشد سرسام آور اجاره نشینی، #استثمار و بی تعلق بودن بازاریان مرکز شهر و حتی ساکنان شهر اردبیل را مقایسه کنید با رابطه برادری جامعه اسلامی مدینه النبی که انصار، مهاجرین را در زندگی و امکانات خود شریک کردند. اجاره داری و بهره خوری، مانیفست فئودالیسم بود که با مدرنیزاسیون ایران به مدرنیزاسیون هم مجهز شده است. اجاره برای وضعیتی کوتاه مدت امکان خوبی است، اما برای زندگی طولانی مدت گروه های زیاد شهرنشین، استثمار و بهره کشی بر اساس مدل ارباب رعیتی جامعه فئودالی بوده و ما به جای لیبرالیسم اسلامی یا غیراسلامی، دچار فئودالیسم مدرن شده ایم.
گول #مناظره های سخنرانان خوش تیپ و چریک بازی های مسکن مهرسازان برای توسعه مستأجرنشینی را نخورید!
@ardabilnote
نماینده اردبیل، قهرمان شجاع یا کنشگر سیاسی
محمد زینالی اُناری
غالب انتقادات از نمایندگان اردبیل این است که نمی توانند امتیاز یا بودجه خوبی برای اردبیل بگیرند و آن را به سطح استان هایی مانند یزد و اصفهان برسانند و بنابراین همیشه این نمایندگان مورد انتقادات کوبنده بوده و مخصوصاً در سالهای اخیر اغلب قهرمانی شجاع را به صورت یک دوره ای به مجلس می فرستند و سپس از آن فرد ناامید و از انتخاب خود نادم می شوند. برای درک این موضوع باید به اقتصاد سیاسی اردبیل بپیردازیم و بد انیم که چه فرایندهای اقتصادی و سیاسی در اردبیل به خیزش چنین قهرمانانی از متن اجتماعات استان اردبیل انجامیده و بعداً انتظارات شجاعانه از این قهرمان برآورده نمی شود.
قهرمان استان اردبیل نمی تواند غنیمت کافی به دست بیاورد (الی بوشا کچه ی) و ناامید از شکار غنایم، دست از پا درازتر به دامان جامعه بازمیگردد. اغلب در همان تهران می ماند، چون اردبیل را به جایی برای زیستن انتخاب نکرده و یک قهرمان فصلی است؛ در زمان سلطه سیاست حزبی در آسمان اردبیل ظهور می کند و با شمشیر ملت و سپر دولت کمربند قهرمانی را، مانند برنده کشتی کج، به دست می آورد. میشل زارفا می گوید انسان مدرن، قهرمان نیست، بلکه یک شخصیت چندبعدی است و یکی از ابعاد فعالان سیاسی، قدرت تحلیل، حرکت استراتژیک و سرمایه اجتماعی است؛ میان مردم زندگی می کند، بر اساس سواد سیاسی و خلاقیت راهبردی خویش، اعتماد کسب می کند؛ مردم نمایندگی رسمی را بواسطه هوش و راستی اش، به وی اعطا می کنند نه نمایش قدرت و ترس رقبا!
آورد سیاسی اردبیل متفاوت با شهرهایی مانند یزد و تبریز است و الگوی اجتماعی غالب آن بیشتر به قهرمان شجاع شبیه است تا کنشگر سیاسی، چرا که بافت و زمینه اجتماعی آن با شهرهای دیگر متفاوت است. هر نماینده ای، معرف زمینه اجتماعی خود است و اگر مردمش از او خلاقیت بخواهند، خلاقانه وارد عرصه می شود و اگر از وی شجاعت خواستند، با رجز خواندن و خطابه های آتشین خودنمایی می کند. البته خلاقیت سیاسی مانند اختراع نیست و بیشتر متکی بر صداقت، حرکت در بستر تاریخ و بسیج تنوع مردم برای بیشترین دستاورد عمومی صورت می گیرد.
