Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه (Mohamad Zeinali)
نشانه شناسی خودکشی جوان اردبیلی ص۱
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
(1)صحنه ی خودکشی شهروند جوان اردبیلی در میدان مرکزی این شهر، نیاز به تحلیل و بررسی عمیق تری درباره ی تجربه شخصی وی دارد، اما در یاداشتی که دهم آبان در روزنامه ی اعتماد منتشر کرده ام، کلا خودکشی را پدیده ی اجتماعی و تقصیر آن را بر عهده ی جامعه گذاشته ام. چرا که این جامعه است که اجتماعی می کند، آموزش می دهد، میل می آفریند و امید می دهد. جامعه مردم را به صورت ذره یا گروه در می آورد و به آن ها مسیر می دهد، یا طرد می کند و می بندد. اما جامعه، خیلی از نهادها را به صورت مکانیستی پیش روی فرد می گذارد. «خانواده ی پدرسالار»، «تحرک اجتماعی پولی شده» و «خیابان لیبرال» از آن چیزهایی هستند که امروز برای جوانان ما نهادی شده است.
(2)صحنه ی فیلم خودکشی، از آن چیزها است که امروزه جای وصیت نامه را گرفته است. در گذشته، وصیت نامه الگویی پدرسالارانه یا اشراف مأبانه در باره ی ارث و میراث بوده و اشخاصی که خودکشی می کردند، سخن خود را با این روش به گوش بازماندگان می رساندند. اما امروزه، الگوی دکور آرایی از زندگی شخصی و نمایش صحنه های روزمره با فیلم های به اشتراک گذاشته روال شده و در خدمت تصمیمات هیجانی هم قرار گرفته است. لذا این فیلم ها می تواند حال و هوا (هیجان)، میزان خروش (ابراز وجود/پرخاش)، روشنی و خاموشی (شادی/افسردگی) و ... را برای بینندگان و مفسران بیان کند، در این خصوص هم کار مرحوم "سعید" و هم فیلمبردای همشهریان ارزشمند بوده و فرصت تحلیل و بازاندیشی به جامعه می دهد.
(و بهتر است این گزارش ها از سوی مطبوعات و در صفحات حوادث نقل شود تا همگان آن را نبینند و لازم است که چنین گزارشهای مردمی از سوی موسسات خبری و صدا و سیما کانالیزه شود)
فیلمی که حاوی خداحافظی جوان بود، دارای چند نشانه است، نخست دو بغضی است که او در هنگام اظهار یأس نسبت به سربلندی پدر و همراهی برای عزاداری خود دارد. از این نظر، میزان انتظارات یا توانایی های فرد در تطبیق با خواست های احتمالی «والدین» و انگاره های رایج جامعه اهمیت خود را نشان می دهد و این که جوانانی با این روحیه، سخت تحت انتظار جامعه هستند و هیچ کس با آن ها و از درون شان (و با شناخت مسائل فردی شان) همراهی نمی کند. دوم این که احتمالا روابط عاطفی در خانواده ی قربانی، به شدت زیاد، اما مانند بسیاری از روابط ذیل «پدرسالاری»، سطحی بوده و هیچ اشتراک ذهنی نزد آنان وجود نداشت، تا جایی که برای تنها راه گفتگو با خانواده، نبودن مورد انتخاب فرد قرار می گیرد.
مسئله ی دیگر، تشخص و شخصیت بخشی به فرد است که این روزها، از منظر کار و بار و صرفا جنبه ی اقتصادی مد نظر قرار می گیرد. میدان شریعتی، نشان گر چند نشانه ی اجتماعی است، "پول"، "خیابان"، "جمعیت" و "پوچی". این میدان، محل نمایش روزمره ی تشخص مردم است که می آیند و می روند و خودآئینی خود با وضعیت اقتصادی روزمره را نشان می دهند، در جامعه ی ما تنها نهادی که فرصت خودآئینی می دهد، نهاد اقتصادی با محوریت پول است، باقی نهادها این نمایش را هم ندارند (نبودن این مفاهیم را ببینید: فرهنگ: کتاب و مطبوعات، اجتماع: مشارکت عمومی و جشن، مدرسه: بازی و اردوهای تربیتی که کنکور خفه اش کرده، دانشگاه و سالن های بحث، دوستی: عدم وجود باشگاه جوانان در محله).
دومین نشانه، محل تجمع، به عنوان مکانی است که یک جوان خود را به آن متعلق می داند. امروزه دیگر کنج خانه و گوشه ی طویله محل دلتنگی و پرخاش نیست، جوان امروزی شهرنشین است و خیابان پناهگاهی است که هر روز دلتنگی ها و پرخاش های او را پذیرا می شود. میادین اصلی شهرها جایی هستند که تصور ما از وطن و قدرت از آن نشأت می گیرد و از این رو، میدان شریعتی نشانه ی وطن برای اغلب کسانی است که سیمای شهر برای آن ها از این مکان شکل گرفته است (این نشانه برای زنانی که خانه دار هستند، دالّ ندارد).
نشانه ی سوم، جمعیتی که در خیابان وجود دارد، از این نظر که بسیاری از عواطف یک نفر در آن جا و بین آن ها شکل گرفته، دارای بعدی معنوی و عاطفی است. چرا که جوانان زمینه ی دیگری برای مشارکت ندارند و لحظات شیرین و سخت خود را در میان این جمعیت گذرانده اند، هر چند روابط عمیقی با آن ها نداشته اند. لذا روز مرگ و عصبانیت خودکشی را هم این مکان می تواند به خود اختصاص دهد.
نشانه ی چهارم یعنی حرکت جمعیت خیابان، پوچ است و مقصد ندارد. یک بار در ایسنا نوشته بودم که پیاده روی چهارراه شریعتی، اجتماعات پوشالی (فاقد معنا) را شکل می دهد، چرا که مقصد اغلب پیاده گردها صرفا حضور -در جمع -با دیگران بوده و به سالن های تئاتر، میهمانی ها و پاتوق های مشارکت جمعی منتهی نمی شود.
(3) ادامه در ص۲👇👇👇
@thing
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
(1)صحنه ی خودکشی شهروند جوان اردبیلی در میدان مرکزی این شهر، نیاز به تحلیل و بررسی عمیق تری درباره ی تجربه شخصی وی دارد، اما در یاداشتی که دهم آبان در روزنامه ی اعتماد منتشر کرده ام، کلا خودکشی را پدیده ی اجتماعی و تقصیر آن را بر عهده ی جامعه گذاشته ام. چرا که این جامعه است که اجتماعی می کند، آموزش می دهد، میل می آفریند و امید می دهد. جامعه مردم را به صورت ذره یا گروه در می آورد و به آن ها مسیر می دهد، یا طرد می کند و می بندد. اما جامعه، خیلی از نهادها را به صورت مکانیستی پیش روی فرد می گذارد. «خانواده ی پدرسالار»، «تحرک اجتماعی پولی شده» و «خیابان لیبرال» از آن چیزهایی هستند که امروز برای جوانان ما نهادی شده است.
(2)صحنه ی فیلم خودکشی، از آن چیزها است که امروزه جای وصیت نامه را گرفته است. در گذشته، وصیت نامه الگویی پدرسالارانه یا اشراف مأبانه در باره ی ارث و میراث بوده و اشخاصی که خودکشی می کردند، سخن خود را با این روش به گوش بازماندگان می رساندند. اما امروزه، الگوی دکور آرایی از زندگی شخصی و نمایش صحنه های روزمره با فیلم های به اشتراک گذاشته روال شده و در خدمت تصمیمات هیجانی هم قرار گرفته است. لذا این فیلم ها می تواند حال و هوا (هیجان)، میزان خروش (ابراز وجود/پرخاش)، روشنی و خاموشی (شادی/افسردگی) و ... را برای بینندگان و مفسران بیان کند، در این خصوص هم کار مرحوم "سعید" و هم فیلمبردای همشهریان ارزشمند بوده و فرصت تحلیل و بازاندیشی به جامعه می دهد.
(و بهتر است این گزارش ها از سوی مطبوعات و در صفحات حوادث نقل شود تا همگان آن را نبینند و لازم است که چنین گزارشهای مردمی از سوی موسسات خبری و صدا و سیما کانالیزه شود)
فیلمی که حاوی خداحافظی جوان بود، دارای چند نشانه است، نخست دو بغضی است که او در هنگام اظهار یأس نسبت به سربلندی پدر و همراهی برای عزاداری خود دارد. از این نظر، میزان انتظارات یا توانایی های فرد در تطبیق با خواست های احتمالی «والدین» و انگاره های رایج جامعه اهمیت خود را نشان می دهد و این که جوانانی با این روحیه، سخت تحت انتظار جامعه هستند و هیچ کس با آن ها و از درون شان (و با شناخت مسائل فردی شان) همراهی نمی کند. دوم این که احتمالا روابط عاطفی در خانواده ی قربانی، به شدت زیاد، اما مانند بسیاری از روابط ذیل «پدرسالاری»، سطحی بوده و هیچ اشتراک ذهنی نزد آنان وجود نداشت، تا جایی که برای تنها راه گفتگو با خانواده، نبودن مورد انتخاب فرد قرار می گیرد.
مسئله ی دیگر، تشخص و شخصیت بخشی به فرد است که این روزها، از منظر کار و بار و صرفا جنبه ی اقتصادی مد نظر قرار می گیرد. میدان شریعتی، نشان گر چند نشانه ی اجتماعی است، "پول"، "خیابان"، "جمعیت" و "پوچی". این میدان، محل نمایش روزمره ی تشخص مردم است که می آیند و می روند و خودآئینی خود با وضعیت اقتصادی روزمره را نشان می دهند، در جامعه ی ما تنها نهادی که فرصت خودآئینی می دهد، نهاد اقتصادی با محوریت پول است، باقی نهادها این نمایش را هم ندارند (نبودن این مفاهیم را ببینید: فرهنگ: کتاب و مطبوعات، اجتماع: مشارکت عمومی و جشن، مدرسه: بازی و اردوهای تربیتی که کنکور خفه اش کرده، دانشگاه و سالن های بحث، دوستی: عدم وجود باشگاه جوانان در محله).
