یادداشت
114 subscribers
100 photos
10 videos
30 files
56 links
درباره شهر اردبیل
Download Telegram
تقلید یا تولیت


محمد زینالی اُناری

محققین فرهنگ عامه، از یک گروه که در کافه ها شکل می گرفتند یاد می کنند و آن ها را تقلیدچی می نامند. کار تقلید چی ها این بوده که ادای دیگران را در می آوردند. امروز هم این گروه به صورت نمایش های تقلید صدا و ادا و اطوار در برنامه های شادی رایج است. اما اخیرا دیده ایم که دامن برنامه های روز اردبیل را گرفته و آن را از دست اشخاصی که در گذشته جامه بر سر آن پاره کرده اند، ربوده و در خصوص افرادی که پیشتر آن را شکل داده و برنامه را خلق کرده اند نیز اصطلاحات مجادله برانگیز به کار برده است.

❇️ روز اردبیل فرصتی برای همدلی نخبگان، هنرمندان و فعالان مدنی بود که از چند سال پیش و با پیگیری مقام معنوی استان آغاز شد، اما همین گروه که در این سالها در حال بازیابی هویت فرهنگی اردبیل بودند، در آغاز سال جاری از سوی نوشته های غیررسمی شوونیسم نام گرفت. بعدا برخی از فعالان دوباره دعوت به کار شدند و با اسم های آن ها بازی شد. ظاهرا عطش برای تولیت این برنامه به قدری مهم بوده که از واژه های مورد علاقه ی منازعه جویان منطقه ای تقلید کرده است. در شکل برچسب زنی و مقابله طلبی هم از استراتژی های موجود در میان بازارهای فاقد نظارت و رقابت آن ها بر سر مشتریان سر راهی تقلید کرده است.

یکی از گروه های اصلی حامی دولت فعلی که فرصتی برای همبستگی اجتماعی و تقویت ارتباط دولت-ملت بودند، با دلتنگی و ناامیدی از این عرصه کناره جست. اگر موج این قطع ارتباط از هنرمندان به سایر نخبگان بگیرد و بشنوند که چه سخن هایی گفته شده، آن ها هم از نقش واسط خودشان در جامعه کناره می گیرند. با ناامیدی لایه ی میانی جامعه از روند حرکت اجتماعی، ممکن است این احساس به سطح پایین جامعه نیز سرایت کند. این اتفاق دولت محلی را در آینده با بحران مشروعیت داخلی مواجه می کند و نتیجه ی چریک بازی نوشته های غیررسمی چیزی جز برنده شدن آلترناتیوهای قدرت نیست.

❇️ فعالان نهادهای مدنی مانند نخبگان و صاحبان سرمایه فرهنگی از دیگر عوامل انسجام اجتماعی و وحدت دولت-ملت هستند که برای شکوفایی و باروری هنوز نیاز به بالینگری و بسترسازی مناسب دارند. اما اگر نگهداری نشود، مشکلات آن ها را دچار اضطرار درونی می کند و با یک بادی ممکن است فرو ریزند. نهادهای مدنی، نیروی سومی است که می تواند حرکت به سوی یک جامعه ی پیشرفته را آغاز کند، اما شرط آن این است که اعتماد درونی و بیرونی اعضای آن حفظ شود. این عرصه، فرصتی برای کارآفرینی اجتماعی و ارتقای سرمایه های اجتماعی است و مانند کارآفرینان اقتصادی نیاز به بهبود محیط کسب و کار دارد.

اما امروز نهادهای مدنی در آستانه ی آزمون و تردید قرار می گیرند و نوشته های غیررسمی نسبت به فعالان و متولیان آن ها برچسب می زند. با برچسب خوردن اعضای آن ها، طبیعی است اعتماد مردم به این افراد سست شده و از آن ها نیز روی گردان شوند. برای مردم دیگر چه می ماند جز خبرهای غیررسمی که نتیجه قطعی اش افزایش ناامیدی و ناامنی در جامعه است. در نتیجه، به تدریج ممکن است این بخش از انسداد اجتماعی نیز بر گروه قبل افزوده شده، جامعه را به حال باروتی در کنار فندک پر از گاز اتفاقات محتمل پیش رو نگه دارد.

❇️ فرهنگ با تقلید و رقابت های نابجا شکل نمی گیرد و آن چه نتیجه ی چنین اتفاقاتی است، ناامیدی و ناتوانی است نه امید و خلاقیت. باید صبر کنیم و گذران روزگار را ببینیم که به جای نوآوری و افزایش رویدادهای اجتماعی و فرهنگی اسیر تقلید بر سر تولیت برنامه ی پیشتر طراحی شده است. اگر بخواهیم به فکر جامعه و مردم باشیم و آرامش و آسایش را برای فضاهای اجتماعی و اقتصادی پیشه کنیم، باید امیدوار باشیم به بازگشت فکرهای خوب و اخلاق و احیا دوباره احترام هایی که از دیرباز در شهر ما رایج بود؛ در ناامیدی بسی امید است.

@ardabilnote
تولید انسان تمامیت خواه

 
محمد زینالی اُناری

انسان تمامیت خواه، انسانی است که نگاه کل و هیچ به جهان دارد، یعنی همه چیز را برای خود می خواهد و نیازهای «دیگری» برای او اهمیتی ندارد. اهمیتی ندارد که در قبال مسیری که او می رود، برای دیگری چه اتفاقی می افتد. انسان تمامیت خواه، در هر موقعیتی که هست، سعی می کند نیازهای خود را تأمین کند و از همه ی مواهب استفاده می کند. این موضوع، یک پارادوکس تاریخی است، یعنی گره خوردن گذشته به حال.

در اقتصاد سنتی بادیه نشین اقتضا می کرد که چند گوسفند شیرده داشته و در کنار کشت بادمجان و سبزی، از علف های خوراکی و عسل کوهی هم بهره ای ببرد. او در این سرزمین تنها است و دیگری در دره های آن سوی کوه ها است. نگه داشتن این عادت در شهر به تمامیت خواهی می انجامد. انسان تمامیت خواه، فکر می کند که می تواند هم در بخش دولتی کار کند و هم در بخش خصوصی. هم کار رسمی خود را انجام دهد و هم کارهای پیمانکاری بکند.