اردبیل از سال 73 به مرکزیت و آوردگاه سیاسی استان تبدیل شد و الگوی کنشگری سیاسی در آن بیش از پیش تغییر کرد. در شهری مانند تبریز که استانداران سابق در آن سکونت داشته و در نشست های عمومی و مطالبات خود را مطرح کرده و از کسانی که مدعای قهرمانی هستند مطالبه دارند، الگوی نسبتاً متفاوتی را شاهدیم و اگرحتی قهرمانی شجاع به خاطر جریان های خاص سیاسی در آن جا هم رایج باشد ادعای قهرمانی برای آن ها سخت تر و عدم سکونت و کسب سرمایه اجتماعی فرصت بیشتری از افراد می سوزاند. زمینه اجتماعی اردبیل، به خصوص با مدل افزایش جمعیت آن در طول سالها بیشتر ارباب و رعیتی بوده و یادآور الگوهای شمنی و سنتی از ادعای قهرمانی و شجاعت بوده و عدم خلاقیت در فعالیت های اجتماعی را به وضوح نمایانگر است. لذا غالب مردم به صورت قهرمانان شجاع به بازار ( و تصاحب مالکیت) روی آورده و بخش صنعت و خدمات و حتی بازار بروکراسی هم از نقطه نظر خلاقیت و روحیه کارشناسی کمتر رشد می کند (در بخش خدمات غالبا می گویند دو نوع کارشناس وجود دارند؛ نوع اول پول بیشتری می گیرند و نوع دوم کار بیشتری می کنند و این همان الگوی ارباب رعیتی است که در خدمات شهری بازتولید شده است).
زمینه اجتماعی ارباب و رعیتی، نه به کنشگر سیاسی که بر اساس اعتماد رای جمع کند و با خلاقیت نمایندگی استان را ، بلکه قهرمان شجاعی را دوست دارد که رقبای محلی از وی بترسند و متفاوت با زمینه اجتماعی نسبتاً توسعه یافته است که نمایندگی مولود مطالبه گری بوده و به جای شجاعت، هم آوردی و ترس، از خلاقیت، تعامل و پاسخ گویی بهره می گیرد. از این رو، اردبیل به جهت این که با الگوی سیاسی مدرن و نسبتاً توسعه یافته و کنشگری سیاسی بر اساس خلاقیت بهره نمی گیرد و اسیر فرهنگ ارباب و رعیتی غالب جمعیت شهری اش شده، با بدنه کارشناسی قهرمان پرور و نه خلاقیت پرور، عقب می ماند و به جهت همین ضعف سواد سیاسی، سالهای سال است که درآمد سرانه آن نصف درآمد سرانه کشوری می ماند.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
غالب انتقادات از نمایندگان اردبیل این است که نمی توانند امتیاز یا بودجه خوبی برای اردبیل بگیرند و آن را به سطح استان هایی مانند یزد و اصفهان برسانند و بنابراین همیشه این نمایندگان مورد انتقادات کوبنده بوده و مخصوصاً در سالهای اخیر اغلب قهرمانی شجاع را به صورت یک دوره ای به مجلس می فرستند و سپس از آن فرد ناامید و از انتخاب خود نادم می شوند. برای درک این موضوع باید به اقتصاد سیاسی اردبیل بپیردازیم و بد انیم که چه فرایندهای اقتصادی و سیاسی در اردبیل به خیزش چنین قهرمانانی از متن اجتماعات استان اردبیل انجامیده و بعداً انتظارات شجاعانه از این قهرمان برآورده نمی شود.
قهرمان استان اردبیل نمی تواند غنیمت کافی به دست بیاورد (الی بوشا کچه ی) و ناامید از شکار غنایم، دست از پا درازتر به دامان جامعه بازمیگردد. اغلب در همان تهران می ماند، چون اردبیل را به جایی برای زیستن انتخاب نکرده و یک قهرمان فصلی است؛ در زمان سلطه سیاست حزبی در آسمان اردبیل ظهور می کند و با شمشیر ملت و سپر دولت کمربند قهرمانی را، مانند برنده کشتی کج، به دست می آورد. میشل زارفا می گوید انسان مدرن، قهرمان نیست، بلکه یک شخصیت چندبعدی است و یکی از ابعاد فعالان سیاسی، قدرت تحلیل، حرکت استراتژیک و سرمایه اجتماعی است؛ میان مردم زندگی می کند، بر اساس سواد سیاسی و خلاقیت راهبردی خویش، اعتماد کسب می کند؛ مردم نمایندگی رسمی را بواسطه هوش و راستی اش، به وی اعطا می کنند نه نمایش قدرت و ترس رقبا!