دومین نشانه، محل تجمع، به عنوان مکانی است که یک جوان خود را به آن متعلق می داند. امروزه دیگر کنج خانه و گوشه ی طویله محل دلتنگی و پرخاش نیست، جوان امروزی شهرنشین است و خیابان پناهگاهی است که هر روز دلتنگی ها و پرخاش های او را پذیرا می شود. میادین اصلی شهرها جایی هستند که تصور ما از وطن و قدرت از آن نشأت می گیرد و از این رو، میدان شریعتی نشانه ی وطن برای اغلب کسانی است که سیمای شهر برای آن ها از این مکان شکل گرفته است (این نشانه برای زنانی که خانه دار هستند، دالّ ندارد).
نشانه ی سوم، جمعیتی که در خیابان وجود دارد، از این نظر که بسیاری از عواطف یک نفر در آن جا و بین آن ها شکل گرفته، دارای بعدی معنوی و عاطفی است. چرا که جوانان زمینه ی دیگری برای مشارکت ندارند و لحظات شیرین و سخت خود را در میان این جمعیت گذرانده اند، هر چند روابط عمیقی با آن ها نداشته اند. لذا روز مرگ و عصبانیت خودکشی را هم این مکان می تواند به خود اختصاص دهد.
نشانه ی چهارم یعنی حرکت جمعیت خیابان، پوچ است و مقصد ندارد. یک بار در ایسنا نوشته بودم که پیاده روی چهارراه شریعتی، اجتماعات پوشالی (فاقد معنا) را شکل می دهد، چرا که مقصد اغلب پیاده گردها صرفا حضور -در جمع -با دیگران بوده و به سالن های تئاتر، میهمانی ها و پاتوق های مشارکت جمعی منتهی نمی شود.
(3) ادامه در ص۲👇👇👇
@thing
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه (Mohamad Zeinali)
نشانه شناسی خودکشی جوان اردبیلی ص ۲
(3)قبلا در تحقیقی که انجام داده ام و قطعا مطمئنم کسی آن را نخوانده است، نوشته ام که پدرسالاری خانواده و دموکراسی خیابان موجب شکل گیری بسیاری از مشکلات جوانان است. آن آزادی و رهایی که باید جامعه (با محوریت خانواده/مدرسه) و در جریان اجتماعی شدن جوانان و تحقق روح مشارکت اجتماعی و فراغت های فردی شکل بدهد، در جامعه ی ما وجود ندارد، اما خیابان برای اغلب ما حس رهایی از دست پدرسالاری والدین و معلمان، پدرسالاری اقتصاد(اجتماعی شدن مسلط) و پدرسالاری متولیان جامعه (ناصحان و ظابطان) را می دهد. جوانانی که انسداد و خاموشی خود را نمی توانند از طریق مشارکت های دیگری که جامعه می تواند تعریف کند، سرگردان خیابان می شوند و چون هیچ منتها یا مقصدی برای این مسیر وجود ندارد، می توان خیابان را نمایشگاه آسیب های اجتماعی دانست.
اما خیابان مقصر نیست، این نهادهای اجتماعی هستند که زمینه ی رهایی از انسدادها را فراهم نمی کنند و بار خود را بر دوش مکانی می گذارند که بسیاری از تجربه های شیرین شهر مدرن قرار بود در آن جا اتفاق بیفتد. عید امسال، میدان شریعتی باید سیاه بپوشد، چون با این حادثه ی شب عیدی، یادآور دلتنگی و ناراحتی های بسیاری از ما شد که جوانی خود را در آن جا فهمیدیم؛ نه تئاتر داشتیم، نه سینما، نه موسیقی و نه حزب، تنها مکان آزادی و شور برای ما خیابان بخصوص میدان شریعتی بوده است. اگرچه هر مرگ اینچنینی فرصتی برای بازاندیشی برای جامعه می دهد، ولی همان جامعه که اجازه نداد پارسال در مورد خودکشی های استان اردبیل تحقیق کنم و در یک اتاق و برای کارهای پیش پا افتاده محبوسم کرده، به نظر نمی رسد قصدی برای بازاندیشی داشته باشد.
* یکی از نشانه های موجود در فیلم به دلایل اجتماعی مورد اشاره قرار نگرفت.
@thing
(3)قبلا در تحقیقی که انجام داده ام و قطعا مطمئنم کسی آن را نخوانده است، نوشته ام که پدرسالاری خانواده و دموکراسی خیابان موجب شکل گیری بسیاری از مشکلات جوانان است. آن آزادی و رهایی که باید جامعه (با محوریت خانواده/مدرسه) و در جریان اجتماعی شدن جوانان و تحقق روح مشارکت اجتماعی و فراغت های فردی شکل بدهد، در جامعه ی ما وجود ندارد، اما خیابان برای اغلب ما حس رهایی از دست پدرسالاری والدین و معلمان، پدرسالاری اقتصاد(اجتماعی شدن مسلط) و پدرسالاری متولیان جامعه (ناصحان و ظابطان) را می دهد. جوانانی که انسداد و خاموشی خود را نمی توانند از طریق مشارکت های دیگری که جامعه می تواند تعریف کند، سرگردان خیابان می شوند و چون هیچ منتها یا مقصدی برای این مسیر وجود ندارد، می توان خیابان را نمایشگاه آسیب های اجتماعی دانست.
اما خیابان مقصر نیست، این نهادهای اجتماعی هستند که زمینه ی رهایی از انسدادها را فراهم نمی کنند و بار خود را بر دوش مکانی می گذارند که بسیاری از تجربه های شیرین شهر مدرن قرار بود در آن جا اتفاق بیفتد. عید امسال، میدان شریعتی باید سیاه بپوشد، چون با این حادثه ی شب عیدی، یادآور دلتنگی و ناراحتی های بسیاری از ما شد که جوانی خود را در آن جا فهمیدیم؛ نه تئاتر داشتیم، نه سینما، نه موسیقی و نه حزب، تنها مکان آزادی و شور برای ما خیابان بخصوص میدان شریعتی بوده است. اگرچه هر مرگ اینچنینی فرصتی برای بازاندیشی برای جامعه می دهد، ولی همان جامعه که اجازه نداد پارسال در مورد خودکشی های استان اردبیل تحقیق کنم و در یک اتاق و برای کارهای پیش پا افتاده محبوسم کرده، به نظر نمی رسد قصدی برای بازاندیشی داشته باشد.
* یکی از نشانه های موجود در فیلم به دلایل اجتماعی مورد اشاره قرار نگرفت.
@thing
شعر شیخ غلامحسین یورتچی
گیزلتمه مه جمالووی زلف سیاه ایله
زیباجماله نقص یئتیشمز نگاه ایله
قوی بوینووا سالیم قولومو دسته گول کیمی
عادت دی باغبان گولی باغلار گیاه ایله
زولفون گدادی سلطنت حسنه وئرمه یول
یاخشی دگیل گدا دولانا پادشاه ایله
مردم دئیرله ماهی گوزه ل من جمالووی
گوسترگیلن مقابل ائده ک ماهی ماه ایله
مردم صفاي بـــاغه باخار من جمالو وآ
برگِ گولون نه نسبتي واردیر گياه ایله
مژگان لارین صفي دوزولوب دور چشمو وه
شاه ائيله بير شيكار چيخيب دور سپاه ايـله؟
تير بلانی سينه مه چكمگ روا ده گیل
آلماغ خرابه مولكي نه لازيم سپاه ايله
@ardabilnote
گیزلتمه مه جمالووی زلف سیاه ایله
زیباجماله نقص یئتیشمز نگاه ایله
قوی بوینووا سالیم قولومو دسته گول کیمی
عادت دی باغبان گولی باغلار گیاه ایله
زولفون گدادی سلطنت حسنه وئرمه یول
یاخشی دگیل گدا دولانا پادشاه ایله
مردم دئیرله ماهی گوزه ل من جمالووی
گوسترگیلن مقابل ائده ک ماهی ماه ایله
مردم صفاي بـــاغه باخار من جمالو وآ
برگِ گولون نه نسبتي واردیر گياه ایله
مژگان لارین صفي دوزولوب دور چشمو وه
شاه ائيله بير شيكار چيخيب دور سپاه ايـله؟
تير بلانی سينه مه چكمگ روا ده گیل
آلماغ خرابه مولكي نه لازيم سپاه ايله
@ardabilnote
آستارا، ده بالا
محمد زینالی اُناری
(1) پیشتر می شنیدیم که در روستاها، به خاطر زمین دعوا می شد، به خاطر آب دعوا می شد و یکی می گفت که به خاطر چنین دعواهایی یک بار همسایه به سگش سمّ داده است. اخیراً هم یک سری از روستانشینان نیازمند یا تیغ کش رفته بودند و گشته بودند چند سند یا نوشته ی قدیمی از گنجه ی آبا و اجدادشان پیدا کرده بودند و مد شده بود که شکایت کنند علیه زمینی که سالها است دست دیگری است، حتی برای فرودگاه مهرآباد هم سند اجدادی پیدا شده بود. آن وقت طرف مجبور بود از یک شهر دیگر که دهه ها است در آن ساکن شده مدام به منطقه ی پدری خود سفر کند تا به قاضی شهرستان ثابت کند که بعد از آن کاغذ متروکه، پای چندین سند متأخر دیگر هم در میان بوده و آن کاغذ اعتباری ندارد.
نقل امروز اردبیل و آستارا، این شده که یک عده رفته اند و کاغذی از دوران صفوی پیدا کرده اند که در آن عثمانی توافق کرده است که آستارا از آن اردبیل باشد. آن موقع نایب های شهری فئودالیسم صفویه امتیاز اردبیل را داشتند و به نوعی حاکم یا قیم آن بودند. حال این پدربزرگ های صفوی، نادری و حتی نائب های قجری هم مرده اند. اصلا علیه حکومت های به سبک شاهنشاهی چه صفوی، چه نادری و چه قاجاری انقلاب شده و اینک مالکیتی و مشروعیتی برای مالکیت آن ها متصور نیست؛ بنیانگذار پهلوی هم پس از جنگهای متمادی با خوانین محلی، تقسیماتی به سبک مدرن صورت داده و اختیارات شاهی را از مالکیت شاهان و نوابشان تقلیل داده بود.