روزی دیدم یکی از افراد خلاق شهرمان که بسیار متین و خوش اخلاق هم بود در حال انجام شغلی افزون بر شغل مشهورش می باشد: او برای اضافه درآمد به کار دیگری می پرداخت. مدت ها بعد دیدم که در محیط کاری خود، به فعالیت های دیگری هم می پردازد که نقش یک متخصص را می طلبید. به این ترتیب، او در جهان پیچیده ی مبتنی بر تخصص و مهارت، به همه کاری می پردازد. اما علاوه بر این که ارزش و پیچیدگی مشاغل دیگر را می کاهد، به بهره بردن از موقعیت های متعدد که می توانست برای دیگران فرصت خلاقیت و تخصص باشد، می پردازد. او تمام کارهای موجود دور و برش را به نفع خود مصادره می کند و دیگران را از عرصه خارج می کند.

چنین فردی ممکن است احساس موفقیت مالی بکند، اما موفقیت او محدود به همین عرصه است و راه خلاقیت های متعددی که می توانست برای او یا دیگران باشد، بسته می ماند. او تمام فرصت ها را می بلعد و ممکن است پای در راه های دیگری بگذارد که فرصت هایی فراتر از فرصت های شغلی وی است. مثلا چون پول نسبتاً بیشتری به دست آورده است، ممکن است پای در عرصه هایی فراتر از کار گذاشته و عادت تمامیت خواهی را وارد سیستم های کلان بکند.

جامعه ای که تکلیفی برای این وضعیت نیندیشد، به سوی تمامیت خواهی می رود. جامعه ای که برای تغییر این عادات و جلوگیری از پاداش گرفتن انسان های چندکاره و چندمنظوره برنامه نداشته باشد، مستعد شکل گیری بنیان های تمامیت خواهی در سیاست است. اگر چنین افرادی در عرصه ی سیاست و اقتصاد رشد کنند، بصورت هرمی از همدیگر می زنند تا همه چیز را فرو بلعند، آن وقت روزگار را سیاه کرده و اجازه نمی دهند که دیگران هم فرصتی برای کار و زندگی داشته باشند.

@ardabilnote
توسعه ی عرصه های مدنی

محمد زینالی اُناری

ده سال پیش را تصور کنیم! ممکن است فعالیت های گسترده ی دولت و تلاش های ملت در راستای ارتقای وضعیت زندگی و حفظ پیکره ی ملی شان فعالیت کنند اما این فعالیت ها از یک روح عینی و قابل لمس بی بهره بود. دنیای جامعه ی ما تنها کار بود و تلاش، اما یک عرصه ی باز و قابل امکان هنوز گشوده نشده بود. عرصه های حاکمیت را به سه رکن دولت، بازار و جامعه ی مدنی تقسیم می کنند و به جز عرصه های دولت و بازار که مکان های کار و تنظیم قواعد هستند، جامعه ی مدنی، عرصه ی گفت و گو و کنشگری و اظهار نظر ملت است. ملت به مفهوم یکپارچه و دارای حق برای ابراز وجود و اعلام نظر تنها در جامعه ی مدنی است که در حاکمیت شرکت می کند و اگر این نباشد، می توان ملت را غایب دانست. 

اما ده سال پیش جامعه ی مدنی به صورت قطره چکانی وجود داشت و ملت و در قطع استانی، شهروندان متعلق به استان اردبیل سعی می کردند سخن بگویند و اعمال نظر کنند. اما این اعمال نظر محدود به برخی فعالیت های گذرا و ناقص بود. تنها بخشی از متنفذین و پیش کسوتان به عنوان فعالیت های خیریه و پیگیر موضوعات استان حضور داشتند و بار اصلی الیتیسم، مرجعیت فکری و نقادی بر عهده ی خود استانداران و کنشگران سیاسی بود. اما امروز به مدد افزایش بی شمار سازمان های مردم نهاد، که اتفاقا گروهی از جوانان بار اصلی آن را بر دوش دارند، سخن گفتن از حفظ محیط زیست، تقویت حقوق شهروندی، رونق سینما و کتابخوانی، افزایش شادی و نشاط، بازگرداندن لبخند به زندگی و ... به زبان روز جامعه ی مدنی و در واقع زبان ملت اردبیل تبدیل شده است. 

جامعه ی مدنی امروز تا شکل دادن نخبه گرایی و مداخله های قوی شهروندان فاصله ی زیادی وجود دارد. خیلی ها ممکن است از جوان بودن این گروه ها انتقاد کنند. اما واقعیت این است که نسل های پیشین به خاطر عدم توجه به اهمیت کنشگری مردمی سرخورده شده و تنها در وضعیت های بحرانی به صورت فعالیت های خیریه وارد این عرصه می شوند. جامعه ی مدنی در اردبیل یک حرکت گلخانه ای را آغاز نموده و طبیعتاً جوان بودن آن یک اتفاق مأنوس است. اما چقدر خوب است می بینیم در جامعه ای که نسل های پیشینش به جهت نادیده گرفتن و حذف از عرصه ی بیانگری سرخورده شده اند، نسل جوان این انرژی را به عرصه ی عمومی باز گردانده است. 

اما واقعیت این است که شکل دادن نهادهای مدنی مانند خانه ی فرهنگ و هنر، تنها یک مجوز اداری نبوده و سالها برای آن وقت گذاشته شده است. نشست های هنرمندان با تسهیلگری دولت شکل گرفت و معاونین و مدیرکل های دولت بارها در این نشست ها حاضر شدند تا هنرمندان دغدغه های خود را در جلسات بگویند. اما اینک آن ها به یک نهال در حال شکوفه زدن تبدیل شده اند و می توان امیدوار بود که این نهال در سال های آینده گل و ثمر خواهد داد و می تواند بر وضعیت اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی استان اثرگذار باشد و یکی از عرصه های بروز و ظهور نخبه گرایی و انتشار نشریات و مجلات اثرگذار عرصه های هنری است. 