آورد سیاسی اردبیل متفاوت با شهرهایی مانند یزد و تبریز است و الگوی اجتماعی غالب آن بیشتر به قهرمان شجاع شبیه است تا کنشگر سیاسی، چرا که بافت و زمینه اجتماعی آن با شهرهای دیگر متفاوت است. هر نماینده ای، معرف زمینه اجتماعی خود است و اگر مردمش از او خلاقیت بخواهند، خلاقانه وارد عرصه می شود و اگر از وی شجاعت خواستند، با رجز خواندن و خطابه های آتشین خودنمایی می کند. البته خلاقیت سیاسی مانند اختراع نیست و بیشتر متکی بر صداقت، حرکت در بستر تاریخ و بسیج تنوع مردم برای بیشترین دستاورد عمومی صورت می گیرد.
اردبیل از سال 73 به مرکزیت و آوردگاه سیاسی استان تبدیل شد و الگوی کنشگری سیاسی در آن بیش از پیش تغییر کرد. در شهری مانند تبریز که استانداران سابق در آن سکونت داشته و در نشست های عمومی و مطالبات خود را مطرح کرده و از کسانی که مدعای قهرمانی هستند مطالبه دارند، الگوی نسبتاً متفاوتی را شاهدیم و اگرحتی قهرمانی شجاع به خاطر جریان های خاص سیاسی در آن جا هم رایج باشد ادعای قهرمانی برای آن ها سخت تر و عدم سکونت و کسب سرمایه اجتماعی فرصت بیشتری از افراد می سوزاند. زمینه اجتماعی اردبیل، به خصوص با مدل افزایش جمعیت آن در طول سالها بیشتر ارباب و رعیتی بوده و یادآور الگوهای شمنی و سنتی از ادعای قهرمانی و شجاعت بوده و عدم خلاقیت در فعالیت های اجتماعی را به وضوح نمایانگر است. لذا غالب مردم به صورت قهرمانان شجاع به بازار ( و تصاحب مالکیت) روی آورده و بخش صنعت و خدمات و حتی بازار بروکراسی هم از نقطه نظر خلاقیت و روحیه کارشناسی کمتر رشد می کند (در بخش خدمات غالبا می گویند دو نوع کارشناس وجود دارند؛ نوع اول پول بیشتری می گیرند و نوع دوم کار بیشتری می کنند و این همان الگوی ارباب رعیتی است که در خدمات شهری بازتولید شده است).
زمینه اجتماعی ارباب و رعیتی، نه به کنشگر سیاسی که بر اساس اعتماد رای جمع کند و با خلاقیت نمایندگی استان را ، بلکه قهرمان شجاعی را دوست دارد که رقبای محلی از وی بترسند و متفاوت با زمینه اجتماعی نسبتاً توسعه یافته است که نمایندگی مولود مطالبه گری بوده و به جای شجاعت، هم آوردی و ترس، از خلاقیت، تعامل و پاسخ گویی بهره می گیرد. از این رو، اردبیل به جهت این که با الگوی سیاسی مدرن و نسبتاً توسعه یافته و کنشگری سیاسی بر اساس خلاقیت بهره نمی گیرد و اسیر فرهنگ ارباب و رعیتی غالب جمعیت شهری اش شده، با بدنه کارشناسی قهرمان پرور و نه خلاقیت پرور، عقب می ماند و به جهت همین ضعف سواد سیاسی، سالهای سال است که درآمد سرانه آن نصف درآمد سرانه کشوری می ماند.
@ardabilnote
👍3
انجمن جامعه شناسی توسعه پایدار استان اردبیل برگزار میکند:
"حلقه مطالعاتی کتاب و فرهنگ"
📎 نقش کتاب در کاهشخشونت
زمان: دوشنبه ۲۲ خردادماه ۱۴۰۲ ساعت۱۶
مکان: سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@ardabilnote
"حلقه مطالعاتی کتاب و فرهنگ"
📎 نقش کتاب در کاهشخشونت
زمان: دوشنبه ۲۲ خردادماه ۱۴۰۲ ساعت۱۶
مکان: سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@ardabilnote