حال بدون مطالعه ی تاریخ ایران، گروهی که به مدرنیسم و قوانین معاصر اعتقاد و باوری ندارند، در گنجه ی قدیمی را باز کرده اند و یک کاغذ رو کرده اند و اول می گویند حیران، بعد می گویند آستارا، احتمالا بعد از مدتی فومنات را مطالبه کنند و بگویند مال اردبیل است. اما اینک آن حاکمی که وقتی این زمین ها مال اردبیل باشد، مال او است، وجود ندارد. مردم ساده هم از دست هرکولهای بانکی حتی اختیار خانه شان را ندارند، پس این مالکیت به درد چه کسی می خورد؟ در اردبیل هم نه نیچه وجود دارد، نه هیتلر، پس چطور این تفکر جهانگسترانه ای که شباهتی به نازیسم دارد به وجود آمده است؟
چون هیچ قاعده ی عقلانی و حتی غیرعقلانی در این قضیه وجود ندارد، نه با قانون روزگار صادق است و نه با مطالبات مردم، فرضیه ی دیگری باید نهاد، شاید بتوان گفت این هیستری و رجعت به ذهنیت تاریخی، خود قجرپنداری و ملاقات تاریخی با دولت عثمانی به خاطر تأثیر صدا و دودی است که در اثر ترکیدن بمبهای کبریتی و لواشکی در چهارشنبه سوری در منطقه به پا خاسته والا نه تفکر نازیستی در منطقه وجود دارد و نه عشق و رویای درگیری با ده بالا هست، چرا که همه ی زمین ها به پول شهریه ی دانشگاه آزاد تبدیل شده و اینک در دیوار خانه ها آویزان شده است.
(2) همسر مرحومه ی مهندس دهبان روزی که به خاطر برکناری از مدیریت اداره ی کل راه و ترابری اردبیل از مسیر گردنه ی حیران می رفتند،به او گفته که این بود نتیجه ی آن همه شب هایی که به جای استراحت با اهل خانه خدمت را برگزیدی؟ آری او چون محبوب شده بود، موعد برکناری اش شده بود. او زیرسازی و آسفالت کردن بیست کیلومتری از تونل تا آقچای را برای رفاه حال مردم بر گردن اداره راه اردبیل گرفت تا مسیری که کارگران و تاجران اردبیلی الاصل برای مبادله و کار به تهران می روند، در آسایش باشند. حال که این منطقه با قطار و توریسم اهمیت یافته، جای بسی امیدواری است که استان گیلان بتواند خودش مسئولیت رسیدگی به حوزه ی سیاسی اش را گردن بگیرد تا به جای باقی درختان ویلا نروید؛ در همین مدت هم فرماندارهای آستارا حسابی از کنترل محیط زیست غفلت کرده اند.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
(1) پیشتر می شنیدیم که در روستاها، به خاطر زمین دعوا می شد، به خاطر آب دعوا می شد و یکی می گفت که به خاطر چنین دعواهایی یک بار همسایه به سگش سمّ داده است. اخیراً هم یک سری از روستانشینان نیازمند یا تیغ کش رفته بودند و گشته بودند چند سند یا نوشته ی قدیمی از گنجه ی آبا و اجدادشان پیدا کرده بودند و مد شده بود که شکایت کنند علیه زمینی که سالها است دست دیگری است، حتی برای فرودگاه مهرآباد هم سند اجدادی پیدا شده بود. آن وقت طرف مجبور بود از یک شهر دیگر که دهه ها است در آن ساکن شده مدام به منطقه ی پدری خود سفر کند تا به قاضی شهرستان ثابت کند که بعد از آن کاغذ متروکه، پای چندین سند متأخر دیگر هم در میان بوده و آن کاغذ اعتباری ندارد.
نقل امروز اردبیل و آستارا، این شده که یک عده رفته اند و کاغذی از دوران صفوی پیدا کرده اند که در آن عثمانی توافق کرده است که آستارا از آن اردبیل باشد. آن موقع نایب های شهری فئودالیسم صفویه امتیاز اردبیل را داشتند و به نوعی حاکم یا قیم آن بودند. حال این پدربزرگ های صفوی، نادری و حتی نائب های قجری هم مرده اند. اصلا علیه حکومت های به سبک شاهنشاهی چه صفوی، چه نادری و چه قاجاری انقلاب شده و اینک مالکیتی و مشروعیتی برای مالکیت آن ها متصور نیست؛ بنیانگذار پهلوی هم پس از جنگهای متمادی با خوانین محلی، تقسیماتی به سبک مدرن صورت داده و اختیارات شاهی را از مالکیت شاهان و نوابشان تقلیل داده بود.
حال بدون مطالعه ی تاریخ ایران، گروهی که به مدرنیسم و قوانین معاصر اعتقاد و باوری ندارند، در گنجه ی قدیمی را باز کرده اند و یک کاغذ رو کرده اند و اول می گویند حیران، بعد می گویند آستارا، احتمالا بعد از مدتی فومنات را مطالبه کنند و بگویند مال اردبیل است. اما اینک آن حاکمی که وقتی این زمین ها مال اردبیل باشد، مال او است، وجود ندارد. مردم ساده هم از دست هرکولهای بانکی حتی اختیار خانه شان را ندارند، پس این مالکیت به درد چه کسی می خورد؟ در اردبیل هم نه نیچه وجود دارد، نه هیتلر، پس چطور این تفکر جهانگسترانه ای که شباهتی به نازیسم دارد به وجود آمده است؟
چون هیچ قاعده ی عقلانی و حتی غیرعقلانی در این قضیه وجود ندارد، نه با قانون روزگار صادق است و نه با مطالبات مردم، فرضیه ی دیگری باید نهاد، شاید بتوان گفت این هیستری و رجعت به ذهنیت تاریخی، خود قجرپنداری و ملاقات تاریخی با دولت عثمانی به خاطر تأثیر صدا و دودی است که در اثر ترکیدن بمبهای کبریتی و لواشکی در چهارشنبه سوری در منطقه به پا خاسته والا نه تفکر نازیستی در منطقه وجود دارد و نه عشق و رویای درگیری با ده بالا هست، چرا که همه ی زمین ها به پول شهریه ی دانشگاه آزاد تبدیل شده و اینک در دیوار خانه ها آویزان شده است.
(2) همسر مرحومه ی مهندس دهبان روزی که به خاطر برکناری از مدیریت اداره ی کل راه و ترابری اردبیل از مسیر گردنه ی حیران می رفتند،به او گفته که این بود نتیجه ی آن همه شب هایی که به جای استراحت با اهل خانه خدمت را برگزیدی؟ آری او چون محبوب شده بود، موعد برکناری اش شده بود. او زیرسازی و آسفالت کردن بیست کیلومتری از تونل تا آقچای را برای رفاه حال مردم بر گردن اداره راه اردبیل گرفت تا مسیری که کارگران و تاجران اردبیلی الاصل برای مبادله و کار به تهران می روند، در آسایش باشند. حال که این منطقه با قطار و توریسم اهمیت یافته، جای بسی امیدواری است که استان گیلان بتواند خودش مسئولیت رسیدگی به حوزه ی سیاسی اش را گردن بگیرد تا به جای باقی درختان ویلا نروید؛ در همین مدت هم فرماندارهای آستارا حسابی از کنترل محیط زیست غفلت کرده اند.
@ardabilnote
Forwarded from سجاد عطارنیاری
سیزده به در نه بهتر است بگوئیم، فرهنگ به در. روز طبیعت نه بهتر است بگوئیم خیانت به طبیعت...
تا کی باید شاهد نابودی طبیعت از جانب برخی، خودخواه و ناآگاه باشیم.
#شورابیل
#سیزده_بدر
1397/01/13
پست موقت
تا کی باید شاهد نابودی طبیعت از جانب برخی، خودخواه و ناآگاه باشیم.
#شورابیل
#سیزده_بدر
1397/01/13
پست موقت
Forwarded from موسسه مردم نهادعصر پژوهش سبلان اردبیل
✅موسسه مطالعات عصر پژوهش برگزار میکند
◀️ کارگاه توانمندسازی مطالبه گری اجتماعی
🔹شرکت برای عموم آزاد است
🔸به شرکت کنندگان گواهی حضور اعطاء خواهد شد
@Asre_pazhohesh
◀️ کارگاه توانمندسازی مطالبه گری اجتماعی
🔹شرکت برای عموم آزاد است
🔸به شرکت کنندگان گواهی حضور اعطاء خواهد شد
@Asre_pazhohesh
یادداشت
درباره ی تیپولوژی «خودبین» و «بدبین» در آینده خواهم نگاشت.
گونه شناسی کنش اجتماعی در اردبیل، صفحه ی اول
🖊محمد زینالی اُناری
مردم اردبیل از نقطه نظر کنش اجتماعی دچار رکود هستند. یعنی کنش اجتماعی در اردبیل صورت نمی گیرد و در نتیجه، اغلب ساحت های کنش دچار رخوت می شود. کنش اقتصادی، کنش سیاسی، کنش اقتصادی کنش تربیتی و کنش فرهنگی در آن دچار مشکل و انسداد می شود. برای داشتن امکان کنش اقتصادی، نیازمند امکان کنش می باشد و ضرورت های آن ساختمند بودن کنش است. در حالی که شرایط موجود برای کنش اقتصادی میسر نبوده و بیشتر کنشگر را به تبعیت از ساخت اقتصادی موجود دعوت می کند. حال آن که کنشگر اقتصادی تنها به سختی ممکن است چنین کاری را صورت بخشد.
شرایط شکل گرفتن کنش اقتصادی، قدرت چانه زنی کنشگرانی است که به صورت متحد به این عرصه وارد شوند. اما در جامعه ای که امکان تفاهم و شکل دادن انجمن و گفت و گو به ویژه امکان اعتماد و امنیت اجتماعی پایین است، چگونه می توان اتحادی صورت داد؟ به ویژه این که در چنین جامعه ای آدم ها بیشتر دنبال نتایج بی دردسر بوده و قدرت کار جدی تولیدی را نداشته باشند، چگونه ممکن است به اصل کنش اقتصادی فکر کرد؟ این ملاک ها برای کنش فرهنگی و ... نیز دردسرساز بوده و اجازه ی شکل دادن به کنش اجتماعی که برآیندی از کنشگری در خرده نظام های اقتصادی، فرهنگی و ... است، نخواهد داد.
اما گروه هایی که باید کنش اجتماعی صورت دهند، سه دسته اند.
نخست گروه هایی هستند که امکان یا قابلیت کنش اجتماعی را دارند و در فرصت های موجود به صورت فردی اقداماتی انجام داده اند اما نتیجه ی اقدامات فردی طبیعتاً چیزی جز شکست و حذف شدن از عرصه ی اجتماعی بوده و هزینه های سرسام آوری برای کنشگران ایجاد کرده است.
گروه دوم، افرادی هستند که در زمانه ای که کنش اجتماعی مسدود است، به ظاهر نشان می دهند که کنش اجتماعی می کنند و تنها پشتیبانی و بهره مندی افرادی که او را باور دارند و با او در نتیجه ی کنشگری وی سهیم اند، جدی گرفته می شوند.