در نشست هایی که به اتفاق اندیشمندان و کنشگران حوزه های مختلف به اسم هم اندیشی برگزار می شد و هم اکنون اداره کل ارشاد استان پیگیر این موضوع است، هم آئینی و وفاق محلی تمرین و تجربه می شود. عرصه ای می شود برای پرورش و حضور سخن گویان مردمی و مطالبه گرها. از سوی دیگر، بازار به شکل دادن مجمع مطالبه گران اقدام کرده و به پیگیری امور اقتصادی استان می پردازد. اما نهادهای خیریه با ورود جوانان جان تازه ای گرفته و روحیه ی همدلی و همراهی اعضای جامعه را تقویت می کنند. نشان پویایی و شادابی جامعه ی مدنی آن است که در سالهای اخیر، انجمن های علمی و تشکل های دانشجویی هم در این عرصه درخشیدند و ازطرفی با استقبال دانشجویان به صورت پرشمار افزایش یافتند و از سوی دیگر، با اجرای برنامه های مشارکتی با سازمان های مردم نهاد حضورشان در عرصه ی عمومی استان ملموس تر شد. 

اگرچه این قبیل فعالیت ها امیدوار کننده و به عنوان اخبار مثبت جامعه به شمار می روند، اما هنوز به صورت گلخانه ای بوده و برای شکوفایی نیازمند بالینگری و حمایت بوده، از همه مهم تر، نیازمند رقابت، همدلی و پشتکار اعضای آن است. جامعه ی مدنی نیازمند شکل گیری نشریات مکتوب و مجلات ماندگار، کتابهای مرتبط این حوزه و نقادی های بی شائبه و آگاهی بخش است تا بتواند در مدتی که باقی مانده است اقتدار شهروندان را در عرصه ی عمومی به اصل سوم حاکمیت تبدیل کند. 

@ardabilnote
Forwarded from محمد زینالی
منطق استثماری قیمت گذاری کشت و صنعت

محمد زینالی اُناری

«زمین» در ایران جای طلا را گرفته است. تنها عنصر با ارزش، در ایران، «کار» نیست، بلکه زمین است. در جوامع سنتی، اشیاء و عتیقه ها با ارزش اند و به هوموساپینس منزلت و اعتبار می دهند و در جامعه ی امروز، داشتن چند دانگ زمین و خانه ی اضافه، جای مهارت و تخصص را گرفته است. به همین خاطر، بورس اصلی ما، زمین های شهری و حتی کشاورزی است و مانند عتیقه ها مدام قیمت آن بالا می رود.

همین عامل موجب می شود که، مانند دوران ارباب و رعیتی، فشار بر روی افرادی بیفتد که توان پرداخت هزینه ی عتیقه وار زمین را ندارند. نیروی انسانی که در ایران کار می کند، مخصوصاً مشاغل ساده و سنتی که جزو طبقه ی کارگر ارزان قیمت محسوب می شود، تا بتواند هزینه ی تأمین خانه و زمین را بپردازد، هرچه بتر می شود. بازار استثماری زمین فرهنگی تولید کرده که بسیاری از اهل فن، بازاریان و مشاغل سنتی دیگر به جای داشتن تعاونی، تقسیم کار و افزایش ارزش تولیدی، هر کدام مغازه ای منفرد تأسیس کرده و پولی گزاف به استثمارگران زمین بپردازند.

چنین اتفاقی در زمینهای کشاورزی دشت مغان هم افتاده است، مخصوصاً در این دوران که گاه خریدن زمین در روستاها، از شهرها هم گران تر است. حال محاسبه کنید که زمین های روستایی که در آن ها کشاورزی افت و خیزدار انجام می شود، به قیمت گزاف فروخته شود یا اجاره شود. کشاورز بیچاره باید چه هزینه ای بابت خرید یا اجاره ی زمین بپردازد تا مگر با فروش برداشت سالانه ی خود زندگی خود را بگذراند. معامله گرها، مانند معامله کنندگان عتیقه به جان زمین ها افتاده و آن قدر قیمت آن را بالا می برند تا طحال خانه دار، مغازه دار و کشاورز پاره شود. و همین موجب شده است کشاورزی سنتی ما نتواند در جهت ارتقای خود به کشاورزی مدرن سرمایه ای به کار بندد.

در جامعه ای که کار کشاورز ارزش نیست و سود ندارد و زمین به عتیقه تبدیل شده است، صنعت کشاورزی سودی ندارد و تنها سود موجود را معامله گرها و دلالان می برند و به همین خاطر نوکیسه ها اقتصاد و حتی فرهنگ را به دست می گیرند. در نتیجه، آن ها حتی زمین های صنعتی را هم به دید دلالی می بینند. عجیب نیست وقتی می بینیم گفته می شود که خوب بود شرکت کشت و صنعت را به جای این که به یک عامل صنعتی بدهند، ریزریز می کردند و میان مردم توزیع می کردند. همین طور، قیمت فروش آن، به جای این که بر اساس ارزش کار، تعداد نیروی انسانی و ارزآوری محصولات محاسبه شود، با قیمت استثماری زمینی محاسبه می شود که کشاورزان را سالها به شکل استثماری به فقر و بدشانسی محتوم کرده است.

همین امر موجب شده است که تفکر ضدکارفرمایی علیه صنعتگری به راه بیفتد. سرمایه داران استثماری زمین که پشت سر دلالان پنهان شده و تا دیروز زمین های بزرگ ترین شرکت صنعتی منطقه را ریزریز کرده و مردم را بیکار و تضعیف کرده اند، می بینند اگر ارزش کار در این منطقه بالا برود، راز ارزش گذاری استثماری آن ها فاش شده و ممکن است به ناگهان با ورشکستگی مواجه شوند. اما به جای این که محاسبه گرهای رسمی که قضات سیستم ریاضی­ جامعه اند، به محاسبه ی تجارت های استثماری بپردازند، با تفکرات ضدکارفرمایی و سود دلالان همسو می شوند. آیا ریاضیات در ایران به چنین بدبختی ای گرفتار شده است یا قضاوت گرفتار منطق استثماری است؟

@thing
تفکیک نهادی عرصه اجتماعی در اردبیل

محمد زینالی اُناری

در دوره ی اخیر، چندین سازمان مردم نهاد متکی بر دغدغه های خاصی شکل گرفتند و یک عرصه ی فکری و عملی برای ورود عموم شهروندان شکل دادند. در نتیجه، پیش از آن که تنها ارگان های دولتی برای پیگیری و ساماندهی امور جمعی فعال بودند، اینک ارگان های مردم نهاد نیز درعرصه های جمعی حاضر هستند. لذا مشاهده می کنیم که دغدغه مندی اهالی شهر و تسهیگری بخش دولتی در این خصوص موفق بوده، و شهر اردبیل و به تبع آن استان اردبیل دچار یک تفکیک نهادی شده است. تفکیک نهادی، تابع بخشنامه و خیالات نبوده و تنها در اثر فعالیت مستمر و پویای عاملان و فعالان اجتماعی در سالهای اخیر شکل گرفت. چرا که بدون کنشگری و فعالیت افراد، هیچ نهادی به وجود نمی آید. اگرچه گاهی دولت سعی کرده است رأسا نهادسازی کند ولی بدون مداخله و کنشگری افراد، این اتفاق هیچگاه پایدار نبوده است.

تا پیش از این، اردبیل تنها با نهاد سیاست که آن هم تحت انقیاد نهاد دولت بود، آشنا بود. تقریباً اغلب کنشگران سیاسی از بازماندگان یا کنار گذارده شدگان بدنه ی دولت بودند. اما دیدیم که در شورای شهر، بخشی از افراد از بازار و شرکت های عمرانی  ورود کردند و قاعده ی دولت-سیاست را کمی به هم زدند. اما اینک، عرصه ی دیگری شکل گرفته که نه سیاسی، که عرصه ی کنشگری اجتماعی است. اگرچه هنوز بخشی زیادی از کنشگران سابق، این عرصه را با کنشگری سیاسی عوضی می گیرند و جا و مقام آن را متوجه نمی شوند. کنشگران اجتماعی در زمینه هایی چون هنر، محیط زیست، کتاب­­خوانی و تعلق به شهر فعالیت می کنند و اثرگذارند. عرصه ی اجتماعی، نیازی به انتخابات سیاسی ندارد و ورود به آن بسته به علاقه ی مردم آزاد است، اما وجود سازمان های مردم نهاد و اقدامات مشخص آن می تواند این حوزه را مشخص و نمایان سازد.

اما همه ی فعالان بدنه ی دولت با این حوزه آشنا نیستند و از مدت ها قبل تحت تأثیر نهاد سیاست قرارداشته، گاه عرصه ی اجتماعی را حذف می کنند و گاه فعالیت های آن ها را مصادره می کنند. چرا که هر کسی از مشایعت، فعال سازی و مدارای با امر اجتماعی آشنا نبوده و ورود ناشیانه اش به این ماجرا قطعا در رویارویی و تقابل با این حوزه موثر خواهد بود. البته در اردبیل، تخصص و فعالیت اجتماعی برای فعالان خارج از این عرصه ناشناخته بوده و هر کسی نمی تواهند با این بخش همکاری و همراهی کند، چرا که غالباً کنشگران سیاسی با عینک نهاد سیاسی به همه چیز نگاه کرده اند.

در شش سال اخیر، ضمن صدور متعدد و آزادانه ی مجوز تأسیس سازمان های مردم نهاد، حمایت خوبی از فعالان و سازمان های این بخش داشته تا بتوانند به بالندگی برسند. زحمت های چندین ساله ی مدیران اجتماعی باعث شده که در سال قبل شاهد شکل گیری یک نهاد قوی و موثر انجمنی از همراهی هنرمندان استان شکل گرفته و بتواند به طور مجزا اعلام موجودیت کرده و کنشگری نماید. در روزهای اخیر، شاهد حضور سازمانهای محیط زیستی در اردبیل بودیم که تأثیرات چشمگیری در مطالبات استان داشته اند. از سوی دیگر، هم افزایی فعالان سازمان های مردم نهاد در موضع گیری در خصوص کودک همسری نیز نشان از حضور موثر و گویای آنان بود.

در دهه های پیش، اردبیل، تنها یک بدنه ی دولتی داشت و مابقی، به صورت بازاریان و کارگران سربه زیر فعالیت می کردند و حمایت آن ها در امر سیاسی نیز از اهل دانش و مدیران قوی درون دولت صورت می گرفت. آن ها به صورت خیلی ساده ای با بخشی از بازار و اجتماعات روستایی که تا دیروز تنها حمایت گری بخش دولتی را بر عهده داشتند ارتباط یافته، سپس از نیازهای اولیه ی آن ها برای انتخاب خود سود می جستند. چرا که عقلانیت سیاسی ما، محدود به چنین مسائلی بود و بخشی از طوائف و افراد به خاطر منافع و نیازها تنها راه سعادت خود را در دنبال کردن نماینده ها و حمل کیف کاندیداها/مدیران در گردش می جستند.