گروه سوم افرادی هستند که چند بار چنین اقدامهایی برای نفع شخصی یا جمع تحت حمایت خود انجام داده، سپس از عرصه ی کنشگری حذف شده اند و یقین دارند که آن چه که بوده، کنشگری قشری بوده و معلوم است. طبیعی است که آن ها حذف شدن را مناسب خود ندانسته و همواره نسبت به کنشگری دیگران هم خوش بین نیستند چرا که سهمی از این دستآورد برای خود نمی یابند.
هر سه ی این گروه ها ویژگی شخصیتی خاصی دارند. گروه اول، افرادی شجاع و درستکار هستند اما به ندرت مانند آن ها پیدا می شود. گروه دوم، افرادی هستند که فقط خود و گروه خودی را فهمیده و می شناسند و متوجه سایر اعضای جامعه نیستند، یا این که ساخت شبکه های اجتماعی شهری حال حاضر طوری است که فرصتی برای رسیدن به دیگران ندارند. اما افراد گروه سوم که دست شان از سبد خالی شده است، به گروه اول که طرد شده اند می پیوندند و نسبت به کنشگری اجتماعی، آن طور که خود تجربه کرده اند، بی میل و بدبین اند.
سیاست کنش اجتماعی در شهر اردبیل اغلب در دست دو گروه خودبین و بدبین گرفتار بوده و این دو گروه یا در صدرند و بدون توجه به نظر دیگران به نوعی دست چندم از کنش اجتماعی انجام دهند. گروه بدبین هم به کار خاصی کار ندارند و آن قدر از دست گروه اول ناراحت و بدبین هستند که «اینجا هیچ وقت درست نخواهد شد»، «هر کس موقعیتی دستش می افتد، هر کاری می کند» و ... که در نهایت باید گفت کنش اجتماعی خاصی در شهر اردبیل رخ نمی دهد.
تنها چیزی که رخ می دهد، نمایشی سیرک وار در جامعه است که اغلب گروه خودبین اجرا می کند و مردم را متوجه کارهای اعجاب انگیز خود می کند. اما واقعیت این است که هر دو اعضای این شکلی اردبیل تقریباً از یک سنخ اولیه نشأت می گیرد و می توان آن را متناظر افسردگی فردی که بسته به شرایط و برآورده شدن مطالبات فرد، در دو طیف خودشیفتگی و پرخاشگری دیده می شود. هر قرد فرد مورد توجه باشد یا حالات جسمی وی مساعد باشد، احساس لذت و پذیرش می کند و شاد است، اما اگر حالش بد شود یا پذیرش نشود، به شدت پرخاشگری خواهد کرد.
@ardabilnote
ادامه در صفحه دوم👇🏻👇🏻👇🏻👇🏻
🖊محمد زینالی اُناری
مردم اردبیل از نقطه نظر کنش اجتماعی دچار رکود هستند. یعنی کنش اجتماعی در اردبیل صورت نمی گیرد و در نتیجه، اغلب ساحت های کنش دچار رخوت می شود. کنش اقتصادی، کنش سیاسی، کنش اقتصادی کنش تربیتی و کنش فرهنگی در آن دچار مشکل و انسداد می شود. برای داشتن امکان کنش اقتصادی، نیازمند امکان کنش می باشد و ضرورت های آن ساختمند بودن کنش است. در حالی که شرایط موجود برای کنش اقتصادی میسر نبوده و بیشتر کنشگر را به تبعیت از ساخت اقتصادی موجود دعوت می کند. حال آن که کنشگر اقتصادی تنها به سختی ممکن است چنین کاری را صورت بخشد.
شرایط شکل گرفتن کنش اقتصادی، قدرت چانه زنی کنشگرانی است که به صورت متحد به این عرصه وارد شوند. اما در جامعه ای که امکان تفاهم و شکل دادن انجمن و گفت و گو به ویژه امکان اعتماد و امنیت اجتماعی پایین است، چگونه می توان اتحادی صورت داد؟ به ویژه این که در چنین جامعه ای آدم ها بیشتر دنبال نتایج بی دردسر بوده و قدرت کار جدی تولیدی را نداشته باشند، چگونه ممکن است به اصل کنش اقتصادی فکر کرد؟ این ملاک ها برای کنش فرهنگی و ... نیز دردسرساز بوده و اجازه ی شکل دادن به کنش اجتماعی که برآیندی از کنشگری در خرده نظام های اقتصادی، فرهنگی و ... است، نخواهد داد.
اما گروه هایی که باید کنش اجتماعی صورت دهند، سه دسته اند.
نخست گروه هایی هستند که امکان یا قابلیت کنش اجتماعی را دارند و در فرصت های موجود به صورت فردی اقداماتی انجام داده اند اما نتیجه ی اقدامات فردی طبیعتاً چیزی جز شکست و حذف شدن از عرصه ی اجتماعی بوده و هزینه های سرسام آوری برای کنشگران ایجاد کرده است.
گروه دوم، افرادی هستند که در زمانه ای که کنش اجتماعی مسدود است، به ظاهر نشان می دهند که کنش اجتماعی می کنند و تنها پشتیبانی و بهره مندی افرادی که او را باور دارند و با او در نتیجه ی کنشگری وی سهیم اند، جدی گرفته می شوند.
گروه سوم افرادی هستند که چند بار چنین اقدامهایی برای نفع شخصی یا جمع تحت حمایت خود انجام داده، سپس از عرصه ی کنشگری حذف شده اند و یقین دارند که آن چه که بوده، کنشگری قشری بوده و معلوم است. طبیعی است که آن ها حذف شدن را مناسب خود ندانسته و همواره نسبت به کنشگری دیگران هم خوش بین نیستند چرا که سهمی از این دستآورد برای خود نمی یابند.
هر سه ی این گروه ها ویژگی شخصیتی خاصی دارند. گروه اول، افرادی شجاع و درستکار هستند اما به ندرت مانند آن ها پیدا می شود. گروه دوم، افرادی هستند که فقط خود و گروه خودی را فهمیده و می شناسند و متوجه سایر اعضای جامعه نیستند، یا این که ساخت شبکه های اجتماعی شهری حال حاضر طوری است که فرصتی برای رسیدن به دیگران ندارند. اما افراد گروه سوم که دست شان از سبد خالی شده است، به گروه اول که طرد شده اند می پیوندند و نسبت به کنشگری اجتماعی، آن طور که خود تجربه کرده اند، بی میل و بدبین اند.
سیاست کنش اجتماعی در شهر اردبیل اغلب در دست دو گروه خودبین و بدبین گرفتار بوده و این دو گروه یا در صدرند و بدون توجه به نظر دیگران به نوعی دست چندم از کنش اجتماعی انجام دهند. گروه بدبین هم به کار خاصی کار ندارند و آن قدر از دست گروه اول ناراحت و بدبین هستند که «اینجا هیچ وقت درست نخواهد شد»، «هر کس موقعیتی دستش می افتد، هر کاری می کند» و ... که در نهایت باید گفت کنش اجتماعی خاصی در شهر اردبیل رخ نمی دهد.
تنها چیزی که رخ می دهد، نمایشی سیرک وار در جامعه است که اغلب گروه خودبین اجرا می کند و مردم را متوجه کارهای اعجاب انگیز خود می کند. اما واقعیت این است که هر دو اعضای این شکلی اردبیل تقریباً از یک سنخ اولیه نشأت می گیرد و می توان آن را متناظر افسردگی فردی که بسته به شرایط و برآورده شدن مطالبات فرد، در دو طیف خودشیفتگی و پرخاشگری دیده می شود. هر قرد فرد مورد توجه باشد یا حالات جسمی وی مساعد باشد، احساس لذت و پذیرش می کند و شاد است، اما اگر حالش بد شود یا پذیرش نشود، به شدت پرخاشگری خواهد کرد.
@ardabilnote
ادامه در صفحه دوم👇🏻👇🏻👇🏻👇🏻
یادداشت
درباره ی تیپولوژی «خودبین» و «بدبین» در آینده خواهم نگاشت.
ادامه ی مطلب قبل👆🏻👆🏻👆🏻👆🏻
گونه شناسی کنش اجتماعی در اردبیل، صفحه ی دوم
این رفتار را در سطح اجتماعی هم شاهد هستیم. هر قدر افراد در جامعه پذیرش شوند و عرصه برای فعالیت و رسیدگی به بدنه ی اجتماعی خودشان مهیا شود، شاداب تر و فعال تر ترند و هر قدر در میان طبقه ی خود فروخورده شوند و از قدرت رشد یا ارتباط در سطح جامعه بی بهره باشند، همان قدر ناراحت، نالان و نسبت به اوضاع بدبین تر می شوند. اما در این میان، دسته ای که افراد شجاع و در کنشگری خود صادق به منابع و مصادیق علمی اند و نه تجربه های گروهی وابسته به خود، می توانند با همکاری همدیگر، جامعه را از رخوت افسردگی نجات دهند.
متأسفانه، گرداب افسردگی و بدبینی به اوضاع، موجب می شود که افراد شجاع و صریح هم در گرداب بدبینی گرفتار شده و یا از سپهر اجتماعی طرد شوند و نتوانند چنان که لازم است، همراهانی برای فعالیت و کنشگری بیابند. در نتیجه، چنین افرادی که یا به منابع دسترسی ندارند یا به سبب تصوراتی که ناشی از ناشناس بودن افراد است، میزان اعتماد میان اعضای جامعه کم بوده و یا به خاطر محدود شدن حضورهای چهره به چهره به طیف مسلط مراکز حضور برای آن ها مهیا نیست تا همدیگر را بیابند.
@ardabilnote
گونه شناسی کنش اجتماعی در اردبیل، صفحه ی دوم
این رفتار را در سطح اجتماعی هم شاهد هستیم. هر قدر افراد در جامعه پذیرش شوند و عرصه برای فعالیت و رسیدگی به بدنه ی اجتماعی خودشان مهیا شود، شاداب تر و فعال تر ترند و هر قدر در میان طبقه ی خود فروخورده شوند و از قدرت رشد یا ارتباط در سطح جامعه بی بهره باشند، همان قدر ناراحت، نالان و نسبت به اوضاع بدبین تر می شوند. اما در این میان، دسته ای که افراد شجاع و در کنشگری خود صادق به منابع و مصادیق علمی اند و نه تجربه های گروهی وابسته به خود، می توانند با همکاری همدیگر، جامعه را از رخوت افسردگی نجات دهند.