اما اینک، یک عرصه ی جدید تولد یافته که نه پیگیر منافع و نیازهای اولیه شخصی شان، پیگیر طرح کردن عاقلانه ی مسائل و نیازهای جمعی استان بوده و مردم پیگیری متمادی آن ها را در این خصوص شاهد بوده اند. البته این امر هم در اثرگذاری کنشگری سیاستمداران در حل مسائل استان موثر بود، هم در انتخاب های آتی سیاستمدارانی اثرگذار است که لاجرم ضرورتاً مسائل و مطالبات جامعه را بفهمند. لذا سیاسیونی که تا دیروز با جامعه ای منفعل و شهرت باز طرف بوده و به راحتی شعار می دادند و رای کسب می کردند، امروز باید در هنگام ورود به کنشگری سیاسی، از عقلانیت اجتماعی برخوردار باشند. بدیهی است که بسیاری سعی کنند حوزه ی اجتماعی را حذف کنند تا باز به آغوش جامعه ی منفعل باز گردند. اما این کودک هم همچون کودک های جسمانی، وجود خود را مرهون باری تعالی است و او از آن نگهداری خواهد کرد.
@ardabilnote
Forwarded from ارمغان مغان (Dr mokhtari)
معرفی آثار و شخصیت علمی زنده یاد "رضا سیدحسینی" از برنامه رادیویی استان اردبیل.
برنامه "آی ایشیقیندا"
یکشنبه شب ۱۳۸۹/۵/۱۳ ساعت ۲۲ الی ۲۳

کارشناس برنامه: مسروره مختاری

@mmarmaghan
گامی به جلو با نهادهای مدنی

محمد زینالی اُناری

به زعم این که رسانه های پرتکرار اعم از دیداری و خوانداری، اطلاع رسانی وسیعی ندارند، امروز سه برنامه ی ادبی و فرهنگی برگزار می شود. دو برنامه مختص نشست ادبی صورت می گیرد که توسط یک ان جی او و یک بخش خصوصی برگزار می شود و یک برنامه ی فرهنگی برای پاس داشت فعالیت های یکی از خبرگان این حوزه صورت می گیرد. اما چرا از اطلاع رسانی آن استقبال نمی کنند؟

خیلی شاعرانه شعار داده می شود که رسانه ها رکن چهارم دموکراسی هستند، اما همین رسانه ها از فعالیت های بخش مدنی استقبال نمی کنند. ساختار رسانه ها در اردبیل، با وابستگی به دولت و منابع آن زندگی می کند و بدون آن امکان حیات و بقا ندارد. شبکه ی حاکمیتی شامل سه بخش دولت، بازار و بخش مدنی است. اما رسانه های ما فقط با دولت همکاری دارند و از بازار به دلیل نبودن صنعتی که خبر ساز باشد و از بخش مدنی استقبالی ندارند. در نتیجه، به جز نام بردن از دولت، از سایر بخش ها به طور اجمعین با نام مردم یاد می کنند.

تنها گروهی که با رسانه ها کمی آشنا است، احزاب است و البته این یک درجه رشد و پیشرفت است. اما تولدی تازه صورت گرفته و بخش مدنی و سازمان های غیردولتی جان گرفته اند و رسانه ها می توانند این تفکیک یافتگی را ببینند و از برنامه های آن اطلاع رسانی کنند.

قبلا یکه سوار اخبارها، سخنرانی های مدیران و «گفت و افزود» های آنان بود، اما اینک مدیران بخش غیردولتی به خصوص در بخش فرهنگی و اجتماعی فعالیت ارزنده ای دارند که این بخش را به فضایی «گفت و گو»یی تبدیل کرده است. اما ذهنیت وابسته ی حوزه ی ارتباطی استان، شاید آن ها را در این جایگاه نشناسد و به سخنان آن ها اعتنا نکند، از آنان برای مصاحبه دعوت نکند و به ایشان به دید کوچکی بنگرد.

در کشورهای پیشرفته، همین سازمان های غیردولتی توانسته است با پروبال دادن به برنامه های فرهنگی و ورزشی خود بخش هایی از اقتصاد و صنعت را هم شکوفا سازد و گردش مالی آن با سایر بخش ها رقابت می کند. بهتر است رسانه ها به این حوزه ها هم توجهی داشته باشند و مثلا برنامه های امروز آن ها را اطلاع رسانی و با مدیران شان مصاحبه کنند. جای دوری نمی رود، برای همین شهر کار می کنند و با تقویت آن ها خود رسانه ها که جزو همین بخش هستند نیز تقویت می شوند.

@ardabilnote
راه های بسته ی اردبیل برای زندگی

پیش فروش بلیطهای تعاونی های اتوبوسرانی اردبیل برای تردد بین شهری تهران اردبیل بسته است
ولی پیش فروش بلیط اتوبوس برای تبریز حتی برای سراب باز است

برای این که در تبریز قرارهای رسمی و اصول اقتصادی روزمره ی تمام مردم، خصوصا زحمتکشان و آن چه زمانی شعار پررنگ مدیران ما بود، یعنی "مستضعفان" جامعه ارزشمند تر از ارتقای مقام تدارک کنندگانی که به سایر استان ها خدمت رسانی می کنند هست

اردبیلیهایی که مدیران شان نیازهای روزمره شان را بی ارزش می دانند سقف شان کوتاه است
آیا ما مسئول تامین اتوبوس تمام استانهاییم؟

اساساً اتوبوس وسیله ی تردد طبقات پایین، کارگران، دانشجویان و اسباب و ابزار کسانی است که از وسایل تردد امن شخصی بی بهره هستند، اما حالا وسیله ی تردد بین شهری دون پایه های اردبیلی نصیب سفرهای فوق العاده ی سایر استان ها می شود

حالا بروید مسئول توزیع اعتبارات را در تهران محاکمه کنید، ولی بدونید این خودمان هستیم که راه های روزمره ی زندگی را برای استان خودمان می بندیم و به دیگران خدمت می کنیم

@ardabilnot
کتاب «واکاوی مهمترین مسائل اجتماعی شهر اردبیل»، به همراه سایر کتابهای این مجموعه در نشست انجمن جامعه شناسی ایران در هفته اول اسفندماه رونمائی خواهد شد.

@ardabilnote
پیکر نیمه جان، در ضرورت اجتماعیت

محمد زینالی اناری، هفته نامه شمالغرب، ۲۱اسفند۱۳۹۸

@ardabilnote
۱- کاظم قبادی، دکتری دندانپزشکی
۲- ساسان وهاب زاده، کارشناس برق
۳- اتابک وثوقی، کارشناس گفتاردرمانی
۴- محمد زینالی اناری، کارشناس ارشد علوم اجتماعی
۵- فرزین ولی زاده، فوق تخصص آنکوارولوژی
۶- سعید گنجی مهندس پتروشیمی
۷-مهدی نعیمی، کارشناس ارشد اقتصاد
۸- اردشیر آرش، دکترای مکانیک
۹- حسین آب روان، کارشناس ارشد عمران
۱۰- حسن برزگری، متخصص طب اورژانس
۱۱- افشار ابراهیم قطاری، کارشناس عمران
۱۲- رسول کنعان‌پور، کارشناس ارشد معماری
۱۳- رضا ملک زاده،مهندس عمران
۱۴- بابک سبزی وند، متخصص بیهوشی
۱۵- امین ثریائی، کارشناس ارشد مدیریت سیستم و بهره وری
۱۶- رسول ملاطفی، فوق تخصص آسم، آلرژی و بیماریهای نقص ایمنی
۱۷- یاشارپورمجید، دکترای روابط بین الملل

#نه_به_مسکونی_سازی_پادگان_اردبیل

#جمعی_از_فارغ_التحصیلان_دبیرستان_شیخ_مفید_اردبیل

#به_ما_بپیوندید

@ardabilnote
بنام خدا
⬜⬜⬜⬜
ما بعنوان جمعی از فارغ التحصیلان دبیرستان نمونه شیخ مفید اردبیل، با توجه به حقوق شهروندی مان در نسبت با فضاهای سبز و عمومی،ارزش محیط زیست، تراکم زدائی و با نیل به زیباسازی شهری با هر گونه ساخت و ساز تبدیل فضای پادگان ارتش به برج، آپارتمان و واحدهای مسکونی مخالف بوده بدینوسیله اعتراض خود را اعلام نموده و از همشهریان عزیز دعوت می کنیم به ما پیوسته و با ورود به لینک زیر متن بالا را تأئید نمایند.

#نه_به_مسکونی_سازی_پادگان_اردبیل

#جمعی_از_فارغ_التحصیلان_دبیرستان_شیخ_مفید_اردبیل

#به_ما_بپیوندید

https://secure.avaaz.org/en/community_petitions/shhrdry_stndry_rdbyl_twqf_mlyt_skht_w_sz_w_mskhwny_szy_pdgn_rdbyl/share/?new=1
اگر باز نشد با فیلترشکن وارد شوید.
حفظ فرهنگ در غیبت «سازمان»

محمد زینالی اُناری
دیروز به همراه خانواده به کوچه ی فانتازیا رفته بودم، بر خلاف دفعات قبل، دیدم که دفتر یا فروشگاه «یگانه» موسی اصغرزاده باز است. آنجا یادآور وقتی است که در سال 1372 توانست با پارچه ی شال برای من پالتویی بدوزد که پارچه و ایده اش را پدرم که عاشق صنایع و زندگی طبیعی است، به من هدیه داده بود. این بار علی رغم این که بچه ها پیشتر به طرف ماشین رفته و منتظر من بودند، نزد بزرگمرد پژوهش فرهنگ رفتم.

در اردبیل افراد زیادی اسم و کوله ی «فرهنگ» را یدک می کشند، اما کمتر افرادی هستند که صاحب قلم در عرصه ی فرهنگ بوده و نمادها، کلمات و اشعار مردم را جاودانه ساخته باشند. اصغرزاده که بسیار بیشتر از افرادی که اسم و عنوان دکتر و استاد را یدک می کشند، با عشق و شور خود به نوشتن دفترهای بسیار پرداخته و اینک چندین سال است که آثار خود را منتشر کرده و به قول خودش، روی پای خود آن ها را تولید کرده است، والا هیچ ناشری این قدرت را نداشت که آن ها را منتشر کند.

وقتی پیش ایشان رفتم که امکان مکالمه بین دو نفر ما فراهم نبود. شاید ما بلد نیستیم که اهل فرهنگ و قلم را تیمار و مراقبت کنیم و آن ها را به حال خود رها کرده ایم تا خودشان نان شان را سرمایه ی کتاب شان سازند و از جان شان مراقبت کنند. «اصغرزاده» می تواند ساعت ها درباره ی فرهنگ ها و فلکلور منطقه سخنرانی کند و نسلهای جدید را با اقوال و حتی داشته های هنری پیشین اشنا کند، اما در مغازه اش که نمایشگاه فرهنگ است ( البته برای کمتر کسی است که عاشقانه به آن جا می رود و وی را خسته می کند)، با تک تک افراد با روی گشاده صحبت می کند.

با نهایت درایت و تخصص گرایی که سازمان های میراث فرهنگی و فرهنگ و ارشاد اسلامی و سایر نهادهای فرهنگی و علمی دارند، موسی اصغرزاده به جای این که در پژوهشکده ها یا مراکز علمی و فرهنگی بنشیند و مطالعه و سخنرانی کند، در مغازه ی خیاطی خود نشسته و این کار را می کند. «سازمان» و «دانشگاه» در ایران یک پدیده ی نچسب و عارضی است، وقتی قرار است فرهنگ و ادب به جای نهادهای فرهنگی و علمی در کوچه و مغازه تولید و ترویج شود. ای کاش اهالی فرهنگ و ادب می کوشیدند یک موسسه ی پژوهشی مستقل را با سرمایه ی خود و عاریه ی پس اندازهای مردمی تأسیس کنند و جلوی هدر رفتن ساعت های ارزشمند نویسندگان و پژوهشگران نخبه می شدند.