متأسفانه، گرداب افسردگی و بدبینی به اوضاع، موجب می شود که افراد شجاع و صریح هم در گرداب بدبینی گرفتار شده و یا از سپهر اجتماعی طرد شوند و نتوانند چنان که لازم است، همراهانی برای فعالیت و کنشگری بیابند. در نتیجه، چنین افرادی که یا به منابع دسترسی ندارند یا به سبب تصوراتی که ناشی از ناشناس بودن افراد است، میزان اعتماد میان اعضای جامعه کم بوده و یا به خاطر محدود شدن حضورهای چهره به چهره به طیف مسلط مراکز حضور برای آن ها مهیا نیست تا همدیگر را بیابند.
@ardabilnote
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
شهرک نیایش، مسکن مهر اردبیل، تولید و طراحی شرکت راه و ابنیه، بسفارش مسکن و شهرسازی، سال ۱۳۹۰
#کالای_ایرانی_مهندس_ایرانی
@ardabilnote
#کالای_ایرانی_مهندس_ایرانی
@ardabilnote
Forwarded from Googoosh / گوگوش
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
زن، جارو، هنر
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
هنر و طراحی هنری منبع و مخزنی برای نمادینه سازی زندگی ذهنی است. هنر، تخیل و زیبایی میتواند بعدی ظاهری و عینی از آن چه که نسبت به خودمان و زندگی می اندیشیم، پیش روی ما بگشاید. بت ها، مجسمه ها، نمادهای عینی، سخنهای عامیانه و بحثهای تعقلی درباره ی وجودمان، ما را به تکرار ان چه که درباره ی خودمان می اندیشیم، وا می دارد. هر قدر که جامعه با سواد تر باشد، بحث های تعقلی، سخنهای نغز و زبان خردمندانه، به داوری ذهن کمک می رساند و هر قدر سواد پایین تر باشد، نمادهای ساده تر، شکوهمندتر و جذاب تر قدرت رایزنی بیشتری خواهد داشت. ما خود را از نمادها و سخن ها بر می گیریم و بت ها یا تخیل های خردمندانه را به خودمان تعمیم می دهیم، آن را تکرار می کنیم.
حال شما فرض کنید در جامعه ای روز به روز کتابخانه و دانشگاه گسترش بیابد، آنهم از جنس دانشگاهی که در آن تقلب و ساده سازی جای بحث و استدلال را نگیرد. یا این که به جای بحث و فحص، روی بیاوریم به پیکرتراشی های انسانی. هم اینک مجسمه سازی و معماری روی به طراحی مجسمه های مفهومی آورده اند و به جای شمایل گرایی و انسان تراشی، تلاش می کنند از راه مجسمه ها هم ذهنیت هندسی انسان را تقویت دهند تا انسان به جای اتکا و اصرار صرف بر قیاس جهان و کیهان با نمودینگی خود، آن ها را با روش های ریاضی و هندسه بفهمد؛ به جای آنیمیسم و انسان پنداری جهان و اهریمن، به سوی اخترشناسی و فهم ریاضی وار جهان پیش برود.
هنر این نیست که هر کار نمادینه سازی ای را هنر قلمداد کنیم و آن را توسعه و اشاعه دهیم. هم اینک اردبیل تبدیل شده است به شهری که در آن معماری، مجسمه سازی به ساختن خفه گاه هایی به نام آپارتمانهای بی نور و شمائیل تراشی از شاه، شاعر و مادربزرگ هایی که به جای عقلانیت ریاضی، زندگی عاطفی و احساسی داشتند. مشکل این ها ناشی از این است که ما به جای پیشرفت کردن، پیشپرت شده ایم. «پول» نفت موجب شده است به جای این که با هنر، زندگی خلاقانه، جهانی عاقلانه و لحظه های متأملانه را پیش روی قرار دهیم تا اعتلا یابیم، آن را سرمایه ی پرستش سنت هایی کرده ایم که سالها با ما زیستند و اگر نبود کتابهای حقوقی که مشروطه خواهان خواندند و اعتراض کردند، هیچ اتفاقی برای آزادی ما از دست خان و بیگ و شاه هایشان نمی افتاد.
یاد گرفته ایم که هنر را به جای اعتلای زندگی، در خدمت ستایش سنت ها قرار دهیم، سنت هایی که سرشار از استبداد و تفکر ارباب رعیتی و بهره کشی از انسان و طبیعت بودند. جارو دادن به دست زن، در مقام شمائیلی که به نمایشگاه عمومی راه می یابد، دور کردن او از تصور ذهنی خود نسبت به یاد گرفتن ریاضی و هندسه است. «جارو» در نگرش اسطوره ای، میتواند به معنی پاک کردن و سالم ساختن زندگی باشد، اما با دادن آن به دست زن، تبدیل به معنای جنسیتی آن می شود که از زن خانه دار سراغ هست.
«خانه دار» بودن زن، تمثیل بدی نیست، اما جارو دادن به دست زن در محیط عمومی، جبری غریزی بر تبدیل کردن او به پرتره ای قدیمی از زنی می سازد که باید کارهای ساده ی خانگی روستایی را انجام دهد، نه کارهای خردمندانه ای که در زندگی شهری نیازمند آن است.
حتی زن خانه دار نیز باید اسطوره اش، یاد گیری ریاضی و هندسه، آن هم از زبان زیبایی شناسانه ی هنر باشد. تمام تبلیغات های سرمایه داری با زیبایی وارد ذهن او می شود و اگر نتواند اسطوره ی عقلانی ریاضی و هندسه را از شهر فرا بگیرد، در دنیای سادگی خود اسیر دست کالاهای بنجلی می شود که از راه رنگ و صدا به او تحمیل می شود.
طبیعتاً تجربه ای که از تجمل گرایی، داستان های دشمن ساختن باجناق ها و آروادآقا نامیدن زن ها سراغ داریم، نشان این است که این ظلم فرودست انگاری زنان اگر نخست نصیب زن می شود، اما مردان نیز در هزینه کردن برای تجمل و زیبایی های ساختگی این روزگار، از این ناحیه اسیر دست سرمایه داری می شوند.
متاسفانه ما هنر یاد می گیریم تا رشد و توسعه پیدا نکنیم، البته اگر خوب بود حضرت ابراهیم آن همه مجسمه که ساخته ی دست عمویش هم در میان شان بود، نمی شکست. ما شمائیل ها را می شکستیم و امام خمینی را به بت شکن نام گذاشته بودیم، سالها عکس های خواننده ها را از روی کاست ها حذف کردیم تا به جای تعقل و اندیشه در هنر، ستاره سازی رخ ندهد، اما دوباره باز گشته ایم به دورانی که نگاه ارباب و رعیتی به انسان از راه هنر وارد ذهنیت مردم می شود. اینک ما هنر یاد می گیریم برای به اسارت کشیدن مردم برای تبدیل ساختن آن ها به رعیت، جارو به دست و نوکران سرمایه داری، طبیعی است که در چنین شرایطی وقتی اختلاس و دروغ پیدا می شود، مردم هاج و واج بمانند. ما هنر یاد می گیریم برای این که به ازای هر هزینه ی ناچیزی به بهانه ی ارج گذاری به سنت و آئین، انسان ها را به فرودستی و نوکرمأبی عادت دهیم و بندگان خدا را در ظلمت و تیرگی نگه داریم.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
هنر و طراحی هنری منبع و مخزنی برای نمادینه سازی زندگی ذهنی است. هنر، تخیل و زیبایی میتواند بعدی ظاهری و عینی از آن چه که نسبت به خودمان و زندگی می اندیشیم، پیش روی ما بگشاید. بت ها، مجسمه ها، نمادهای عینی، سخنهای عامیانه و بحثهای تعقلی درباره ی وجودمان، ما را به تکرار ان چه که درباره ی خودمان می اندیشیم، وا می دارد. هر قدر که جامعه با سواد تر باشد، بحث های تعقلی، سخنهای نغز و زبان خردمندانه، به داوری ذهن کمک می رساند و هر قدر سواد پایین تر باشد، نمادهای ساده تر، شکوهمندتر و جذاب تر قدرت رایزنی بیشتری خواهد داشت. ما خود را از نمادها و سخن ها بر می گیریم و بت ها یا تخیل های خردمندانه را به خودمان تعمیم می دهیم، آن را تکرار می کنیم.
حال شما فرض کنید در جامعه ای روز به روز کتابخانه و دانشگاه گسترش بیابد، آنهم از جنس دانشگاهی که در آن تقلب و ساده سازی جای بحث و استدلال را نگیرد. یا این که به جای بحث و فحص، روی بیاوریم به پیکرتراشی های انسانی. هم اینک مجسمه سازی و معماری روی به طراحی مجسمه های مفهومی آورده اند و به جای شمایل گرایی و انسان تراشی، تلاش می کنند از راه مجسمه ها هم ذهنیت هندسی انسان را تقویت دهند تا انسان به جای اتکا و اصرار صرف بر قیاس جهان و کیهان با نمودینگی خود، آن ها را با روش های ریاضی و هندسه بفهمد؛ به جای آنیمیسم و انسان پنداری جهان و اهریمن، به سوی اخترشناسی و فهم ریاضی وار جهان پیش برود.
هنر این نیست که هر کار نمادینه سازی ای را هنر قلمداد کنیم و آن را توسعه و اشاعه دهیم. هم اینک اردبیل تبدیل شده است به شهری که در آن معماری، مجسمه سازی به ساختن خفه گاه هایی به نام آپارتمانهای بی نور و شمائیل تراشی از شاه، شاعر و مادربزرگ هایی که به جای عقلانیت ریاضی، زندگی عاطفی و احساسی داشتند. مشکل این ها ناشی از این است که ما به جای پیشرفت کردن، پیشپرت شده ایم. «پول» نفت موجب شده است به جای این که با هنر، زندگی خلاقانه، جهانی عاقلانه و لحظه های متأملانه را پیش روی قرار دهیم تا اعتلا یابیم، آن را سرمایه ی پرستش سنت هایی کرده ایم که سالها با ما زیستند و اگر نبود کتابهای حقوقی که مشروطه خواهان خواندند و اعتراض کردند، هیچ اتفاقی برای آزادی ما از دست خان و بیگ و شاه هایشان نمی افتاد.