@ardabilnote
اضطراب متافیزیکی در اردبیل

محمد زینالی اناری

@ardabilnote
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه (محمد زینالی)
واکاوی مهمترین مسائل اجتماعی شهر اردبیل، با مشارکت کارشناسان بخش های دولتی، غیردولتی، عمومی و دانشگاهی
محمد زینالی اناری
انتشارات هامون نو

@thing
exsin.pdf
407.1 KB
فضا، وجود و نشانه: نشانه شناسی اجتماعی سبلان در زندگی شهری مردم اردبیل؛ مقاله ی منتشر شده در اولین همایش ملی گردشگری پایدار
محمد زینالی اُناری

@ardabilnote
یادداشت pinned «آیا راه آهن اردبیل نیازمند انقلاب صنعتی است؟ محمد زینالی اُناری در خبرها آمده بود که علت راه نیفتادن راه آهن اردبیل-میانه عدم بازرسی متعدد مسئولین استانی است. اما احتمالاً دلایل زیادی هم از زمان شروع به کار راه آهن وجود داشته است. نخست این که پروژه ی راه…»
Forwarded from عکس نگار
‍ ‍ 🔵کمربند سبز یا کمربند مرگ

🔹[روزنامه اعتماد_مسعود لاهوت] كوه «سبلان» سومين قله مرتفع كشور است، اما اين تنها شاخصه اصلي اين كوه اسطوره‌ساز و تاريخي در استان اردبيل نيست. سبلان به عنوان يكي از مقدس‌ترين كوه‌هاي كشور و حتي دنيا (به روايتي اوستا در آن بر حضرت زرتشت نازل شده/ معجم البلدان-ياقوت حموي) و همچنين از جنبه‌هاي مردم‌شناختي و فرهنگي قرن‌ها مورد توجه مردمان اين منطقه قرار گرفته و بسياري از علاقه‌مندان را از نقاط مختلف دنيا براي تماشاي جاذبه‌هاي طبيعي و فرهنگي آن به ديار آذربايجان كشانده است.

🔹وجود بيش از ۱۰۰ چشمه‌ طبيعي آب‌گرم و سرد، دره‌هاي عميق، درياچه‌ها و مناظر چشم‌نواز و گونه‌هاي مختلف گياهي و جانوري، غناي عميق فرهنگي، تاريخي و طبيعي اين كوه بزرگ را بيش از پيش براي همگان مسجل كرده است.رشته كوه‌هاي سبلان به لحاظ تقسيمات كشوري بين ۳ شهرستان استان اردبيل (اردبيل، مشكين‌شهر و سرعين) و ۳ شهرستان استان آذربايجان شرقي (اهر، هريس و سراب) محصور شده است، اما حلقه اين محصوريت و مداخله انسان در زيست بوم اين آسمانخراش طبيعي تنها به آلودگي‌ها و تخريب حاصل از آنچه به قول مسوولان محلي توسعه اين ۶ شهرستان معرفي مي‌شود، خلاصه نمي‌شود.

🔹در چند سال گذشته طرح احداث يك جاده غيرضروري با عنوان «كمربند سبز سبلان» اما در عمل به عنوان كمربند مرگ براي اتصال سه شهرستان مشكين‌شهر، اردبيل و سرعين به يكديگر در سطح استان اردبيل كليد خورده است كه در ابتدا اجرايي شدن آن دور از تصور بود و از همان موقع نيز مورد انتقاد بسياري از كارشناسان اين حوزه قرار گرفت، اما متاسفانه در ماه‌هاي گذشته و در كمال ناباوري شاهد عملياتي شدن احداث اين جاده گردشگري در منطقه هستيم كه با سكوت وهم‌انگيز رسانه‌هاي محلي در استان اردبيل نيز روبه‌رو شده است.

🔹سبلان تنها اثر طبيعي ثبت ملي استان اردبيل است كه در سال‌هاي اخير نيز اندك اقداماتي از سوي اداره كل ميراث فرهنگي استان براي تهيه پرونده ثبت جهاني آن انجام شد اما به اذعان بسياري از كارشناسان در صورت احداث اين جاده ثبت اين اثر در فهرست ميراث جهاني عملا با مشكل مواجه خواهد شد و آرزوي ديرينه نه تنها مردم استان اردبيل بلكه تمامي دوستداران سبلان به در بسته خواهد خورد. اما سبلان به عنوان تنها اثر طبيعي ملي استان اردبيل در ليست مناطق چهارگانه سازمان حفاظت محيط زيست نيز قرار دارد و تعهدات اين سازمان و اداره كل محيط زيست استان در بدترين حالت بايد ارايه پيوست زيست محيطي براي احداث اين جاده باشد كه تاكنون پيوستي براي پروژه‌اي به اين عظمت و با اين سطح از تخريب براي رسانه‌ها و افكار عمومي ارايه نشده است.

🔹سياست‌هاي توسعه‌اي اكبر بهنام‌جو استاندار اردبيل در سال‌هاي گذشته حول محور گردشگري بوده و طرح‌ها و ايده‌هاي وي مورد توجه بسياري از منتقدان قرار گرفته، اما سوال اصلي اين است آيا ميراثي كه هزاران سال بدون دست‌خوردگي اكنون به دست ما رسيده بايد به قيمت افزايش چند صد يا چند هزار نفري گردشگران مورد تخريب گسترده قرار گيرد؟

🔹محيط زيست سبلان هزاران سال ميزبان گونه‌هاي ارزشمند گياهي و جانوري از جمله خرس قهوه‌اي، گرگ و سياهگوش بوده است و اين جاده در حال حاضر مصداق بارز تكه‌تكه‌شدگي زيستگاه اين گونه‌ها و تسريع در نابودي تنوع زيستي ارزشمند آن خواهد بود. ابعاد اين تخريب حتي بعد از احداث اين جاده و ارايه مجوز براي كسب و كارهاي بومي محلي، ايجاد سازه‌هاي ساختماني و تفرج گردشگران به صورت غيرمسوولانه بسيار گسترده‌تر خواهد بود و قطع يقين مورد قضاوت و غضب آيندگان قرار خواهد گرفت. بايد در نظر داشت كه اين نوع نگاه به توسعه در بين مسوولان كشور يك ريشه طولاني در فهم نادرست از رابطه انسان با زيست بوم خود دارد، اما مسوولان ما هيچ‌گاه سعي نكردند تا ادبيات توسعه‌اي خود را تغيير دهند و مولفه‌هاي اقتصادي، اجتماعي و سياسي را مطابق با توسعه پايدار چينش كنند.

🔹 تا زماني كه سيستم گوارش سياسي مسوولان كشور و به تبع آن مسوولان محلي نتوانند واژه توسعه پايدار را هضم كنند به هيچ عنوان آلام محيط زيست و تعارض و تخريب عليه اين كهنه ميراث بشر نقطه پاياني نخواهد داشت و ما را در گرداب انقراضي فرو خواهد برد كه هم اكنون بسياري از گونه‌هاي ارزشمند گياهي و جانوري كشور كه مكمل حيات ما هستند در چنگال آن اسير شده‌اند.