یاد گرفته ایم که هنر را به جای اعتلای زندگی، در خدمت ستایش سنت ها قرار دهیم، سنت هایی که سرشار از استبداد و تفکر ارباب رعیتی و بهره کشی از انسان و طبیعت بودند. جارو دادن به دست زن، در مقام شمائیلی که به نمایشگاه عمومی راه می یابد، دور کردن او از تصور ذهنی خود نسبت به یاد گرفتن ریاضی و هندسه است. «جارو» در نگرش اسطوره ای، میتواند به معنی پاک کردن و سالم ساختن زندگی باشد، اما با دادن آن به دست زن، تبدیل به معنای جنسیتی آن می شود که از زن خانه دار سراغ هست.
«خانه دار» بودن زن، تمثیل بدی نیست، اما جارو دادن به دست زن در محیط عمومی، جبری غریزی بر تبدیل کردن او به پرتره ای قدیمی از زنی می سازد که باید کارهای ساده ی خانگی روستایی را انجام دهد، نه کارهای خردمندانه ای که در زندگی شهری نیازمند آن است.
حتی زن خانه دار نیز باید اسطوره اش، یاد گیری ریاضی و هندسه، آن هم از زبان زیبایی شناسانه ی هنر باشد. تمام تبلیغات های سرمایه داری با زیبایی وارد ذهن او می شود و اگر نتواند اسطوره ی عقلانی ریاضی و هندسه را از شهر فرا بگیرد، در دنیای سادگی خود اسیر دست کالاهای بنجلی می شود که از راه رنگ و صدا به او تحمیل می شود.
طبیعتاً تجربه ای که از تجمل گرایی، داستان های دشمن ساختن باجناق ها و آروادآقا نامیدن زن ها سراغ داریم، نشان این است که این ظلم فرودست انگاری زنان اگر نخست نصیب زن می شود، اما مردان نیز در هزینه کردن برای تجمل و زیبایی های ساختگی این روزگار، از این ناحیه اسیر دست سرمایه داری می شوند.
متاسفانه ما هنر یاد می گیریم تا رشد و توسعه پیدا نکنیم، البته اگر خوب بود حضرت ابراهیم آن همه مجسمه که ساخته ی دست عمویش هم در میان شان بود، نمی شکست. ما شمائیل ها را می شکستیم و امام خمینی را به بت شکن نام گذاشته بودیم، سالها عکس های خواننده ها را از روی کاست ها حذف کردیم تا به جای تعقل و اندیشه در هنر، ستاره سازی رخ ندهد، اما دوباره باز گشته ایم به دورانی که نگاه ارباب و رعیتی به انسان از راه هنر وارد ذهنیت مردم می شود. اینک ما هنر یاد می گیریم برای به اسارت کشیدن مردم برای تبدیل ساختن آن ها به رعیت، جارو به دست و نوکران سرمایه داری، طبیعی است که در چنین شرایطی وقتی اختلاس و دروغ پیدا می شود، مردم هاج و واج بمانند. ما هنر یاد می گیریم برای این که به ازای هر هزینه ی ناچیزی به بهانه ی ارج گذاری به سنت و آئین، انسان ها را به فرودستی و نوکرمأبی عادت دهیم و بندگان خدا را در ظلمت و تیرگی نگه داریم.
@ardabilnote
ماکیاولی به اردبیل آمده بود
محمد زینالی اُناری
داستان شهریار را که بخوانی، مشخص می شود راز سربریدن های با پنبه امروزی چه بوده است. در آن داستان، پادشاه برای این که هر کسی زیر دست و پایش را نگیرد و مزاحم قدرت وی نشود، آن هم منتش این است که برای ارامش سرزمین این کار را می کند، مازاد سر او را جدا می کند. یعنی اگر افراد از حدی بیشتر تحرک کنند، قانونی برخاسته از مصلحت قدرت، یا در واقع نفس و غریزه ی پادشاهی وجود دارد که آن تحرک به وجود آمده را از بین ببرد. شاید به خاطر همین است که بسیاری از دانشمندان و تحلیلگران اجتماعی، رفتارهای زیرک مأبانه و خالی کردن پای دیگران را به روباه صفتی تشبیه می کنند.
«روباه» اسطوره ی زیرکی، فریبکاری و تله گذاشتن برای دیگران است. نظیر آن چه که شهریار ماکیاولی آن هم در موقعیت فرادست انجام می دهد. امروزه اهمیتی ندارد که افراد فرادست باشند یا فرودست، آن ها به سبب قدرتی که در میدان روابط اجتماعی دارند، از همدیگر استفاده می کنند و زیر پای هم را خالی می کنند. اما بالاخره این نوع رفتار، یک جاهایی انباشته می شود و تبدیل به تجمیع قدرت می شود. آن موقع ما هرمی از روباه صفتی را مشاهده می کنیم که در بسیاری از تعاملات اجتماعی انباشته شده است.
یک زمانی فردی زیاد به خانه ما می آمد و پدرم به خاطر عدم علاقه روغن نباتی های سهمیه را به او تقدیم می کرد. بعد از مدتی برای قربانی کردن، از او گوسفند خریدیم. صبح که گوسفند آمده بود، تشنه بود تا این که ما فهمیدیم او را به شدت خورانده اند و شکمش را آب بسته اند تا روی ترازو سنگین تر شود. «زیرپاکشی» اصطلاحی است که در اغلب شهرهای ما رایج است و نصیحت همه اغلب به این است که «کلاه خودش را خوب بچسبد که باد نبرد». با این وضع اخلاق اجتماعی، طبیعی است که هیچ فردی در اردبیل رشد نکند و روز به روز به عقب برگردیم، چرا که اگر در شهر عنصر اخلاق گم شود، آن شهر به زوال می رود. به طوری که از این هم در گذشته و معتقدیم که «هر کسی سر خود را بگیرد و سامان خود را(باشدی باشین ساخلاسین دی)».
«روباه» اسطوره ی طبیعی زندگی ما است. از قدیم با بسیاری از حیوانات همدلی داشته و با آن ها زندگی کرده ایم. اما همدلی با روباه، یک اتفاق تعمیم یافته در طول تاریخ بوده است، چرا که مدت های مدید انسان ها بر هم حکومت کرده و با زیرکی به هم، خود را به روباه تشبیه کرده اند. آن ها مدت طولانی به انتظار می نشینند تا صیدهای ضعیف خود به دام شان افتند، اگر هم صیدی بزرگ باشد، با به میان آوردن پای صیادی متهور، تلاش می کنند تا شکارهای خود را به راحتی انجام دهند. در طول تاریخ، بسیاری از حاکمان از ضعفا بهره برده اند، افراد را به جان هم انداخته اند و از این اقسام کار، تا این که به دوره ی معاصر که عصر توده ای شدن آزادی است رسیده ایم.
اما بازارهای مدرن و شکل گرفتن توسعه ی اقتصادی که نیازمند حدی از اعتماد و اخلاق است، از این مسئله به شدت آسیب می بیند. حال این اتفاقات نه صرفاً در عالم تجارت، که در عالم سیاست هم وجود دارد. استفاده از زینت، دام و حرف های رنگ و لعاب دار در به تله کشیدن دیگران، چیزی است که ما در قسم ها و عکسهای زیبای انتخابات هم دیده ایم. در حالی که آن سرمایه داری که این همه از آن بد می گوئیم، وقتی از عنصر زیبایی کالا استفاده می کند، از سایر سودمندی ها مانند مانند حداقل قیمت، افزایش کیفیت و گسترش خدمات که به نفع مصرف کننده است، هم استفاده می کند. اما استفاده از دام و تله در معاملات و زیرک مسلکی چیزی است که بیشتر در جامعه ما رواج دارد.
این وضعیت وقتی که هرمی از قدرت شکل گرفت و آدم ها به جای تلاش و سخت گیری رشد کردند، با روش های زیرکانه و روباه صفتی پیش رفتند، دیگر شبکه ای از روباهان شهر را فرا می گیرد و هیچ کسی کاری نمی کند تا ببیند چه اتفاقی می افتد. حمید رستمی نوشته بود که روزگاری فرا می رسد که وقتی کارزاری می رسد، همه می نشینند و اوستا می خوانند تا مثل سعدابی وقاص فیلم حضرت علی، خود را درگیر دعواهای خلافت نیندازند. بااو اوصاف که گفته شد، آدم در می ماند که ماکیاولی آیا نظریه خودش را بر اساس حکومت های شاهنشاهی غربی بنا نهاده یا برای نویسنده شدن به اردبیل آمده است.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
داستان شهریار را که بخوانی، مشخص می شود راز سربریدن های با پنبه امروزی چه بوده است. در آن داستان، پادشاه برای این که هر کسی زیر دست و پایش را نگیرد و مزاحم قدرت وی نشود، آن هم منتش این است که برای ارامش سرزمین این کار را می کند، مازاد سر او را جدا می کند. یعنی اگر افراد از حدی بیشتر تحرک کنند، قانونی برخاسته از مصلحت قدرت، یا در واقع نفس و غریزه ی پادشاهی وجود دارد که آن تحرک به وجود آمده را از بین ببرد. شاید به خاطر همین است که بسیاری از دانشمندان و تحلیلگران اجتماعی، رفتارهای زیرک مأبانه و خالی کردن پای دیگران را به روباه صفتی تشبیه می کنند.
«روباه» اسطوره ی زیرکی، فریبکاری و تله گذاشتن برای دیگران است. نظیر آن چه که شهریار ماکیاولی آن هم در موقعیت فرادست انجام می دهد. امروزه اهمیتی ندارد که افراد فرادست باشند یا فرودست، آن ها به سبب قدرتی که در میدان روابط اجتماعی دارند، از همدیگر استفاده می کنند و زیر پای هم را خالی می کنند. اما بالاخره این نوع رفتار، یک جاهایی انباشته می شود و تبدیل به تجمیع قدرت می شود. آن موقع ما هرمی از روباه صفتی را مشاهده می کنیم که در بسیاری از تعاملات اجتماعی انباشته شده است.
یک زمانی فردی زیاد به خانه ما می آمد و پدرم به خاطر عدم علاقه روغن نباتی های سهمیه را به او تقدیم می کرد. بعد از مدتی برای قربانی کردن، از او گوسفند خریدیم. صبح که گوسفند آمده بود، تشنه بود تا این که ما فهمیدیم او را به شدت خورانده اند و شکمش را آب بسته اند تا روی ترازو سنگین تر شود. «زیرپاکشی» اصطلاحی است که در اغلب شهرهای ما رایج است و نصیحت همه اغلب به این است که «کلاه خودش را خوب بچسبد که باد نبرد». با این وضع اخلاق اجتماعی، طبیعی است که هیچ فردی در اردبیل رشد نکند و روز به روز به عقب برگردیم، چرا که اگر در شهر عنصر اخلاق گم شود، آن شهر به زوال می رود. به طوری که از این هم در گذشته و معتقدیم که «هر کسی سر خود را بگیرد و سامان خود را(باشدی باشین ساخلاسین دی)».