🔹سبلان اولين قرباني سياست‌هاي نادرست كشور در قبال محيط زيست نبوده و آخرين قرباني آن نيز نخواهد بود، اما روند صعودي اين قبيل اتفاقات در سال‌هاي گذشته هيچ روزنه اميدي را در دل دوستداران محيط زيست و اكوسيستم طبيعي ايران براي بهبود شرايط باز نگذاشته است.
 

📎http://www.etemadnewspaper.ir/fa/main/detail/154409/
صنعت گردشگری یا بازار پیمانکاری؟


محمد زینالی اُناری

در خبرها آمده بود که در جریان راهسازی به امکانات گردشگری کوه سبلان اعتراضاتی صورت گرفته است. معترضان معتقدند که طرح راهسازی به سبلان فاقد پیوست زیست محیطی است. طرفداران جاده سازی پیست اسکی معتقدند که این جزو حقوق ورزشی آن ها و رونق گردشگری استان است. به هر صورت، ما امروز نیاز به داوری درخصوص این موضوع داریم نه تهمت زنی و تقلیل مسئله به قهوه خوردن طرفداران محیط زیست یا سیگار کشیدن طرفداران جاده کشی.

مشکلات مربوط به توسعه ی گردشگری در منطقه ی سبلان ابتدا یک مشکل زیست محیطی به نظر می رسد. اما کمی دقت بیشتر می بینیم سیاست هایی که به محیط زیست ضربه می زند، صرفاً سیاست های عمرانی نیستند بلکه ناشی از یک مشکل اساسی در کشور هستند. برنامه های توسعه از سال 1320 حول و حوش برنامه نویسی های توسعه ی عمرانی می گردند و به همین دلیل بازار بزرگی از مهندسان و پیمانکاران را با هزینه ها و حق العمل های بالا شکل داده اند که تحمل هیچ گونه بیکاری و کسادی را نمی پذیرد.

بخش بزرگی از اقتصاد ایران متکی به گردش مالی پیمانکاران و شرکت های مهندسی ای است که قشر زیادی را درگیر خود کرده اند و عدم توجه به موقع موجب شده است کار تا بیکاری گسترده ی تحصیل کرده های عمرانی هم برسد. طبیعی است که گردش کار گسترده نمیتواند به یکباره فروکاسته شود. خصوصاً این که ما با قشرهای کم برخوردار طرف نیستیم بلکه با گروهی مواجه هستیم که قدرت اجتماعی و اقتصادی بالایی را در کشور کسب کرده اند و در خصوص بازار کار خود چانه زنی های مکرر انجام می دهند و سهم بیشتری در چارت اداری کشور دارند.

این گردش مالی برای توجیه خود از در توسعه وارد می شود، در حالی که صرفاً یک گردش مالی است و بازار تولید کننده ی آسفالت و شن و نخودی است و کارگاه هایی که از رکود بازار خود در عذاب اند. لذا فشار شدیدی روی مدیران دولتی و نمایندگان است تا این گردش کار را شتاب بخشند و رونق دهند. به خصوص این که ورود آن ها به مراحل سیاستگذاری باعث شده است که همچنان بر طبل توسعه ی عمرانی که باعث و بانی بسیاری ازمشکلات اجتماعی ایران شده است، بدمند.

دادن طرح های توسعه ی شهری بدون در نظر گرفتن ظرفیت شهرها برای ازدیاد جمعیت و مساحت، ساختن شهرک های کارگرنشین بدون در نظر گرفتن کاربری های عمومی و هضم این ضرورت ها در زندگی خصوصی مردم و مشکلات متعددی که تولید می کند، بالای شهرسازی مداوم از مناطق مختلف شهری و مکیدن ارزش افزوده های شهری و گردآوردن آن در بازارهای مسکن تا حد دپوی مسکن در دست انبوه داران مسکن، رونق ساخت و ساز نوستالژیک به اسم ویلا در روستاها و تخریب فضاهای طبیعی و همچنین رشد و گسترش ساخت و سازهای بی رویه به صورت بازار، پاساژ و مال که شهرها را به صورت شهرهای «دیزنی لندی» در آورده که به جای مکان های آرام سکونت به بافت های دوقطبی شهرهای تجارتی تبدیل کرده است، از نمونه های طرح های عمرانی ای است که قصدش صرفا گرداندن چرخ فعالیت های عمرانی در کشور است تا جلوی بیکاری و گرسنگی پیمانکاران، مصالح فروشان و شرکت های عمرانی را بگیرد.

در این صورت می توان رشد و گسترش ساخت و ساز در اردبیل که تا یقه ی قله ی سبلان نیز رفته و قصد رونق بازار ساخت و ساز از منطقه ی شهری به حومه های ویلایی با عنوان گردشگری سلامت و گردشگری ورزشی تبدیل کرده است را ناشی از منطق توسعه ی بازار پیمانکاری طرحهای عمرانی دانست و نه چیزی بیش از آن. در حالی که مباحث مربوط به گردشگری مباحثی اقتصادی هستند و برای راه اندازی آنها نه صرفاً منطق توسعه ی عمرانی که نیاز به برنامه ریزی اقتصادی و داشتن تفاهم اساسی با جامعه ی محلی و فعالان مدنی و حتی جلب مشارکت آنان ضروری است. این در حالی است که ساده ترین مفهوم قانونی همچون پیوست های اجتماعی و زیست محیطی که از اساسی ترین مفاهیم اقتصادی این دوره و زمانه است را منتشر نکرده و به اقناع جامعه و فعالان مدنی نپرداخته اند چه این که مدعی اتکای بر کاریزمای سرمایه گذاران بوده و تا کنون توجیه اقتصادی سرمایه گذار صنعت گردشگری را نیز به عموم مردم اعلام نکرده و تصدیق و همراهی آن ها را بر نیانگیخته اند.

@ardabilnote