«روباه» اسطوره ی طبیعی زندگی ما است. از قدیم با بسیاری از حیوانات همدلی داشته و با آن ها زندگی کرده ایم. اما همدلی با روباه، یک اتفاق تعمیم یافته در طول تاریخ بوده است، چرا که مدت های مدید انسان ها بر هم حکومت کرده و با زیرکی به هم، خود را به روباه تشبیه کرده اند. آن ها مدت طولانی به انتظار می نشینند تا صیدهای ضعیف خود به دام شان افتند، اگر هم صیدی بزرگ باشد، با به میان آوردن پای صیادی متهور، تلاش می کنند تا شکارهای خود را به راحتی انجام دهند. در طول تاریخ، بسیاری از حاکمان از ضعفا بهره برده اند، افراد را به جان هم انداخته اند و از این اقسام کار، تا این که به دوره ی معاصر که عصر توده ای شدن آزادی است رسیده ایم.
اما بازارهای مدرن و شکل گرفتن توسعه ی اقتصادی که نیازمند حدی از اعتماد و اخلاق است، از این مسئله به شدت آسیب می بیند. حال این اتفاقات نه صرفاً در عالم تجارت، که در عالم سیاست هم وجود دارد. استفاده از زینت، دام و حرف های رنگ و لعاب دار در به تله کشیدن دیگران، چیزی است که ما در قسم ها و عکسهای زیبای انتخابات هم دیده ایم. در حالی که آن سرمایه داری که این همه از آن بد می گوئیم، وقتی از عنصر زیبایی کالا استفاده می کند، از سایر سودمندی ها مانند مانند حداقل قیمت، افزایش کیفیت و گسترش خدمات که به نفع مصرف کننده است، هم استفاده می کند. اما استفاده از دام و تله در معاملات و زیرک مسلکی چیزی است که بیشتر در جامعه ما رواج دارد.
این وضعیت وقتی که هرمی از قدرت شکل گرفت و آدم ها به جای تلاش و سخت گیری رشد کردند، با روش های زیرکانه و روباه صفتی پیش رفتند، دیگر شبکه ای از روباهان شهر را فرا می گیرد و هیچ کسی کاری نمی کند تا ببیند چه اتفاقی می افتد. حمید رستمی نوشته بود که روزگاری فرا می رسد که وقتی کارزاری می رسد، همه می نشینند و اوستا می خوانند تا مثل سعدابی وقاص فیلم حضرت علی، خود را درگیر دعواهای خلافت نیندازند. بااو اوصاف که گفته شد، آدم در می ماند که ماکیاولی آیا نظریه خودش را بر اساس حکومت های شاهنشاهی غربی بنا نهاده یا برای نویسنده شدن به اردبیل آمده است.
@ardabilnote
اکوسیستم استارتاپی اردبیل در حال رشد با حداقل ها
حسین واثقی دودران
جامعه اردبیل، جامعه ای کوچک با ویژگی ها و ظرفیت های خاص خود است که مراحل گذار از سنت به مدرنیته را دارد به کندی طی می کنـد. متاسفانه کندی این گذار به استفاده از فناوری ها و کسب و کارهای نوپا، فناور محور، اینترنتی و خلاقانه نیز سرایت کرده است. با وجود آن که پدیداری اکوسیستم استارتاپی در اردبیل همزمان با کشور بوده ولی باید اذعان کرد که اکوسیستم استارتاپی اردبیل هنوز به خوبی شکل نگرفته و اجزای آن مهارت های لازم برای رشد در مسیر جدید را ندارند و قالب ذهنی و ابزار جدید برای ادامه مسیر نیاز است. این قالب و ابزار چیزی نیست جز فرهنگ و دانش استارتاپی و استفاده از نیروی انسانی مستعد. اردبیل امروز به شدت نیازمند فرهنگ سازی استارتاپی و افزایش سطح مهارت ها و دانش استارتاپی است و اجزای اکوسیستم آن باید به صورت هدفمند (نه جزیره ای!) در شکل گیری جامعه استارتاپی ایفای نقش نمایند. تلاش هایی که تاکنون صورت گرفته فقط برای بیدار کردن شهر از خواب زمستانی بوده و متاسفانه هنوز هستند افرادی که نیازی به بیداری و حرکت را احساس نمی کنند.
فرهنگ کسب و کار اردبیل بسیار سنتی و محافظه کارانه است و افراد ریسک پذیر را در خود جای نمی دهد. نیازهای اکوسیستم استارتاپی اردبیل نیز به خوبی درک نشده است و بالتبع عملکردها نیز کارآمد نیستند.
اکوسیستم استارتاپی اردبیل در یک محیط گلخانه ای در حال رشد است و ارتباط و تعامل بین اجزای آن که مخترعان، دانشگاه ها، استارتاپ ها، اعضای تیم های استارتاپی، سرمایه گذاران، شتاب دهنده ها، موسسات خدماتی، صندوق های حمایتی، مشاوران استارتاپی و مسئولان دولتی را شامل می شود برقرار نشده است تا بتواند به سمت مدل رشد باغچه ای قدم بردارد. ایجاد یک درگاه اینترنتی که استارتاپ ها را در مراحل ابتدایی رشد با توجه به ایده محوری و توان عملیاتی به موسسات سرمایه گذاری و تامین مالی لینک نماید می تواند در رشد آن ها کمک شایانی نماید.
متاسفانه تیم های استارتاپی مجبورند زمان زیادی را صرف اثبات طرح خود کنند تا بتوانند مجوز های لازم برای همکاری های دولتی را بگیرند و این کار چون برای سازمان های مختلف تکرار می شود فرسایشی شده و انگیزه و خلاقیت را در تیم از بین می برد.
بدون شک امروزه موفق شدن در فضای کسب و کار نیاز به حرکت سریع و مهم تر از آن تغییر مسیر سریع تر دارد. در این فضا دیگر فرصتی برای سند نویسی ها نیست و زمان است که ارزشمندترین مولفه می باشد.
پیچیدگی های اداری در اکوسیستم استارتاپی اردبیل باید به حداقل برسد، فضاهای کار اشتراکی، مراکز نوآوری و خلاقیت و رویدادهای استارتاپی در آن باید افزایش یابد و جلسات بین تمام اجزای اکوسیستم برگزار گردد تا همه افراد در جریان امور باشند. این انتظار که تیم های استارتاپی باید همه چیز را در مورد استراتژی های مالی، بازاریابی، روابط انسانی، فناوری و مدیریت بدانند باید از گفتمان استارتاپی اردبیل برچیده شود و به جای آن از مشاوران و مربیان برای ارایه محتواها و توصیه های تخصصی استفاده شود. در خصوص دسترسی به اطلاعات نیز باید مسئولان دولتی خود را ملزم به ارایه اطلاعات کلیدی به استارتاپ های مورد تایید بدانند.
استارتاپ های اردبیل همانند بذرهایی هستند که بر زمین دیم پاشیده شده اند. اگر باران ببارد این بذرها ریشه می دوانند و رشد می کنند و اگر حمایتی نباشد خشک می شوند و می میرند. باران برای استارتاپ ها سرمایه گذاری در مراحل ابتدایی توسط سرمایه گذاران فرشته و در مرحله رشد توسط سرمایه گذاران خطرپذیر است. دو محور کلیدی که در اردبیل وجود ندارد و همت جدی بخش خصوصی را برای کمک به اکوسیستم استارتاپی می طلبد. طراحی یک پلت فرم مناسب برای سرمایه گذاری بخش خصوصی با استارتاپ ها نیازی است که احساس می شود و مغفول مانده است. مدل طراحی شده و بومی جدید با عنوان تیکک (تولد یک کسب و کار) که حاصل تلاش منتورهای پارک علم و فناوری استان می باشد می تواند در صورت تداوم منجر به ایجاد جهشی مثبت در اکوسیستم استارتاپی استان شود.
متاسفانه نگاه نامناسب به افراد شکست خورده در کسب و کار باعث شده بسیاری از افراد به سمت فعالیت های استارتاپی نروند. اینجاست که ایجاد یک تیم منتوری منسجم در پارک علم و فناوری و مراکز رشد استان می تواند به تغییر فرهنگ کسب و کار کمک نماید.
در پایان باید گفت برای رشد اکوسیستم استارتاپی فقط شکل گیری استارتاپ ها کافی نیست بلکه مجموعه ای از عوامل باید در کنار هم قرار بگیرند تا منجر به موفقیت این اکوسیستم گردد. امیدواریم امسال شاهد جذب سرمایه بیشتر در بخش استارتاپ ها، برخورد منطقی تر دولتی ها با استارتاپ ها، برگزاری رویدادهای تاثیر گذارتر با مدل تیکک و توجه بیشتر شرکتهای خصوصی و سنتی به فضای استارتاپی در استان باشیم
@ardabilnote
حسین واثقی دودران
جامعه اردبیل، جامعه ای کوچک با ویژگی ها و ظرفیت های خاص خود است که مراحل گذار از سنت به مدرنیته را دارد به کندی طی می کنـد. متاسفانه کندی این گذار به استفاده از فناوری ها و کسب و کارهای نوپا، فناور محور، اینترنتی و خلاقانه نیز سرایت کرده است. با وجود آن که پدیداری اکوسیستم استارتاپی در اردبیل همزمان با کشور بوده ولی باید اذعان کرد که اکوسیستم استارتاپی اردبیل هنوز به خوبی شکل نگرفته و اجزای آن مهارت های لازم برای رشد در مسیر جدید را ندارند و قالب ذهنی و ابزار جدید برای ادامه مسیر نیاز است. این قالب و ابزار چیزی نیست جز فرهنگ و دانش استارتاپی و استفاده از نیروی انسانی مستعد. اردبیل امروز به شدت نیازمند فرهنگ سازی استارتاپی و افزایش سطح مهارت ها و دانش استارتاپی است و اجزای اکوسیستم آن باید به صورت هدفمند (نه جزیره ای!) در شکل گیری جامعه استارتاپی ایفای نقش نمایند. تلاش هایی که تاکنون صورت گرفته فقط برای بیدار کردن شهر از خواب زمستانی بوده و متاسفانه هنوز هستند افرادی که نیازی به بیداری و حرکت را احساس نمی کنند.
فرهنگ کسب و کار اردبیل بسیار سنتی و محافظه کارانه است و افراد ریسک پذیر را در خود جای نمی دهد. نیازهای اکوسیستم استارتاپی اردبیل نیز به خوبی درک نشده است و بالتبع عملکردها نیز کارآمد نیستند.
اکوسیستم استارتاپی اردبیل در یک محیط گلخانه ای در حال رشد است و ارتباط و تعامل بین اجزای آن که مخترعان، دانشگاه ها، استارتاپ ها، اعضای تیم های استارتاپی، سرمایه گذاران، شتاب دهنده ها، موسسات خدماتی، صندوق های حمایتی، مشاوران استارتاپی و مسئولان دولتی را شامل می شود برقرار نشده است تا بتواند به سمت مدل رشد باغچه ای قدم بردارد. ایجاد یک درگاه اینترنتی که استارتاپ ها را در مراحل ابتدایی رشد با توجه به ایده محوری و توان عملیاتی به موسسات سرمایه گذاری و تامین مالی لینک نماید می تواند در رشد آن ها کمک شایانی نماید.
متاسفانه تیم های استارتاپی مجبورند زمان زیادی را صرف اثبات طرح خود کنند تا بتوانند مجوز های لازم برای همکاری های دولتی را بگیرند و این کار چون برای سازمان های مختلف تکرار می شود فرسایشی شده و انگیزه و خلاقیت را در تیم از بین می برد.
بدون شک امروزه موفق شدن در فضای کسب و کار نیاز به حرکت سریع و مهم تر از آن تغییر مسیر سریع تر دارد. در این فضا دیگر فرصتی برای سند نویسی ها نیست و زمان است که ارزشمندترین مولفه می باشد.
پیچیدگی های اداری در اکوسیستم استارتاپی اردبیل باید به حداقل برسد، فضاهای کار اشتراکی، مراکز نوآوری و خلاقیت و رویدادهای استارتاپی در آن باید افزایش یابد و جلسات بین تمام اجزای اکوسیستم برگزار گردد تا همه افراد در جریان امور باشند. این انتظار که تیم های استارتاپی باید همه چیز را در مورد استراتژی های مالی، بازاریابی، روابط انسانی، فناوری و مدیریت بدانند باید از گفتمان استارتاپی اردبیل برچیده شود و به جای آن از مشاوران و مربیان برای ارایه محتواها و توصیه های تخصصی استفاده شود. در خصوص دسترسی به اطلاعات نیز باید مسئولان دولتی خود را ملزم به ارایه اطلاعات کلیدی به استارتاپ های مورد تایید بدانند.
استارتاپ های اردبیل همانند بذرهایی هستند که بر زمین دیم پاشیده شده اند. اگر باران ببارد این بذرها ریشه می دوانند و رشد می کنند و اگر حمایتی نباشد خشک می شوند و می میرند. باران برای استارتاپ ها سرمایه گذاری در مراحل ابتدایی توسط سرمایه گذاران فرشته و در مرحله رشد توسط سرمایه گذاران خطرپذیر است. دو محور کلیدی که در اردبیل وجود ندارد و همت جدی بخش خصوصی را برای کمک به اکوسیستم استارتاپی می طلبد. طراحی یک پلت فرم مناسب برای سرمایه گذاری بخش خصوصی با استارتاپ ها نیازی است که احساس می شود و مغفول مانده است. مدل طراحی شده و بومی جدید با عنوان تیکک (تولد یک کسب و کار) که حاصل تلاش منتورهای پارک علم و فناوری استان می باشد می تواند در صورت تداوم منجر به ایجاد جهشی مثبت در اکوسیستم استارتاپی استان شود.
متاسفانه نگاه نامناسب به افراد شکست خورده در کسب و کار باعث شده بسیاری از افراد به سمت فعالیت های استارتاپی نروند. اینجاست که ایجاد یک تیم منتوری منسجم در پارک علم و فناوری و مراکز رشد استان می تواند به تغییر فرهنگ کسب و کار کمک نماید.
در پایان باید گفت برای رشد اکوسیستم استارتاپی فقط شکل گیری استارتاپ ها کافی نیست بلکه مجموعه ای از عوامل باید در کنار هم قرار بگیرند تا منجر به موفقیت این اکوسیستم گردد. امیدواریم امسال شاهد جذب سرمایه بیشتر در بخش استارتاپ ها، برخورد منطقی تر دولتی ها با استارتاپ ها، برگزاری رویدادهای تاثیر گذارتر با مدل تیکک و توجه بیشتر شرکتهای خصوصی و سنتی به فضای استارتاپی در استان باشیم
@ardabilnote
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه (Mohamad Zeinali)
درگذشت معلم گفتگو و تلاشگر آبادانی ایران، "دکتر سیدمحمد امین قانعی راد" که علیرغم مبارزه با بیماری سرطان سخت کوشانه به تحلیلهای علمی جامعه ایرانی پرداختند، بر عموم مردم ایران تسلیت باد.
@thing
@thing
Forwarded from خوبان اردبیل
دادستان عمومی و انقلاب مرکز استان اردبیل گفت:
دو نفر مامور اجرائیات خاطی شهرداری که برخورد نامناسبی با یکی از دستفروشان در سطح شهر اردبیل داشتند شناسایی و دستگیر شدند
@khobaneArdebil0451
دو نفر مامور اجرائیات خاطی شهرداری که برخورد نامناسبی با یکی از دستفروشان در سطح شهر اردبیل داشتند شناسایی و دستگیر شدند
@khobaneArdebil0451
Forwarded from آرتاویل نیوز
#خبر_مهم
⭕️ برخورد قاطع #شهردار_اردبیل با مامور خاطی اجرائیات
▫️در پی انتشار فیلمی با محتوای برخورد ناشایست مامور اجرائیات شهرداری با شهروند دستفروش اردبیلی در فضای مجازی ، #شهردار_اردبیل ضمن عذر خواهی از مردم اردبیل بخاطر جریحه دار شدن احساسات آنها و تقبیح عمل ناشایست مامور اجرائیات اعلام کرد که در همان ساعات نخستین اعلام تخلف، پرونده ای مبنی بر رسیدگی به تخلف مامور خاطی تشکیل و دستور حکم اخراج وی صادر گردید همچنین از دستفروش مورد نظر نیز دلجویی بعمل آمد .
▫️ شهردار اردبیل در بیانی دیگر علاوه بر درخواست مکرر شهروندان نسبت به جمع آوری دستفروشان ، از قانون شهرداریها چنین عنوان کرد : #طبق_قانون در بند ۲۰ ماده ۵۵ اصلاحی ، بر این مساله تاکید شده است که برای جلوگیری از ایجاد سد معبر به عنوان یک عامل مزاحم در شهرها ، شهرداری باید وارد عمل شود و اقدامات قانونی را انجام دهد. همچنین به استناد تبصره ۱ بند ۲ ماده ۵۵ قانون شهرداریها مصوب ۱۳۲۴/۰۴/۱۱ و اصلاحات بعد از آن که مقرر می دارد #سد_معابر عمومی ، اشغال و استفاده غیر مجاز از پیاده روها و خیابانها و میدان ها برای کسب و کار یا هر نحو دیگر ممنوع است و تکلیف رفع آن به عهده شهرداری میباشد.
▫️ #حمید_لطف_اللهیان_شهردار_اردبیل در ادامه با بیان اینکه احتمال وجود تنش فی ما بین مامورین اجرائیات و مزاحمین #سد_معبر وجود داشته باشد اعلام کرد: مسئولان و مدیران مناطق مختلف شهرداری باید مجددا در این خصوص آموزش های لازم و نحوه برخورد مناسب ماموران اجرائیات را در دستور کار خود داشته باشند تا منبعد شاهد چنین برخوردهای ناشایستی از سوی خادمین مردم در #سطح_شهر_اردبیل نباشیم.
کانال شهرخوان👇
https://telegram.me/joinchat/CWqJ7D66ubaD84xXzl285g
⭕️ برخورد قاطع #شهردار_اردبیل با مامور خاطی اجرائیات
▫️در پی انتشار فیلمی با محتوای برخورد ناشایست مامور اجرائیات شهرداری با شهروند دستفروش اردبیلی در فضای مجازی ، #شهردار_اردبیل ضمن عذر خواهی از مردم اردبیل بخاطر جریحه دار شدن احساسات آنها و تقبیح عمل ناشایست مامور اجرائیات اعلام کرد که در همان ساعات نخستین اعلام تخلف، پرونده ای مبنی بر رسیدگی به تخلف مامور خاطی تشکیل و دستور حکم اخراج وی صادر گردید همچنین از دستفروش مورد نظر نیز دلجویی بعمل آمد .
▫️ شهردار اردبیل در بیانی دیگر علاوه بر درخواست مکرر شهروندان نسبت به جمع آوری دستفروشان ، از قانون شهرداریها چنین عنوان کرد : #طبق_قانون در بند ۲۰ ماده ۵۵ اصلاحی ، بر این مساله تاکید شده است که برای جلوگیری از ایجاد سد معبر به عنوان یک عامل مزاحم در شهرها ، شهرداری باید وارد عمل شود و اقدامات قانونی را انجام دهد. همچنین به استناد تبصره ۱ بند ۲ ماده ۵۵ قانون شهرداریها مصوب ۱۳۲۴/۰۴/۱۱ و اصلاحات بعد از آن که مقرر می دارد #سد_معابر عمومی ، اشغال و استفاده غیر مجاز از پیاده روها و خیابانها و میدان ها برای کسب و کار یا هر نحو دیگر ممنوع است و تکلیف رفع آن به عهده شهرداری میباشد.
▫️ #حمید_لطف_اللهیان_شهردار_اردبیل در ادامه با بیان اینکه احتمال وجود تنش فی ما بین مامورین اجرائیات و مزاحمین #سد_معبر وجود داشته باشد اعلام کرد: مسئولان و مدیران مناطق مختلف شهرداری باید مجددا در این خصوص آموزش های لازم و نحوه برخورد مناسب ماموران اجرائیات را در دستور کار خود داشته باشند تا منبعد شاهد چنین برخوردهای ناشایستی از سوی خادمین مردم در #سطح_شهر_اردبیل نباشیم.
کانال شهرخوان👇
https://telegram.me/joinchat/CWqJ7D66ubaD84xXzl285g